ရွာပျက်ကြီး(ပရလောကဇတ်လမ်း)
အခန်း (၁) - တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ သွေးစွန်းသော ဖိတ်ခေါ်သံနေဝင်ရီတရောအချိန်၊ တောအုပ်အစွန်ရှိ ကားလမ်းမပေါ်တွင် ဖုန်လုံးများ တလူလူထနေသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဂျစ်ကားတစ်စီးသည် တောလမ်းအတိုင်း တရွေ့ရွေ့ မောင်းနှင်နေ၏။ ကားထဲတွင် ပါလာသူ သုံးဦးမှာ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင် ကိုမျိုး၊ ဓာတ်ပုံဆရာ မောင်စိုးနှင့် လမ်းပြ ကိုထွန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သော ရွာပျက်ကြီးတစ်ခုကို ရှာဖွေရန်ပင်။ကိုမျိုးက မြေပုံဟောင်းတစ်ခုကို သေချာစွာ ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာပဲ ရှိရမယ်၊ လမ်းကတော့ ပျောက်သလောက်ဖြစ်နေပြီ" ဟု သူက ဆိုသည်။ မောင်စိုးက ကင်မရာကို ကိုင်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို အကဲခတ်နေသည်။ တောအုပ်၏ တိတ်ဆိတ်မှုက ထူးဆန်းစွာ လေးလံနေပြီး၊ နေရောင်ခြည်ကလည်း သစ်ပင်ကြီးများကြားမှ ခက်ခဲစွာ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်။ လေအေးတစ်ချက်က ကားပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ တိုးဝှေ့သွားသည်။ကိုထွန်းက စတီယာရင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ရှေ့တည့်တည့်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ "ဆရာတို့၊ ဒီရွာက မကောင်းဘူးလို့ အပြောများတယ်ဗျ။ အရင်ကလည်း ဒီကိုသွားတဲ့သူတွေ ပြန်မလာတာတွေ ရှိခဲ့ဖူးတယ်" ဟု သူက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ ကိုမျိုးက ပြုံးလိုက်ပြီး "အယူသည်းတာတွေပါ ကိုထွန်းရာ၊ ကျွန်တော်တို့က သိပ္ပံနည်းကျ လေ့လာဖို့လာတာ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။ သို့သော် ကိုထွန်း၏ စကားများက သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကားလမ်းသည် ပိုမိုကြမ်းတမ်းလာပြီး သစ်ပင်များကလည်း ပိုမိုထူထပ်လာသည်။ ကားရှေ့မီးရောင်အောက်တွင် မြင်နေရသော ပတ်ဝန်းကျင်သည် ပုံမှန်မဟုတ်တော့ပေ။ လမ်းဘေးဝဲယာရှိ သစ်ပင်များ၏ အရိပ်များသည် ထူးဆန်းသော ပုံသဏ္ဌာန်များအဖြစ် ပြောင်းလဲနေသည်။ ရုတ်တရက် ကားအင်ဂျင်က ချောင်းဆိုးသံပေးကာ ရပ်တန့်သွားသည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ အံ့သြသွားကြသည်။
အခန်း (၂) - ပျောက်ဆုံးနေသော သွေးစွန်းအိမ်ခြေများကားအင်ဂျင်ကို ပြန်နှိုးရန် ကြိုးစားသော်လည်း အောင်မြင်မှု မရခဲ့ပေ။ ကိုမျိုးက ကားထဲမှ ဆင်းကာ ရှေ့ဘော်နက်ကို ဖွင့်ကြည့်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ မသိဘူး၊ ဘာမှလည်း မတွေ့ရပါလား" ဟု သူက ရေရွတ်သည်။ မောင်စိုးက ကင်မရာကို ကိုင်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဓာတ်ပုံရိုက်နေသည်။ ညအမှောင်ထုက တဖြည်းဖြည်း လွှမ်းခြုံလာပြီး ကြယ်ရောင်စုံများက ကောင်းကင်ယံတွင် တောက်ပနေသည်။ကိုထွန်းက ကားထဲမှ ဆင်းကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို သေချာစွာ ကြည့်သည်။ "ဆရာတို့၊ ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး" ဟု သူက လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ သူတို့ ကြည့်လိုက်တော့ သစ်ပင်များကြားမှ အဆောက်အအုံဟောင်းများ၏ အရိပ်များကို မှိန်ပျပျ မြင်နေရသည်။ ဒါဟာ သူတို့ ရှာဖွေနေသော ရွာပျက်ကြီးပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ထိုအရပ်ဆီသို့ ဦးတည်လျှောက်လှမ်းသွားကြသည်။ရွာအဝင်ဝသို့ ရောက်သောအခါ သူတို့သည် အံ့သြတုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ရွာထဲရှိ အိမ်များအားလုံးသည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ စွန့်ပစ်ထားခဲ့သောကြောင့် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသည်။ အိမ်နံရံများတွင် နွယ်ပင်များက ရစ်ပတ်နေပြီး၊ ပြတင်းပေါက်များကလည်း ကျိုးပဲ့နေသည်။ လေတိုက်ခတ်လိုက်တိုင်း အိမ်ခေါင်မိုးများမှ သစ်ရွက်ခြောက်များ တဝှေ့ဝှေ့ လွင့်စင်နေသည်။ရွာထဲတွင် လူသူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိတော့ပေ။ တိတ်ဆိတ်မှုက အသက်မဲ့နေပြီး၊ သူတို့၏ ခြေသံများကသာ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ မောင်စိုးက ဓာတ်မီးကို ထွန်းညှိကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ထိုးကြည့်သည်။ ဓာတ်မီးရောင်အောက်တွင် မြင်နေရသော အရာများသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု တိုးဝင်လာသည်။
အခန်း (၃) - သွေးစွန်းသော တီးတိုးသံများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်သူတို့သည် ရွာထဲရှိ အိမ်ဟောင်းတစ်လုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြသည်။ အိမ်ထဲတွင် ဖုန်မှုန့်များက အထပ်လိုက် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ ပရိဘောဂဟောင်းများကလည်း ပုံမှန်မဟုတ်သော ပုံစံများဖြင့် ပြန့်ကျဲနေသည်။ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခြောက်သွေ့နေသော သွေးကွက်ကြီးတစ်ခုကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ကိုမျိုးက စားပွဲဟောင်းတစ်ခုပေါ်ရှိ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ စာအုပ်ထဲတွင် မှိန်ပျပျ ရေးသားထားသော စာလုံးများကို သူက ဖတ်ကြည့်သည်။"ဒီရွာမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ရှိတယ်။ သူတို့က ညဘက်ဆိုရင် ထွက်လာပြီး လူတွေကို ခြောက်လှန့်တယ်၊ အသားတွေကို စားတယ်" ဟု စာအုပ်ထဲတွင် ရေးထားသည်။ ကိုမျိုးက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်သည်။ မောင်စိုးနှင့် ကိုထွန်းတို့၏ မျက်နှာများတွင်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံး တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။
ရုတ်တရက် အိမ်အပြင်ဘက်မှ တီးတိုးသံလိုလို၊ ငိုရှိုက်သံလိုလို အသံတစ်ခုကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။ အသံက တဖြည်းဖြည်း ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး သူတို့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်။ ပုပ်စော်နံသော အနံ့ဆိုးတစ်ခုကလည်း လေထဲတွင် သင်းပျံ့လာသည်။ ကိုထွန်းက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကိုမျိုး၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "ဆရာတို့၊ ကျွန်တော်တို့ ပြန်ကြရအောင်၊ ဒီမှာ မနေသင့်ဘူး" ဟု သူက တုန်ယင်စွာ ပြောသည်။ သို့သော် ကိုမျိုးက ခေါင်းခါပြသည်။"ကျွန်တော်တို့ အဖြေရှာရမယ်၊ ဒီရွာမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ သိရမယ်" ဟု ကိုမျိုးက ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။ မောင်စိုးက ဓာတ်မီးကို ကိုင်ရင်း အသံလာရာဘက်သို့ ထိုးကြည့်သည်။ ဓာတ်မီးရောင်အောက်တွင် မြင်နေရသော အရာသည် သူတို့၏ အသက်ရှူသံများကို ရပ်တန့်သွားစေသည်။ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် အရိပ်မည်းတစ်ခုက ရပ်နေသည်။ ထိုအရိပ်မည်း၏ ခြေရင်းတွင် သွေးစွန်းနေသော အသားစများ ပြန့်ကျဲနေသည်။
အခန်း (၄) - အသားစားသရဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပုံရိပ်အရိပ်မည်းသည် တဖြည်းဖြည်း သူတို့ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုအရိပ်သည် လူပုံသဏ္ဌာန်နှင့် တူသော်လည်း မျက်နှာကို သေချာစွာ မမြင်ရပေ။ အရိပ်မည်း၏ မျက်လုံးများက နီရဲနေပြီး၊ သူတို့အား စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသည်။ အရိပ်မည်း၏ လက်ထဲတွင် သွေးစွန်းနေသော ဓားတစ်ချောင်းကိုလည်း တွေ့လိုက်ရသည်။ ကိုထွန်းက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "သရဲ... သရဲဗျ" ဟု သူက အော်သည်။ကိုမျိုးက မောင်စိုးကို လက်ကာပြပြီး "မောင်စိုး၊ ဓာတ်ပုံရိုက်၊ မြန်မြန်ရိုက်" ဟု ပြောသည်။ မောင်စိုးက လက်တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ကင်မရာကို ကိုင်ကာ ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံရိုက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရိပ်မည်းသည် လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူတို့ သုံးဦးစလုံး အသက်ရှူမှားစွာဖြင့် တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက်ကြည့်နေကြသည်။အိမ်ထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက ပြန်လည်လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများက ဆက်လက်တည်ရှိနေသည်။ ကိုမျိုးက မောင်စိုးကို ဓာတ်ပုံကို ပြန်ကြည့်ရန် ပြောသည်။ မောင်စိုးက ကင်မရာကို ကြည့်လိုက်သောအခါ ဓာတ်ပုံထဲတွင် အရိပ်မည်း၏ ပုံရိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နေရသည်။ ထိုအရိပ်မည်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်ပင်။ သူမ၏ ပါးစပ်တွင် သွေးစများ စွန်းထင်းနေသည်။ဓာတ်ပုံထဲက အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာသည် ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အကူအညီတောင်းခံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ကိုမျိုးက ဓာတ်ပုံကို သေချာစွာ ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေသည်။ "ဒီအမျိုးသမီးက ဘယ်သူလဲ၊ ဘာလို့ ဒီရွာမှာ ပိတ်မိနေရတာလဲ" ဟု သူက ရေရွတ်သည်။ သူတို့သည် ထိုအမျိုးသမီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။
အခန်း (၅) - အတိတ်၏ သွေးစွန်းသော ပဲ့တင်သံနောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် သူတို့သည် ရွာထဲရှိ အခြားအိမ်ဟောင်းများကို လိုက်လံရှာဖွေကြသည်။ အိမ်တစ်လုံးထဲတွင် သူတို့သည် မှတ်တမ်းစာအုပ်ဟောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ရွာ၏ သမိုင်းကြောင်းနှင့် ရွာသူရွာသားများ၏ အကြောင်းအရာများကို ရေးသားထားသည်။ ကိုမျိုးက စာအုပ်ကို သေချာစွာ ဖတ်ကြည့်သည်။စာအုပ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ရွာတွင် ကပ်ရောဂါတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ ထိုကပ်ရောဂါကြောင့် ရွာသူရွာသား အများအပြား သေဆုံးခဲ့ကြသည်။
ရွာသားများက ထိုကပ်ရောဂါကို မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ လက်ချက်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရွာကို စွန့်ခွာပြီး အခြားနေရာသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ကြသည်။စာအုပ်ထဲတွင် ရွာ၏ အလှဆုံးအမျိုးသမီးတစ်ဦးအကြောင်းကိုလည်း ရေးသားထားသည်။ သူမ၏ အမည်မှာ မေစံပယ် ဖြစ်သည်။ မေစံပယ်သည် ကပ်ရောဂါကြောင့် သေဆုံးသွားခဲ့သော ချစ်သူကို စောင့်ရင်း ရွာတွင် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် ချစ်သူကို စောင့်ရင်း သေဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်သည် ရွာတွင် ပိတ်မိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် အသားစားသရဲအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ကိုမျိုးက စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သူငယ်ချင်းများကို ကြည့်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ အရိပ်မည်းက မေစံပယ် ဖြစ်ရမယ်" ဟု သူက ပြောသည်။ မောင်စိုးနှင့် ကိုထွန်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် အံ့သြမှုများ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူတို့သည် မေစံပယ်၏ ဝိညာဉ်ကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်ရန် ကူညီပေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ သို့သော် သူမသည် အသားစားသရဲဖြစ်နေသည်ကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်နည်း။
အခန်း (၆) - သွေးဆာနေသော ဝိညာဉ်၏ နောက်ဆုံးညသူတို့သည် မေစံပယ်၏ ဝိညာဉ်ကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေကြသည်။ ကိုမျိုးက စာအုပ်ထဲတွင် ရေးသားထားသော ရှေးဟောင်းဓလေ့ထုံးတမ်းများကို လေ့လာသည်။ ထိုဓလေ့ထုံးတမ်းများအရ ဝိညာဉ်များကို ငြိမ်းချမ်းစွာ ထွက်ခွာနိုင်ရန် ဆုတောင်းပေးရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အသားစားသရဲကို မည်သို့ ထိန်းချုပ်ရမည်ကိုမူ မသိရပေ။ သူတို့သည် ရွာလယ်ရှိ ဘုရားကျောင်းဟောင်းတစ်ခုသို့ သွားရောက်ကြသည်။ဘုရားကျောင်းဟောင်းသည် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင် ဘုရားဆင်းတုတော်တစ်ဆူ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံး ဘုရားဆင်းတုတော်ရှေ့တွင် ထိုင်ကာ မေစံပယ်၏ ဝိညာဉ်အတွက် ဆုတောင်းပေးကြသည်။ သူတို့ ဆုတောင်းနေစဉ် ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်လာသည်။ ဘုရားကျောင်းထဲရှိ ဖယောင်းတိုင်မီးများ တဝင်းဝင်း တောက်လောင်လာသည်။ ပုပ်စော်နံသော အနံ့ဆိုးကလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မေစံပယ်၏ ဝိညာဉ်သည် သူတို့ရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး၊ သူမ၏ မျက်လုံးများက သွေးဆာနေသည်။ သူမသည် သူတို့ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် သွေးစွန်းနေသော ဓားတစ်ချောင်းကိုလည်း ကိုင်ထားသည်။ ကိုထွန်းက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။
မေစံပယ်၏ ဝိညာဉ်သည် ကိုထွန်းနောက်သို့ လိုက်သွားသည်။ ကိုမျိုးနှင့် မောင်စိုးတို့သည် ဘုရားဆင်းတုတော်ကို ကိုင်ကာ ဆုတောင်းနေကြသည်။ မေစံပယ်၏ ဝိညာဉ်သည် ဘုရားဆင်းတုတော်၏ အလင်းရောင်ကြောင့် နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ သူမသည် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူတို့ သုံးဦးစလုံး အသက်ရှင်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။(ပြီးပါပြီ)
