တရားမဝင်တဲ့ ချစ်ခြင်းတရား

 

အခန်း (၁) 

ညနေခင်း၏ လေပြေက ကဖေးဆိုင်လေး၏ မှန်ပြတင်းကို ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရိုက်ခတ်နေသည်။ ဆိုင်ပြတင်းဝတွင် ချိတ်ဆွဲထားသည့် လေဝင်သံမြည် လှိုင်းခေါင်းလောင်းလေးက တိုးညှင်းစွာ မြည်သည်။ မိုးမရွာခင် အုံ့မှိုင်းနေသော ကောင်းကင်ယံသည် ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ထဲက ရာသီဥတုနှင့် အတူတူပင်။

ကျွန်မ ရှေ့တွင် ချထားသော လက်ဖက်ရည်ခွက်သည် အေးစက်နေပြီ။ ခွက်ထဲက လက်ဖက်ရည် မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ဆိုင်၏ ဝါကျင်ကျင် မီးရောင်နှင့် အပြင်က အုံ့မှိုင်းနေသော မိုးတိမ်ရိပ်တို့ ထင်ဟပ်နေသည်။ ကျွန်မ အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းလိုက်မိသည်။ ယခုနှစ်တွင် ကျွန်မ အသက် ၃၈ နှစ် ပြည့်ခဲ့ပြီ။ မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ အရွယ်သည် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင်လို တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ကျနေသော်လည်း ကျွန်မ၏ အနာဂတ်ကတော့ ဘာအရောင်မှန်း မကွဲပြားသေးချေ။

"နှင်း... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"

မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသော လင်းက ကျွန်မ၏ လက်ဖဝါး အေးအေးများကို သူ့လက်ဖဝါးနွေးနွေးများကြားထဲ ထည့်ကာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ လင်း၏ မျက်ဝန်းများက ကရုဏာနှင့် အချစ်များ ပြည့်လျှံနေဆဲ။ ဤမျက်ဝန်း၊ ဤအကြည့်များကို ကျွန်မ ချစ်ခဲ့သည်မှာ ကိုးနှစ်တိုင်တိုင် ရှိခဲ့ပြီ။ ကိုးနှစ်... လူတစ်ယောက်၏ ဘဝသက်တမ်းတွင် မနည်းလှသော အချိန်ကာလ။ ကျွန်မတို့ ပထမဆုံး ဆုံခဲ့ကြသည့် နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် မိုးဖွဲဖွဲနေ့လေးမှသည် ယခုလို ရင့်ကျက်သော အရွယ်အထိ လင်းသည် ကျွန်မအပေါ် ဂရုစိုက်မှု မပျက်ခဲ့ပါ။

"လင်း... တို့ လမ်းခွဲကြမလား"

ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းမှ လွှတ်ခနဲ ထွက်သွားသော စကားကြောင့် လင်း၏ လက်ချောင်းများ တုန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူက မယုံကြည်နိုင်သလို စိုက်ကြည့်ရင်း အတင်းပြုံးရန် ကြိုးစားနေသည်။

"ဘာလို့ နောက်ပြောင်တာလဲ နှင်းရယ်။ ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လောက်ချစ်လဲ မင်းသိသားပဲ။ ကိုယ့်ဘဝမှာ မင်းမရှိရင် မဖြစ်ဘူးဆိုတာ..."

"ချစ်တယ်... ဟုတ်လား လင်း" ကျွန်မက လက်ကို ရုန်းထွက်လိုက်ပြီး ခါးသက်စွာ ရယ်မိသည်။ "၉ နှစ်ရှိပြီ လင်း။ ၉ နှစ်အတွင်းမှာ လင်းက တို့ကို အရမ်းချစ်တယ်လို့ နေ့တိုင်းပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ တို့က လင်းရဲ့ ဘဝထဲမှာ တကယ်ကော ရှိနေရဲ့လား။ တို့ကို လင်းရဲ့ မိဘတွေနဲ့ ဘာလို့ အခုထိ ပေးမတွေ့သေးတာလဲ။ တို့က လင်းအတွက် အရှက်ရစရာ ဖြစ်နေလို့လား"

လင်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း ညှိုးငယ်သွားသည်။ သူသည် ကဖေးဆိုင်ကြမ်းပြင်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေး ချလိုက်သည်။ ဤသက်ပြင်းသံကို ကျွန်မ ကြားရသည်မှာ အကြိမ်ပေါင်း မရေမတွက်နိုင်တော့ပါ။

"ကိုယ် အချိန်လေး နည်းနည်းပဲ ထပ်လိုချင်လို့ပါ နှင်းရယ်။ မင်းသိပါတယ်... ကိုယ့်မိသားစု အခြေအနေကို။ အမေက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းဘူး။ ကိုယ်တို့ ကိစ္စကို အချိန်တန်ရင် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပြောပြမှာပါ။ မင်း ကိုယ့်ကို မယုံဘူးလားဟင်"

"ယုံကြည်ခြင်းလား..." ကျွန်မ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ "လင်း တောင်းတဲ့အချိန်တွေကို တို့ ဘဝနဲ့ ရင်းပြီး ပေးခဲ့တာ ၉ နှစ်ရှိပြီ။ အခု တို့ အသက် ၃၈ ရှိပြီ လင်း။ တို့မှာ ထပ်ပြီး စောင့်နေဖို့ အချိန်တွေ၊ စိတ်ရှည်မှုတွေ မကျန်တော့ဘူး။ လင်းရဲ့ အချိန်တောင်းခြင်းတွေက တို့အတွက်တော့ သတ်ဖြတ်နေတဲ့ ဓားတစ်လက်လိုပဲ"

အပြင်ဘက်တွင် မိုးက ဝုန်းခနဲ ရွာချလိုက်သည်။ မှန်ပြတင်းပေါ်တွင် မိုးရေစက်များ တဖွဲဖွဲ စီးကျလာပြီး လင်း၏ မျက်နှာကို ဝေဝါးသွားစေသည်။ ကျွန်မတို့နှစ်ဦးကြားတွင် လေးလံသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းက အချိန်အတော်ကြာ ကြီးစိုးသွားခဲ့သည်။

အခန်း (၂) 

အိမ်ပြန်ရောက်သော်လည်း ရင်ထဲက မွန်းကျပ်မှုများက လျော့မသွားပါ။ မှောင်မည်းနေသော ဧည့်ခန်းကျယ်ထဲတွင် မီးမဖွင့်ဘဲ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်လေး လင်းလာပြီး လင်းထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာသည်။

‘ကိုယ် မင်းကို တကယ်ချစ်တာပါ နှင်း။ ကိုယ့်ကို စိတ်မပျက်ပါနဲ့။ ကိုယ်တို့ အဆင်ပြေသွားမှာပါ’

ကျွန်မ ဖုန်းကို မှောက်ခုံထားလိုက်မိသည်။ ချစ်ခြင်းတရား။ ထိုစကားလုံးသည် ဘာကြောင့် ယခုအချိန်တွင် အဆိပ်အတောက်တစ်ခုလို ဖြစ်နေရသနည်း။ ၉ နှစ်တာ ကာလပတ်လုံး လင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး ချစ်သူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ နေမကောင်းလျှင် ဆေးတိုက်၊ ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ပေးတတ်ပြီး၊ ကျွန်မ စိတ်ညစ်လျှင် ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးတတ်သူ။ သို့သော်... သူ့မိသားစု၊ သူ့မိဘများ အကြောင်းကို ပြောလျှင်မူ သူသည် တံတိုင်းကြီးတစ်ခုကို ကာဆီးလိုက်သကဲ့သို့ နောက်ဆုတ်သွားတတ်သည်။

ကျွန်မ သူငယ်ချင်းများက ကလေးတစ်ဖက်နှင့် အိမ်ထောင်ရေး သာယာနေကြပြီ။ အချို့ဆိုလျှင် ဒုတိယကလေးပင် ရနေကြပြီ။ သူတို့နှင့် ဆုံသည့်အခါတိုင်း "နင့်လူက ဘယ်တော့ လက်ထပ်မှာလဲ" ဆိုသည့် အမေးကို ကျွန်မ မချိပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့ရသည်။

"ဘာလို့လဲ..." ကျွန်မ အမှောင်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရေရွတ်မိသည်။ "ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို သူတို့နဲ့ မိတ်မဆက်ပေးရတာလဲ။ ငါက သူ့အတွက် ကွယ်ဝှက်ထားရမယ့် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုလား"

မိန်းမသားတစ်ယောက်၏ သိက္ခာနှင့် အချစ်ကို ကိုးနှစ်တိုင်တိုင် လောင်းကြေးထပ်ခဲ့ပြီးမှ ရလာသည့် ရလဒ်က နာကျင်မှုနှင့် စိုးရိမ်စိတ်များသာ ဖြစ်သည်။ အသက် ၃၈ နှစ်ဆိုသည့် ကိန်းဂဏန်းက ကျွန်မကို နေ့တိုင်း ခြောက်လှန့်နေသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် မိခင်ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရပါဦးမည်လော။ သို့မဟုတ် ဤအတိုင်းပင် တရားဝင်မှု မရှိသော အချစ်တစ်ခုနောက်တွင် အရိပ်လို လိုက်ပါရင်း ဘဝဆုံးသွားရမည်လော။

သံသယများက စိတ်ထဲတွင် မြစ်တစ်စင်းလို စီးဆင်းလာပြီး နှလုံးသားကို တိုက်စားနေသည်။ လင်းသည် ကျွန်မကို အမှန်တကယ်ကော လက်ထပ်ရန် စိတ်ကူးရှိရဲ့လား၊ သို့မဟုတ် သူသည် မိဘများကို အကြောင်းပြကာ အချိန်ဆွဲနေခြင်းသက်သက်လော။ စိတ်ရှည်မှု၏ ကမ်းပါးပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့က ကျွန်မကို အိပ်မပျော်သော ညပေါင်းများစွာဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

အခန်း (၃) 

နောက်တစ်ပတ်တွင် လင်း၏ မွေးနေ့ ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ သူနှစ်သက်သည့် ကိတ်မုန့်နှင့် ဟင်းအချို့ကို ချက်ပြုတ်ကာ သူ့တိုက်ခန်းလေးသို့ သွားခဲ့သည်။ တိုက်ခန်းတံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ် ဧည့်ခန်း စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ဓာတ်ပုံဘောင်အသစ်တစ်ခုကို ကျွန်မ သတိပြုမိသွားသည်။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် လင်းနှင့်အတူ သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး။ ပြီးတော့... လင်း၏ ဘေးတွင် လှပသော အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်က ကလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားသည်။ သူတို့အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးနေကြသည်။ ထိုဓာတ်ပုံသည် လင်း၏ မိသားစု ဓာတ်ပုံဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ ချက်ချင်း သိလိုက်သည်။

ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲ ဝုန်းခနဲ ဆောင့်တက်လာသော ခံစားချက်ကြောင့် လက်ထဲက ကိတ်မုန့်ဘူးကို စားပွဲပေါ်သို့ ခပ်ပြင်းပြင်း ချလိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ရေချိုးခန်းထဲမှ လင်း ထွက်လာသည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်က ဓာတ်ပုံနှင့် ကျွန်မကို တစ်လှည့်စီကြည့်ရင်း မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။

"ဒါ... ဒါက ဘာလဲ လင်း" ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေသည်။

"နှင်း... ဒါက ကိုယ့်အစ်မနဲ့ သူ့ကလေးလေ။ အဖေနဲ့အမေက ရွာကနေ ခေတ္တလာလည်တာ။ ဓာတ်ပုံက ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကတင် ရိုက်ထားတာပါ" လင်းက ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြသည်။

"ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်က? အဖေနဲ့အမေက ရန်ကုန်ကို လာလည်တယ် ဟုတ်လား" ကျွန်မ မျက်ရည်များ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျလာတော့သည်။ "သူတို့ ဒီကို ရောက်နေတာတောင် လင်း တို့ကို မိတ်မဆက်ပေးဘူးနော်။ တို့က လင်းရဲ့ တိုက်ခန်းမှာ ကိုးနှစ်လုံးလုံး ချက်ကျွေး၊ လျှော်ဖွတ်ပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ လင်းရဲ့ မိဘတွေ ရှေ့မှာတော့ တို့က မရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်လိုပဲ။ တို့က လင်းအတွက် ဘာလဲဟင်... တရားမဝင်တဲ့ ချစ်သူသက်သက်ပဲလား"

"မဟုတ်ဘူး နှင်း။ မင်း အထင်မလွဲပါနဲ့။ ကိုယ့်မိဘတွေက ရှေးရိုးစွဲတွေမို့လို့ပါ။ ကိုယ်တို့က အသက်ချင်းလည်း တူတူပဲဆိုတော့... သူတို့က ငယ်တဲ့ မိန်းကလေးကိုပဲ..." လင်း စကားကို ရုတ်တရက် ဖြတ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။

သူ့နှုတ်မှ ထွက်လာသော "ငယ်တဲ့ မိန်းကလေး" ဆိုသည့် စကားလုံးက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလိုပင်။ အသက် ၃၈ နှစ်ဆိုသည့် အမှန်တရားက ကျွန်မကို ရှုံ့ချနေသယောင်။

"သြော်... အသက်ကြီးလို့ပေါ့။ ကိုးနှစ်လုံးလုံး လင်းဘေးမှာ ရှိနေပေးခဲ့တဲ့ တို့ရဲ့ အရွယ်တွေ၊ သစ္စာတရားတွေက လင်းမိဘတွေအတွက်တော့ အသက်ကြီးတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်နေလို့ပေါ့။ အဲဒါကြောင့် လင်း အချိန်ဆွဲနေတာမလား။ လင်းကိုယ်တိုင်ကလည်း တို့ကို မိဘတွေနဲ့ ပေးမတွေ့ရဲတာ မဟုတ်ဘူး... ပေးမတွေ့ချင်တာ!"

ကျွန်မ အော်ဟစ်မိရင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားရသည်။ ဤမျှလောက် နာကျင်ရသော ချစ်ခြင်းမျိုးကို ကျွန်မ ဆက်ပြီး မသယ်ပိုးနိုင်တော့ပါ။

အခန်း (၄) 

"နှင်း... စိတ်အေးအေးထားပါဦး။ ကိုယ် ရှင်းပြတာကို နားထောင်ပါဦး" လင်းက ကျွန်မ ပခုံးကို လာကိုင်သည်။

"မထိနဲ့!" ကျွန်မ သူ့လက်ကို ခါချလိုက်သည်။ "ရှင်းပြစရာ မလိုတော့ဘူး လင်း။ တို့ရဲ့ အချစ်ကို ဒီလောက်အထိ နင်းချေပြီးပြီပဲ။ လင်း တို့ကို တကယ်ချစ်ရင် မိဘတွေကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရဲရမယ်။ တို့ကို လူတကာရှေ့မှာ လက်တွဲရဲရမယ်။ အခုတော့... လင်းက တို့ထက် လင်းရဲ့ မိသားစု စိတ်တိုင်းကျဖြစ်မှုကိုပဲ ပိုတန်ဖိုးထားတာ"

"မင်းက ကိုယ့်ဘက်ကို ဘာလို့ ကိုယ်ချင်းမစာရတာလဲ နှင်း။ ကိုယ်က မိဘကို ဆန့်ကျင်ရမှာလား။ မင်းကို ချစ်လို့ အချိန်တောင်းနေတာကိုပဲ မင်းက ဘာလို့ စိတ်မရှည်နိုင်ရတာလဲ" လင်း၏ အသံတွင်လည်း ဒေါသရိပ်တို့ စွက်ဖက်လာသည်။

အချိန်တောင်းခြင်း... ထိုစကားလုံးကို ကြားရသည်မှာ စက်ဆုပ်စရာ ကောင်းလှသည်။ စိတ်မရှည်နိုင်တာ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်မတွင် စောင့်ဆိုင်းရန် စိတ်ရှည်မှုများ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်... တို့ စိတ်မရှည်တော့ဘူး။ ၉ နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်က စိတ်မရှည်လို့ စောင့်ခဲ့တဲ့ အချိန်လား လင်း။ တို့ရဲ့ အလှဆုံး အရွယ်တွေ၊ မျှော်လင့်ချက်တွေကို လင်းရဲ့ အချိန်တောင်းမှုတွေထဲမှာ မြှုပ်နှံခဲ့ပြီးပြီ။ ထပ်ပြီးတော့ တို့ ဘဝကို အလဟဿ အကုန်မခံနိုင်တော့ဘူး"

ကျွန်မ အိတ်ကို ဆွဲကာ တံခါးဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။ လင်းက နောက်မှ ပြေးဖက်သည်။ သူ ငိုနေသည်။

"မသွားပါနဲ့ နှင်းရယ်။ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကိုယ် မင်းကို တကယ်ချစ်တာပါ။ ကိုယ့်ကို အချိန်လေး နည်းနည်းပဲ... နောက်ဆုံးအကြိမ် အချိန်လေးပဲ ပေးပါ"

သူ့ရင်ခွင်၏ အနွေးဓာတ်ကို ကျွန်မ သိသည်။ သို့သော် ဤအနွေးဓာတ်သည် ကျွန်မအတွက် လုံခြုံမှု မပေးနိုင်တော့ပါ။ ကျွန်မ သူ့လက်များကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြုတ်ချလိုက်သည်။ ကျွန်မ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျက်ရည်များ မရှိတော့ဘဲ အေးစက် ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ပြီ။

"နောက်ကျသွားပြီ လင်း။ တို့ လင်းကို အရမ်းချစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... တို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပိုပြီး ချစ်ဖို့ လိုအပ်လာပြီ"

ကျွန်မ တံခါးကို ဂျိမ်းခနဲ ပိတ်ကာ ထွက်လာခဲ့သည်။ လှေကားထစ်များအတိုင်း ဆင်းလာစဉ် ခြေလှမ်းတိုင်းက လေးလံလွန်းလှသော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ တစ်ခါမှ မဖြစ်ဖူးသည့် လွတ်လပ်မှု အလင်းတန်းလေး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

အခန်း (၅) 

မိုးလင်းသွားခဲ့ပြီ။ မနေ့ညက မုန်တိုင်းထန်ခဲ့သော မိုးစက်များ စဲသွားပြီး မနက်ခင်း နေခြည်နုနုက ကမ္ဘာမြေကို နွေးထွေးစွာ ခြုံလွှမ်းထားသည်။

ကျွန်မ အိပ်ရာမှ ထကာ ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လေထုက လတ်ဆတ်နေသည်။ မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ မျက်ခွံများ မို့အစ်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းများကတော့ ကြည်လင်နေသည်။ အသက် ၃၈ နှစ်။ ဟုတ်ပါသည်။ ကျွန်မသည် အသက် ၃၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော၊ ရင့်ကျက်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ လင်းထံမှ လွတ်သွားသော ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်း များစွာနှင့် မက်ဆေ့ခ်ျများ။ ကျွန်မ ၎င်းတို့ကို တစ်ခုမှ မဖတ်တော့ဘဲ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်သည်။

ကိုးနှစ်တာ သံယောဇဉ်ကို ဖြတ်တောက်ရခြင်းသည် နှလုံးသားကို အစိမ်းလိုက် ဖဲ့ယူရသကဲ့သို့ နာကျင်လှပါသည်။ သို့သော် ဤနာကျင်မှုသည် အဆုံးမရှိသော မျှော်လင့်ချက်အတုအယောင်များဖြင့် နေ့တိုင်း သေဆုံးနေရခြင်းထက်စာလျှင် ပို၍ မြတ်ပြင်းသေးသည်။

ကျွန်မ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ကော်ဖီပူပူတစ်ခွက် ဖျော်လိုက်သည်။ ကော်ဖီခွက်မှ တက်လာသော အငွေ့အသက်များကို ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်မ ပြုံးမိသည်။ ကျွန်မဘဝ၏ နဝမမြောက် နွေဦးသည် အရိပ်မည်းကြီးအောက်မှ ရုန်းထွက်ကာ လွတ်လပ်စွာ ပွင့်လန်းသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချစ်ခြင်းတရားဆိုသည်မှာ တစ်ဦးတည်းကသာ အရိပ်လို ကွယ်ဝှက်ခံထားရခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ လောကကြီးရှေ့တွင် နှစ်ဦးသား လက်တွဲကာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လျှောက်လှမ်းခြင်းသာ ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ ကျွန်မ နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် မနေတော့ပါ။ မိမိကိုယ်မိမိ တန်ဖိုးထားခြင်းဖြင့် လှပသော အနာဂတ်အသစ်ကို ယနေ့မနက်ခင်းမှစ၍ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ထုဆစ်တော့မည်။

ပြီးပါပြီ။