အခန်း (၁)
ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လေဆိပ်ထွက်ပေါက်ကနေ ထွက်လာခဲ့တုန်းက ကျနော့်ရင်ထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့တာပါ။ စင်ကာပူမှာ ပင်ပန်းသမျှ၊ ချွေးနည်းစာ စုဆောင်းခဲ့သမျှဟာ မကြာခင် မင်္ဂလာပွဲလေးမှာ လှလှပပ ပွင့်လန်းတော့မယ်ဆိုတဲ့ အသိနဲ့ပေါ့။ မွန်ပြည်နယ်၊ မော်လမြိုင်မြို့မှာရှိတဲ့ ချစ်သူ သီရိနဲ့ ကျနော် (မင်းသန့်) ရဲ့ ချစ်သူသက်တမ်းက သုံးနှစ်ပြည့်ခဲ့ပါပြီ။ အသက် ၃၃ နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ သီရိဟာ ကျနော့်ထက် ၅ နှစ်ကြီးပေမဲ့ ကျနော် သူ့ကို ကလေးတစ်ယောက်လို ယုယခဲ့တာပါ။
"ကိုမင်း... ပြန်လာခဲ့တော့နော်၊ တို့ မင်္ဂလာဆောင်ရအောင်" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ ဖုန်းဆက်စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ကျနော် ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ပြည်ပက အလုပ်အကိုင်နဲ့ အခွင့်အလမ်းတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ပြန်လာခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျနော့်ဘက်က မင်္ဂလာပွဲအတွက် ခန်းမ၊ ဖိတ်စာကတ်၊ ရိုက်ကူးရေးကစလို့ အစစအရာရာ ငွေကုန်ကြေးကျအမြောက်အမြား အကုန်အကျခံ စီစဉ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါတင်မကပါဘူး... ချစ်သူသက်တမ်းတစ်လျှောက် သူ့မိဘတွေရဲ့ အိမ်သုံးစရိတ်တင်မက၊ သူ့ညီမလေးရဲ့ တက္ကသိုလ်ကျောင်းစရိတ်အထိ လိုလေသေးမရှိ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာပါ။
ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာပွဲကျင်းပဖို့ ရက်ပိုင်းပဲ လိုတော့တဲ့ မနက်ခေါင်းလောင်းသံမှာတော့ ကျနော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်စစီ ပြိုလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ မင်္ဂလာမဏ္ဍပ်ဆောက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာပဲ သီရိ တစ်ယောက် အိမ်မှာ မရှိတော့ပါဘူး။ ဖုန်းဆက်တော့လည်း ပိတ်ထားတယ်။ သတင်းကြားလိုက်ရတာကတော့ သူဟာ အရင်က ငါးနှစ်နီးပါး တွဲခဲ့ဖူးပြီး ပျောက်ခြင်းမလှ ပျောက်သွားခဲ့တဲ့ သူ့၏ Ex ဆိုသူနဲ့ ခိုးပြေးသွားခဲ့ပြီဆိုတာပါပဲ။
အခန်း (၂)
ဒီသတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျနော့်ခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ပူလောင်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ့မိဘတွေဆိုတာ ကျနော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ရှိခိုးမတတ် ငိုယိုတောင်းပန်နေကြပေမဲ့ ကျနော့်ရင်ထဲက ဒေါသနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုကိုတော့ ဘာနဲ့မှ အစားထိုးလို့ မရခဲ့ပါဘူး။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ ပြောပြချက်အရ အဲဒီ Ex ဆိုတဲ့ကောင်ဟာ တစ်မြို့လုံးနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး ပျောက်သွားခဲ့တာ နှစ်နဲ့ချီကြာခဲ့ပြီလို့ သိရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဟိုတစ်နေ့ကမှ ရုတ်တရက် မြို့ကို ပြန်ရောက်လာတာဖြစ်ပြီး၊ ရောက်ပြီး နှစ်ရက်မြောက်မှာပဲ သီရိနဲ့ ခိုးပြေးသွားကြတာပါ။
ကျနော့်ခေါင်းထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်း သန်းပေါင်းများစွာ စီတန်းဝင်ရောက်လာပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အစကတည်းက ကျနော့်ကွယ်ရာမှာ အဆက်အသွယ် ရှိနေခဲ့ကြတာလား။ တကယ်လို့ အဆက်အသွယ်ရှိခဲ့ရင် သီရိက ဘာလို့ ကျနော့်ကို မြန်မာပြည်အထိ ပြန်ခေါ်ပြီး မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ စီစဉ်ခိုင်းခဲ့ရတာလဲ။ အိမ်စရိတ်တွေ၊ ကျောင်းစရိတ်တွေကို ကျနော့်ဆီကနေ အကုန်အကျခံခိုင်းပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ တမင် အသုံးချသွားခဲ့တာလား။
ဒါမှမဟုတ် ရုတ်တရက် ပြန်ပေါ်လာတာနဲ့ပဲ ဒီလောက်နှစ်အကြာကြီး ပြတ်သွားခဲ့တဲ့လူနောက်ကို ဘာကိုမှ မငဲ့ဘဲ လိုက်သွားရဲရသလား။ ဘေးလူတွေ မသိနိုင်တဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်ကြားက အကြောင်းတရားတွေ ရှိနေသလားဆိုတာ ကျနော် စဉ်းစားလို့ကို မရနိုင်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (၃)
"အချစ်" ဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျနော်ဟာ အောက်တန်းစားတစ်ယောက်လို အသုံးချခံလိုက်ရတာပါ။ သီရိနဲ့ သုံးနှစ်တာတွဲခဲ့စဉ်မှာ ကျနော် သူ့ပေါ်မှာ ဘာတစ်ကျပ်မှ မနှမြောခဲ့ပါဘူး။ သူ့မိဘတွေ ဒုက္ခရောက်ရင် ကျနော့်မိဘလိုပဲ သဘောထားပြီး ကူညီခဲ့တယ်။ သူ့ညီမလေး ပညာရေးအတွက် အကောင်းဆုံး ပံ့ပိုးပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒါတွေအကုန်လုံးဟာ သူ့အတွက်တော့ လိုချင်တာရသွားရင် လွှင့်ပစ်လိုက်ရုံပဲရှိတဲ့ အမှိုက်ပုံတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့တာပေါ့။
ကျနော့်ရဲ့ သမီးရည်းစား သုံးနှစ်တာ စေတနာတွေ၊ စိစစ်စုဆောင်းခဲ့ရတဲ့ ငွေကြေးတွေနဲ့ ရိုးသားတဲ့ မေတ္တာတွေကို သူတို့နှစ်ယောက်က ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ နင်းခြေသွားခဲ့ကြပါတယ်။ ကျနော့်ရင်ထဲမှာ မခံမရပ်နိုင်အောင် အရှက်ရမှု၊ ဒေါသဖြစ်မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေဟာ အဆိပ်အတောက်တွေလို စိမ့်ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
"ကျနော့်မှာ ဘာအမှားရှိလို့လဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ရင်ဘတ်ကို လက်နဲ့ထုပြီး မေးနေမိပါတယ်။ မင်္ဂလာဖိတ်စာတွေ ဝေပြီးမှ၊ သတင်းတွေ ကြားပြီးမှ အရှက်ကွဲရတဲ့ ကျနော့်မိဘတွေရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကျနော် ရေဆုံးမြေဆုံးအထိ လိုက်ပြီး ကလဲ့စားပြန်ချေချင်တဲ့ စိတ်တွေ တလူလူ တောက်လောင်လာခဲ့ပါတယ်။
အခန်း (၄)
ဒီလို လူစိတ်မရှိတဲ့ မိန်းမနဲ့ သူ့ရဲ့ Ex ကို ကျနော် ဘယ်လို အပြစ်ပေးရမလဲ။ ဥပဒေနဲ့ပဲ အရေးယူရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ ဘဝတွေ ပျက်စီးသွားတဲ့အထိ ကလဲ့စားချေရမလားဆိုတဲ့ အတွေးပေါင်းစုံက ကျနော့်ကို နေ့ရက်တိုင်း ခြောက်လှန့်နေခဲ့ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် နောက်ကို လိုက်ရှာပြီး ကလဲ့စားချေဖို့ ကျနော် ပြင်ဆင်ခဲ့ပါသေးတယ်။
ဒါပေမဲ့ အရက်ပုလင်းနဲ့ ရူးသွပ်နေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျနော့်အမေက ကျနော့်လက်ကို လာကိုင်ပြီး "သားရယ်... မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ယုတ်မာမှုကြောင့် သားရဲ့ အနာဂတ်ပါ အမှိုက်ပုံးထဲ မထည့်လိုက်ပါနဲ့တော့၊ သူတို့ပြုတဲ့ ကံဟာ သူတို့ဆီပဲ ပြန်သွားမှာပါ" လို့ ငိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျနော် စဉ်းစားမိလိုက်ပါတယ်။
သူတို့လို လူယုတ်မာတွေကို ကလဲ့စားချေဖို့အတွက် ကျနော့်ရဲ့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဘဝ၊ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အချိန်တွေကို ထပ်ပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ် အသုံးချမခံနိုင်တော့ဘူးဆိုတာပါပဲ။ သူတို့ကို အပြစ်ပေးဖို့ အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဟာ ကျနော် ဘဝကို အောင်အောင်မြင်မြင် မတ်မတ်ရပ်ပြလိုက်ဖို့နဲ့ သူတို့ကို ကျနော့်ဘဝထဲကနေ လုံးဝ သင်ပုန်းချေလိုက်ဖို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
အခန်း (၅)
အခုတော့ ကျနော် မာနနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ။ ကျနော့်ဆီကနေ မတရား ရယူသွားခဲ့တဲ့ ငွေကြေးနဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ဥပဒေကြောင်းအရ ပြန်လည် တောင်းဆိုသွားမှာဖြစ်ပြီး၊ ကျနော့်ရင်ထဲက စက်ဆုပ်ဖွယ် မိန်းမအဖြစ် မေ့ပစ်လိုက်တော့မှာပါ။
ဒါပေမဲ့ ကျနော့်ရဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်ဆိုးကြီးကနေ အားလုံးကို သင်ခန်းစာ တစ်ခုတော့ ပေးချင်ပါတယ်။ ဒီခေတ်ကြီးမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မျက်စိမှိတ် မယုံကြည်ကြပါနဲ့။ ဘာတစ်ခုမှ ပုံသေတွက်လို့ မရတဲ့ ဒီလို ခေတ်ဆိုးကြီးထဲမှာ စေတနာဆိုတာဟာ ပမာဏ လွန်ကဲသွားရင် အဆိပ်ဖြစ်လာတတ်ပါတယ်။
ကျနော့်လို မေတ္တာတရားကို အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ ပေးဆပ်ခဲ့သူတွေအနေနဲ့ လိမ်ညာလှည့်ဖြားခြင်း ကင်းဝေးကြပါစေ။ သူတပါးရဲ့ စေတနာကို အသုံးချပြီး ကိုယ့်အတ္တအတွက်နဲ့ အခြားသူရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးရဲကြတဲ့ လူစိတ်မရှိသူများလည်း မိမိတို့ပြုခဲ့တဲ့ ကံကြမ္မာရဲ့ အပြစ်ပေးခြင်းကို မလွဲမသွေ ခံစားကြရပါစေကြောင်း...။
