မန္တလေးမြို့ရဲ့ နွေနံနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ကုန်စုံဆိုင်ပိုင်ရှင် ဦးဘသန်းတစ်ယောက် ဆိုင်တံခါးတွေကို စောစောစီးစီး မတည်မငြိမ်နဲ့ မီးထွန်းဖွင့်လှစ်လိုက်ပါတယ်။ ဆိုင်တံခါးဖွင့်လို့မှ မကြာသေးမီ မိုးလင်းစအချိန်မှာပဲ ရိုးရှင်းပေမဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဆိုင်ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့ပါတယ်။ ဦးဘသန်းက ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ရှုပြီး "ငါ့နှမ မနက်စောစောစီးစီး ဘာများဝယ်ယူချင်လို့လဲကွယ်" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ မေးမြန်းလိုက်ပါတယ်။ ထိုအခါ အမျိုးသမီးက "မနေ့ညနေက ကျွန်မရဲ့ သားလေး ဒီဆိုင်မှာ ဆီတစ်ပုလင်း လာဝယ်ခဲ့ပါတယ် ဦးလေး" ဟု ပြုံးလျက် ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ပါတယ်။ ဦးဘသန်းလည်း အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး "အေးဟုတ်တယ်လေ… ဘာများ အမှားအယွင်း ရှိသွားလို့လဲ ငါ့နှမရယ်" ဟု ပြန်လည်မေးမြန်းလိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ကျွန်မသားလေးကို ငါးထောင်တန်တစ်ရွက် ပေးလွှတ်လိုက်တာပါ၊ ဆီတစ်ပုလင်းက သုံးထောင်ကျတော့ ဦးလေးက နှစ်ထောင်ပဲ ပြန်အမ်းရမှာပါ" ဟု အမျိုးသမီးက အေးဆေးစွာ ပြောပြပါတယ်။ ဦးဘသန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း "ဟုတ်တယ်လေ… ဦးလေးလည်း နှစ်ထောင်ပြန်အမ်းလိုက်တာ အမှန်ပဲ မဟုတ်လား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။ ထိုအခါ အမျိုးသမီးက "မဟုတ်ဘူး ဦးလေး… ဦးလေးက အမှားမှားအယွင်းယွင်းနဲ့ ငါးထောင်တန်တစ်ရွက် ပြန်အမ်းလိုက်မိလို့ သားက ငါးထောင်လုံး ယူလာခဲ့တာပါ" ဟု ရှင်းပြပါတယ်။ "သားလေးက မသိလို့ ယူလာတာကို အိမ်ရောက်မှ ကျွန်မသိရလို့ ညကတည်းက စိတ်မကောင်းဖြစ်ပြီး မနက်စောစော လာပြန်ပေးတာပါ၊ ရော့ပါ… ဒီငါးထောင်တန်ကို ယူပြီး ကျွန်မကို နှစ်ထောင်ပဲ ပြန်အမ်းပါ" ဟု ပြောရင်း ငွေစရွက်ကို လှမ်းပေးလိုက်ပါတယ်။ ဦးဘသန်းလည်း ပိုအမ်းမိတဲ့ငွေကို ကိုယ်တိုင်လာရောက် ပြန်ပေးတဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရပါတယ်။
"စိန့်ဂျွန်ရပ်ကွက်ကနေ အမရပူရအထိ လိုင်းကားစီးလာရတာ ဝေးလှချည်လား… လိုင်းကားခတင် သုံးထောင်မက ကုန်တော့မှာပဲ၊ ဒီငွေလေးကို မင်းပဲ ယူထားလိုက်ပါတော့ကွယ်" ဟု ဦးဘသန်းက သနားကရုဏာဖြင့် ပြောလိုက်ပါတယ်။ သို့သော် အမျိုးသမီးက ခေါင်းကို ငြိမ့်တွန့်တွန့်ခါရမ်းရင်း "ကျွန်မတို့က ဆင်းရဲပေမဲ့ သူတစ်ပါး ပစ္စည်းကိုတော့ မတရား မလိုချင်ပါဘူး ဦးလေးရယ်" ဟု ခိုင်မာစွာ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါတယ်။ "လူဆိုတာ ဘယ်ချိန်သေမယ်ဆိုတာ မသိနိုင်ဘဲ ဒီသုံးထောင်လေးကြောင့် နောင်ဘဝမှာ ဦးလေးဆီမှာ ကျွန်လာခံနေရမှာကို အင်မတန် ကြောက်ရွံ့မိပါတယ်" ဟု ဆိုပါတယ်။ "အဲ့ဒီ သံသရာကြွေး ဆိုတဲ့ အသိကြောင့် ညကတည်းက အိပ်လို့မပျော်ဘဲ စိတ်ကျဉ်းကျပ်နေရတာပါ" ဟု သူမက လေးနက်စွာ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ရှင်းပြခဲ့ပါတယ်။ ဦးဘသန်းလည်း ထိုအမျိုးသမီးရဲ့ ရိုးသားဆန်းကြယ်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို အလွန်ပင် လေးစားသဆူဖြစ်ကာ နှစ်ထောင်ပြန်အမ်းပြီး ဝိညာဉ်အထိ ထိခိုက်ရလောက်အောင် လေးနက်သွားခဲ့ပါတယ်။
အမျိုးသမီး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဦးဘသန်းတစ်ယောက် "သံသရာကြွေး" ဆိုသည့် စကားလုံးကို တဖွဖွ ရွတ်ဆိုရင်း ရင်ထဲမှာ မတင်မကျ ဖြစ်ကျန်ခဲ့ပါတယ်။ သူစဉ်းစားမိသည်မှာ မဟာအောင်မြေမြို့နယ်ရှိ ပဲပွဲရုံပိုင်ရှင် ဦးစိုးမြင့်ထံမှ သူချေးယူထားသော ငွေကျပ် သိန်းငါးဆယ်ပင် ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုကြွေးမြီမှာ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်ကတည်းက ဖြစ်ပြီး ပေးနိုင်စွမ်းရှိပါလျက်နှင့် စီးပွားရေးအကြောင်းပြကာ နေ့ရွှေ့ညရွှေ့ဖြင့် မဆပ်ဘဲ ရှောင်လွှဲနေခဲ့တာပါ။ "ငါသာ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခဲ့ရင် ဦးစိုးမြင့်ဆီမှာ နောင်ဘဝ ကျွန်သွားခံရတော့မှာပါလား" ဟု တွေးတောမိကာ ဦးဘသန်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်လာခဲ့ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် ဆိုင်ကို ဇနီးဖြစ်သူထံ ချက်ချင်းလွှဲပြောင်းကာ သေတ္တာထဲမှ ငွေကျပ် သိန်းငါးဆယ်ကို ယူဆောင်၍ ဦးစိုးမြင့်ပွဲရုံသို့ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတော့တယ်။
ပဲပွဲရုံသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ ဦးဘသန်းက "ကိုစိုးမြင့်… ခင်းဗျားရဲ့ အကြွေး သိန်းငါးဆယ် လာဆပ်တာပါ" ဟု ငွေထုပ်ကို စာပွဲပေါ် တင်လိုက်ပါတယ်။ ဦးစိုးမြင့်က အံ့ဩတကြီးဖြင့် "ဟက်ဟက်… မိုးကြိုးပစ်တာလား ဘာလား၊ နင် လာမဆပ်ဘဲ ရှောင်နေတာ သုံးနှစ်ရှိပြီလေ၊ ဘာစိတ်ကူးပေါက်လို့လဲ" ဟု မေးမြန်းလိုက်ပါတယ်။ ဦးဘသန်းက "ကျွန်တော် မသေခင် သံသရာကြွေးကို အပြီးရှင်းချင်လို့ပါ၊ မတော်လို့ ကျွန်တော် သေသွားရင် ခင်းဗျားဆီမှာ ကျွန်လာမခံချင်ဘူး" ဟု သက်ပြင်းချရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ပါတယ်။ ဦးစိုးမြင့်လည်း ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားပြီး စိတ္တဇဖြစ်ကာ စကားပင် မဆက်နိုင်တော့ပါ။ ဦးဘသန်းကတော့ ကြွေးမြီတွေ ကျေလည်သွားသည့်အတွက် စိတ်လက် ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ဆိုင်သို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတယ်။
သို့သော် ပွဲရုံပိုင်ရှင် ဦးစိုးမြင့်မှာတော့ စိတ်ထဲတွင် ထိုင်မရ ထမရဖြင့် ရင်ပူလောင်မှုများ စတင်လာခဲ့ရပါတယ်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က ကွယ်လွန်သွားခဲ့သော သူငယ်ချင်း ဦးမောင်မောင်ထံမှ သူခိုးယူသိမ်းပိုက်ထားခဲ့သည့် ပတ္တမြားနားကပ်နှင့် ငွေကျပ် သိန်းတရာအကြောင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ ထိုစဉ်က ဦးမောင်မောင် ဆုံးပါးသွားချိန်တွင် ၎င်း၏ မုဆိုးမနှင့် ကလေးငယ်အား "ငွေမချေးထားပါဘူး" ဟု လိမ္မာပါးနပ်စွာ ငြင်းဆိုကာ လှည့်ဖြားခဲ့ဖူးပါတယ်။ "ငါသာ ရုတ်တရက် သေလွန်သွားခဲ့ရင် မောင်မောင်တို့ မိသားစုဆီမှာ သံသရာကြွေးတွေ ပါသွားပြီး ဘဝဆက်တိုင်း ကျွန်ခံရတော့မှာပါလား" ဟု တွေးတောရင်း မခံမရပ်နိုင်အောင် ကြောက်ရွံ့လာခဲ့ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် ဦးစိုးမြင့်သည် သိန်းတရာနှင့် ပတ္တမြားနားကပ်ကို သေတ္တာထဲမှ ထုတ်ယူကာ အမရပူရရှိ ဦးမောင်မောင်၏ အိမ်ကလေးဆီသို့ ညနေစောင်းမှာ မော်တော်ကားဖြင့် အမြန်မောင်းနှင် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတယ်။
အမရပူရမြို့က တဲအိမ်လေးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသောအခါ ဦးစိုးမြင့်က "မသန်းသန်း… မသန်းသန်း" ဟု အော်ခေါ်လိုက်ပါတယ်။ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာသော အမျိုးသမီးက "ဩော်… ကိုစိုးမြင့်၊ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲရှင့်" ဟု အံ့ဩစွာ မေးမြန်းလိုက်ပါတယ်။ ဦးစိုးမြင့်က ရင်ထဲမှ အပြစ်မကင်းမှုကို ဝန်ခံလျက် "နင့်ယောက်ျား မောင်မောင် မရှိတော့ပေမဲ့ ငါ့မှာ သံသရာကြွေး မပါချင်လို့ပါ၊ ရော့… ဒီမှာ ပတ္တမြားနားကပ်နဲ့ သိန်းတရာ၊ ငါ လာပြန်ဆပ်တာပါ" ဟု တောင်းပန်ရင်း ပေးအပ်လိုက်ပါတယ်။ မသန်းသန်းက ငွေနှင့် နားကပ်ကို လက်ခံယူရင်း "သံသရာကြွေး… သံသရာကြွေး" ဟု နှုတ်မှ တဖွဖွ ရွတ်ဆိုကာ ဝမ်းသာကမ်နီး မျက်ရည်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။ စာဖတ်သူတို့ရေ… ဒီ မသန်းသန်း ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ မနက်စောစောက ဦးဘသန်းဆိုင်မှာ သုံးထောင်ကိစ္စကြောင့် သံသရာကြွေး မပါချင်လို့ သွားရောက်ရှင်းလင်းခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးပင် ဖြစ်ပါတော့တယ်။
