အခန်း (၁)
မေလရဲ့ မနက်ခင်း လေပြေက ခန္ဓာကိုယ်ကို ခပ်ဆတ်ဆတ်ကလေး လာရိုက်ခတ်နေသည်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကနေ ခဏတာ ဝေးရာကို ပြေးဖို့အတွက် ခရီးဆောင်အိတ်တစ်လုံးဆွဲပြီး အဝေးပြေးကားဝင်းထဲကို ကျွန်တော် ရောက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အသက် ၂၅ နှစ်။ လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ သဘာဝအတိုင်း အလုပ်ပိတ်ရက် ရှည်ရှည်မှာ ခရီးသွားအဖွဲ့တစ်ခုနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ရှမ်းပြည်ဘက်ကို ထွက်ခဲ့ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ထဲမှာ လူငယ်တွေရော၊ လူကြီးတွေရော စုံလင်စွာ ပါဝင်သည်။ ကားပေါ်ကို တက်ပြီး ကိုယ့်ခုံကိုယ် ရှာထိုင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ ဘေးခုံကနေ မွှေးပျံ့သင်းပျံ့တဲ့ ရေမွှေးနံ့တစ်ခုက ကျွန်တော့်နှာခေါင်းထဲ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။
"မင်္ဂလာပါမောင်လေး... အစ်မက မေသူဇာပါ၊ ဒီခရီးစဉ်မှာ အတူတူ သွားကြမယ့်သူပေါ့"
ညင်သာပြီး ယုံကြည်ချက်အပြည့်ရှိတဲ့ အသံပိုင်ရှင်ကို ကျွန်တော် လှည့်ကြည့်လိုက်မိသည်။ အဖြူရောင် လင်နင်အင်္ကျီခပ်ပွပွနဲ့ ဂျင်းဘောင်းဘီကို လိုက်ဖက်ညီစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ နေကာမျက်မှန်ကို ဦးခေါင်းပေါ် ပင့်တင်ထားတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ သူမကို ကြည့်ရတာ အသက် ၃၅ နှစ်ဝန်းကျင်လောက်ပဲ ထင်ရသည်။ အသားအရေက ဝင်းမွတ်နေပြီး၊ ပြင်ပြင်ဆင်ဆင် နေတတ်ပုံက သူမရဲ့ လူကုံထံ အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြနေသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ မင်္ဂလာပါအစ်မ၊ ကျွန်တော့်နာမည် မင်းသန့်ပါ"
ကျွန်တော်က ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး ကားမောင်းနေစဉ်မှာပဲ အဖွဲ့သားတွေ အချင်းချင်း မိတ်ဆက်ကြ၊ စကားပြောကြရင်းနဲ့ သူမရဲ့ အကြောင်းကို တစ်စွန်းတစ်စ သိလာရသည်။ သူမက အသက် ၅၀ ကျော် (၅ ထိပ်စီး) ထဲ ရောက်နေပြီတဲ့။ ကျွန်တော် တကယ့်ကို အံ့ဩသွားရသည်။ ၅၀ ကျော် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ နုပျိုပြီး သွက်လက်နေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။ ကျွန်တော့်အမေဆိုရင် အသက် ၆၀ ရှိပြီ။ ဟိုနားကနာ၊ သည်နားကကိုက်နဲ့ အိမ်နားက ဈေးကိုတောင် တစ်ယောက်တည်း မသွားနိုင်ရှာတော့ဘဲ ခြင်းတောင်းကို တစ်ယောက်ယောက်က လိုက်ဆွဲပေးရသည့် အရွယ်။ ဒါပေမဲ့ မေသူဇာကတော့ ခရီးတွေ တဖွဲဖွဲသွားနိုင်ပြီး မိမိကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ဂရုစိုက်နိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။
သူမက စကားပြောရင်းနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၀ နှစ်ကတည်းက အမျိုးသား ဆုံးပါးသွားခဲ့ကြောင်း၊ ကလေးလည်း မရှိဘဲ တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်နေကြောင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောပြသည်။ ထိုအချိန်မှာ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သူမအပေါ် လေးစားစိတ်တွေ အတိုင်းထက်အလွန် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဝေါင်း... တကယ့်ကို လေးစားစရာကောင်းတဲ့ အစ်မကြီးပဲ၊ မိမိကိုယ်ကိုလည်း ချစ်တတ်တယ်၊ အမှီအခိုကင်းကင်းနဲ့ ရပ်တည်နိုင်တယ်" ဆိုပြီး ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ သတ်မှတ်လိုက်မိသည်။ ထိုလေးစားမှုကပဲ နောင်တွင် ကျွန်တော့်အတွက် သောကလှိုင်းတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ထိုစဉ်က ကြိုတင်မသိခဲ့ပါချေ။
အခန်း (၂)
ရှမ်းရိုးမတောင်တန်းတွေကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တောင်ကြီးမြို့ထဲကို ကားထဲ ဝင်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ အဖွဲ့သားအားလုံး ပင်ပန်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဟိုတယ်မှာ အခန်းခွဲကြပြီး ညစာစားဖို့ ပြင်ဆင်ကြသည့်အခါမှာ မေသူဇာတစ်ယောက် ကျွန်တော့်အနားကို သဘာဝကျကျ ရောက်လာပြန်သည်။
"မင်းသန့်... လမ်းမှာ ပင်ပန်းလာတယ်မလား။ အစ်မဆီမှာ ဂျင်စင်းအားဆေးပါတယ်၊ သောက်မလား"
သူမက သူမရဲ့ တန်ဖိုးကြီး လက်ကိုင်အိတ်ထဲကနေ ဆေးဘူးလေးကို ထုတ်ပေးသည်။ ကျွန်တော်က အားနာနာနဲ့ပဲ ငြင်းပယ်ဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် သူမက အတင်းလက်ထဲ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ညစာစားပွဲမှာလည်း သူမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာပဲ ထိုင်ပြီး ဟင်းတွေ ခဏခဏ ခတ်ပေးတတ်သည်။
"မောင်လေးက လူငယ်ဆိုတော့ အများကြီးစားရမယ်။ ဒီမှာ ရှမ်းရိုးရာဟင်းလေး မြည်းကြည့်ဦး"
သူမရဲ့ နွေးထွေးမှုတွေက အစပိုင်းမှာတော့ ခရီးသွားဖော် အစ်မကြီးတစ်ယောက်က မောင်လေးတစ်ယောက်အပေါ် ဂရုစိုက်တဲ့ မေတ္တာလို့ပဲ ကျွန်တော် ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ခရီးစဉ် ဒုတိယနေ့၊ တတိယနေ့တွေ ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အခြေအနေတွေက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ အင်းလေးကန်ထဲ လှေစီးတဲ့အခါမှာလည်း သူမက ကျွန်တော့်ဘေးမှာပဲ ကပ်ထိုင်သည်။ လှေလှုပ်ခတ်သွားတိုင်း ကျွန်တော့်လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်တတ်ပြီး၊ လှပတဲ့ ရှုခင်းတွေ မြင်ရတိုင်းလည်း ကျွန်တော့်ကိုပဲ ဦးတည်ပြီး စကားတွေ ပြောနေတတ်သည်။
ကျွန်တော် သတိထားမိတာက သူမဟာ အဖွဲ့ထဲက တခြားသူတွေကို သိပ်ပြီး စကားမပြောဘဲ၊ ကျွန်တော့်အပေါ်မှာသာ အချိန်ပြည့် အာရုံစိုက်နေခြင်းပင်။ လမ်းလျှောက်လို့ ဖုန်ထူရင် နှာခေါင်းစည်း (Mask) လှမ်းပေးတာ၊ ချွေးထွက်ရင် တစ်ရှူးလှမ်းပေးတာကအစ အားလုံးက ကျွန်တော့်အတွက် ချည်းဖြစ်နေသည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အဖွဲ့ထဲက လူငယ်အချို့က ကျွန်တော်နဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ စနောက်ချင်သလို ကြည့်လာကြသည်။ ကျွန်တော် စိတ်ထဲမှာ စပြီး နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်လာရသည်။ ဒါဟာ ရိုးရိုးသားသား အစ်မတစ်ယောက်ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုထက် ကျော်လွန်နေပြီလားဆိုတဲ့ သံသယစိတ်က ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မြစ်ဖျားခံလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်း (၃)
၅ ညအိပ် ၆ ရက် ခရီးစဉ်က ပျော်စရာ၊ လေးစားစရာတွေနဲ့အတူ ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီး ရန်ကုန်ကို ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ အောင်မင်္ဂလာအဝေးပြေးဝင်းမှာ အားလုံး နှုတ်ဆက်ပြီး ကိုယ့်အိမ်ကိုယ် ပြန်ကြသည့်အခါ မေသူဇာက ကျွန်တော့်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်ပြီး ပြောခဲ့သည်။
"ရန်ကုန်ရောက်ရင်လည်း အစ်မကို ဖုန်းဆက်ဦးနော် မင်းသန့်။ အဆက်အသွယ် မပြတ်စေနဲ့ဦး"
ကျွန်တော်ကလည်း ယဉ်ကျေးမှုကို အခြေခံတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်ပီပီ "ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ၊ အစ်မလည်း အိမ်ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြန်ရောက်ပါစေ" ဟု ရိုရိုသေသေ နှုတ်ဆက်ကာ တက္ကစီစီးပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့သည်။ အိမ်ရောက်တော့ မိဘတွေကို ကန်တော့၊ ခရီးဆောင်အိတ်တွေ နေရာချပြီး နားနားနေနေ နေလိုက်တာ နှစ်ရက်ခန့် ရှိသွားသည်။ ထိုရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ခရီးသွားအဖွဲ့ထဲက တခြားသူတွေနဲ့ ကျွန်တော် ဘာအဆက်အသွယ်မှ မရှိတော့ပေ။ အားလုံးက ကိုယ့်အလုပ်နဲ့ကိုယ် ရှုပ်သွားကြပြီဖြစ်သည်။
သို့သော်... မေသူဇာကတော့ ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ပါ။
တနင်္လာနေ့ မနက်ခင်း ကျွန်တော် ရုံးသွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း ဖုန်းမြည်လာသည်။ ကြည့်လိုက်တော့ မေသူဇာ ဖြစ်နေသည်။ "မောင်လေး... ရုံးသွားပြီလား။ မနက်စာရော စားပြီးပြီလား" ဟု လှမ်းမေးသည်။ ကျွန်တော်ကလည်း အလုပ်သွားခါနီးမို့ "ဟုတ်ကဲ့ စားပြီးပါပြီ အစ်မ" ဟု ခပ်တိုတိုပဲ ဖြေပြီး ဖုန်းချလိုက်သည်။ သို့သော် ဒါက အစပဲ ရှိပါသေးသည်။ နေ့လယ် ၁၂ နာရီမှာ တစ်ခေါက် ဖုန်းထပ်လာပြီး ဘာဟင်းနဲ့ စားလဲဟု မေးပြန်သည်။ ညနေ ရုံးဆင်းချိန်မှာလည်း မိုးရွာနေလို့ ကားပိတ်နေလား၊ အိမ်ရောက်ပြီလား ဆိုပြီး စာတွေ တောက်လျှောက် ပို့လာသည်။
ပထမဆုံးရက်မှာ အားနာလို့ ပြန်ထူးခဲ့ပေမယ့် ဒုတိယရက်၊ တတိယရက်တွေမှာပါ အရေးကြီးကိစ္စ မဟုတ်ဘဲ "စားပြီးပြီလား" "ဘာလုပ်နေလဲ" "ဒီနေ့ အားလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေနဲ့ တောက်လျှောက် ဖုန်းဆက်၊ စာပို့လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အဆင်မပြေမှုကြီးက အကြီးအကျယ် စတင်စိုးမိုးလာပါတော့သည်။
အခန်း (၄)
တစ်ပတ်ခန့် ကြာလာတဲ့အခါမှာတော့ မေသူဇာရဲ့ အဆက်အသွယ်လုပ်မှုတွေက ပိုပြီး စိပ်လာခဲ့သည်။ တစ်ခါတရံ ရုံးမှာ အလုပ်ရှုပ်နေချိန် သို့မဟုတ် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ အပြင်မှာ စကားပြောနေချိန်တွေမှာ သူမ ဖုန်းခေါ်တာကို ကျွန်တော် မကိုင်မိလိုက်ပါဘူး။ ထိုအခါမျိုးမှာ သူမဆီကနေ စာတို (Message) တွေ ချက်ချင်း ရောက်လာတတ်သည်။
[မင်းသန့်က အစ်မ ဖုန်းခေါ်တာကို မကိုင်ချင်ဘူးပေါ့လေ... ဟုတ်ပါတယ်၊ အစ်မက အသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ မင်းသန့်အတွက် အဖော်မလုပ်ချင်စရာ ဖြစ်နေမှာပေါ့။]
စာကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော် ခေါင်းနားပန်းကြီးသွားရသည်။ အသက် ၂၅ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်လေးတွေ ကောင်လေးတွေကို စိတ်ကောက်သလိုမျိုး၊ အသက် ၅၀ ကျော် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို စိတ်ကောက်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ဘဲ အကျပ်ရိုက်သွားရသည်။ ရိုရိုသေသေနဲ့ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ အစ်မရယ်လို့ ပြန်ရှင်းပြရသည်။ ထိုအခါမှ သူမက "အစ်မက စိတ်ပူလို့ပါ မောင်လေးရယ်၊ နောက်ဆို အစ်မဖုန်းကို အမြန်ကိုင်နော်" ဟု ပြန်ပို့သည်။
"ဒါ... ဒါကတော့ ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး"
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ရေရွတ်မိသည်။ အစ်မတစ်ယောက်က မောင်တစ်ယောက်ကို ဂရုစိုက်တာမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ချစ်သူရည်းစား သဝန်တို သောကရောက်သလိုမျိုး ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင်မှုတွေ ပါဝင်လာခဲ့ပြီ။ တနင်္ဂနွေပိတ်ရက် ရောက်ခါနီးတိုင်းလည်း "ဆန်းဒေး ဘာလုပ်မှာလဲ၊ အစ်မနဲ့ မုန့်သွားစားမလား၊ အစ်မ ကားနဲ့ လာခေါ်မယ်" ဆိုပြီး အတင်းအကျပ် ဖိတ်ခေါ်မှုတွေ ပြုလုပ်လာသည်။ ကျွန်တော် ဘာအမှားအယွင်း လုပ်ခဲ့မိလို့ ဒီလို နွံထဲကို သက်ဆင်းနေရတာလဲဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိတော့သည်။
အခန်း (၅)
စိတ်အကျပ်ရိုက်မှုတွေက ရင်ထဲမှာ ပြည့်လျှံလာတဲ့အခါမှာတော့ အိမ်က အစ်မရင်းဖြစ်သူကို ကျွန်တော် ဖွင့်ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ညစာစားပြီး အချိန်မှာ အစ်မရဲ့ အခန်းထဲကို သွားပြီး မေသူဇာ ပို့ထားတဲ့ စာတွေနဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု မှတ်တမ်းတွေကို ပြလိုက်သည်။
အစ်မက စာတွေကို အသေအချာ ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်ကာ ပြောသည်။ "မင်းသန့်... နင် အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ ဝေးဝေးရှောင်တော့။ ဒါ သာမန် ပတ်သက်မှုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူ နင့်ကို လိုက်ကြိုက်နေတာ"
"ဟာ... အစ်မကလည်း၊ သူက ငါ့ထက် အသက် ၂၅ နှစ်လောက် ကြီးတာလေ။ ငါ့အမေအရွယ်နား ကပ်နေပြီ။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ" ကျွန်တော်က မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြန်ပြောမိသည်။
"ဘာလို့ မဖြစ်နိုင်ရမှာလဲ မင်းသန့်။ ခေတ်က ပြောင်းနေပြီ။ ပြီးတော့ သူက ငွေလည်း ရှိတယ်၊ လှလည်း လှတယ်၊ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေတာ ၁၀ နှစ်ရှိပြီ။ နင်က လူငယ်လေး၊ သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်နဲ့ ယဉ်ကျေးတော့ သူ စိတ်ကစားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သတိထား၊ နင်က သူ့ကို လေးစားလို့ ယဉ်ကျေးပြနေတာကို သူက အခွင့်အရေးလို့ ထင်သွားလိမ့်မယ်။ အခုကတည်းက ဖုန်းတွေ မကိုင်နဲ့၊ စာတွေ ပြန်မထည့်နဲ့တော့။ ဖြတ်တောက်လိုက်"
အစ်မရဲ့ စကားတွေက ကျွန်တော့်ခေါင်းကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပါပဲ။ ဝေးဝေးရှောင်ဖို့ ပြောတာ လွယ်ပေမယ့်၊ လက်တွေ့မှာ လူမှုရေးအရ ဘယ်လို ရှောင်ရမလဲဆိုတာ ကျွန်တော့်အတွက် ခေါင်းခဲစရာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်ဘက်က ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း တုံ့ပြန်လိုက်ရင်လည်း လေးစားခဲ့ရတဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်မို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်မိမှာ စိုးရိမ်နေမိသည်။
အခန်း (၆)
စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုတွေကြားထဲကနေပဲ တစ်ရက်မှာ ခရီးစဉ်တုန်းက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် (Tour Leader) ဖြစ်တဲ့ ကိုနေမင်းနဲ့ ကော်ဖီဆိုင်တစ်ခုမှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဆုံမိကြသည်။ စကားစပ်မိရင်းနဲ့ ကျွန်တော်က မေသူဇာ့အကြောင်းကို လှမ်းမေးကြည့်လိုက်သည်။
"ကိုနေမင်း... အစ်မ မေသူဇာက ခရီးတွေ ခဏခဏ လိုက်လေ့ရှိလားဗျ"
ကိုနေမင်းက ကော်ဖီခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ထူးဆန်းတဲ့ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ကြည့်သည်။ "မင်းသန့်... မင်းကို မေသူဇာ တောက်လျှောက် ဖုန်းဆက်နေတယ်မလား"
ကျွန်တော် အံ့ဩသွားပြီး "ဗျာ... ကိုနေမင်း ဘယ်လိုသိလဲ" ဟု မေးမိသည်။
ကိုနေမင်းက သက်ပြင်းချပြီး ရှင်းပြသည်။ "သိတာပေါ့ မင်းသန့်ရာ။ သူက ငါတို့ ခရီးစဉ်တွေမှာ အမြဲလိုလို ပါတတ်တယ်။ အမှန်တိုင်း ပြောရရင် အဲဒီအမျိုးသမီးက အဲဒီလိုပဲ... သူ မျက်စိကျတဲ့ အမျိုးသားတွေဆိုရင် ခရီးစဉ်အတွင်းမှာောရော၊ ခရီးပြီးရင်ပါ အတင်း စိတ်ဝင်စားပြတတ်တာ။ များသောအားဖြင့် မင်းလို အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်လေးတွေပဲ အမြဲ ခံရတာများတယ်။ မင်း မတိုင်ခင် ခရီးစဉ်တုန်းက ကောင်လေးတစ်ယောက်လည်း အခုလိုပဲ ဖုန်းတွေ ဆက်လွန်းလို့ အလုပ်ထဲအထိ လိုက်လာလို့ တိုင်ပတ်သွားဖူးတယ်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ ငါတစ်ယောက်တည်းကို အထီးကျန်လို့ သံယောဇဉ်ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ဒါဟာ သူမရဲ့ အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်နေတာပဲဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်တော့်ကို ကြောက်လန့်စေခဲ့သည်။
အခန်း (၇)
ကိုနေမင်းရဲ့ စကားတွေကို ကြားပြီးနောက် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေသလို ခံစားရသည်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်ပြီး တွေးတောမိသည်။
"သူ့ကို သနားလည်း သနားမိပါတယ်..."
ဟုတ်သည်။ တစ်ဖက်မှာ သူမဟာ အသက် ၅၀ ကျော် အရွယ်အထိ အိမ်ထောင်ဖက် မရှိ၊ သားသမီးမရှိဘဲ ငွေကြေးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ချမ်းသာနေပါစေ၊ အနှစ်သာရမရှိတဲ့ အထီးကျန်ခြင်း အာကာသကြီးထဲမှာ လွင့်မျောနေရသူ မဟုတ်ပါလား။ မိမိထက် အသက်အများကြီး ငယ်တဲ့ လူငယ်လေးတွေရဲ့ ဂရုစိုက်မှု၊ နုပျိုမှုတွေကို ငွေကြေးနဲ့ အလှအပတွေ သုံးပြီး လိုက်လံ ဖမ်းဆွဲနေရရှာတဲ့ သူမရဲ့ ဘဝက တကယ့်ကို သနားစရာ ကောင်းလှသည်။
ဒါပေမဲ့... တစ်ဖက်မှာလည်း "ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုက တစ်ပိုင်း" ဖြစ်နေသည်။ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ ဖုန်းသံမြည်လာတိုင်း ထိတ်လန့်နေရတာ၊ စာတိုတွေ ဝင်လာတိုင်း ဘာပြန်ဖြေရမလဲဆိုပြီး သောကရောက်နေရတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံမှန်လူနေမှုဘဝကို အကြီးအကျယ် နှောင့်ယှက်ဖျက်ဆီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် လိုချင်တာက အစ်မတစ်ယောက်လို လေးစားရတဲ့ ပုံမှန် ပတ်သက်မှုမျိုးသာ ဖြစ်ပြီး၊ ဒါထက်ပိုတဲ့ မရေရာတဲ့၊ သဘာဝမကျတဲ့ ပတ်သက်မှုမျိုးကိုတော့ အပြတ်အသတ် ရှောင်လွှဲချင်မိတော့သည်။
အခန်း (၈)
ကျွန်တော် ဆင်ခြင်သုံးသပ်မိတဲ့ အဓိက အချက်တစ်ခုကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ "ယဉ်ကျေးမှု" ပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က လူကြီးမိဘတွေကို ရိုသေတတ်အောင် သွန်သင်ခံထားရတဲ့ လူငယ်တစ်ယောက်မို့၊ သူမ ဖုန်းဆက်လာရင် အမြဲတမ်း "ဟုတ်ကဲ့ပါ အစ်မ" "အားနာစရာကြီးဗျာ" "ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်မ" ဆိုပြီး လေသံအေးအေးလေးနဲ့ပဲ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
"ငါ့ရဲ့ ယဉ်ကျေးစွာ တုံ့ပြန်နေမှုတွေကပဲ သူ့ကို မျှော်လင့်ချက်တွေ ပိုပေးမိနေသလို ဖြစ်နေမလား..."
မှန်နိုင်သည်။ ကျွန်တော်က ပြတ်ပြတ်သားသား မငြင်းဘဲ၊ အလိုက်သင့် ယဉ်ကျေးပြနေခြင်းကို မေသူဇာက "မင်းသန့်လည်း ငါ့ကို စိတ်ဝင်စားလို့ လိုက်လျောညီထွေ နေနေတာပဲ" ဟု အထင်မှားသွားစေပုံရသည်။ မိမိရဲ့ အားနာတတ်တဲ့ စိတ်၊ ယဉ်ကျေးချင်တဲ့ စိတ်ကပဲ တစ်ဖက်လူကို လမ်းမှားပြသလို ဖြစ်နေတာကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆက်ဆံရေး ပုံစံကို ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါတော့သည်။
အခန်း (၉)
စနေနေ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ မေသူဇာ့ဆီကနေ ဖုန်းဝင်လာပြန်သည်။ ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ချက်ချင်းမကိုင်ဘဲ လွှတ်ထားလိုက်သည်။ ဆယ်ခါလောက် ဆက်တိုက် ခေါ်ပြီးနောက်မှာတော့ စာတို ရောက်လာသည်။
[မင်းသန့်... ဘာလို့ ဖုန်းမကိုင်တာလဲ။ အစ်မ မနက်ဖြန် တနင်္ဂနွေကျရင် မင်းသန့်တို့အိမ်ဘက်ကို ကားမောင်းလာခဲ့မယ်။ အတူတူ နေ့လယ်စာ သွားစားကြမယ်လေ။]
အိမ်အထိ လာခဲ့မယ်ဆိုတဲ့ စကားကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားသည်။ မိဘတွေသာ သိသွားရင် ဘယ်လောက်တောင် အရှက်ရစရာ ကောင်းလိုက်မလဲ။ ကျွန်တော် အသက်ရှူကို ခပ်ပြင်းပြင်းရှူပြီး၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားကာ စာတိုကို အပြတ်အသတ် ပြန်ရေးလိုက်သည်။
[အစ်မ... မနက်ဖြန် ကျွန်တော် အပြင်သွားစရာ ကိစ္စရှိလို့ အိမ်မှာ မရှိပါဘူးဗျာ။ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့်ဆီကို အရေးကြီးကိစ္စ မဟုတ်ရင် ဖုန်းမဆက်ပါနဲ့ဦး။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေ အရမ်းရှုပ်နေပြီး စိတ်ရော လူရော ပင်ပန်းနေလို့ မိသားစုကိုပဲ အချိန်ပေးချင်လို့ပါဗျ။ အစ်မလည်း ကိုယ့်ကျန်းမာရေးကိုယ် ဂရုစိုက်ပါခင်ဗျာ။]
စာကို ပို့ပြီးနောက် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ဒုန်းဒုန်း တုန်ခတ်နေသည်။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်ဘက်က ပထမဆုံးအကြိမ် တံတိုင်းခတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အခန်း (၁၀)
ကျွန်တော် ပို့လိုက်တဲ့ စာကြောင့် တစ်ဖက်က မေသူဇာ ဘယ်လောက်အထိ တုန်လှုပ်သွားမလဲဆိုတာ မကြာခင်မှာပဲ သိလိုက်ရသည်။ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ဝင်လာသည်။ ကျွန်တော် လုံးဝ မကိုင်ဘဲ ထားလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှည်လျားလှတဲ့ စာတိုတွေ ဆက်တိုက် ရောက်လာပါတော့သည်။
[မင်းသန့်... မင်း ဘာဖြစ်လို့ အစ်မအပေါ် ဒီလောက် ရက်စက်ရတာလဲ။ အစ်မက မင်းကို စေတနာနဲ့ ဂရုစိုက်ခဲ့တာလေ။ အသက်ကြီးတဲ့သူမို့လို့ မင်းက အထင်သေးတာလား။ အစ်မမှာ ငွေရှိတယ်၊ မင်း လိုချင်တာ အားလုံး ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်။ အစ်မကို ဒီလို ပစ်ပယ်ရက်ရလား...]
စာတွေထဲမှာ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ရေးထားတဲ့ စကားလုံးတွေ၊ စိတ်ဒဏ်ရာရနေတဲ့ စကားလုံးတွေ ရောပြွမ်းနေသည်။ သူမဟာ အသက်အရွယ်အရ ရင့်ကျက်နေသော်လည်း၊ အချစ်နဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုမှု ရှေ့မှောက်မှာတော့ အဆင်မပြေဖြစ်နေတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်လို ပြုမူနေရှာသည်။ ကျွန်တော် စာတွေကို ဖတ်ရင်း သနားစိတ် ဖြစ်မိပေမယ့်လည်း၊ လုံးဝ တုန်လှုပ်မသွားဘဲ ငြိမ်သက်စွာ နေဖို့သာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ စိတ်ပျော့ပြီး ပြန်ချော့မိရင် ဒီသံသရာက ဘယ်တော့မှ ဆုံးမှာ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အခန်း (၁၁)
အချိန် နှစ်ပတ်ခန့် ကျွန်တော် လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ မေသူဇာကတော့ လက်မလျှော့ခဲ့ပါ။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ရုံးရှေ့အထိ သူမရဲ့ ကားအနက်ကြီး ရောက်လာခဲ့သည်။ ရုံးဆင်းချိန်မှာ ကားပေါ်က ဆင်းပြီး ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ လာရပ်တဲ့ သူမကို ကြည့်ပြီး ကျွန်တော် ရှောင်လွှဲလို့ မရတော့မှန်း သိလိုက်ရသည်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက အရင်လို မလန်းဆန်းဘဲ ဖျော့တော့နေသည်။
"မင်းသန့်... အစ်မနဲ့ ခဏလောက် စကားပြောရအောင်။ အစ်မ တောင်းပန်ပါတယ်"
သူမရဲ့ အသံက တုန်ရင်နေသည်။ ကျွန်တော်က ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် လူရှင်းတဲ့ ပန်းခြံတစ်ခုဘက်ကို ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ပြီးနောက် သူမကို တည့်တည့်ကြည့်ပြီး ရိုသေစွာ၊ သို့သော် ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
"အစ်မ... ကျွန်တော့်ကို နားထောင်ပေးပါ။ ကျွန်တော် အစ်မကို ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံးမှာ တကယ့်ကို ရိုရိုသေသေနဲ့ လေးစားခဲ့တာပါ။ မိမိကိုယ်ကို အမှီအခိုကင်းကင်း ရပ်တည်နိုင်တဲ့ အစ်မကြီးတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အစ်မဘက်က အခုလိုမျိုး ပုံစံနဲ့ ဆက်ဆံလာတဲ့အခါမှာ ကျွန်တော့်အတွက် တကယ့်ကို အဆင်မပြေပါဘူး။ ကျွန်တော်က အစ်မကို အစ်မတစ်ယောက်ထက် ဘာမှ ပိုမတွေးနိုင်ပါဘူးဗျာ။ အစ်မရဲ့ စေတနာတွေကိုလည်း အားနာပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှုကို အစ်မအနေနဲ့ ငဲ့ညှာပေးမယ်ဆိုရင် နောက်ပိုင်း အခုလိုမျိုးတွေ မလုပ်ပါနဲ့တော့ဗျာ။ ကျွန်တော်တို့ ပုံမှန် လေးစားရတဲ့ ပတ်သက်မှုမျိုးပဲ ကျန်ပါရစေ"
ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားလုံးတွေက အေးစက်ပြီး ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ မေသူဇာ့ မျက်ဝန်းထဲကနေ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာခဲ့သည်။ သူမ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပါတော့သည်။
အခန်း (၁၂)
ထိုနေ့နောက်ပိုင်းကစပြီး မေသူဇာ့ဆီကနေ ဖုန်းတွေ၊ စာတွေ လုံးဝ ဝင်မလာတော့ပါ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ တံတိုင်းကြီးကို သိရှိသွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝကလည်း အရင်လိုပဲ အေးချမ်းတည်ငြိမ်တဲ့ ပုံမှန်အခြေအနေကို ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
ဒီအဖြစ်အပျက်ကြီးတစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အတွေးတစ်ခု အကြီးအကျယ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လူ့ဘဝမှာ အထီးကျန်ခြင်းဆိုတာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ရောဂါဆိုးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ငွေကြေးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ရှိပါစေ၊ ရုပ်ရည်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ နုပျိုနေပါစေ၊ ရင်ထဲမှာ အဖော်မဲ့နေတဲ့အခါ လမ်းမှားတွေကို လျှောက်မိတတ်ကြသည်။
တစ်ဖက်မှာလည်း ကျွန်တော် ရရှိလိုက်တဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ "အားနာမှုနှင့် ယဉ်ကျေးမှု" ကိစ္စပင် ဖြစ်သည်။ တစ်ခါတရံမှာ တစ်ဖက်လူရဲ့ အမှားကို အားနာလို့ဆိုပြီး ယဉ်ကျေးစွာ လိုက်လျောနေမိခြင်းက ပြဿနာကို ပိုမို ကြီးထွားစေတတ်သည်။ မေတ္တာအစစ် မဟုတ်တဲ့ နေရာမျိုး၊ မိမိအတွက် အဆင်မပြေတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုးမှာ "ပြတ်သားခြင်း" သည်သာလျှင် နှစ်ဦးနှစ်ဖက်လုံးအတွက် အကောင်းဆုံးသော ဆေးတစ်ခွက် ဖြစ်ပါတော့သည်။
