"သစ္စာဖောက်လွန်းတဲ့ ယောက်ျားမျိုး"

 

အခန်း (၁) 

နှလုံးသားတံခါးကို သော့ခတ်ထားခဲ့တာ နှစ်အတော်ကြာခဲ့ပြီ။ အတိတ်က ရရှိခဲ့တဲ့ အချစ်ဦးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကြောင့် ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ထပ်ပြီး ယုံကြည်ဖို့ ကျွန်မမှာ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူး။ အထီးကျန်ခြင်းတွေ၊ ခြောက်သွေ့ခြင်းတွေနဲ့ပဲ နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ "အချစ်" ဆိုတာ ကျွန်မနဲ့ မဆိုင်တော့တဲ့ အရာတစ်ခုလို့ သတ်မှတ်ပြီး ကိုယ့်အလုပ်၊ ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းနေခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကံကြမ္မာက ကျွန်မကို ကစားချင်သေးတယ် ထင်ပါရဲ့။ နေ့ရက်တွေ ငြီးငွေ့စရာကောင်းလှတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့... အဲဒီတံခါးကို လာခေါက်တဲ့သူ ပေါ်လာခဲ့တယ်။

အခန်း (၂)

လွန်ခဲ့တဲ့ ခုနစ်လကပေါ့။ မထင်မှတ်ဘဲ သူနဲ့ ဆုံခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကြင်နာတတ်တဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ခဲပြိုလုနီးပါး အေးစက်နေတဲ့ နှလုံးသားကို အရည်ပျော်ကျစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ မရည်ရွယ်ဘဲ သူ့ကို အရမ်းချစ်မိသွားခဲ့တယ်။ သူကလည်း ကျွန်မကို "အသက်ထက်ချစ်တယ်" လို့ အမြဲပြောလေ့ရှိတော့ သူဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးခိုလှုံရာ၊ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်လို့ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ အချစ်မျက်စိကန်းတယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးလားမသိဘူး။ သူ့ကို အရမ်းချစ်လွန်းလို့၊ မဆုံးရှုံးချင်လွန်းလို့ သူတောင်းဆိုသမျှ၊ သူအလိုရှိသမျှ အရာအားလုံးကို ကျွန်မ ဘာတစ်ခုမှ ငြင်းဆန်ခြင်းမရှိဘဲ လိုက်လျောပေးခဲ့မိတယ်။

အခန်း (၃) 

နွေဦးရဲ့ သာယာတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပေါ့။ သူနဲ့ တွေ့ရဖို့ ကျွန်မ ရင်ခုန်စွာနဲ့ စောင့်နေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်နှာက ထူးဆန်းစွာ ညှိုးငယ်နေခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ သူပြောလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးကို မြေလှန်ပစ်လိုက်သလိုပဲ။ "ကိုယ် အိမ်ထောင်ပြုရတော့မယ်..." တဲ့။ လျှပ်စီး အချက်ပေါင်းထောင်ချီပြီး ကိုယ့်ခေါင်းပေါ် တည့်တည့်ကျလာသလိုမျိုး ကျွန်မ ဆွံ့အသွားခဲ့ရတယ်။ နားထဲမှာ လေတွေပဲ တဝူးဝူးမြည်နေပြီး ဘာကိုမှ ဆက်လက်လက်ခံဖို့ ဦးနှောက်က ငြင်းဆန်နေခဲ့တယ်။

အခန်း (၄)

ကျွန်မနဲ့ သာယာကြည်နူးစရာ နေ့ရက်တွေကို ဖြတ်သန်းနေတဲ့ အချိန်မှာပဲ သူဟာ နောက်ကွယ်မှာ အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လွန်ကျူးခဲ့တယ်တဲ့။ အဲဒီမိန်းကလေးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာလို့ အခု အရေးပေါ် လက်ထပ်ရတော့မယ်လို့ သူက ငိုယိုပြီး ပြောပြတယ်။ "ကိုယ် မင်းကိုပဲ ချစ်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ တာဝန်ယူရတော့မယ်" တဲ့။ ဘယ်လောက်ရယ်စရာကောင်းတဲ့ သစ္စာတရားလဲ။ ကျွန်မနဲ့ တွဲနေတဲ့ ခုနစ်လအတွင်းမှာ သူဟာ အခြားတစ်ယောက်ရဲ့ အသားအနားကိုလည်း ဖက်တွယ်နေခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို နာကျင်လွန်းလို့ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့လျော့နေခဲ့ရတယ်။

အခန်း (၅)

သူ့ရဲ့ စကားတွေက ဒီမျှနဲ့ မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ သူက ဆက်ပြောသေးတယ်။ "အဲဒီမိန်းကလေးက ပွေရှုပ်တတ်တော့ အဲဒီကလေးက ကိုယ့်ကလေး ဟုတ်ချင်မှဟုတ်မှာ... ကိုယ် DNA စစ်မယ်။ အကယ်၍ သူ့ဗိုက်ထဲကကလေးက ကိုယ့်ကလေး မဟုတ်ဘူးလို့ အဖြေထွက်လာရင် ကိုယ် အဲဒီမိန်းကလေးကို ချက်ချင်းကွာရှင်းပြီး မင်းဆီ ပြန်လာခဲ့မယ်" တဲ့။ ဘုရားရေ... ကျွန်မကို ဘာမှတ်နေတာလဲ။ အပိုပစ္စည်းတစ်ခုလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ စိတ်ကြိုက်ကစားပြီးရင် ပြန်လာနားခိုရမယ့် သစ်ပင်တစ်ပင်လား။ ကျန်တဲ့စကားတွေကို ဆက်နားထောင်ဖို့ ကျွန်မမှာ အားအင်မရှိတော့လို့ နားကိုသာ ပိတ်ထားမိတော့တယ်။

အခန်း (၆)

သူ ထွက်ခွာသွားပြီးတဲ့နောက် ကျွန်မရဲ့ နေ့ရက်တွေက ငရဲဘုံဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ စိတ်တိုတယ်၊ နာကျည်းတယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ရွံရှာမိတယ်။ ငါနဲ့ တွဲနေတုန်း တခြားမိန်းကလေးနဲ့ သွားအိပ်တဲ့ ယောက်ျားမျိုးကို ဘာလို့ သတိရနေရတာလဲဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် သတ်သေချင်စိတ်တွေ ပေါက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရူးသွပ်မှုက အဲဒီမှာတင် မရပ်ဘူး။ စိတ်ထဲကနေ "အဲဒီကလေးသာ သူ့ကလေး မဟုတ်ရင် ကောင်းမှာပဲ၊ ဒါဆို သူ ငါ့ဆီ ပြန်လာမှာ" ဆိုတဲ့ မဖြစ်သင့်တဲ့ မျှော်လင့်ချက် အမှိုက်စက ခေါင်းထဲ ဝင်ဝင်လာတယ်။

အခန်း (၇)

ညတိုင်း ခေါင်းအုံးကို မျက်ရည်စိုရုံတင်မကဘဲ ရင်ဘတ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဆို့နင့်ပြီး အသံတိတ် အော်ဟစ်ငိုကြွေးရတယ်။ တွေးကြည့်လေ လောင်မြိုက်လေပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို ပေးဆပ်ခဲ့တာတွေ၊ ယုံကြည်ခဲ့တာတွေဟာ ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိခဲ့ဘူးလား။ ခုနစ်လဆိုတဲ့ အချိန်က တိုတောင်းပေမယ့် ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ အချစ်တွေက ရာစုနှစ်တစ်ခုစာမက နက်ရှိုင်းခဲ့တာပါ။ အခုတော့ အသက်ရှင်ဖို့ နေနေသာသာ အိပ်ရာကနိုးထဖို့ တောင် အားမရှိတော့ပါဘူး။ ရင်ထဲမှာ မွန်းကျပ်လွန်းလို့ သေမင်းကိုပဲ ဖိတ်ခေါ်ချင်စိတ် ပေါက်နေမိတယ်။

အခန်း (၈)

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါ ကျွန်မ သွေးအေးအေးနဲ့ ပြန်တွေးမိတယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်က ကိုယ့်ကို တကယ်ချစ်ရင် တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ကိုယ်ဝန်ရတဲ့အထိ လွန်ကျူးပါ့မလား။ DNA စစ်မယ်ဆိုတာကကော ကျွန်မကို ဆွဲထားချင်လို့ ပြောတဲ့ ဆင်ခြေသက်သက်လား။ သူဟာ မိန်းကလေးနှစ်ယောက်လုံးကို စော်ကားခဲ့တာ။ အဲဒီမိန်းကလေးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာတောင် သူက "ငါ့ကလေး မဟုတ်ရင် ကွာမယ်" လို့ ပြောနိုင်လောက်အောင် ရက်စက်တဲ့ စရိုက်ရှိသူပဲ။ ဒီလိုလူမျိုးကိုမှ ပြန်လက်ခံဖို့ တွေးနေမိတဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း သနားရမလို၊ စိတ်ဆိုးရမလိုပါပဲ။

အခန်း (၉) 

ကျွန်မရဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပြောဖူးတယ်။ "နင့်ကို တန်ဖိုးမထားတဲ့ လူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ နင့်ရဲ့ အဖိုးတန်တဲ့ အသက်ကို အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့" တဲ့။ ဟုတ်ပါတယ်။ သူကတော့ တခြားတစ်ယောက်နဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေချိန်မှာ ကျွန်မက ဘာလို့ အခန်းအမှောင်ထဲမှာ အသက်ရှင်ဖို့ အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းနေရမှာလဲ။ သူ့ကို မေ့ပစ်ဖို့ မလွယ်ဘူးဆိုတာ သိပေမယ့် မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်။ သူ ပြန်လာခဲ့ရင်တောင် သူဟာ အရင်က သူမဟုတ်တော့သလို၊ ကျွန်မ နှလုံးသားကလည်း အရင်လို သန့်ရှင်းဆွတ်ဆွတ် မဖြစ်နိုင်တော့ဘူး။

အခန်း (၁၀) 

ကျွန်မ မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်တယ်။ မျက်ကွင်းတွေ ညိုမည်းပြီး ပိန်ချုံးနေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ အချစ်ကြောင့် အသက်မဲ့နေတဲ့ ရုပ်အလောင်းတစ်ခုလိုပဲ။ ဒါ ကျွန်မ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူနဲ့ မဆုံခင်ကတည်းက တစ်ယောက်တည်း ရပ်တည်လာနိုင်ခဲ့တဲ့ သတ္တိရှိတဲ့ မိန်းကလေးပဲ။ အချစ်တစ်ခု ပျက်စီးသွားရုံနဲ့ ဘဝကြီး တစ်ခုလုံး ပျက်စီးသွားဖို့ မလိုပါဘူး။ ရင်ထဲက ဆို့နင့်မှုကို မျက်ရည်တွေနဲ့အတူ အားလုံး အန်ထုတ်ပစ်လိုက်ပြီ။

အခန်း (၁၁) 

ပြတ်စဲခြင်းရဲ့ နာကျင်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိအောင် ကြိုးစားရင်း တစ်ရက်ပြီးတစ်ရက် ဖြတ်သန်းလာခဲ့တယ်။ သူ့ဆီက ဖုန်းတွေ၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ လာနေတုန်းပဲ။ "DNA အဖြေစောင့်နေတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေကို မြင်ရတိုင်း ရင်ခုန်မိပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီရင်ခုန်သံကို ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နိုင်လာပြီ။ သူ့ကလေး ဖြစ်ဖြစ်၊ မဖြစ်ဖြစ်... သူဟာ ကျွန်မအပေါ် သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ အမှန်တရားပဲ။ သစ္စာဖောက်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ကို ပြန်ဆွဲဖို့ ကြိုးစားခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငရဲတွင်းထဲ ပြန်ခုန်ချတာနဲ့ အတူတူပါပဲ။

အခန်း (၁၂) 

အခုတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲက မွန်းကျပ်မှုတွေ အနည်းငယ် သက်သာသွားပါပြီ။ ဒီဇာတ်လမ်းကို လူသိရှင်ကြား ရင်ဖွင့်လိုက်ရတာဟာ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ဆိုးတွေကို သင်္ဂြိုဟ်လိုက်တာနဲ့ အတူတူပါပဲ။ ကျွန်မလို ခံစားနေရတဲ့ မိန်းကလေးတွေ ရှိရင်လည်း ပြောချင်ပါတယ်။ "ကိုယ့်ကို တန်ဖိုးမထားတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ကြောင့် ကိုယ့်ဘဝကို အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့။" ကျွန်မ အသက်ရှင်ဖို့ အားအင်တွေ ပြန်ရှာတွေ့ပါပြီ။ ကံကြမ္မာရဲ့ DNA အဖြေက ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ကျွန်မရဲ့ အဖြေကတော့ "သူ့ကို ဘဝထဲက အပြီးတိုင် မောင်းထုတ်လိုက်ပြီ" ဆိုတာပါပဲ။