အခန်း (၁)
ကျွန်မနာမည်က သျှင်သန့် ပါ၊ အသက်က ၂၄ နှစ်။ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူကတော့ အသက် ၃၀ ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ကိုမင်းမြတ် ပါ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် ချစ်သူသက်တမ်း ၅ လဆိုတဲ့ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပဲ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ အစပိုင်းမှာ ရန်ကုန်က ကျွန်မမိဘတွေဘက်က လုံးဝသဘောမတူလို့ ရုန်းကန်ခဲ့ရပေမယ့်၊ နောက်ဆုံးတော့ မန္တလေးက ကိုမင်းမြတ်တို့အိမ်မှာပဲ Living Together လိုက်နေဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကိုမင်းမြတ်ရဲ့ မိသားစုကလည်း ကျွန်မအပေါ် သမီးအရင်းလို နွေးထွေးကြသလို၊ ကိုမင်းမြတ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း "ရွှေ" ဆို ရွှေ၊ "ငွေ" ဆို ငွေ... ကျွန်မ လိုလေသေးမရှိအောင် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တဲ့ ယောက်ျားကောင်းတစ်ယောက်ပေါ့။
အခန်း (၂)
ဒါပေမဲ့ ဇာတ်လမ်းက ကျွန်မ မန္တလေးက သူ့အိမ်မှာ လိုက်နေပြီး ၂ လအကြာမှာ စတာပဲ။ တစ်ရက် ကိုမင်းမြတ် ရေချိုးနေတုန်း သူ့ဖုန်းက Notification တက်လာတာနဲ့ မတော်တဆ ကိုင်မိရင်းကနေ ပြာပုံထဲက မီးခဲကို နင်းမိသလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ Date Girl တွေနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုတွေ။ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်မတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီပြီး ရင်ကျိုးမရ ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူကတော့ ကျွန်မရှေ့မှာ ဒူးထောက်တောင်းပန်ပြီး "ဒါတွေက အချစ်နဲ့မတွေ့ခင် ကတည်းက ဖြစ်ခဲ့တာပါ... ကိုယ်အခု အကုန်ဖြတ်လိုက်ပါပြီ" လို့ ဆင်ခြေပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မလည်း အချစ်မျက်စိကန်းပြီး ခွင့်လွှတ်ခဲ့မိတာပေါ့။
အခန်း (၃)
ခွင့်လွှတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ကိုမင်းမြတ်ဟာ "အလုပ်ကိစ္စ" ဆိုပြီး အပြင် ခဏခဏ ထွက်တတ်လာတယ်။ မိန်းမသားအာရုံအရ မသင်္ခါတာနဲ့ တစ်ည သူအိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းကို ခိုးပြီး ထပ်စစ်မိတဲ့အခါမှာတော့... အွန်လိုင်းက Date Girl Agent တွေဆီကို KPay ကနေ ငွေခဏခဏ လွှဲထားတဲ့ အထောက်အထားတွေကို ကွက်ကွင်းကွင်းကွင်း တွေ့လိုက်ရပြန်တယ်။ အရင်က ဖြစ်ခဲ့တာဆိုတဲ့ သူ့စကားတွေဟာ လိမ်ညာမှုသက်သက်ပဲဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ မန္တလေးမြို့လယ်ခေါင်မှာတင် ကျွန်မကမ္ဘာပျက်သလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၄)
"ဒီလောက်ထိ လိမ်နေရင်တော့ ငါတို့ လမ်းခွဲကြရအောင်... ကျွန်မ ရန်ကုန်ပြန်မယ်" လို့ သျှင်သန့် ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုမင်းမြတ်က ကျွန်မကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားပြီး "မင်းကို ချစ်လွန်းလို့ မရရအောင် ယူထားတာ... ဘယ်တော့မှ လမ်းခွဲမပေးနိုင်ဘူး။ ကိုယ်နောက်ခါ မလုပ်တော့ဘူး" တဲ့။ ချစ်တယ်ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ဖောက်ပြန်မှုတွေကို ကျွန်မ ဘယ်လိုဆက်ပြီး ယုံကြည်ရတော့မလဲ။
အခန်း (၅)
တကယ်တော့ ကျွန်မ တွေးခဲ့မိတာ ရှိပါတယ်။ ဒီခေတ်ထဲ ယောက်ျားတွေ မိန်းမရှုပ်တာ ဝတ်စုံလို ဖြစ်နေကြလို့ "ရုပ်ချောရင် ပိုရှုပ်လိမ့်မယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကိုယ့်ထက် ရုပ်သိပ်မရှိတဲ့၊ ရုပ်ဆိုးတယ်လို့ ပြောလို့ရမယ့် ကိုမင်းမြတ်ကိုမှ ရွေးပြီး ယူခဲ့တာပါ။ အခုတော့ "ရုပ်ဆိုးလည်း ရှုပ်တာပဲ" ဆိုတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မပါးကို ဖြန်းခနဲ ရိုက်လိုက်သလိုပါပဲ။
အခန်း (၆)
အခုလောလောဆယ်တော့ ကိုမင်းမြတ်ရဲ့ Facebook၊ Viber နဲ့ လူမှုကွန်ရက် အကောင့်တွေ အကုန်လုံး ကျွန်မလက်ထဲမှာ လော့ဂ်အင်ဝင်ပြီး သိမ်းထားပါတယ်။ သူလည်း ဘာမှ လုပ်မရဘဲ ခြေငြိမ်နေသလိုပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ယာယီအေးချမ်းမှုပဲဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်။
အခန်း (၇)
ကျွန်မ စာအုပ်တွေ၊ ဆောင်းပါးတွေထဲမှာ ဖတ်ဖူးတာတစ်ခု ရှိတယ်။ "ယောက်ျားတွေကို အရမ်းချုပ်ကိုင်ပြီး တင်းလွန်းရင် ပိုပြီး လွတ်ထွက်တတ်တယ်" တဲ့။ ကျွန်မ သူ့အကောင့်တွေကို ပြန်ပေးပြီး သူဘာလုပ်လုပ် ဥပေက္ခာပြု (လျစ်လျူရှု) ထားလိုက်ရမလားဆိုတဲ့ အတွေးမျိုး ဝင်လာမိတယ်။
အခန်း (၈)
အကောင့်တွေ ယူထားလည်း ကိုယ်ပဲ စိတ်ဆင်းရဲရတယ်။ ကိုမင်းမြတ် ဖုန်းသံမြည်တိုင်း လန့်နေရတယ်။ သူအပြင်ထွက်ရင် ဘယ်သူနဲ့ တွေ့နေမလဲ တွေးပူနေရတာ... ဒီလို သံသယစိတ်တွေနဲ့ လက်ထပ်ပြီးရင်ရော ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ပျော်နိုင်ပါ့မလား။
အခန်း (၉)
အဆိုးဆုံးက အခုအချိန်မှာ ရန်ကုန်က ကျွန်မမိဘတွေဘက်က ကိုမင်းမြတ်ကို သဘောပြန်တူသွားပြီ ဖြစ်လို့ ဒီလထဲမှာပဲ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ ဖိတ်စာတွေရိုက်၊ ဟိုတယ်တွေပါ အကုန်ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်တာပါပဲ။ မိဘတွေကတော့ သမီးဖြစ်သူ အခြေတကျ ဖြစ်ပြီဆိုပြီး ပျော်နေကြတာ။ သူတို့ရဲ့ အပြုံးတွေကို မြင်ရလေ ကျွန်မ ရင်မွန်းကျပ်လေပါပဲ။
အခန်း (၁၀)
သူ့အိမ်ကလူတွေကလည်း ကောင်းတယ်၊ ကိုမင်းမြတ်ကလည်း ငွေကြေးဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်၊ မိဘတွေကလည်း သဘောတူပြီ။ အပြင်ပန်းကြည့်ရင် အားလုံး ပြည့်စုံနေတဲ့ သတို့သမီးလောင်းလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ငိုနေရတာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မမြင်ကြဘူး။
အခန်း (၁၁)
"ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရမယ့် လမ်းက ဘယ်လဲ။ လက်ထပ်ပွဲကိုပဲ အသာတကြည် ဆင်နွှဲပြီး၊ သူဘာလုပ်လုပ် မသိချင်ယောင်ဆောင်နေရမလား။ ဒါမှမဟုတ် ဒီလို ခြေမငြိမ်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အချိန်မီ စွန့်လွှတ်လိုက်ရမလား။
အခန်း (၁၂)
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဥပေက္ခာတရားရဲ့ အမှောင်ထုထဲပဲ ပစ်ချလိုက်ရတော့မလိုပါပဲ။ လူတွေကတော့ မင်္ဂလာဝတ်စုံနဲ့ လှပနေမယ့် သတို့သမီးလေးကို ငေးမောပြီး အားကျနေကြလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှမသိတဲ့ အမှန်တရားကတော့... ကျွန်မဟာ အခွံပဲရှိပြီး အနှစ်မရှိတော့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေး အကျဉ်းထောင်တစ်ခုထဲကို ကိုယ့်ခြေထောက်နဲ့ကိုယ် လှမ်းဝင်သွားရတော့မယ့် သနားစရာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေရပြီဆိုတာပါပဲ။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆုတ်ဖြဲခံထားရတဲ့ ရင်ကွဲနာနဲ့အတူ၊ ကံကြမ္မာရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုကို အံကြိတ်ခံရင်း... အနာဂတ်ရဲ့ သတို့သမီးကွယ်ရာ မျက်ရည်တွေကို မြိုချပြီး ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရတော့မယ်။
