"မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရား"

 

အပိုင်း (၁) 

ဘဝဆိုသည်မှာ တစ်ခါတရံတွင် အပေါ်ယံ အရောင်အသွေးများဖြင့် ဝေဝေဆာဆာ ရှိလှသော်လည်း၊ ထိုအရောင်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် စစ်မှန်သော အလင်းရောင်ကို ရှာဖွေရသည်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ ကျွန်မနာမည်က မြ။ ဖခင်ဖြစ်သူ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည့် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကတည်းက ကျွန်မတို့ မိသားစုကမ္ဘာလေးသည် အမေနှင့် ကျွန်မ၊ သားအမိနှစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ လည်ပတ်နေခဲ့ရသည်။ အမေသည် ကျွန်မ၏ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာဖြစ်သလို၊ ကျွန်မသည်လည်း အမေ့ဘဝ၏ နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော အသက်ဆက်ရက်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် မိခင်နှင့် သမီးကြားမှ သံယောဇဉ်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ဘဝကို တစ်ဆစ်ချိုး ပြောင်းလဲပစ်မည့် လူတစ်ယောက် ကျွန်မတို့ဘဝထဲသို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု ထိုစဉ်က ကျွန်မ လုံးဝ မတွေးမိခဲ့ဖူးချေ။

သူ့နာမည်က ကိုရဲ။ သူသည် ကျွန်မနောက်သို့ တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့သည်မှာ သုံးလနီးပါး ရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူ၏ အမူအရာများသည် ပွင့်လင်းလွန်းခြင်းမရှိ၊ တည်ငြိမ်အေးဆေးလွန်းပြီး တစ်ခါတရံတွင် လူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရတတ်သည်။ သို့သော် ထိုနေ့မနက်တွင်မူ ကျွန်မ၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ လင်းလက်လာသော စာတိုလေးတစ်စောင်က ကျွန်မ၏ တစ်နေ့တာလုံးကို ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

"မြ၊ ပြင်ဆင်ထားနော်။ ငါတို့ ဒီနေ့ အပြင်မှာ ဒိတ်ကြမယ်။"

စာတိုလေးက တိုတောင်းလှသော်လည်း ကျွန်မ၏ ရင်အစုံကို လှုပ်ခတ်သွားစေရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။ ဘာကြောင့်လဲတော့မသိ၊ တစ်နေ့လုံး ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေခဲ့ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့က ငယ်ထိပ်အထိ ဆူဝေနေခဲ့သည်။ ဒါက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်တည်း ပထမဆုံးအကြိမ် အပြင်သွားဖို့ သူက လာခေါ်ခြင်း မဟုတ်ပါလား။ ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်တွင် သူငယ်ချင်းများ တင်လေ့ရှိသည့်အရာများကို ကျွန်မ အာရုံထဲတွင် ပုံဖော်မိသည်။ စားသောက်ဆိုင် အလန်းစားတစ်နေရာရာ၊ လျှပ်စစ်မီးရောင် မှိန်ပျပျအောက်က ကဖေးဆိုင်လေး သို့မဟုတ် ရုပ်ရှင်ရုံထဲက ပူးကပ်နေသော ခုံတန်းလေးများ။ ထိုအတွေးများကြောင့်ပင် ကျွန်မသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် အချိန်အတော်ကြာအောင် အလှဆုံးဖြစ်အောင် သေသေချာချာ ပြင်ဆင်နေခဲ့မိသည်။

ဗီရိုထဲမှ တစ်ခါမျှ မဝတ်ရသေးသည့် ဂါဝန်အသစ်လေးကို ထုတ်ဝတ်လိုက်သည်။ မိတ်ကပ်ကိုလည်း ပါးပါးနှင့် အနုစိတ်ဆုံး ခြယ်သပြီး၊ လည်ပင်းဝိုက်လေးတွင် ရေမွှေးကို သင်းပျံ့နေအောင် ဆွတ်ခဲ့သေးသည်။ ခြေထောက်တွင်လည်း အရပ်ကို ပိုမိုမြင့်မား သွယ်လျစေမည့် ဒေါက်ဖိနပ်အမြင့်ကြီးကို စီးထားလိုက်သည်။ ကျွန်မသည် ထိုနေ့က ကမ္ဘာပေါ်တွင် အလှဆုံး မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ကိုရဲ၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်ရှိသွားရန် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၂) 

မွန်းလွဲပိုင်းအချိန်တွင် ကိုရဲ ကျွန်မတို့အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်လာသည်။ သူသည် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရိုးရှင်းသော တီရှပ်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း၊ ကျွန်မကို မြင်လိုက်ရသည့် အချိန်တွင်မူ သူ၏ မျက်ဝန်းများက ထူးထူးခြားခြား တောက်ပသွားပြီး နှုတ်ခမ်းအစုံမှာ အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်သွားသည်။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား၊ မြ" ဟု သူက နူးညံ့စွာ မေးသည်။

"အဆင်သင့်ဖြစ်ပါပြီ" ဟု ကျွန်မက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြန်ဖြေရင်း၊ သူ၏ ဆိုင်ကယ်နောက်တွင် အသာအယာ ထိုင်လိုက်မိသည်။ ဆိုင်ကယ် လေတိုးသံများနှင့်အတူ ကျွန်မ၏ စိတ်ကူးများသည် ရိုမန်တစ်ဆန်သော စားသောက်ဆိုင်ကြီးများဆီသို့ ကြိုတင် ပျံသန်းနေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဆိုင်ကယ်သည် မြို့လယ်ခေါင်မှ နာမည်ကြီး ကဖေးဆိုင်များကို ကျော်ဖြတ်ပြီး၊ ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသည့် မြို့မဈေးကြီး၏ ရှေ့တွင် ဘရိတ်အုပ်ကာ ရပ်တန့်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ဂျောက်ခနဲ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ညှော်နံ့များ၊ ငါးညှီနံ့များနှင့် လူအများ တိုးဝှေ့နေသော ဈေးကြီး၏ ဝင်ပေါက်တွင် ကျွန်မ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်ကာ ရပ်နေမိသည်။

"ကိုရဲ... ငါ့ကို ဘာလို့ ဒီကိုခေါ်လာတာလဲ" ဟု ကျွန်မက မျက်မှောင်ကုတ်ရင်း မေးလိုက်မိသည်။

သူက လှည့်ကြည့်ပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် "ဒီမှာ လာဒိတ်ကြတာလေ" ဟု သာမန်ကာလျှံကာ ပြောချပစ်လိုက်သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် အံ့သြမှုတို့ ဒွန်တွဲကာ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားရသည်။ သူ နောက်နေတာလို့ပဲ ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ ကိုရဲက သူ၏ လက်ထဲမှ Eco bag (ဈေးဝယ်အိတ်) အကြီးကြီး နှစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ အခြေအနေက ဟာသမဟုတ်မှန်း ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်ရတော့သည်။

အပိုင်း (၃) 

ကိုရဲက ကျွန်မ၏ လက်ကို အသာအယာ ဆွဲပြီး ဈေးကွက်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရသည့် အရှက်တရားမှာ မြေကြီးထဲသို့သာ ဝင်သွားချင်စိတ် ပေါက်သွားရသည်။ ကျွန်မက ဂါဝန်အလှလေးနှင့်၊ ဒေါက်ဖိနပ်အမြင့်ကြီးနှင့်။ ဈေးထဲက ရွှံ့ဗွက်အနည်းငယ် ပေနေသော လမ်းမများပေါ်တွင် ဒေါက်ဖိနပ်သံက တကောက်ကောက်မြည်နေပြီး၊ ဘေးဘီဝဲယာမှ ဈေးသည်များနှင့် လူအများက ကျွန်မကို ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် သတ္တဝါတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဝိုင်းကြည့်နေကြသည်။

"ကိုရဲ၊ နင် တကယ်ပြောနေတာလား" ဟု ကျွန်မက သွားလေးခဲကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"အင်း၊ တကယ်ပေါ့"

"ဒါက တကယ်ပဲ ငါတို့ရဲ့ ပထမဆုံး ဒိတ်လုပ်တာလား" ကျွန်မ အသံက တုန်ရင်နေပြီး ဒေါသကို မနည်းထိန်းထားရသည်။

သူက ရယ်ရင်း "စိတ်အေးအေးထားပါ မြရယ်။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး" ဟု ဆိုကာ ခရမ်းသီးတန်းဘက်သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် လျှောက်သွားတော့သည်။ သူ၏ ပျော်ရွှင်မြူးထူးနေမှုကို ကျွန်မ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ဘဲ၊ ဈေးထဲတွင် ယောင်လည်လည်ဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ အခြားသော စုံတွဲများမှာ ရုပ်ရှင်ရုံထဲတွင်၊ အေးမြသော အဲကွန်းခန်းမများထဲတွင် ကော်ဖီသောက်ရင်း စကားပြောနေကြချိန်၌ ကျွန်မတို့ကမူ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တန်းထဲတွင် ခရမ်းသီး လတ်၊ မလတ် ရွေးချယ်နေကြရသည်။ ကျွန်မ စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ဖူးသမျှ အချစ်ကမ္ဘာလေးသည် စုတ်ပြတ်သတ်ကာ မြေလူးသွားခဲ့ရပြီ ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၄) 

ကျွန်မ စိတ်တိုတိုဖြင့် မျက်နှာကို စူပုပ်ထားစဉ်မှာပင်၊ ကံဆိုးမကောင် မိုးချုန်းရွာဆိုသလို လမ်းမပေါ်တွင် ကျွန်မတို့နှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆုံမိသူကြောင့် ကျွန်မ သေချင်စိတ်ပါ ပေါက်သွားရသည်။ ထိုသူက တခြားသူမဟုတ်၊ ကျွန်မ၏ အတန်းဖော်ဟောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် လှပသော လက်ကိုင်အိတ်လေးကို လွယ်ထားပြီး ကျွန်မ၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"ဟေး... မြ ! ဒါ မင်းတို့ ဒိတ်လုပ်နေကြတာလား" ဟု သူမက လှောင်ပြောင်သလိုလို၊ အံ့သြသလိုလို ရေရွတ်လိုက်သည်။

ကျွန်မ အောင့်သက်သက်နှင့်ပင် နှုတ်ခမ်းကို မနည်းဆွဲဖြဲကာ ပြန်ပြုံးပြလိုက်ရသော်လည်း၊ စိတ်ထဲတွင်မူ ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားချင်တော့သည်။ ကိုရဲကမူ ထိုအခြေအနေကို သတိမပြုမိသကဲ့သို့ "မြ... ဒီမှာ ငါးကြင်းခေါင်းက လတ်တယ်ဟ။ ဝယ်လိုက်မယ်နော်" ဟု အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် လှမ်းပြောလိုက်သေးသည်။ အတန်းဖော်မလေးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ထွက်သွားချိန်တွင် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲ၌ ကိုရဲအပေါ် နာကျည်းစိတ်နှင့် ဒေါသတို့က အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော ရိုမန်တစ်ဆန်မှု မရှိသည့်အပြင်၊ လူအများရှေ့တွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို အရှက်ခွဲရက်သည့် သူ၏ လုပ်ရပ်ကို ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ ခွင့်မလွှတ်နိုင်တော့ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်မိသည်။

အပိုင်း (၅) 

တစ်နာရီခွဲခန့် ကြာမြင့်သွားသည့် အချိန်တွင်မူ ကိုရဲ ကိုင်ဆောင်ထားသော Eco bag နှစ်အိတ်စလုံးတွင် အသား၊ ငါး၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အိမ်သုံးပစ္စည်းအချို့ အပြည့်အစုံ ဖြစ်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုဒေါသများကြားမှပင် ကျွန်မ သတိထားမိသည့် ထူးဆန်းသော အချက်တစ်ခု ရှိနေသည်။

ကိုရဲသည် ဈေးဝယ်နေစဉ်တစ်လျှောက်လုံးတွင် ပစ္စည်းများ၏ ဈေးနှုန်းကို မေးမြန်းခြင်း၊ ဆစ်ခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ ထို့ပြင် တွေ့ကရာ ပစ္စည်းများကိုလည်း လျှောက်ဝယ်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့လက်ထဲတွင် မမြင်ရသော စာရင်းတစ်ခုခုကို အတိအကျ စိတ်ထဲက မှတ်သားပြီး လိုက်လံရှာဖွေ ဝယ်ယူနေသကဲ့သို့ အလွန် စနစ်ကျလွန်းနေသည်။ ဥပမာ - မုန်လာဥနီဆိုလျှင် အလုံးသေးသေး၊ ငါးဆိုလျှင်လည်း ဆီပြန်ချက်ရန် သင့်တော်မည့် ငါးမျိုးကိုသာ တစိုက်မတ်မတ် ရွေးချယ်သွားခဲ့သည်။

ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး မေးခွန်းက ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ 'ဒါတွေ အားလုံးက ဘာအတွက်လဲ' ပေါ့။ သူသည် မိမိအိမ်အတွက် ဝယ်ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် တခြားတစ်ယောက်ယောက်အတွက်လော။ ဈေးဝယ်ပြီးလျှင်တော့ ကျွန်မ၏ စိတ်ပျက်မှုကို ချော့မော့သည့်အနေဖြင့် အပြင်မှာ တစ်ခုခု ဝင်ကျွေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း၊ သူက ဆိုင်ကယ်ကို ကျွန်မတို့ အိမ်ရှိရာ လမ်းကြားလေးထဲသို့သာ ပြန်လည် ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့ပြန်သည်။

အပိုင်း (၆) 

ကျွန်မတို့ အိမ်ရှေ့သို့ ဆိုင်ကယ်ရပ်လိုက်သည့် အခါတွင် ကျွန်မ ပိုမို၍ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားရသည်။

"ကိုရဲ၊ ဘာလို့ ငါ့အိမ်ကို ပြန်ခေါ်လာတာလဲ"

"လုပ်စရာလေး ရှိလို့ပါ မြရယ်။ လာ.. ဝင်ရအောင်"

သူက ပစ္စည်းအိတ်ကြီးများကို သယ်ယူရင်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော အမေသည် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ကျွန်မက ဒေါက်ဖိနပ်ကြီးနှင့် မျက်နှာစူပုပ်နေပြီး၊ ကိုရဲကမူ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အိတ်ကြီးများကို ပိုက်ထားသည်။

"သမီး... ဒါတွေ ဘယ်သူဝယ်တာလဲ" အမေက မေးသည်။

"ကိုရဲ ဝယ်တာပါ အမေ" ဟု ကျွန်မက မကျေမနပ်ဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။ အမေက ကိုရဲကို ကြည့်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးပြသည်။ ထိုအပြုံးတွင် ကျွန်မ နားမလည်နိုင်သော အဓိပ္ပာယ်အချို့ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။

ထို့ထက် ပို၍ အံ့သြစရာ ကောင်းသည်မှာ ကိုရဲသည် အိမ်ဦးခန်းတွင် ထိုင်မနေဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ တန်းဝင်သွားပြီး၊ အင်္ကျီလက်ကို ပင့်တင်ကာ ဟင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်တော့သည်။ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန် ကျွမ်းကျင်လွန်းလှသည်။ ကြက်သွန်လှီးခြင်း၊ ငါးကို အကြေးခွံထိုးခြင်း၊ ဟင်းချိုအိုး တည်ခြင်းတို့ကို တစ်ယောက်တည်း တောက်လျှောက် လုပ်ကိုင်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မနှင့် အမေကမူ မီးဖိုချောင်ဝတွင် ရပ်ကာ သူ့ကို ငေးကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး ဘာမှမလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"ဒါ ငါ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ဒိတ်မျိုး မဟုတ်ဘူးနော်" ဟု ကျွန်မက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့် သူ့အနားသွားကာ ကပ်ပြောလိုက်သည်။ သူက ဒယ်အိုးထဲမှ ငါးကြော်ကို အသာအယာ လှန်လိုက်ရင်း၊ ကျွန်မကို လှည့်ကြည့်ကာ ခပ်မှိန်မှိန်လေး ပြုံးပြသည်။

"ငါ သိပါတယ်၊ မြ" တဲ့။ ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာ ပြောပြီး သူက ဟင်းချက်ခြင်းကို ဆက်လက် အာရုံစိုက်နေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၇) 

နောက်ထပ် တစ်နာရီခန့် ကြာသောအခါ ထမင်းဝိုင်းလေးက အဆင်သင့် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အမေရယ်၊ ကျွန်မရယ်၊ ကိုရဲရယ် သုံးယောက်သား ထမင်းဝိုင်းတွင် ဝိုင်းဖွဲ့ထိုင်လိုက်ကြသည်။ ထိုဝိုင်းလေးသည် ရိုးရှင်းလွန်းလှသည်။ စျေးကြီးသော ဆိုင်များကဲ့သို့ အလှဆင်ထားခြင်းမျိုး မရှိသော်လည်း၊ ပူပူနွေးနွေး ဟင်းနံ့များက တစ်အိမ်လုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ထမင်းစားနေစဉ်အတွင်း ကျွန်မ သတိထားမိသည်မှာ အမေ့၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။ အမေသည် အားရပါးရ ရယ်မောနေပြီး၊ ကိုရဲ ခတ်ပေးသော ဟင်းချိုကို သောက်ရင်း အလွန် မြိန်ယှက်စွာ စားသောက်နေသည်။ အမေ့ဆီတွင် ထိုကဲ့သို့ စစ်မှန်သော၊ ကြည်နူးစရာကောင်းသော အပြုံးမျိုး မမြင်ရသည်မှာ အတော်ပင် ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်က အဖေ ဆုံးသွားပြီးကတည်းက အမေ့မျက်နှာသည် အမြဲတမ်း ညှိုးငယ်ခြောက်သွေ့နေခဲ့ပြီး၊ ယခုကဲ့သို့ ကလေးတစ်ယောက်လို လွတ်လပ်စွာ ရယ်မောနေခြင်းမျိုးကို ကျွန်မ လုံးဝ မတွေ့ခဲ့ရဖူးချေ။

ကိုရဲသည် အမေ ကြိုက်တတ်သော ဟင်းချက်နည်းများကို အတိအကျ ချက်ပြုတ်ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အမေ့၏ စကားများအရ ကျွန်မ သိလိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်တွင် စိတ်ဆိုးနေသော ကျွန်မ၏ ရင်ထဲ၌ ဒေါသများ အရည်ပျော်ကျကာ ထူးဆန်းသော နွေးထွေးမှုတစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အပိုင်း (၈) 

ထမင်းစားသောက်ပြီးနောက်၊ ကျွန်မက မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ပန်းကန်ဆေးနေစဉ် အပြင်ဘက် ဝရန်တာဆီမှ တိုးတိုးတိုးတိုး စကားပြောသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ အမေနှင့် ကိုရဲတို့ နှစ်ယောက်သား ခေါင်းချင်းရိုက်ကာ အလေးအနက် စကားပြောနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အမေ့၏ မျက်နှာက တည်တံ့နေပြီး ကိုရဲက ခေါင်းညိတ်ကာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကတိပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ကျွန်မ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ခြေသံကို ဖွဖွနင်းပြီး သူတို့အနားသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ ခြေလှမ်း ဝရံတာဝသို့ ရောက်ရုံရုံရှိသေး၊ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက စကားကို ဖြတ်ခနဲ ရပ်ပစ်လိုက်ကြပြီး၊ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး အမူအရာ ပြောင်းလဲလိုက်ကြသည်။

"အော်... သမီး... ပန်းကန်ဆေးပြီးပြီလား" အမေက ပျာပျာသလဲ မေးသည်။

ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် ဒုတိယမေးခွန်းက ပိုမိုကြီးထွားလာခဲ့သည်။ 'သူတို့နှစ်ယောက် ဘာတွေ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ ငါ့ကို တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားကြတာလဲ' ဆိုသည့် အတွေးက ကျွန်မကို ချက်ချင်းပင် မလုံမလဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။ ထိုညက ကိုရဲ ပြန်သွားပြီးသည့်တိုင်အောင် ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် မအေးနိုင်ဘဲ၊ ကုတင်ပေါ်တွင် ဟိုလှည့်ဒီလှည့်ဖြင့် အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ချေ။

အပိုင်း (၉) 

သန်းခေါင်ကျော်အချိန်အထိ စိတ်အစဉ်က မငြိမ်သက်နိုင်သဖြင့် ကျွန်မ ကုတင်ပေါ်မှထပြီး အမေ့အခန်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ အမေ့အခန်းမီးက လင်းနေဆဲ။ အမေသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဆေးလုံးအချို့ကို သောက်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။

"မေမေ..." ကျွန်မ အခန်းထဲ ဝင်သွားပြီး အမေ့ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ "မေမေနဲ့ ကိုရဲ တို့ကြားမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိနေတာလား။ သမီးကို မှန်မှန်ပြောပါ"

အမေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် အားနာစိတ်တို့ ရောပြွမ်းနေသည်။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ သမီးရဲ့... ဘာမှမရှိပါဘူး" အမေက ကွယ်ဝှက်ရန် ကြိုးစားသည်။

"သမီးကို မလိမ်ပါနဲ့ မေမေ။ မနေ့က ဒိတ်လုပ်ကတည်းက အစစအရာရာ ထူးဆန်းနေတယ်။ သမီး သိချင်တယ်" ကျွန်မ အသံက အနည်းငယ် စိတ်မရှည်သလို ဖြစ်သွားသည်။

အမေသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး၊ ကျွန်မ၏ လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "သမီး... ကိုရဲက လူကောင်းလေးပါ။ သမီး ထင်ထားတာထက်ကို ပိုပြီး ဘဝကို စာနာတတ်တဲ့၊ ကူညီတတ်တဲ့သူမျိုးပါ" အမေက ထိုမျှသာ ပြောပြီး မျက်ရည်ဝဲကာ အကြည့်လွှဲသွားခဲ့သည်။ ထိုထက်ပိုပြီး မပြောတော့သဖြင့် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲက သံသယမီးပွားမှာ ပိုမို တောက်လောင်လာခဲ့ရတော့သည်။

အပိုင်း (၁၀)

နောက်ရက် မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ကျွန်မသည် ကိုရဲကို အပြင်သို့ ဒဲ့ခေါ်တွေ့လိုက်သည်။ လူရှင်းသော ပန်းခြံတစ်ခု၏ ခုံတန်းလျားတွင် ထိုင်မိသည်နှင့် ကျွန်မက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ စကားကို အတ်အကျ မေးလိုက်တော့သည်။

"ကိုရဲ... နင် ငါ့အပေါ် ဘာတွေ ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ။ ငါ့ကို မှန်မှန်ပြောပါ"

သူက လန့်သွားပြီး "ဘာမှ မဖုံးကွယ်ထားပါဘူး မြရဲ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ငြင်းဆိုရန် ကြိုးစားသည်။

"မလိမ်နဲ့ ကိုရဲ။ နင် ငါ့ကို မှန်မှန်ပြော။ မဟုတ်ရင် ငါ နင့်ကို နောက်ခါ ဘယ်တော့မှ တွေ့မှာမဟုတ်ဘူး" ကျွန်မ၏ ပြတ်သားသော စကားကြောင့် သူ ငြိမ်ကျသွားသည်။ သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမြဲရှိနေတတ်သော အပြုံးများ ပျောက်ဆုံးသွားသည်ကို ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"မနေ့က ဈေးထဲခေါ်သွားလို့ စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား" သူက တိုးတိုးလေး မေးသည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ငါလည်း မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပဲ။ တစ်ခါတလေတော့ သူများတွေလို နေရာကောင်းကောင်းမှာ အေးဆေး ဒိတ်ချင်တာပေါ့။ နင် ပိုက်ဆံအကုန်အကျခံရမှာ နှမြောနေရင်လည်း ငါ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလို့ရတာပဲ"

ကျွန်မ၏ စကားကြောင့် ကိုရဲက ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းလိုက်ပြီး "အဲဒါကြောင့် မဟုတ်ပါဘူး မြရယ်..." ဟု ဆိုကာ သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖောင်းကြွနေသော စာအိတ်အဟောင်းလေးတစ်အိတ်ကို ထုတ်ပြီး ကျွန်မထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

ကျွန်မသည် ဇဝေဇဝါဖြင့် စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ၊ စကားလုံးတို့သည် လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့ပြီး ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ စာအိတ်ထဲတွင် ရှိနေသည်မှာ... ဆေးညွှန်းများနှင့် ဆေးဝယ်ထားသည့် ပြေစာများ၊ အိမ်သုံးပစ္စည်း ဝယ်ထားသည့် ပြေစာများ၊ လျှပ်စစ်မီတာခနှင့် ရေခ ပေးဆောင်ထားသည့် ပြေစာများ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုပြေစာ အားလုံးပေါ်တွင် အမေ့၏ နာမည်ကိုသာ အထင်အရှား ရေးထိုးထားသည်။

"ဒါ... ဒါတွေက ဘာလဲ" ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ငါ မင်းအမေကို ကူညီပေးနေတာ ခြောက်လရှိပြီ၊ မြ" ဟု ကိုရဲက တိုးညင်းလှသော အသံဖြင့် ဝန်ခံလိုက်သည်။

အပိုင်း (၁၁) 

ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲပျက်စီးသွားသလို၊ အချိန်တို့ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဘာပြောတယ်..."

"စိတ်မဆိုးပါနဲ့ မြရယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က အန်တီ အလုပ်ပြုတ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အန်တီက မင်းကို စိတ်မပူစေချင်ဘူး၊ မင်းမှာလည်း ကျောင်းကိစ္စတွေ၊ ဘဝအဆင်မပြေမှုတွေ ရှိနေတာ သိလို့ မင်းကို အသိမပေးဘဲ ငါ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံတွေ တိတ်တဆိတ် ချေးယူခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ အပျော်အပါးအတွက် မဟုတ်ဘူး။ အန်တီ နေ့တိုင်း သောက်နေရတဲ့ အသက်ဆက်နှလုံးဆေးတွေ ဆက်ဝယ်နိုင်ဖို့နဲ့ မင်းတို့အိမ်ရဲ့ စရိတ်တွေကို ထိန်းထားနိုင်ဖို့ပါ"

ကိုရဲ၏ စကားတစ်လုံးချင်းစီက ကျွန်မ၏ ရင်ဝကို တူနှင့် ထုလိုက်သလို နာကျင်စေသည်။ ကျွန်မ ခြေမခိုင်တော့ဘဲ ခုံတန်းလျားပေါ်သို့ ပျော့ခွေထိုင်ချလိုက်မိပြီး မျက်ရည်များက အလိုလို စီးကျလာတော့သည်။

"အန်တီက ငါ့ကို အမြဲပြောတယ်... သမီးလေးကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ထပ်မပေးချင်ဘူး တဲ့။ ဒါကြောင့် ငါက အန်တီ့ကို ကူညီပေးဖြစ်ခဲ့တာ။ မနေ့က မင်းကို ဈေးထဲ ခေါ်သွားတာကလည်း... မင်းရဲ့ ပိုက်ဆံတစ်ပြားတစ်ချပ်က ဘယ်လောက်တန်ဖိုးရှိလဲ၊ အိမ်အတွက် ဘယ်လိုနေရာတွေမှာ အသုံးဝင်နေလဲဆိုတာ မင်းကို မြင်စေချင်လို့ပါ။ ပြီးတော့ မင်းတို့အိမ်မှာ ပျောက်ဆုံးနေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ ရိုးရှင်းတဲ့ မိသားစု ထမင်းဝိုင်းလေးကို ပြန်ဖန်တီးပေးချင်လို့ပါ"

ကိုရဲက ကျွန်မ၏ ပခုံးလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း ချော့မော့သည်။ ကျွန်မကမူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မကင်းမှု၊ အမေ့အပေါ် ဂရုမစိုက်မိမှုနှင့် ကိုရဲအပေါ် အထင်လွဲခဲ့မှုများကြောင့် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိပါတော့သည်။ ကျွန်မကတော့ အပေါ်ယံ ရိုမန်တစ်ဆန်သည့် ဒိတ်များ၊ ပန်းစည်းများနှင့် Surprise များကို စိတ်ကူးယဉ်ပြီး သူ့ကို အပြစ်တင်နေခဲ့ချိန်တွင်၊ သူတို့နှစ်ယောက်ကမူ ကျွန်မကို ကာကွယ်ပေးရန်အတွက် နောက်ကွယ်ကနေ တိတ်တဆိတ် စနစ်တကျ အနစ်နာခံ ပေးဆပ်နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၁၂) 

အခုအချိန်မှာ အဲဒီနေ့ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ကျွန်မ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးမိသလို၊ ရင်ထဲတွင်လည်း အတိုင်းမသိ ကြည်နူးရသည်။ ထိုအပြုံးသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကြောင့် မဟုတ်၊ ဆူညံလှသော မြို့မဈေးကြီးကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ အဲဒီနေ့က ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်တွင် ဓာတ်ပုံတင်ပြီး ကြွားစရာမလိုသည့်၊ အပေါ်ယံ အရောင်အသွေးမရှိသည့် စစ်မှန်သော အချစ်မျိုးကို ကျွန်မ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ခွင့် ရခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဘဝတွင် စစ်မှန်သော ချစ်သူဆိုသည်မှာ လူအများရှေ့တွင် ဟန်ဆောင်အကွက်ရွှေ့ပြီး၊ ဖော်ရှိုးလုပ်တတ်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ် သတိမထားမိသည့် အချိန်မျိုးတွင် ကိုယ့်ကို အခက်အခဲများထဲကနေ တိတ်တဆိတ် ကယ်တင်ပေးခဲ့သူ၊ ကိုယ့်မိသားစုကိုပါ ကိုယ့်ထက်မက ဂရုစိုက်ပေးတတ်သူမျိုးသာ ဖြစ်သည်။

သင့်ဘဝ၏ အရေးပါဆုံးလူဆိုသည်မှာ လက်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ပန်းစည်းများ ကိုင်ထားသည့်သူ မဟုတ်ပါဘူး။ တစ်ခါတရံကျလျှင် အနစ်နာခံမှုများ အပြည့်နှင့် ဈေးဝယ်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး ဈေးထဲမှာ ပင်ပန်းခံ ဈေးဝယ်ပေးနေသည့် ကိုရဲကဲ့သို့သော လူမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

ထို့ကြောင့် သင့်အား ဆိုရှယ်မီဒီယာပေါ်က ဓာတ်ပုံလှလှလေးများထက်၊ သင့်ဘဝကို တကယ်ပဲ သက်သာချောင်ချိပြီး စိတ်အေးချမ်းအောင် ရွေးချယ်ပေးတတ်သည့် လူမျိုးနှင့် တွေ့ဆုံလာရလျှင်တော့... သူ့ကို လွယ်လွယ်နှင့် လက်လွှတ်မခံလိုက်ပါနှင့်။ သူ့ကို တန်ဖိုးထားပေးပါ၊ မြတ်နိုးပေးပါ။ ဘဝတွင် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးကို နှစ်ခါပြန်မရနိုင်တော့သည်မို့... ကျွန်မကတော့ ကိုရဲ၏ လက်ကို တင်းတင်းမတ်မတ် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ဘဝခရီးကို အတူတူ ဆက်လျှောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်ပါပြီ။