အပိုင်း (၁)
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ပြတင်းပေါက်မှန်ကို လာရိုက်ခတ်နေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပေါ့။ အိမ်ကလေးရဲ့ ဧည့်ခန်းလေးထဲမှာ မွေးကင်းစ ကလေးငယ်လေးရဲ့ အနှီးထုတ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ပြီး ကျွန်မ ပြုံးနေခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မနာမည် မေနှင်းချို ပါ။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်ခဲ့တာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မဘေးမှာ စိတ်သဘောထားပြည့်ဝပြီး မိသားစုအပေါ် သစ္စာရှိတဲ့၊ အလုပ်ကိုလည်း မညည်းမညူ ကြိုးစားပမ်းစားလုပ်တတ်တဲ့ အမျိုးသား လင်းထက် ရှိနေခဲ့လို့ပါပဲ။ "မေမေ... ကလေးနို့ဝပြီလား၊ ကိုယ် ဘာကူညီရမလဲ" လို့ မေးတတ်တဲ့ လင်းထက်ရဲ့ အသံနွေးနွေးလေးကို ကြားရတိုင်း ဘဝရဲ့ ပင်ပန်းသမျှတွေဟာ နှင်းပွင့်တွေလို ကြွေကျပျောက်ကွယ်သွားတတ်စမြဲ။
သမီးရည်းစား သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာလည်း လင်းထက်ဟာ ကျွန်မအပေါ် ဘယ်တုန်းကမှ ညိုညင်တဲ့မျက်နှာ မပြခဲ့ဖူးဘူး။ လက်ထပ်ပြီး ကလေးလေး ရလာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာ ကဗျာတစ်ပုဒ်လို အမြဲတမ်း ချိုမြိန်မနေခဲ့ပါဘူး။ လက်ရှိ ကမ္ဘာ့စီးပွားရေး အခြေအနေတွေ၊ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေကြားထဲမှာ မိသားစုအသစ်ကလေးတစ်ခု သီးသန့်အိမ်ငှားဖို့ ဆိုတာ တကယ့်ကို ရုန်းကန်ရတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ငွေကြေးကျပ်တည်းမှုက နေ့စဉ်ရက်ဆက် ဖိစီးလာတဲ့အခါ ကျွန်မတို့ ဇနီးမောင်နှံ မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး သက်ပြင်းချရတဲ့ ရက်တွေ များလာခဲ့တယ်။
"မေနှင်းရယ်... ကိုယ်တို့ လောလောဆယ် အိမ်ငှားခကို ချွေတာတဲ့အနေနဲ့ အဖေတို့အိမ်မှာ ခဏ သွားနေကြရင် မကောင်းဘူးလား။ အမေတို့ကလည်း ကလေးထိန်းကူပေးမယ်လို့ ပြောနေတာပဲဟာ" လို့ လင်းထက်က တောင်းပန်တိုးလျှိုးတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ပြောလာခဲ့တယ်။
ကိုယ့်အမျိုးသားရဲ့ မိဘတွေပဲ၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်အပေါ်မှာလည်း အမြဲတမ်း နွေးနွေးထွေးထွေး ဆက်ဆံခဲ့ကြတဲ့ လူကြီးသူမတွေပဲလေ ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ကျွန်မ ဘာမှမကန့်ကွက်ဘဲ သဘောတူခဲ့မိတယ်။ "ကောင်းပါပြီ မောင်ရယ်... မောင့်မိဘက ကိုယ့်မိဘပဲဥစ္စာ" လို့ ပြန်ပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီနေ့က ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဘဝရဲ့ အမှောင်မိုက်ဆုံးသော ငရဲခန်းဆီကို ဦးတည်သွားလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ဘယ်လိုမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ဘူး။ ကံကြမ္မာရဲ့ လှောင်ပြောင်မှုတွေက အဲဒီအိမ်ကြီးရဲ့ တံခါးဝမှာ ကျွန်မတို့ကို စောင့်ကြိုနေခဲ့တာကိုး။
အပိုင်း (၂)
လင်းထက်ရဲ့ မိဘတွေအိမ်ကြီးက မြို့ဟောင်းပိုင်းက ခြံဝန်းကျယ်ကြီးထဲမှာ ရှိတာပါ။ အိမ်ထဲကို စတင်ခြေချလိုက်တဲ့နေ့က အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးရဲ့ အရိပ်က အိမ်မိုးပေါ်ကို အုပ်မိုးနေပြီး တစ်အိမ်လုံးကို မှောင်ရီပျပျ ဖြစ်စေခဲ့တယ်။ အိမ်ထဲမှာ အခန်းအလုံအလောက် မရှိတာကြောင့် ကျွန်မတို့ လင်မယား သုံးယောက်အတွက် ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးရဲ့ ထောင့်တစ်နေရာမှာ စောင်အထူကြီးတွေနဲ့ လိုက်ကာကာပြီး နေရာလေးတစ်ခု လုပ်ပေးကြတယ်။
"သမီးတို့ အဆင်ပြေသလိုပဲ နေကြပါနော်၊ အခန်းက မလွတ်လို့" လို့ ယောက္ခမဖြစ်သူ အမေကြီးက ပြုံးပြုံးလေး ပြောရှာပါတယ်။ ယောက္ခထီးဖြစ်သူ ဦးတင်မောင် ကတော့ ဧည့်ခန်း ကုလားထိုင်မှာ ထိုင်ပြီး ကွမ်းသွေးထွေးရင်း ကျွန်မတို့ကို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ ကြည့်နေခဲ့တယ်။ ဦးတင်မောင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရိုးသားတဲ့ လူကြီးတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးမျိုး မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို အကဲခတ်နေသလို အေးစက်စက် နိုင်လှတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ လူကြီးမိဘမို့ ရိုသေစိတ်နဲ့ပဲ ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာတဲ့ အဲဒီအမြင်ကို အမြန်ဖျောက်ဖျက်ပစ်လိုက်မိတယ်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါ လင်းထက်က ညဆိုင်းအလုပ်တွေ ဆင်းရတာ ပိုများလာတယ်။ သူ အလုပ်သွားပြီဆိုရင် အိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မနဲ့ ကလေး၊ ပြီးတော့ ယောက္ခမနှစ်ယောက်ပဲ ကျန်ခဲ့တတ်တယ်။ နေ့ခင်းဘက်တွေဆိုရင် ဦးတင်မောင်က ကျွန်မ ကလေးချော့နေတဲ့ ဘေးနားမှာ လာလာထိုင်တတ်ပြီး "သမီး မေနှင်း... အဆင်ပြေရဲ့လား၊ လိုအပ်တာရှိရင် ဦးလေးကိုပြောနော်" လို့ ခပ်ပြုံးပြုံး ပြောလေ့ရှိတယ်။ အသံက ကြင်နာသလိုလိုနဲ့ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်သားနဲ့ ပေါင်တံတွေဆီကို ခိုးခိုးကြည့်နေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလာတယ်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆဌမအာရုံက သတိပေးခေါင်းလောင်း တီးနေပေမဲ့လည်း "ငါ အတွေးလွန်နေတာနေမှာပါ... သူက ကိုယ့်အဖေအရွယ်ကြီးပဲဥစ္စာ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်ရင်း အဲဒီအချက်ပေးသံကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိတယ်။ အဲဒီလို လျစ်လျူရှုခဲ့မိတာကပဲ ကျွန်မကို အမှားကြီး မှားစေခဲ့တာပါ။
အပိုင်း (၃)
အဲဒီညက မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာသွန်းနေခဲ့တယ်။ လျှပ်စီးတွေကလည်း တချက်တချက် ပြတင်းပေါက်ကနေ ဧည့်ခန်းထဲအထိ လင်းခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားတတ်တယ်။ လင်းထက်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ညဆိုင်းအလုပ်အတွက် အိမ်ကနေ ထွက်သွားခဲ့ပြီ။ အိမ်သားအားလုံးလည်း အသီးသီး အိပ်ယာဝင်ကုန်ကြလို့ တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်လို့နေတယ်။ ကျွန်မလည်း ကလေးလေးကို နို့တိုက်ပြီး အိပ်ပျော်သွားအောင် ချော့သိပ်ရင်း စောင်ကာထားတဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှာ ခြင်ထောင်ချပြီး အိပ်စက်ခြင်းဆီကို မျောပါသွားခဲ့ပါတယ်။
ညဉ့်နက်သန်းခေါင် အချိန်... ဘယ်နှစ်နာရီရှိပြီလဲ မသိဘူး။ လေထုက ထူးထူးခြားခြား လေးလံပြီး အေးစက်နေတယ်။ အိပ်ပျော်နေရင်းကနေ ကျွန်မရဲ့ ပေါင်ပေါ်ကို ပူနွေးနွေး လက်တစ်ဖက်က လာရောက် ပွတ်သပ်နေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အစကတော့ ခန္ဓာကိုယ်က ပင်ပန်းလွန်းလို့ အိပ်မက်မက်နေတာပဲ ဖြစ်မှာပါလို့ ထင်ပြီး လှည့်အိပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလက်ဖဝါးကြမ်းကြမ်းက အဝတ်အစားတွေထဲကို တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်လာပြီး ပိုမိုရဲတင်းစွာ ပွတ်သပ်လာတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်ထဲ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု ဝုန်းခနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့တယ်။
ဒါ... အိပ်မက်မဟုတ်ဘူး! တကယ့် လက်တွေ့မြေပြင်ကြီး!
ကျွန်မ ရင်တုန်ပန်းတုန်နဲ့ မျက်လုံးတွေကို အတင်းဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ခြင်ထောင်ရဲ့ အမှောင်ရိပ်ထဲမှာ လူရိပ်ကြီးတစ်ခုက ကျွန်မရဲ့ အိပ်ရာဘေးမှာ ဒူးထောက်ပြီး ငုံ့ကြည့်နေတာကို မှုန်ပျပျ မြင်လိုက်ရတယ်။ လျှပ်စီးတစ်ချက် အလင်းမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ ထိုမျက်နှာကြောင့် ကျွန်မရဲ့ သွေးတွေ အကုန်ခဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒါ... အခြားသူမဟုတ်ဘူး... ကျွန်မရဲ့ ယောက္ခထီး ဦးတင်မောင် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်နေခဲ့တာပါပဲ။
အပိုင်း (၄)
ထိတ်လန့်လွန်းလို့ လည်ချောင်းထဲကနေ အသံထွက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ အသံတွေက တစ်ဆို့ပြီး ထွက်မလာခဲ့ဘူး။ တစ်ကိုယ်လုံးဟာ ရေခဲရိုက်ထားသလို တုန်ရီနေပြီး ချက်ချင်း ထမပြေးနိုင်အောင်ကို ကြောက်စိတ်က ဖိစီးထားတယ်။ ကျွန်မ မျက်လုံးအဝိုင်းသားနဲ့ ကြည့်နေမိတဲ့ အချိန်မှာပဲ အဲဒီ တဏှာရူးကြီး ဦးတင်မောင်က သူ့ရဲ့ နှာခေါင်းကနေ လေမှုတ်သံအကျယ်ကြီး နဲ့ ကျွန်မရဲ့ နားနားကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလာတယ်။
"မေနှင်း... မကြောက်ပါနဲ့... သမီးကို ဦးလေး အကုန်အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးမယ်..."
အဲဒီစကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ နားစည်ကို လာရိုက်ခတ်တဲ့အခါ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကို ပြိုကျပျက်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အော့နှလုံးနာစရာ၊ ရွံရှာစရာ ကောင်းလိုက်တဲ့ စကားလုံးတွေ။ ကိုယ့်သားရဲ့ ဇနီး၊ ကိုယ့်ရဲ့ မြေးအရင်းခေါက်ခေါက်ကို ရင်ခွင်ထဲပိုက်ထားတဲ့ ချွေးမဖြစ်သူကိုမှ ဒီလို ယုတ်မာရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားမျိုး ပြောထွက်ရက်လေခြင်း။ အရှက်တရားနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေအားလုံး ခြေမွဖျက်ဆီးခံလိုက်ရသလို ခံစားချက်နဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ဒေါသအဟုန်တွေ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ဦးတင်မောင်ရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ရှိသမျှ အားအကုန်သုံးပြီး အတင်းတွန်းဖယ်ပစ်လိုက်တယ်။ "ဖယ်... ထွက်သွား...!" လို့ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်ရင်း ကြောက်စိတ်နဲ့ ဒေါသတွေ ရောပြွမ်းနေတဲ့ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာပါတော့တယ်။ သူကတော့ အနည်းငယ် လန့်သွားပြီး နောက်ဆုတ်သွားပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ နောင်တရတဲ့ အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ခြင်ထောင်ကို ဆွဲဖွင့်ပြီး အိပ်ရာကနေ လူးလဲထကာ ရုန်းကန်ပြေးထွက်ခဲ့မိတယ်။
အပိုင်း (၅)
အမှောင်ထဲမှာ ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးရင်း ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး ယောက္ခမဖြစ်သူ အမေကြီးရဲ့ အခန်းတံခါးကို အတင်း ထုရိုက်ပါတော့တယ်။ "အမေကြီး... အမေကြီး... ကယ်ပါဦး... အမေကြီးရဲ့ ယောကျာ်း သမီးကို..." လို့ အသံကုန်အော်ရင်း တံခါးဝမှာတင် ဒူးထောက်လဲကျသွားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျမှ အိမ်ထဲက မီးတွေ အကုန်လင်းလာပြီး အိပ်ပျော်နေတဲ့ အိမ်သားတွေ အားလုံး အလန့်တကြား ထွက်လာကြတယ်။
ယောက္ခမ အမေကြီးက တံခါးဖွင့်ပြီး ထွက်လာတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကပိုကရို ဖြစ်နေတဲ့ ပုံစံနဲ့ Ngိုယိုနေတာကို ကြည့်ပြီး မျက်နှာကြီး နီမြန်းလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို ငိုရင်း တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ပြောပြလိုက်တဲ့အခါ အမေကြီးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူက သူ့ရဲ့ တဏှာရူး ယောကျာ်း ဦးတင်မောင်ကို လှည့်ပြီး ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းရမယ့်အစား ကျွန်မရဲ့ ပခုံးကို အတင်းဆွဲလှုပ်ပြီး ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ်ပါတော့တယ်။
"နင့်နှာခေါင်းက ထွက်တဲ့စကားတွေက တော်တော်ယုတ်မာတာပဲ! ငါ့ယောကျာ်းက ဘယ်လိုလူလဲ ငါသိတယ်။ နင်ကပဲ ကလေးမွေးပြီးကတည်းက လင်မရှိတုန်း အဝတ်အစားတွေ ကပိုကရိုဝတ်ပြီး မြှူဆွယ်ဖြားယောင်းနေတာ မဟုတ်လား! လူကြီးမိဘကို မရိုမသေနဲ့ ဒီလို အောက်တန်းစား စကားမျိုးနဲ့ လာစွပ်စွဲရဲတယ်ပေါ့။ အကျင့်မကောင်းတဲ့ မိန်းမ!"
ထိုစကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဝကို လှံနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်သလိုပါပဲ။ သားကောင်ဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မ မေနှင်းချိုကပဲ တရားခံ ပြန်ဖြစ်သွားရတဲ့ ဘဝ။ ကိုယ့်အမျိုးသမီး အသိုင်းအဝိုင်းကမှ ကိုယ်ချင်းမစာဘဲ ဒဏ်ရာပေါ် ဆားပက်လိုက်တဲ့ အခါမှာတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ စုတ်ပြတ်သတ်သွားခဲ့ရပါပြီ။
အပိုင်း (၆)
တစ်ညလုံး ကျွန်မ ကလေးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး ဧည့်ခန်းထောင့်လေးမှာ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ မိုးလင်းအောင် စောင့်ခဲ့ရတယ်။ တစ်အိမ်လုံးကတော့ ကျွန်မကို ရန်သူတစ်ယောက်လို ဝိုင်းပယ်ထားကြပြီး တီးတိုးတီးတိုးနဲ့ ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချနေကြတယ်။ မနက်မိုးလင်းလို့ နေရောင်ခြည် သန်းလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ ကောင်းကောင်းကြီး သိသွားခဲ့ပြီ။ ဒီလို အဆိပ်အတောက်ဖြစ်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့တဲ့ နေရာမှာ ကျွန်မရဲ့ သန့်ရှင်းတဲ့ ကလေးလေးကို တစ်စက္ကန့်တောင် ဆက်မထားနိုင်ဘူး။
ကျွန်မ ကလေးရဲ့ အနှီးထုတ်လေးနဲ့ အဝတ်အစား တချို့ကို အိတ်ထဲ အလောတကြီး ထည့်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲမှာ မြဲမြံစွာ ပွေ့ပိုက်ပြီး အဲဒီအိမ်ကြီးရဲ့ တံခါးမကြီးကို တွန်းဖွင့်ကာ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့ပါတော့တယ်။ နောက်လှည့်ကြည့်ဖို့လည်း ဒုတိယအကြိမ် ဘယ်လိုမှ မစဉ်းစားနိုင်တော့ဘူး။
ကျွန်မအမျိုးသား လင်းထက် အလုပ်ကပြန်လာပြီး ကျွန်မဘက်ကနေ ကာကွယ်ပေးမယ့် အချိန်ကို စောင့်မနေနိုင်တော့တာကလည်း အကြောင်းရင်းတစ်ခုပေါ့။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဖုန်းထဲကနေတဆင့် သူ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ သူကိုယ်တိုင်က "အဖေက အဲလိုလူမျိုး မဟုတ်ပါဘူး မေနှင်းရယ်... မင်း တစ်ခုခု မှားမြင်တာလား... ငါ ဘယ်သူ့စကား ယုံရမလဲ ဝေခွဲမရတော့ဘူး" လို့ ပြောခဲ့လို့ပါပဲ။ ကိုယ့်ကို ကာကွယ်ပေးရမယ့် အမျိုးသားကိုယ်တိုင်က ဝေခွဲမရဖြစ်ပြီး သံသယမျက်လုံးနဲ့ ကြည့်နေတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ရုန်းထွက်မှုကသာ တစ်ခုတည်းသော လွတ်မြောက်ရာ လမ်းစ ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
အပိုင်း (၇)
ကလေးကို ချီပြီး လမ်းမပေါ် လျှောက်လာတဲ့အခါ မျက်ရည်တွေက အဆက်မပြတ် စီးကျနေတုန်းပဲ။ လမ်းမပေါ်က ဖြတ်သန်းသွားလာနေတဲ့ လူတွေက ကျွန်မကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်သွားကြပေမဲ့ ကျွန်မ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး。 ရင်ထဲမှာ ခံစားနေရတဲ့ နာကျင်မှုက ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းမှုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြင်းထန်နေလို့ပါ။
"ငါ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ... ငါ ဘာလို့ ဒီလို အရှက်ခွဲတာကို ခံရရတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေက ခေါင်းထဲမှာ တရစပ် လည်ပတ်နေခဲ့တယ်။ လင်းထက်ကို အားကိုးမိခဲ့တာ မှားသလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဆင်းရဲကျပ်တည်းမှုကို အလျှော့ပေးပြီး သူတို့အိမ်ကို လိုက်နေခဲ့မိတာကပဲ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်လား။ ကလေးလေးကတော့ ဘာမှမသိရှာဘဲ ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေတယ်။ သူ့ရဲ့ ကလေးငယ်လေးရဲ့ အသက်ရှူသံ သင်းသင်းလေးကပဲ ကျွန်မကို လမ်းမပေါ်မှာ လဲမကျသွားအောင် ထိန်းထားပေးတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကျားကန်မှု ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။
အပိုင်း (၈)
နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ ခြေဦးတည့်ရာ ပြေးခဲ့တာ ကျွန်မရဲ့ မွေးမိခင် ရှိရာ အိမ်ကလေးဆီကိုပါပဲ။ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ကျွန်မရဲ့ စုတ်ပြတ်သတ်နေတဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အမေဟာ ဘာမှမမေးဘဲ ကျွန်မနဲ့ ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းပြီး ဖက်ထားပေးခဲ့တယ်။ "သမီးလေး မေနှင်း... ဘာမှမဖြစ်ဘူး... မေမေ ရှိတယ်နော်... ဘာမှမကြောက်နဲ့တော့" လို့ ပြောတဲ့ အမေ့ရဲ့ စကားသံကို ကြားရတဲ့အခါမှပဲ ကျွန်မ ထိန်းထားသမျှ ဒေါသနဲ့ နာကျင်မှုတွေ အားလုံး အော်ဟစ်ငိုချပစ်လိုက်မိတော့တယ်။
အမေ့ကို ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင် ပြောပြတဲ့အခါ အမေက ဒေါသတကြီးနဲ့ ငိုကြွေးပြီး ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အပြည့်အဝ ထောက်ခံခဲ့တယ်။ "သမီး လုပ်တာ မှန်တယ်... အဲဒီလို အိမ်မျိုးကို နောက်ဘယ်တော့မှ ခြေဦးမလှည့်နဲ့။ ငါ့သမီးကို ဒီလို စော်ကားတာကို ငါ့အသက်ရှင်နေသရွေ့ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး" လို့ အမေက ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောခဲ့တယ်။ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ ရင်ခွင်နဲ့ ကာကွယ်မှုအောက်ကို ရောက်မှပဲ ကျွန်မရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ စိတ်အစုံဟာ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်ခွင့် ရခဲ့ပါတော့တယ်။
အပိုင်း (၉)
ရက်အနည်းငယ် ကြာလာတဲ့အခါ အမျိုးသားဖြစ်သူ လင်းထက်က ကျွန်မတို့ရှိရာ အမေ့အိမ်ကို ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ပိန်ချိုင့်ပြီး စိတ်ဆင်းရဲနေတဲ့ ပုံစံက အတိုင်းသား။ ဒါပေမဲ့ သူ အိမ်ထဲဝင်လာပြီး ပထမဆုံး ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို နောက်ထပ်တစ်ကြိမ် ဆွဲဆုတ်လိုက်သလိုပါပဲ။
"မေနှင်းရယ်... အိမ်ပြန်လိုက်ခဲ့ပါနော်။ အဖေကလည်း အသက်ကြီးပြီပဲဥစ္စာ။ အမေကလည်း အဲဒီနေ့က စိတ်တိုလို့ ပြောမိတာပါတဲ့။ ကိုယ်တို့ မိသားစုလေး စုံစုံလင်လင်နဲ့ ကလေးအနာဂတ်အတွက် ပြန်နေကြရအောင်။ ဒီလိုကြီး ခွဲနေရင် လူတွေ အထင်သေးကုန်လိမ့်မယ်" တဲ့။
လင်းထက်ရဲ့ စကားလုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ ခံစားခဲ့ရတဲ့ အရှက်တရားနဲ့ နာကျင်မှုအတွက် စာနာမှုထက်၊ မိဘတွေရဲ့ အရှက်နဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အမြင်ကိုပဲ ပိုပြီး စိုးရိမ်နေတာကို အထင်အရှား မြင်လိုက်ရတယ်။ "မောင်... မောင့်အဖေ ဦးတင်မောင်က ကိုယ့်ကို လာပွတ်သပ်ပြီး စော်ကားခဲ့တာနော်။ အဲဒါကို မောင်က အလွယ်တကူ ဖြတ်ကျော်ခိုင်းနေတာလား။ မောင် ကိုယ့်ဘက်က ကာကွယ်မပေးနိုင်ဘူးလား" လို့ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေကြားကနေ မေးမိတယ်။ သူကတော့ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး "ကိုယ်လည်း ကြားညှပ်နေလို့ပါ ကွာ..." လို့ပဲ တတွတ်တွတ် ပြောနေခဲ့တယ်။ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ကိုယ့်ဇနီးအပေါ် ရပ်တည်ချက်မရှိတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို မြင်ရတာ တကယ့်ကို ရင်နာစရာ ကောင်းလှပါတယ်။
အပိုင်း (၁၀)
လင်းထက်ရဲ့ တောင်းပန်မှုကို ကျွန်မ ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ငြင်းပယ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုဘဝ ပြန်ပြီး အဆင်ပြေနိုင်မလား၊ မပြေဘူးလား ဆိုတာကိုတော့ ကျွန်မ မတွေးချင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သေသာတာတစ်ခုကတော့ ကျွန်မ အဲဒီအိမ်ယုတ်မာကြီးဆီကို နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ ခြေဦးပြန်လှည့်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာပါပဲ။
အခုတော့ ကျွန်မ မိခင်ရဲ့ အိမ်မှာပဲ နေထိုင်ပြီး ဘဝကို အသစ်ကနေ ပြန်လည် စတင်ဖို့ ရုန်းကန်နေပါတယ်။ ကလေးအတွက် နို့မှုန့်ဖိုး၊ အနှီးဖိုးနဲ့ ရှေ့ဆက်မယ့် လမ်းခရီးအတွက် အွန်လိုင်းကနေ ဈေးရောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရရာအလုပ်ကိုပဲဖြစ်ဖြစ် မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အားမာန်နဲ့ အားထုတ်ကြိုးစားနေတယ်။ တစ်ခါတလေ ညဘက်တွေမှာ အဲဒီညက အဖြစ်အပျက်က အိပ်မက်ဆိုးလို ခြောက်လှန့်တတ်ပေမဲ့လည်း ကလေးလေးရဲ့ အပြုံးကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ စိတ်ကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ပါတယ်။ ဘဝကို အောက်ခြေကနေ ပြန်စရတာ ပင်ပန်းပေမဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ စိတ်လွတ်လပ်မှုက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုင်တဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခုပါ။
အပိုင်း (၁၁)
ဒီစာကို ဖတ်ရှုနေကြတဲ့ အမျိုးသမီးထုကြီးကိုလည်း ကျွန်မရဲ့ ရင်တွင်းဖြစ်စကားလေး ပါးပါရစေ။ ကျွန်မတို့ အမျိုးသမီးတွေဟာ "မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်း စုံစုံလင်လင် ရှိနေဖို့" ဆိုတဲ့ အပေါ်ယံ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုတည်းနဲ့တင် အရာရာကို အောင့်အီးသည်းခံနေဖို့ မလိုပါဘူး။ မိသားစုဘဝ တစ်ခု တည်မြဲဖို့အတွက်နဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ အမျိုးသမီး ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ အရှက်တရားကို အထိခိုက်ခံ၊ အစော်ကားခံပြီး ငုံ့ခံနေစရာ အကြောင်း လုံးဝမရှိပါဘူး။
လိုအပ်လာရင် ကိုယ့်ဘက်က ပြတ်ပြတ်သားသား လက်လွှတ်လိုက်တာက ပိုပြီး မြင့်မြတ်ပါတယ်။ ကိုယ့်ကို ကာကွယ်ရမယ့် တတာဝန်ရှိပါလျက်နဲ့ မိဘမျက်နှာ တစ်ခုတည်းကြည့်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ ရပ်တည်ချက်မရှိတဲ့ အမျိုးသားမျိုးနဲ့ ဆက်ပြီး အဆင်ပြေအောင် အတင်းအကြပ် နေထိုင်ဖို့ မကြိုးစားပါနဲ့။ အဲဒါဟာ သင့်ဘဝကို Ngရဲတွင်းထဲ သက်သက်ဆွဲသွင်းနေတာနဲ့ တူတူပါပဲ။ ကျွန်မတို့တွေဟာ သတ္တိရှိကြရပါမယ်။
အပိုင်း (၁၂)
ကျွန်မတို့ကို လာရောက် စော်ကားပုတ်ခတ်ဖို့ ဘယ်သူ့မှာမှ အခွင့်အရေး မရှိပါဘူး။ အဲဒီလူက ဆွေမျိုးသားချင်းပဲ ဖြစ်ဖြစ်纽၊ ဘယ်လို ရိုသေရမယ့် လူကြီးမိဘပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပေါ့။ ကိုယ်ချင်းစာတရား ကင်းမဲ့ပြီး သားသမီးချင်း မစာနာဘဲ ပြစ်မှုကျူးလွန်တဲ့ ဦးတင်မောင်လို လူမျိုးတွေသာလျှင် အမှန်တကယ် အရှက်ရရမှာပါ။ အရှက်တရားနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကြောင့်ဆိုပြီး မျိုသိပ်ငြိမ်ခံမနေကြပါနဲ့။ ကျွန်မတို့ မိန်းမသားတွေဟာ သားကောင်တွေ မဟုတ်ပါဘူး။
တကယ်လို့ ဒီစာကို ဖတ်နေတဲ့ သူတွေထဲမှာ ကျွန်မ မေနှင်းချို လိုမျိုး မတရား စော်ကားမှုတွေနဲ့ ကြုံတွေ့လာခဲ့ရရင် လုံးဝ အလျှော့မပေးပါနဲ့။ ဘယ်သူမှ မကာကွယ်ပေးနိုင်ရင်တောင် တရားဥပဒေ ရှိတယ်၊ အမှန်တရား ရှိတယ်။ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ပြီး သတ္တိရှိရှိ တိုက်ပွဲဝင်ပါ။ အမှောင်ထုက ဘယ်လောက်ပဲ ကြာကြာ၊ နေဝန်းကတော့ တစ်နေ့ ပြန်လင်းလာမှာ အမှန်ပါပဲ။ ကျွန်မတို့ အားလုံးရဲ့ ဘဝအတွက်... ဖိုက်တင်းပါရှင့်!
