### အခန်း (၁)
အိမ်ရှေ့ခန်းက နံရံကပ်နာရီအိုကြီးရဲ့ တချက်ချက် မြည်သံက ညဉ့်နက်လေလေ ပိုပြီး ကျယ်လောင်လာလေလေပဲ။ အချိန်က ညဉ့်သန်းခေါင်ကျော် (၂) နာရီ။ တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး ကလေးသုံးယောက်ရဲ့ မှန်မှန်ရှူရှိုက်နေတဲ့ အသက်ရှူသံလေးတွေပဲ ကြားရတယ်။ ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ ပက်လက်လှန်ရင်း မျက်နှာကျက်ကို စိုက်ကြည့်နေမိတာ ဘယ်နှစ်နာရီ ရှိသွားပြီလဲမသိဘူး။ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုလု ခံစားချက်မျိုးနဲ့ အသက်ရှူရတာ တဖြည်းဖြည်း မွန်းကျပ်လာတယ်။
ဘေးနားကို လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်တော့်ဇနီး ‘သီတာ’ တစ်ယောက် အိပ်မောကျနေတာကို တွေ့ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ (၁၅) နှစ်က ကျွန်တော် မြတ်မြတ်နိုးနိုးနဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့၊ ကလေးသုံးယောက်ရဲ့ မိခင်၊ ရိုးသားအေးဆေးပါတယ်ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်ဇနီး။ အခုတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရွံရှာခြင်းနဲ့ နာကျင်ခြင်းတွေ အပြိုင်အဆိုင် တိုးဝှေ့နေတယ်။ သူမရဲ့ ခေါင်းအုံးဘေးမှာ မှောက်လျက်သား ရှိနေတဲ့ ဖုန်းကလေးဆီကို ကျွန်တော့်မျက်လုံးတွေ ရောက်သွားတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က အမှတ်မထင် တွေ့လိုက်ရတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ၊ ဓာတ်ပုံတွေက ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ သူမရုံးက လူပျိုမန်နေဂျာ ‘လင်းထက်’ ဆိုတဲ့ကောင်နဲ့ သီတာတို့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှု သက်သေတွေ။ အဲဒီအထောက်အထား အားလုံးကို ကျွန်တော့်ဖုန်းထဲမှာ သေသေချာချာ ကူးယူ သိမ်းဆည်းထားပြီးပြီ။ တရားဥပဒေအရ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အချုပ်ထဲ ထည့်နိုင်လောက်တဲ့အထိ ခိုင်လုံတဲ့ သက်သေတွေ။
သီတာ့ မျက်နှာကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်လက်သီးတွေ တင်းခနဲ ကျစ်နေအောင် ဆုပ်မိသွားတယ်။ “မင်းတို့ ငါ့ကို ဒီလောက်တောင် စော်ကားရဲတယ်ပေါ့…” စိတ်ထဲက ရေရွတ်သံက လည်ချောင်းဝမှာတင် တစ်ဆို့နေတယ်။ လူသတ်ချင်စိတ်ဆိုတာ ဘယ်လိုမျိုးလဲဆိုတာ အခုမှပဲ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်တော့တယ်။
---
### အခန်း (၂)
“ဖေဖေ… သမီးကို ဆံပင်လေး စည်းပေးဦး”
ခုနှစ်နှစ်အရွယ် သမီးအငယ်ဆုံးလေး ‘နှင်းနု’ က သားရေကွင်းလေး ကိုင်ပြီး ကုတင်ဘေး လာရပ်တဲ့အခါမှ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးလှန့်နေတဲ့ စိတ်တွေ မြေပြင်ပေါ် ပြန်ကျလာတော့တယ်။ မိုးလင်းသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် တစ်ညလုံး တစ်ရေးမှ မအိပ်ခဲ့ရဘူး။ လည်ချောင်းတွေ ခြောက်ကပ်ပြီး မျက်လုံးတွေ စပ်ဖျဉ်းနေပေမယ့် သမီးလေး ရှေ့မှာတော့ ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးပြလိုက်ရတယ်။
“လာ… သမီးလေး။ ဖေဖေ လှလှလေး စည်းပေးမယ်”
သမီးလေးရဲ့ နုညက်တဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်ရင်နေတယ်။ အိမ်ရှေ့ სასမတ်ခင်းခန်းထဲမှာတော့ (၁၃) နှစ်အရွယ် သားကြီး ‘မင်းခန့်’ က ကျောင်းလွယ်အိတ် ပြင်နေပြီး၊ ကိုးနှစ်အရွယ် သားလတ်ကတော့ ထမင်းစားပွဲမှာ ထိုင်နေပြီ။ ဒီကလေး သုံးယောက်လုံးဟာ ကျွန်တော့်အသက်ထက်မက ချစ်ရတဲ့ ကလေးတွေပဲ။
မီးဖိုချောင်ထဲကနေ သီတာ ထွက်လာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ပုံမှန်အတိုင်းပဲ အေးချမ်းလို့။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး “ကို… ဒီနေ့ ညနေ ရုံးက အလုပ်နည်းနည်း အရေးကြီးလို့ နောက်ကျမယ် ထင်တယ်၊ ကလေးတွေကို ကြိုလိုက်ဦးနော်” လို့ သာမန်ကာလျှံကာ ပြောသွားတယ်။ ညက လင်းထက်ဆီကို ပို့ထားတဲ့ “မနက်ဖြန် မောင်နဲ့ တွေ့မယ်နော်” ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျကို ကျွန်တော် မြင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေတာကို သူမ မသိရှာဘူး။ သူမရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေက သိပ်ကို သဘာဝကျလွန်းလို့ ကျွန်တော် ရယ်ရမလို ငိုရမလိုတောင် ဖြစ်မိတယ်။
---
### အခန်း (၃)
“ဒီသက်သေတွေနဲ့ဆိုရင်တော့ ကိုအောင်ကျော်… ခင်ဗျား ဇနီးကော၊ ဟိုမန်နေဂျာဆိုတဲ့လူကောကို တရားဥပဒေအရ အပြတ်အသတ် အရေးယူလို့ ရတယ်”
ရှေ့နေဦးမင်းလွင်က စာရွက်စာတမ်းတွေကို မှန်ဘီလူးနဲ့ သေချာစစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောတယ်။ ကျွန်တော် ရှေ့နေရုံးခန်းရဲ့ ကုလားထိုင်မှာ မောပန်းနွမ်းနယ်စွာ ထိုင်နေမိတယ်။ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြာကျနေပေမယ့် ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီးကတော့ မှောင်မိုက်နေတုန်းပဲ။
“သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ထောင်ထဲရောက်အောင် အချုပ်ထဲထည့်ဖို့ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ရမလဲ အန်ကယ်” ကျွန်တော့်အသံက အေးစက် ခြောက်ကပ်နေတယ်။
“ဥပဒေကြောင်းအရတော့ အားလုံး အဆင်သင့်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ရှိတယ် ကိုအောင်ကျော်… ခင်ဗျား တရားစွဲလိုက်ရင် အမှုက လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားမယ်။ သတင်းစာတွေ၊ လိုင်းပေါ်တွေအထိ ရောက်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီအခါကျရင် ကလေးတွေရဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကို ခင်ဗျား စဉ်းစားရမယ်။ သားကြီးက အခုမှ ၁၃ နှစ်၊ အငယ်မလေးက ၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတာ။ မိခင်ဖြစ်သူက ဖောက်ပြန်လို့ ထောင်ကျသွားတယ်ဆိုတဲ့ အမည်းစက်က ကလေးတွေ လူလားမြောက်တဲ့အထိ ပါသွားလိမ့်မယ်”
ရှေ့နေကြီးရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ရင်ဝကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလိုပဲ။ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြေးနေတဲ့ ရထားကြီးတစ်စင်း ဘရိတ်အုပ်လိုက်သလိုမျိုး ကျွန်တော့်အတွေးတွေ ဗြုန်းခနဲ ရပ်တန့်သွားရတယ်။
---
### အခန်း (၄)
ရုံးက ပြန်လာကတည်းက ကျွန်တော် ဘာမှ မစားနိုင်သေးဘူး။ ထမင်းဝိုင်းမှာ မိသားစုစုံစုံလင်လင် ထိုင်နေကြပေမယ့် ကျွန်တော့်ရှေ့က ထမင်းပန်းကန်ကတော့ လုံးဝ မလျော့သွားဘူး။ သီတာက ဟင်းခပ်ပေးရင်း “ကို… နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး” လို့ သရုပ်ဆောင်ကောင်းကောင်းနဲ့ မေးလာတယ်။
“နည်းနည်း ခေါင်းကိုက်လို့ပါ” လို့ပဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ဖြေပြီး ထမင်းဝိုင်းက ထလာခဲ့တယ်။
အိပ်ခန်းထဲ ရောက်တော့ ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း လူက အရူးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။ နေ့ရောညပါ ဒီအတွေးတွေပဲ စဉ်းစားနေရတော့ စားမရ၊ အိပ်မပျော်တာ သုံးရက်ရှိပြီ။ မျက်ကွင်းတွေ ညိုမည်းပြီး လူက ချက်ချင်းဆိုသလို အိုစာသွားသလိုပဲ။ စိတ်က နှစ်ခွ ဖြစ်နေတယ်။ တစ်ဖက်ကလည်း ငါ့ကို ဒီလောက် စော်ကားတဲ့ ကောင်နဲ့ ကောင်မကို ဥပဒေနဲ့ အပြတ်ရှင်းပြီး အထဲထည့်ချင်တယ်၊ သတ်ပစ်ချင်စိတ်အထိ ဖြစ်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ဖက်ကလည်း ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာ…။ အဖေက အမေဖြစ်သူကို ထောင်ထဲထည့်လိုက်တယ်ဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို ကလေးတွေ သိသွားရင် သူတို့ ဘယ်လိုရှင်သန်မလဲ။
---
### အခန်း (၅)
နေ့လယ်ခင်း ရုံးပိတ်ရက်မို့ ကလေးတွေက အိမ်ရှေ့မှာ ကစားနေကြတယ်။ သီတာကတော့ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတုန်း။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ ဖုန်းက စိမ်းခနဲ လင်းလာပြီး ဗိုက်ဗာကနေ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ စခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ အမည်က “Manager Lin Htet” တဲ့။
ကျွန်တော့် နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာတယ်။ ဘေးဘီကို ကြည့်လိုက်ပြီး ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ကာ အသံတိတ် နှိပ်ပြီး နားမှာ ကပ်လိုက်တယ်။ အသံထွက်မသွားအောင် လက်ဝါးနဲ့ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားမိတယ်။
“သီတာ… ဘာလုပ်နေလဲ။ မောင် မျှော်နေတာ ကြာပြီ။ မနက်ဖြန် ရုံးဆင်းရင် အရင်နေရာမှာပဲ တွေ့မယ်နော်။ ကိုယ့်ကို လွမ်းနေပြီမလား”
တစ်ဖက်က ထွက်လာတဲ့ အမျိုးသား အသံက သွေးအေးအေးနဲ့ ကရုဏာသံ ပါနေတယ်။ အဲဒီအသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ဦးနှောက်ထဲ သွေးတိုးသံတွေ ဝုန်းခနဲ မြည်သွားပြီး အိမ်ရှေ့က ဓားမကြီးကို ပြေးယူပြီး ထိုကောင်ကို ပိုင်းဖြတ်ပစ်ချင်စိတ်က ထိန်းမရအောင် ပေါက်ကွဲလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေချိုးခန်း တံခါးပွင့်သံ ကြားလိုက်ရလို့ ဖုန်းကို အမြန်ဆုံး နေရာတကျ ပြန်ချထားလိုက်ရတယ်။
---
### အခန်း (၆)
ညနေစောင်းတော့ သားကြီး မင်းခန့်က ကျွန်တော့်စာကြည့်ခန်းထဲကို တိုးတိုးလေး ဝင်လာတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ကျောင်းစာအုပ်လေး ကိုင်ထားရင်း ကျွန်တော့်နားမှာ လာရပ်တယ်။
“ဖေဖေ… ဒီရက်ပိုင်း ဖေဖေ အရမ်းပိန်သွားတယ်။ မေမေနဲ့ ရန်ဖြစ်ထားလို့လားဟင်”
၁၃ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရာရာကို ရိပ်မိနေတဲ့ ပုံစံမျိုး။ ကလေးဆိုပေမယ့် သားကြီးက လူတတ်လေး။ ကျွန်တော် သားကြီးရဲ့ ပုခုံးလေးကို ဆွဲဖက်လိုက်မိတယ်။ ရင်ထဲမှာ ဘယ်လောက်တောင် ငိုနေရလဲဆိုတာ သားလေး မသိရှာဘူး။
“မဟုတ်ပါဘူး သားရဲ့။ ဖေဖေ ရုံးအလုပ်တွေ ပင်ပန်းလို့ပါ။ သားတို့ကော… မေမေ့ကို ချစ်လား”
“ချစ်တာပေါ့ ဖေဖေ။ သားတို့က ဖေဖေကော မေမေကော အတူတူရှိနေတာကိုပဲ လိုချင်တာ။ သား သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မိဘတွေ ကွာရှင်းကြတော့ သူ နေ့တိုင်း ငိုနေရတယ် ဖေဖေ။ သား အဲဒီလို မဖြစ်ချင်ဘူး”
သားကြီးရဲ့ စကားတစ်ခွန်းချင်းစီက ကျွန်တော့်ရင်ဝကို ဓားနဲ့ ထိုးစိုက်လိုက်သလိုပဲ။ ငါ ဘာလုပ်သင့်လဲ… ငါ့သိက္ခာအတွက် လက်စားချေရမလား၊ ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မြိုသိပ်ရမလား။
---
### အခန်း (၇)
ကျွန်တော် အကြာကြီး တွေဝေမနေတော့ဘဲ စိတ်ကို ပြတ်သားအောင် ဖြတ်လိုက်တယ်။ သီတာနဲ့ လင်းထက်တို့ သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်တော် သိနေပြီဆိုတာ မသိသေးဘူး။ အခုအချိန်မှာ ကျွန်တော် တိကျတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချရတော့မယ်။ ဒါကြောင့် ကျွန်တော် သီတာ့ကို အလုပ်ကိစ္စ အကြောင်းပြပြီး မြို့ပြင်က တိတ်ဆိတ်တဲ့ ကော်ဖီဆိုင်လေးတစ်ခုဆီ ခေါ်လာခဲ့တယ်။
သီတာက ကော်ဖီခွက်ကို မွှေရင်း “ကို… ဘာကိစ္စမို့လို့ ဒီအထိ ခေါ်လာတာလဲ” လို့ ပြုံးပြုံးလေး မေးတယ်။ သူမရဲ့ အပြုံးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲက နာကျင်မှုတွေက အေးစက်တဲ့ ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။
ကျွန်တော် ဘာစကားမှ မပြောဘဲ အိတ်ထဲကနေ တက်ဘလက် (Tablet) ကလေးကို ထုတ်ပြီး သူမရှေ့ ချပြလိုက်တယ်။ စခရင်ပေါ်မှာတော့ သူမနဲ့ လင်းထက်တို့ရဲ့ အကြည်စိုက်နေတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ ဟိုတယ်အခန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ ပုံတွေနဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျ Screen ရှော့တွေ အစီအရီ။
သီတာ့ မျက်နှာ တခဏချင်းမှာတင် သွေးဆုတ်ဖြူလျော်သွားတယ်။ လက်ထဲက ဇွန်းလေး ကော်ဖီခွက်ထဲ ကျသွားတဲ့ အသံက တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ဆိုင်ကလေးထဲမှာ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတယ်။
---
### အခန်း (၈)
“ကို… ကို… ဒါက”
သီတာ့ အသံတွေ တုန်ရင်နေပြီး စကားလုံးတွေ အထစ်ထစ် အငေါ့ငေါ့ ဖြစ်ကုန်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ခြင်းတွေ အတိုင်းသား မြင်နေရပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်ပိုင်းက ရှိနေတဲ့ တည်ငြိမ်မှုတွေ အားလုံး လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။
“တော်စပ်တော့ သီတာ…” ကျွန်တော့်အသံက မအော်ပေမယ့် သိပ်ကို လေးလံပြီး အေးစက်လွန်းတယ်။ “မင်းတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ထောင်ထဲ ထည့်ဖို့ ရှေ့နေနဲ့ အကုန်ပြင်ဆင်ပြီးပြီ။ သက်သေတွေက မင်း မြင်တဲ့အတိုင်းပဲ”
သီတာ ကုလားထိုင်ပေါ်ကနေ ဆင်းပြီး ကျွန်တော့်ခြေထောက်ကို ဖက်ဖို့ ပြင်တယ်။ “ကို… ကျွန်မ မှားသွားပါတယ်။ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ဟိုကောင်က ကျွန်မကို မြှူဆွယ်တာပါ။ ကျွန်မ ကလေးတွေကို ငဲ့ပါဦး ကိုရယ်…” သူမ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့တယ်။
“မင်း လင်းထက်နဲ့ အိပ်ရာထဲ ရောက်နေတဲ့ အချိန်တုန်းကရော… ငါ့မျက်နှာနဲ့ ကလေး သုံးယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို ငဲ့ကြည့်ခဲ့သေးလား”
ကျွန်တော့် မေးခွန်းကြောင့် သီတာ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ရှည်လျားစွာ ရှိုက်ငိုနေမိတော့တယ်။
---
### အခန်း (၉)
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်တော် လင်းထက်ရဲ့ ရုံးခန်းထဲကို ဘာသတိပေးချက်မှမရှိဘဲ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ အသက် (၃၀) ဝန်းကျင် လူပျိုမန်နေဂျာက ခန့်ခန့်ညားညား ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အံ့သြသွားတဲ့ ပုံစံနဲ့ “ဩော်… အစ်ကို… သီတာ့ အမျိုးသားမလား၊ ဘာကိစ္စရှိလို့လဲခင်ဗျာ” လို့ ယဉ်ကျေးပြူငှာစွာ မေးတယ်။
သူ့ရဲ့ ယဉ်ကျေးတဲ့ မျက်နှာဖုံးအောက်မှာ ဘယ်လောက် ယုတ်မာတဲ့ စိတ်ရှိလဲဆိုတာ တွေးမိတော့ ကျွန်တော့်လက်တွေက အလိုလို အိတ်ကပ်ထဲက ကတ်ကြေးအချွန်လေးဆီ ရောက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် စိတ်ကို ထိန်းလိုက်တယ်။
ကျွန်တော် ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို သူ့စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်တယ်။ “ဒါကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်”
လင်းထက် ဖိုင်ကို ဖွင့်ကြည့်ပြီးတာနဲ့ သူ့မျက်နှာ ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားတယ်။ လူပျိုလူချောဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေ ပျောက်ဆုံးပြီး လူမိသွားတဲ့ သူခိုးတစ်ယောက်လို တုန်တုန်ရင်ရင် ဖြစ်လာတယ်။ သူက သူများအိမ်ထောင်ရေးကို ကစားရတာ ပျော်ပေမယ့် ဥပဒေနဲ့ ထောင်ကိုတော့ ကြောက်ပုံရတယ်။
“အစ်ကို… ကျွန်တော်… ကျွန်တော် မှားသွားပါတယ်။ အမှုမလုပ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ ချက်ချင်း ထွက်ပေးပါ့မယ်။ သီတာနဲ့လည်း ဘယ်တော့မှ မပတ်သက်တော့ပါဘူး” လို့ သူက တုန်တုန်ရီရီနဲ့ တောင်းပန်တိုးလျှိုးလာတယ်။
---
### အခန်း (၁၀)
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကျွန်တော် ဧည့်ခန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိတယ်။ သီတာကတော့ အိပ်ခန်းထဲမှာ ကလေးတွေ မသိအောင် တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေတုန်း။
ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ စစ်တလင်းတစ်ခုလိုပဲ ငြင်းခုံနေကြတယ်။
‘သူတို့ကို အထဲထည့်လိုက်စမ်း… မင်း သိက္ခာကို အဖတ်ဆယ်စမ်း’ လို့ ဒေါသမီးက တောက်လောင်ခိုင်းတယ်။
ဒါပေမဲ့ ‘မင်း အထဲထည့်လိုက်ရင် ကလေးတွေရဲ့ အမေမရှိတဲ့ ဘဝ၊ အမေ ထောင်ကျနေတဲ့ ဘဝကို ကလေးတွေ ဘယ်လို ရင်ဆိုင်မလဲ’ ဆိုတဲ့ အသိစိတ်က တားဆီးနေပြန်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အငယ်ဆုံးသမီးလေး နှင်းနုက စာအုပ်လေး ကိုင်ပြီး ပြေးလာတယ်။ “ဖေဖေ… သမီးကို ပုံပြင်ပြောပြဦး” တဲ့။ သမီးလေးရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ဒေါသခဲကြီးက တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်ကျသွားတယ်။ ငါ့ရဲ့ ကလဲ့စားချေမှုအတွက်နဲ့ ငါ့ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်ကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ရမလား…။
---
### အခန်း (၁၁)
ညဉ့်နက်ပိုင်းမှာ ကျွန်တော် သီတာ့ကို ဧည့်ခန်းထဲ ခေါ်ထုတ်ပြီး စားပွဲမှာ ထိုင်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့် မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေပေမယ့် သိပ်ကို လေးနက်တယ်။
“သီတာ… ငါ မင်းကို ထောင်ထဲ ထည့်လို့ ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ကလေး သုံးယောက်ရဲ့ မျက်နှာ၊ သူတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ငါ မင်းကို ဥပဒေအရ အရေးမယူတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အိမ်ထောင်ရေးကတော့ ဒီမှာတင် ပြီးပြီ”
သီတာက မျက်ရည်တွေနဲ့ မော့ကြည့်တယ်။ “ကိုရယ်… ကွာမရှင်းပါနဲ့။ ကျွန်မ ကလေးတွေအတွက် အမေကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်နေပါ့မယ်”
“ငါ ကွာမရှင်းသေးဘူး။ ကလေးတွေ အားလုံး လူလားမြောက်ပြီး သားကြီး ဆယ်တန်းအောင်တဲ့အထိ မင်းနဲ့ငါ အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး နေရမယ်။ ကလေးတွေ ရှေ့မှာ မင်းဟာ မိခင်ကောင်း ဖြစ်ရမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ငါ့ကြားမှာ ဘာလင်မယား သံယောဇဉ်မှ မရှိတော့ဘူး။ လင်းထက်ဆိုတဲ့ကောင်လည်း မနက်ဖြန် အလုပ်က ထွက်ပြီး ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွားရမယ်။ မင်းတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်ပတ်သက်တာ တွေ့ရင်တော့ ငါ့လက်ထဲက သက်သေတွေနဲ့ မင်းတို့ကို အမှုဖွင့်ရုံတင်မကဘူး… ငါ့စိတ်ရှိလက်ရှိ အဆုံးစီရင်ပစ်မယ်”
ကျွန်တော့်ရဲ့ ပြတ်သားပြီး အေးစက်တဲ့ ရာဇသံကြောင့် သီတာ ခေါင်းငုံ့ပြီး နာခံလိုက်ရုံကလွဲလို့ ဘာမှမတတ်နိုင်ခဲ့ပါဘူး။
---
### အခန်း (၁၂)
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ နေရောင်ခြည်က ပုံမှန်အတိုင်းပဲ အိမ်ထဲကို ဖြာကျလာတယ်။ သီတာက မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကလေးတွေအတွက် မနက်စာ ပြင်ဆင်ပေးနေတယ်။ ကလေးတွေကတော့ ဘာမှမသိဘဲ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် စားသောက်နေကြတယ်။
ကျွန်တော် ကတ်ကြေးနဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက သက်သေဖိုင်တွေကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒစ်ဂျစ်တယ် သက်သေတွေကိုတော့ လုံခြုံတဲ့ နေရာတစ်ခုမှာ သိမ်းဆည်းထားဆဲပဲ။ ကျွန်တော် လူသတ်သမားတစ်ယောက် မဖြစ်ခဲ့သလို၊ ကလေးတွေကိုလည်း မိခင်မဲ့ဘဝ ရောက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဘူး။
ငါ့ရဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် သိက္ခာကို ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ လဲလှယ်ပြီး မြိုသိပ်လိုက်တာဟာ အားနည်းချက်မဟုတ်ဘဲ၊ ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အကြီးမြတ်ဆုံးသော စတေးမှုပဲလို့ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်တယ်။
သားကြီးက အိမ်ရှေ့ကနေ လှမ်းအော်တယ်။ “ဖေဖေ… ကျောင်းသွားရအောင်၊ နောက်ကျတော့မယ်”
“အေး… လာပြီ သားကြီး”
ကျွန်တော် အိမ်ပြင်ကို ခြေလှမ်းကျဲကျဲနဲ့ ထွက်လာခဲ့တယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်မှုတွေ ရှိနေသေးပေမယ့် ကလေးတွေရဲ့ တောက်ပတဲ့ အနာဂတ်ကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ရဲ့ တွေဝေမှုတွေ၊ စိတ်နှစ်ခွဖြစ်မှုတွေ အားလုံး ရှင်းလင်းသွားခဲ့ပါပြီ။ အမှောင်ထုက ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ… ကျွန်တော် အဖေကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ရှေ့ဆက်ရတော့မယ်။
