အခန်း (၁)
မနက်ခင်း လမ်းလျှောက်ပြန်ချိန်ဆိုလျှင် မြို့ပြ၏ လေထုက မီးခိုးငွေ့များနှင့် စိုထိုင်းထိုင်း နှင်းမှုန်တို့ ရောပြွမ်းနေတတ်သည်။ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းရင်း လမ်းဘေးက “နံနက်ခင်းအလင်း” လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးဆီ ကျွန်တော် ခြေဦးလှည့်ဖြစ်ခဲ့သည်။ အမြဲတမ်းလိုလို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်တတ်သည့် ထိုဆိုင်ကလေးသည် ယနေ့နံနက်တွင်လည်း ရေနွေးငွေ့တထောင်းထောင်းနှင့် လူသိပ်မရှုပ်သေး။ ကျွန်တော်က ဆိုင်ထောင့်က စားပွဲဝိုင်းလေးတစ်ခုမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး ခါတိုင်းလိုပဲ ပူပူနွေးနွေး ဆီချက်ခေါက်ဆွဲတစ်ပွဲကို မှာလိုက်သည်။ စားပွဲပေါ်မှာတော့ ဆိုင်ရှင်က အပိုဆောင်းချပေးထားသည့် အကြော်စုံပန်းကန်ပြားလေးက အငွေ့တလူလူနှင့်။
ဇွန်းနှင့်ခက်ရင်းကို ကိုင်ပြီး ဆီချက်ခေါက်ဆွဲကို အားရပါးရ စားမည်ပြင်စဉ်မှာပင် ဘေးနားက နေရောင်ခြည်ကို ကွယ်လိုက်သည့် အရိပ်တစ်ခုကြောင့် ကျွန်တော် တွန့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ နှာခေါင်းထဲသို့ ဖြတ်ခနဲ ဝင်လာသည်က ကြာရှည်စွာ ရေမချိုးရသေးသည့် လူတစ်ယောက်၏ ချွေးနံ့စော်နှင့် ဖုန်နံ့ညှော်ညှော်။
“အစ်ကို … အကြော်လေးတစ်ခုလောက် ကျွေးပါခင်ဗျာ”
သံရှည်ဆွဲကာ အားတုံ့အားနာ ပြောလိုက်သည့် ထိုအသံက အက်ရှရှနှင့် ခြောက်ကပ်လွန်းလှသည်။ ကျွန်တော် မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်က အရွယ်အစားမသိသာသော၊ အဝတ်အစား နွမ်းဖတ်ညစ်ပတ်နေသည့် လူတစ်ယောက်။ ပိန်ချိုင့်နေသော ပါးပြင်၊ အဆီအနှစ်မရှိဘဲ အရိုးငေါငေါထွက်နေသည့် ပုခုံးရိုးတို့က သူ၏ မပြည့်စုံမှုကို သက်သေခံနေသည်။ ခြေထောက်များတွင် ဖိနပ်မပါ၊ လမ်းပေါ်က ရွှံ့ကွက်ညစ်ညစ်များနှင့် အဖတ်တင်နေသော ခြေချောင်းလေးများသည် အအေးဒဏ်ကြောင့် တုန်ရီနေကြသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းအစုံက စားပွဲပေါ်က အကြော်ပန်းကန်ဆီမှာသာ အရည်လဲ့စွာ ကပ်ငြိနေရှာသည်။
ကျွန်တော် ရင်ထဲ တုန်ခနဲ ဖြစ်သွားရသည်။ မြို့ပြကြီး၏ စည်းစိမ်များကြားတွင် ဤမျှလောက် ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသည့် မျက်ဝန်းမျိုးကို မမြင်ရသည်မှာ ကြာပြီ။ အကြော်တစ်ခုကို ယူပေးရန် လက်က လှမ်းလိုက်ပြီးမှ နှလုံးသားထဲက အသိစိတ်တစ်ခုကြောင့် လှမ်းလက်ကို ခေတ္တရပ်ကာ မေးလိုက်မိသည်။
“ဘာမှ မစားရသေးဘူးလား ဗျ”
သူက ခြောက်သွေ့နေသော နှုတ်ခမ်းကို လျှာဖြင့်သပ်ရင်း၊ မျက်တောင်ကို ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ်လုပ်ကာ အားငယ်စွာ ဖြေရှာသည်။
“မနေ့ကတည်းက ဘာမှမစားရသေးပါဘူး အစ်ကိုရယ် … တကယ် ဆာလို့ပါ”
ထိုစကားလုံးများနောက်က အမှန်တရားကို သူ့မျက်ဝန်း အောက်က ကွင်းကျယ်ကြီးများက အာမခံနေသည်။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာချရင်း ရှေ့က ကုလားထိုင်လွတ်ကို မေးငေါ့ပြလိုက်သည်။
“ကဲ … ဒါဆိုလည်း မတ်တတ်ရပ်မနေပါနဲ့၊ ထိုင်ဗျာ။ ဆီချက်ခေါက်ဆွဲ စားမလား”
သူက ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားသော်လည်း ရုတ်တရက် မထိုင်ရဲသေးဘဲ ဘေးဘီကို ဝေ့ဝဲကြည့်သည်။ ဆိုင်ထဲက လူအချို့က သူ့ကို ရွံရှာသလို ကြည့်နေကြသည်ကို သူသတိပြုမိပုံရသည်။ သို့သော် ဆာလောင်မှုက ရှက်ရွံ့မှုကို အနိုင်ယူသွားပုံဖြင့် ကျွန်တော့်ရှေ့တွင် မဝံ့မရဲ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ တုန်ရီနေသော လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်ပေါ်မှာ အသာပွတ်ရင်း ရှက်ပြုံးလေးတစ်ခု ပြုံးကာ တိုးတိုးလေး ပြောရှာသည်။
“ကျွန်တော် ပလာတာ မစားရတာ ကြာပြီ အစ်ကို … ကျွေးမယ်ဆိုရင်တော့ ပလာတာလေးပဲ စားချင်ပါတယ်”
သူ့စကားကြောင့် ကျွန်တော် ပြုံးမိသွားသည်။ လူဆိုသည်မှာ အဆင်မပြေသည့်တိုင်အောင် မိမိအကြိုက်ဆုံး အစားအစာတစ်ခုကိုတော့ စိတ်ကူးထဲတွင် တမ်းတတတ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား။
“ရတာပေါ့ ဗျာ၊ စားချင်တာစား” ကျွန်တော်က ဆိုင်က ကောင်လေးကို လှမ်းခေါ်ပြီး - “ဒီက အစ်ကို့ကို ပလာတာတစ်ပွဲ၊ အာလူးဟင်းလေးနဲ့ ချပေးလိုက်ပါ” ဟု မှာပေးလိုက်သည်။
ပလာတာပွဲ ထွက်လာသည်အထိ ကျွန်တော်တို့နှစ်ဦးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးနေသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် နေရခက်သော တိတ်ဆိတ်မှုမျိုးမဟုတ်ဘဲ၊ ဆာလောင်မှုနှင့် ကရုဏာတို့ အပြန်အလှန် စကားပြောနေသည့် စောင်းကြိုးတစ်မျှင်ကဲ့သို့ တင်းပြည့်နေသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်သည်။
အခန်း (၂)
စားပွဲထိုးကောင်လေးက အငွေ့တလူလူထနေသော ပလာတာနှင့် အာလူးဟင်းပန်းကန်ကို လာချပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထိုလူ၏ မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။ ဖဲ့စားရန် ပြင်လိုက်သည့် သူ၏လက်များက တုန်ရီနေသည်။ ပူပူနွေးနွေး အာလူးဟင်းကို တို့စားလိုက်ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကျေနပ်မှုအရှိန်အဝါသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး ကဗျာတစ်ပုဒ်ကဲ့သို့ လှပလွန်းလှသည်။
သူ ပထမဆုံးတစ်လုပ်ကို ကမန်းကတန်း ဝါးမြိုနေစဉ်မှာပင် ကျွန်တော့်အင်္ကျီအိတ်ထဲက ဖုန်းက တုန်ခါလာသည်။
“တူ… တူ…”
မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်လိုက်တော့ လမ်းလျှောက်ရင်း ချိန်းထားသည့် Deli (ပစ္စည်းပို့ဆောင်သူ) ထံမှ ဖြစ်နေသည်။ ခါတိုင်းဆိုလျှင် ကျွန်တော် လမ်းလျှောက်ထွက်သည့်အခါ ဖုန်းယူလာလေ့မရှိပါ။ ယနေ့မနက်မှသာ အွန်လိုင်းက မှာထားသည့် ပစ္စည်းတစ်ခုကို လာပို့မည့်သူနှင့် အချိန်ကိုက်ဖြစ်အောင် သတိတရ ထည့်လာခြင်းဖြစ်သည်။
“ဟဲလို အစ်ကို … ကျွန်တော် အခု ကားဂိတ်နား ရောက်နေပြီဗျ။ အနားက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ရှိနေတာလား ခင်ဗျာ”
ဖုန်းထဲက အသံက အလောတကြီး ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်တော်က လမ်းညွှန်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း တစ်ဖက်က လူက ဆက်ပြောသည်။
“ကျွန်တော်က Deli သီးသန့်မဟုတ်ဘဲ ပစ္စည်းရောင်းတဲ့သူ ကိုယ်တိုင်မို့ပါ အစ်ကိုရာ။ ကားကို ကားဂိတ်မှတ်တိုင် အနီးမှာ ခဏပဲ ရပ်ထားလို့ရတာမို့၊ တတ်နိုင်ရင် အစ်ကို အဲဒီမှတ်တိုင်နားကို ခဏလောက် ထွက်လာပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ”
ကျွန်တော် ခေတ္တ တွေဝေသွားသည်။ ရှေ့က လူကတော့ ပလာတာကို ခေါင်းမဖော်တမ်း စားနေဆဲ။ ကားဂိတ်နှင့် ဆိုင်က သိပ်မဝေးလှသဖြင့် ခဏလောက် သွားယူလျှင် အချိန်မီနိုင်သည်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သို့သော် ရှေ့က ဧည့်သည်ကို ပစ်ထားခဲ့ရမှာ အားနာမိပြန်သည်။
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ခေတ္တအုပ်ပြီး ရှေ့ကလူကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပလာတာတစ်ပွဲက တစ်ဝက်ကျော်ကျိုးနေပြီ။
“အစ်ကို … ကျွန်တော် ခဏ အပြင်ထွက်ပြီး ပစ္စည်းသွားယူလိုက်ဦးမယ်။ လက်ဖက်ရည်ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာဖြစ်ဖြစ် သောက်ဦးမလား”
ထိုလူက စားလက်စကို အသာချပြီး ကျွန်တော့်ကို မဝံ့မရဲ မျက်နှာငယ်လေးနှင့် မော့ကြည့်ရှာသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် “ငါ့ကို နှင်ထုတ်တော့မလား” ဆိုသည့် စိုးရိမ်စိတ်နှင့်အတူ ကလေးတစ်ယောက်လို မျှော်လင့်ချက်အရိပ်အယောင်တို့ ရောယှက်နေသည်။
“အစ်ကို … နောက်ထပ် ရော … ထပ်မှာလို့ ရသေးလား ခင်ဗျာ”
သူ့အသံက အလွန်တိုးညှင်းပြီး ရှက်ရွံ့လွန်း၍ နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရသည်။ စားပြီးသား ပန်းကန်ကို ကြည့်ရင်း သူ မဝသေးမှန်း ကျွန်တော် ရိပ်မိလိုက်သည်။ တစ်နေ့လုံး တစ်ညလုံး ငတ်မွတ်လာခဲ့ရသော အစာအိမ်တစ်ခုအတွက် ပလာတာတစ်ပွဲသည် ရေအိုင်ကြီးထဲက ရေတစ်စက်မျှသာ ရှိပေလိမ့်မည်။ သူ၏ မျက်နှာငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အရည်ပျော်ကျသွားသည်။
“ရပါတယ် … ရပါတယ်ဗျာ။ စားချင်တာ ထပ်မှာစားပါ။ ကျွန်တော် ပြန်လာခဲ့မယ်”
ကျွန်တော် ထိုင်ခုံမှထပြီး ဆိုင်ရှင်အန်ကယ်ကြီးရှိရာ ကောင်တာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ ဆိုင်ရှင်ကို ငွေကိုင်စက်ဘေးမှာ အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်သည်။
“အန်ကယ် … ဟိုဝိုင်းက လူကို ကျွန်တော် ကျွေးတာပါ။ ကျွန်တော် အပြင်ကို ခဏ သွားစရာရှိလို့။ သူ မှာတာရှိရင် ချပေးလိုက်ပါ၊ ကျွန်တော် ပြန်လာရင် အားလုံးပေါင်းပြီး တစ်ခါတည်း ရှင်းမယ်နော်”
ဆိုင်ရှင်က ကျွန်တော့်ကို သိနေသဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြုံးပြသည်။ ထိုလူကြီးကို ဆိုင်ထဲတွင် စိတ်ချလက်ချ ထားခဲ့ပြီးနောက် ကျွန်တော် ဆိုင်အပြင်ဘက်သို့ အမြန်ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခဲ့တော့သည်။
အခန်း (၃)
နံနက်ခင်း လမ်းမကျယ်ကြီးပေါ်တွင် ကားသံ၊ ဆိုင်ကယ်သံများက ဆူညံလာချေပြီ။ ကားဂိတ်မှတ်တိုင်အနီးသို့ ရောက်တော့ လိုက်ထရပ် (Light Truck) ကားအဖြူလေးတစ်စီး ရပ်ထားသည်ကို လှမ်းမြင်ရသည်။ ကားမောင်းသူနေရာက လူက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ လက်လှမ်းပြသည်။
ကျွန်တော် ဝယ်ရန် မှာထားသည့် ပစ္စည်းမှာ စမတ်နာရီ (Smart Watch) ကလေး ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော်က အွန်လိုင်းဒီဂျစ်တယ်မားကက်တင်းနဲ့ ဝဘ်ဆိုက် ကြော်ငြာလုပ်ငန်းတွေကို အိမ်မှာတင် ကွန်ပျူတာတစ်လုံးနဲ့ တစ်နေကုန် ထိုင်လုပ်ရသူဖြစ်လို့ ဖုန်းဝင်တာ၊ အီးမေးလ်ဝင်တာနဲ့ လုပ်ငန်းကိစ္စ သတိပေးချက်တွေကို အလွယ်တကူ သိနိုင်အောင်လို့ အခုလို စမတ်နာရီလေးတစ်လုံး ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ တစ်နေကုန် အလုပ်ထဲ စိတ်နှစ်ထားရတာမို့ အချိန်ကို စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲနိုင်ဖို့လည်း လိုအပ်နေသည်။
“အစ်ကို မှာထားတဲ့ နာရီကလေးက ဒါပါ”
ရောင်းသူက ဘူးအသစ်စက်စက်လေးကို ကားပေါ်က လှမ်းပေးသည်။ ကျွန်တော်က ပစ္စည်းကို စိတ်ချချင်သဖြင့် - “ညီလေး … အစ်ကို ဒီမှာတင် ဖွင့်စစ်လို့ ရမလား” ဟု မေးရာ သူက သဘောကောင်းစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်သည်။
ဘူးကို ဖောက်၊ ပါဝါခလုတ်ကို နှိပ်လိုက်သည့်အခါ ဘာအလင်းရောင်မှ ထွက်မလာ။ စခရင်က အမှောင်အတိုင်း ငြိမ်သက်နေသည်။
“အင် … စက်က အလုပ်မလုပ်ဘူး ထင်တယ် ညီလေးရဲ့”
ရောင်းသူက အံ့သြသွားပြီး နာရီကို ပြန်ယူကာ စစ်ဆေးသည်။ ထို့နောက် သူက အားနာပါးနာဖြင့် - “ဆောရီး အစ်ကိုရာ။ စက်က စက်ရုံထုတ် ချို့ယွင်းချက် ပါလာပုံရတယ်။ နေဦး … ကျွန်တော့် ကားနောက်ခန်းထဲမှာ နောက်ထပ် တစ်ဘူး ပါသေးတယ်။ အဲဒါနဲ့ ထပ်စမ်းပေးမယ်” ဟု ဆိုကာ ကားအနောက်ကို သွားပြီး အထုပ်အပိုးများကို လှန်လှောရှာဖွေတော့သည်။
ဒုတိယမြောက် ဘူးကို ရှာတွေ့ရန် အချိန်အနည်းငယ် ကြာသွားသည်။ ထိုအတောအတွင်း ကျွန်တော့်စိတ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က လူစိမ်းကြီးဆီသို့ ဖြတ်ခနဲ ဖြတ်ခနဲ ရောက်သွားတတ်သည်။ သူ ဘာတွေ ထပ်မှာစားနေမလဲ။ ဆိုင်ကလူတွေကကော သူ့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဆက်ဆံကြရဲ့လား။ စိုးရိမ်စိတ်က လှုပ်ခတ်နေသည်။
ဒုတိယနာရီကို ထုတ်၊ ပါဝါဖွင့်ပြီး ဖုန်းနဲ့ Bluetooth ချိတ်ဆက်စမ်းသပ်လိုက်သောအခါမှ စခရင်ပေါ်မှာ အလင်းရောင်တောက်ပလာပြီး ကောင်းမွန်စွာ အလုပ်လုပ်တော့သည်။
“ဒီတစ်လုံးကတော့ အိုကေတယ် အစ်ကို”
ပစ္စည်းရောင်းသူ ညီလေးက နာရီအပြင် အခြား ဖုန်းအားသွင်းကြိုး၊ နာရီကပ်ပတ် အပိုလေးတွေကိုပါ ထုတ်ပြပြီး အရောင်းအဝယ် စကားဆိုနေပြန်သဖြင့် အချိန်က ဆယ်မိနစ်၊ တစ်ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် ကုန်လွန်သွားရသည်။ ဟိုကြည့်သည်ကြည့်နှင့် အသေးအဖွဲ ပစ္စည်းအချို့ပါ ထပ်ဝယ်ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပိုက်ဆံရှင်းကာ ဆိုင်ဘက်သို့ ကျွန်တော် ခပ်သွက်သွက် ပြန်လျှောက်လာခဲ့သည်။
အခန်း (၄)
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထဲကို ကျွန်တော် ပြန်ဝင်လာသည့်အချိန်တွင် ဆိုင်ထဲ၌ လူအနည်းငယ် ပိုစည်ကားနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ထိုင်ခဲ့သည့် ဝိုင်းလေးဆီကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသောအခါ ကျွန်တော့် ခြေလှမ်းများ တုံ့ခနဲ ရပ်သွားရသည်။ ထိုခုံတွင် လူမရှိတော့ပါ။
ခုံတန်းလေးက လွတ်ရက်။ ကျွန်တော့် စိတ်ထဲတွင် လဟာပြင်တစ်ခု ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “ဪ … သူ ထွက်သွားပြီပဲ” ဟု တွေးရင်း ဝိုင်းအနီးသို့ တိုးသွားမိသောအခါ စားပွဲပေါ်က မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော် အံ့သြမှင်သက်သွားရသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ကျွန်တော် စားလက်စ ဆီချက်ခေါက်ဆွဲပန်းကန်က ပုံစံမပျက် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် ထိုလူကြီး ထိုင်သွားသည့် နေရာတွင်မူ ပလာတာ ပန်းကန်ပြားအလွတ်ကြီးများက တစ်ခုပေါ်တစ်ခု သပ်ရပ်စွာ ထပ်လျက်သား ရှိနေကြသည်။ တစ်ပွဲ၊ နှစ်ပွဲ၊ သုံးပွဲ … မဟုတ်သေးပါ၊ ပန်းကန်တွေက အများကြီး ဖြစ်နေသည်။
“အစ်ကို … ပြန်လာပြီလား”
စားပွဲထိုးကောင်လေးက ပန်းကန်တွေကို သိမ်းရန် ရောက်လာသည်။ ကျွန်တော်က ရှုပ်ထွေးသွားသော စိတ်ဖြင့် ပန်းကန်တွေကို ကြည့်ကာ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ထုတ်လိုက်သည်။
“အေး … ညီလေး၊ ပိုက်ဆံရှင်းမယ်။ ဒါနဲ့ ဟိုလူကြီး ဘယ်ရောက်သွားလဲ”
ကောင်လေးက ပန်းကန်တွေကို တစ်ခုချင်း ရေတွက်ရင်း တွက်ချက်သည်။
“အားလုံးပေါင်း တစ်သောင်းအတိပါ အစ်ကို”
“ဗျာ … တစ်သောင်းတောင်? ဘယ်လိုဖြစ်လို့ တစ်သောင်းအထိ များသွားရတာလဲ ညီလေးရဲ့” ကျွန်တော် မင်သက်စွာ မေးလိုက်မိသည်။
ကောင်လေးက ပန်းကန်တွေကို ပုခုံးပေါ်က အဝတ်စုတ်နှင့် သုတ်ရင်း ရှင်းပြသည်။
“ပလာတာက ငါးပွဲ ၇,၅၀၀ ကျပ်၊ အစ်ကို့ ဆီချက်ခေါက်ဆွဲက ၂,၀၀၀ ကျပ်၊ အားလုံးပေါင်း ၉,၅၀၀ ကျပ်။ ပြီးတော့ အကြော်က တစ်ခု ၅၀၀ ကျပ်မို့ စုစုပေါင်း တစ်သောင်းအတိပါ အစ်ကို”
ကျွန်တော် ပို၍ပင် အံ့သြသွားရသည်။ “နေဦး … သူတစ်ယောက်တည်း အဲဒီလောက်အများကြီး စားသွားတာလား”
ကောင်လေးက ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ခေါင်းခါပြသည်။
“မဟုတ်ဘူး အစ်ကို။ အစ်ကို အပြင်ထွက်သွားပြီး မကြာဘူး၊ ဒီမှာ အစ်ကိုနဲ့ ထိုင်တဲ့ ဦးလေးကြီးက ပလာတာ နှစ်ပွဲကို တစ်ရစပ် စားပွဲတင် စားတာ။ အဲဒီနောက် ဆိုင်အပြင်ဘက် လမ်းဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ သူ့မိန်းမနဲ့ ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို လက်လှမ်းခေါ်ပြီး ဝိုင်းမှာ ပေးထိုင်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့အတွက် ပလာတာ သုံးပွဲ ထပ်မှာပေးတာ အစ်ကို။ ကလေးလေးက အကြော်စားချင်တယ်ဆိုလို့ အကြော်တစ်ခုပါ ယူသွားသေးတယ်”
အခန်း (၅)
ကောင်လေး၏ စကားအဆုံးတွင် ကျွန်တော့်ရင်ထဲ၌ နွေးထွေးမှုနှင့် ဆွံ့အမှုတို့ ဒွန်တွဲကာ လိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။
ကျွန်တော် တစ်သောင်းတန် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ထုတ်ပြီး ကောင်လေးလက်ထဲသို့ အသာအယာ ထည့်ပေးလိုက်မိသည်။ ဆိုင်အပြင်ဘက် လမ်းမတန်းကြီးဆီသို့ ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းများက အလိုအလျောက် ဝေ့ဝဲကြည့်မိသည်။ သူတို့ မိသားစုလေး ဘယ်ဘက်ကို ထွက်သွားကြပြီလဲ မသိ။
သူတို့ ကျွန်တော့်ကို မစောင့်ခဲ့ကြပါ။ စောင့်နေလျှင် ပိုက်ဆံတောင်းသလို ဖြစ်မည်ကို အားနာ၍ ဖြစ်နိုင်သလို၊ သို့မဟုတ်လည်း ခိုးစားမိသလို စိတ်မျိုးဖြင့် ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးသွားကြခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ ရှိနေသေးလျှင်၊ ကျွန်တော့်အနေနဲ့ အွန်လိုင်းလုပ်ငန်းတွေ လုပ်ကိုင်နေတဲ့ လူမှုပတ်ဝန်းကျင်အမြင်အရ သူတို့ရဲ့ ဘဝအခြေအနေတွေကို ကူညီထောက်ပံ့ပေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ စာနာမှုလှုံ့ဆော်ပေးနိုင်မယ့် အကြောင်းအရာတစ်ခုအနေနဲ့ မှတ်တမ်းတင်ခွင့် ရချင်ရနိုင်ပါလိမ့်မည်။ သို့သော် အခုတော့ ထိုအခွင့်အရေး မရတော့ပြီ။
သို့သော်လည်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲတွင် ဘာအလိုမကျမှုမျှ ရှိမနေခဲ့ပါ။
သူ ခိုးစားသွားခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့သည့် အခွင့်အရေးကို သူ၏ အမွတ်သိပ်ဆုံးသော မိသားစုအတွက် မေတ္တာအဖြစ် ပြောင်းလဲအသုံးချသွားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ဆာလောင်နေသည့်ကြားက လမ်းဘေးတွင် ငတ်မွတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေမည့် ဇနီးနှင့် သားသမီးကို သတိရကာ ရက်ရက်ရောရော ကျွေးမွေးခဲ့သည့် ထိုလူစိမ်းကြီး၏ ဖခင်စိတ်ဓာတ်ကို ကျွန်တော် လေးစားမိသွားသည်။
ကျွန်တော်က ပလာတာတစ်ပွဲ ကျွေးရန်သာ စိတ်ကူးခဲ့သော်လည်း၊ ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို မိသားစုတစ်စု၏ နံနက်ခင်းအာဟာရကို ဖြည့်ဆည်းပေးခွင့်ရသည့် အလှူရှင်တစ်ဦး ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ငွေတစ်သောင်းကျပ် ဆိုသည်မှာ ယနေ့ခေတ်တွင် အသေးအဖွဲ ပမာဏမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုငွေသည် လူသုံးယောက်၏ တစ်နေ့တာ အသက်ဆက်ခွင့်နှင့် နွေးထွေးသော အပြုံးများကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။
ကျွန်တော် ဆိုင်ပြင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်ထွက်လာခဲ့သည်။ နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်က လမ်းမပေါ်သို့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြန်းပက်နေချေပြီ။ လေထုက အေးမြနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးကတော့ နွေးထောင်းလို့နေသည်။
မိမိဘာသာ မသိလိုက်ဘဲ ပြုလုပ်ခွင့်ရခဲ့သည့် ထို “မမျှော်လင့်သောအလှူ” လေးအတွက် ကျွန်တော် ရင်ထဲကလှိုက်လှဲစွာ ဝမ်းမြောက်နေမိပါတော့သည်။
