"သစ္စာမဲ့ခြင်းရဲ့ အဖိုးအခ"

အခန်း (၁) 

ညဉ့်ဦးယံ၏ လေပြေသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိမ်ခန်းထဲသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသော်လည်း သီတာ့ရင်ထဲက မွန်းကျပ်မှုကိုတော့ မဖယ်ရှားပေးနိုင်ခဲ့ပါ။ ဝရန်တာတံခါးကို မှီရင်း ဆိတ်ငြိမ်လွန်းသည့် လမ်းမကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် ငါးနှစ်အရွယ် သမီးငယ်လေးနှင့် သားကြီးတို့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေကြပြီ။ အိမ်တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် နံရံကပ်နာရီ၏ စက္ကန့်တံသွားသံ "ကလစ်... ကလစ်..." ဆိုသည်မှာ သီတာ့နှလုံးခုန်သံထက်ပင် ကျယ်လောင်နေသယောင်။

"ဒီနေ့လည်း အဆက်အသွယ် မရပြန်ဘူးလား ကိုကိုရယ်..."

လက်ထဲက စမတ်ဖုန်းလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ရင်း သီတာ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားမိသည်။ သီတာ့အမျိုးသား ‘လင်းထက်’ က ဝေးလံလှသော သမုဒ္ဒရာကြီးထဲက ကုန်တင်သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်နေသူ။ အိမ်ထောင်သက် (၁၀) နှစ်တာကာလပတ်လုံး သီတာသည် သင်္ဘောသားဇနီးတို့၏ ထုံးစံအတိုင်း စောင့်ဆိုင်းခြင်း အတတ်ပညာကို ကျွမ်းကျင်စွာ သင်ယူခဲ့ရသည်။ တစ်နှစ်မှ တစ်ခါ၊ သို့မဟုတ် နှစ်ခါသာ အိမ်ပြန်လာနိုင်သော လင်းထက်သည် မိသားစုအတွက် လိုလေသေးမရှိအောင် ထောက်ပံ့ပေးထားသည်။

သို့သော် ငွေကြေးပြည့်စုံမှုသည် စိတ်အထီးကျန်မှုကို မကုသနိုင်ခဲ့ပါ။ တစ်ခါတလေ တစ်လနီးပါးအထိ ဖုန်းလိုင်းပျောက်ကာ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားတတ်သည့် လင်းထက်ကို စောင့်ရသည်မှာ သီတာ့အတွက် ငရဲတစ်ခုလိုပင်။ ပင်လယ်ပြင်က လေပြင်းတွေကြားမှာ သူအဆင်ပြေရဲ့လားဆိုသည့် စိုးရိမ်စိတ်နှင့်အတူ ငါးနှစ်အရွယ် သမီးငယ်လေးကို တစ်ယောက်တည်း ပြုစုရသည့် မောပန်းမှုများက သီတာ့ကို တဖြည်းဖြည်း ဝါးမြိုလာခဲ့သည်။

ထိုနေ့ညကလည်း လင်းထက်နှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်နေသည်မှာ ၂၅ ရက်တိတိ ရှိခဲ့ပြီ။ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် မွန်းကျပ်မှုတို့ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်နေချိန်တွင် သီတာသည် ဖေ့စ်ဘွတ်ခ် (Facebook) ပေါ်တွင် အချိန်ဖြုန်းရန် screen ကို အပေါ်အောက် ဆွဲနေမိသည်။ ထိုစဉ် မမျှော်လင့်ဘဲ အင်ဘောက်စ် (Inbox) ထဲသို့ စာတစ်စောင် ဝင်လာခဲ့သည်။

"မမ... ညဉ့်နက်လှပြီ မအိပ်သေးဘူးလားဗျာ။ ပရိုဖိုင်ပုံလေးထဲမှာ မမမျက်ဝန်းတွေက ဝမ်းနည်းရိပ်သန်းနေသလိုပဲ..."

ထိုစာတိုလေးသည် သီတာ့ဘဝကို အမှောင်တွင်းထဲသို့ ဆွဲချမည့် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းဖြစ်မှန်း ထိုစဉ်က သီတာ လုံးဝ မရိပ်မိခဲ့ပေ။

အခန်း (၂) 

စာပို့လာသူမှာ သီတာ့ထက် (၇) နှစ်ခန့် ငယ်သော ‘မင်းခန့်’ ဆိုသည့် လူငယ်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စူးရှပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော မျက်ဝန်းများ၊ စမတ်ကျသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ရှိသည့် ထိုလူငယ်လေးသည် သီတာ့ပရိုဖိုင်ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ဝင်စား၍ စာပို့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ယဉ်ကျေးစွာ ပြောလာခဲ့သည်။

"မမ... ကျွန်တော်က စကားပြောဖော် လိုချင်ရုံပါ။ မမမှာ အခက်အခဲရှိရင် ရင်ဖွင့်နိုင်ပါတယ်"

အစပိုင်းတွင် သီတာ စိတ်မဝင်စားသလို ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း နေ့ရက်များစွာ အထီးကျန်မှုဒဏ်ကို ခံစားနေရသောအခါ စကားအနည်းငယ် ပြန်ပြောမိသွားသည်။ မင်းခန့်သည် အပြောအဆို ညင်သာပြီး အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ စိတ်ကို မည်သို့ ဆွဲဆောင်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိသူ ဖြစ်သည်။ လင်းထက်နှင့် အဆက်အသွယ်မရသည့် နေ့ရက်တိုင်းတွင် မင်းခန့်သည် သီတာ့အနား၌ အမြဲရှိနေပေးခဲ့သည်။

"မမ နေမကောင်းဘူးလား... ဆေးသောက်ဦးနော်"

"မမ... ဒီနေ့ ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီအရောင်လေးက မမနဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ"

ထိုကဲ့သို့သော ဂရုစိုက်မှုအသေးအဖွဲလေးများက သီတာ့နှလုံးသား၏ ဟာကွက်ကို အတင်းတိုးဝှေ့ ဖြည့်ဆည်းလာသည်။ သီတာ့စိတ်ထဲတွင် ‘ကိုယ့်ယောကျာ်းနဲ့ အဆက်အသွယ်မရတုန်း အပျော်သဘော ဖုန်းပြောရုံသက်သက်ပါ’ ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆင်ခြေပေးကာ စိတ်အပန်းဖြေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအပျော်သဘောသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ တားမရ ဆီးမရသော သံယောဇဉ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၃) 

"ကျွန်တော် မမကို တကယ် အရူးအမူး ချစ်မိသွားပြီထင်တယ်..."

တစ်နေ့ညတွင် မင်းခန့်က ဖုန်းထဲမှတစ်ဆင့် တိုးညင်းဆွေးမြည့်စွာ ပြောလာသည်။ သီတာ့နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ရှိပြီး ကလေးနှစ်ယောက်မိခင် ဖြစ်သော်လည်း ဆယ်နှစ်တာကာလအတွင်း လင်းထက်ထံမှ မကြားရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော အချစ်စကားများ၊ ချီးမွမ်းစကားများက သီတာ့ကို မိုးမမြင် လေမမြင် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

သီတာ့စိတ်ထဲတွင် မင်းခန့်ကို အရူးအမူး စွဲလန်းမိသွားသည်။ လင်းထက်ဆီက ဖုန်းလာလျှင်ပင် မင်းခန့်နှင့် စကားပြောချိန် လျော့သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့်စိတ်များအထိ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ သီတာ့ဘဝ၏ နေ့ရက်တိုင်းသည် မင်းခန့်၏ အပြုံး၊ မင်းခန့်၏ အသံများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

"မမ... ကျွန်တော်တို့ အပြင်မှာ တစ်ခါလောက် ဆုံကြရအောင်နော်။ မမကို တကယ် မြင်ဖူးချင်လို့ပါ"

မင်းခန့်၏ အနုအယွ တောင်းဆိုမှုကို သီတာ မငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပါ။ လူသူရှင်းသော ကဖေးဆိုင်လေးတစ်ခုတွင် ဆုံတွေ့ရန် သီတာ သဘောတူလိုက်မိသည်။ ထိုချိန်းဆိုမှုသည် သီတာ့ဘဝ၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျက်စီးခြင်း နိဒါန်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု သီတာ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

အခန်း (၄) 

ကဖေးဆိုင်၏ မှိန်ပျပျ မီးရောင်အောက်တွင် မင်းခန့်ကို အပြင်မှာ အပြင်အဆင်အတိုင်း တွေ့လိုက်ရသောအခါ သီတာ့ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားသည်။ ဖုန်းထဲကထက် ပို၍ ချောမောပြီး ညှို့ဓာတ်ပြင်းသော မင်းခန့်သည် သီတာ့လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မမက အပြင်မှာ ပိုလှတာပဲ... ကျွန်တော့်ဘဝမှာ မမကို ဆုံးရှုံးရမှာ သိပ်ကြောက်တယ်"

ထိုနေ့ကစပြီး သီတာ့အခြေအနေသည် လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သီတာ့ကိုယ်ထဲသို့ တစ်ခုခု ပူးဝင်သွားသလို၊ သို့မဟုတ် ဆေးခတ်ခံလိုက်ရသလိုပင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ မင်းခန့် တောင်းဆိုသမျှကို အကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးမိတော့သည်။ သီတာ့တွင် အသိစိတ်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရား ဟူ၍ လုံးဝ မရှိတော့သယောင်။

"မမ... ကျွန်တော် အလုပ်ကိစ္စလေးတစ်ခု လုပ်မလို့ ဖုန်းကောင်းကောင်းလေး တစ်လုံး လိုချင်တယ်" ဟု ဆိုလျှင် ချက်ချင်းပင် အဖိုးတန်ဖုန်းကို ဝယ်ပေးမိသည်။

"ကျွန်တော် ကားတစ်စီးလောက် စီးချင်တယ် မမရယ်... ဒါမှ မမနဲ့ လျှောက်လည်ရင် မျက်နှာပွင့်မှာ" ဟု မင်းခန့်က ခပ်နွမ်းနွမ်းလေး ပြောလာသောအခါ သီတာသည် မိမိလက်ထဲရှိ ငွေများကို ထုတ်ကာ ကားတစ်စီး ဝယ်ယူနိုင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့မိသည်။ သို့သော်လည်း သီတာ့ရင်ထဲတွင် ‘ငါ အိမ်ထောင်ရေးအမှားတော့ မလုပ်ဘူး’ ဟု တွေးကာ စည်းကိုမူ မကျော်ခဲ့ပါ။ ကာမစည်းကို မကျော်ခဲ့သော်လည်း အရာအားလုံးကို ပုံအောပေးမိသည်အထိ မျက်စိကန်းခဲ့လေသည်။

အခန်း (၅) 

မင်းခန့်၏ လိုအင်များက တစ်နေ့တခြား ပိုမို ကြီးမားလာခဲ့သည်။ ငွေသား သိန်းဆယ်ဂဏန်း၊ ရာဂဏန်းမှသည် တဖြည်းဖြည်း သိန်းပေါင်းများစွာအထိ တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။ သီတာသည် အမူးလွန်ပြီး အတိတ်မေ့နေသလိုမျိုး မင်းခန့် စကားဆိုလျှင် မငြင်းရက်ဘဲ ရှိသမျှ ငွေကြေးများကို ပုံပေးခဲ့သည်။

"မမ... အခု ရက်ပိုင်း ကျွန်တော် အရမ်း ကျပ်နေလို့။ ငွေ သိန်းငါးရာလောက် အရေးတကြီး လိုနေတယ်။ မရရင် ကျွန်တော် ရေထဲ ခုန်ချသေလိုက်တော့မယ်"

မင်းခန့်၏ ခြိမ်းခြောက် ညည်းတွားသံကြောင့် သီတာ ပျာယာခတ်သွားသည်။ လင်းထက် ပို့ထားသော ဘဏ်အကောင့်ထဲက ငွေများ ကုန်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ သီတာ့ဦးနှောက်သည် ကောင်းစွာ အလုပ်မလုပ်တော့ဘဲ အိမ်ရှိ တန်ဖိုးကြီး ရွှေထည်များနှင့် ပစ္စည်းများကိုပါ တိတ်တဆိတ် ထုတ်ရောင်းပြီး မင်းခန့်လက်ထဲသို့ အပ်နှံခဲ့မိသည်။ ထိုအချိန်က သီတာသည် မိမိကိုယ်မိမိ ဘာလုပ်နေမှန်းပင် မသိဘဲ စုန်းပူးသလိုမျိုး ဖြစ်နေခဲ့ရသည်။

အခန်း (၆) 

သမီးငယ်လေး၏ (၅) နှစ်ပြည့် မွေးနေ့ရက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အိမ်တွင် သားအမိ သုံးယောက်တည်း တိတ်ဆိတ်စွာ မွေးနေ့ကိတ်မုန့် လှီးနေစဉ် သမီးငယ်လေးက ဖခင်ဖြစ်သူ လင်းထက်၏ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ကာ ပြောရှာသည်။

"မေမေ... ဖေဖေ ဘယ်တော့ ပြန်လာမှာလဲဟင်။ သမီး ဖေဖေ့ကို လွမ်းလှပြီ"

သမီးငယ်လေး၏ စကားသည် သီတာ့ဦးခေါင်းကို တူနှင့် အချက်ပေါင်းများစွာ ထုရိုက်လိုက်သလိုပင်။ သီတာ့တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားပြီး လက်ထဲက ကိတ်မုန့်ဓားလေး လွတ်ကျသွားခဲ့သည်။ သီတာ အိမ်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်ကာ ဘဏ်စာအုပ်နှင့် သေတ္တာကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိသည်။

သေတ္တာထဲတွင် ဘာမှမရှိတော့။ လင်းထက် သွေးချွေးစုတ်ကာ ရှာဖွေစုဆောင်းထားသမျှ ရွှေထည်များ၊ ပစ္စည်းများ မရှိတော့သလို ဘဏ်အကောင့်ထဲတွင်လည်း ငွေကြေး သိန်းပေါင်းများစွာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ သီတာသည် လူနာတစ်ယောက် အမူးပြေကာ နိုးထလာသလိုမျိုး အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

"ငါ... ငါ ဘာတွေ လုပ်မိလိုက်တာလဲ... ဘုရားရေ... ငါ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲ..."

ရက်ပေါင်းများစွာ စုန်းပူးသလို၊ အိပ်မက်မက်နေသလို ဖြစ်နေရာမှ သီတာ့အသိစိတ်တွေ လပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည့် အချိန်တွင် ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့သည်။ သို့သော် အားလုံး နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၇) 

အသိစိတ် ပြန်ဝင်လာပြီးနောက် သီတာသည် မင်းခန့်အပေါ် ထားရှိသော အချစ်ရူးရူးသည့် စိတ်များ ချက်ချင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် နောင်တများသာ ကြီးစိုးလာသည်။

"နောက်လဆို ကိုကို ပြန်လာတော့မယ်... ငါ ဘယ်လို ရှင်းရမလဲ"

လင်းထက် အိမ်ပြန်လာရန် တစ်လသာ လိုတော့သည်။ အိမ်က ပျောက်ဆုံးနေသော ပစ္စည်းများနှင့် ငွေများကို လင်းထက် သိသွားလျှင် အိမ်ထောင်ရေး ပျက်စီးမည်မှာ သေချာသည်။ လင်းထက်သည် သီတာ့ကို လိုလေသေးမရှိ ထားရက်သားနှင့် အခုလို ဖြစ်ရပ်မျိုးကို ဘယ်သောအခါမှ ခွင့်လွှတ်မည့်သူ မဟုတ်ပါ။

သီတာ စိတ်ကို တင်းကာ မင်းခန့်ကို ဖုန်းဆက်ပြီး လူချင်းတွေ့ရန် ချိန်းဆိုလိုက်သည်။ မင်းခန့်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သီတာ့ရင်ထဲတွင် ရွံရှာမုန်းတီးမှုများ ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။

"မင်းခန့်... မမ အမျိုးသား နောက်လ ပြန်လာတော့မယ်။ မမ မင်းကို ပေးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ငွေအချို့ကို ပြန်ပေးပါတော့။ မမ တောင်းပန်ပါတယ်"

သီတာ့ စကားကို ကြားသောအခါ မင်းခန့်၏ မျက်နှာသည် ယခင်ကလို ညင်သာမှု မရှိတော့ဘဲ ရက်စက် သရော်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

အခန်း (၈) 

"ဟားဟား... မမကလည်း ဟာသပြောနေတာလား" မင်းခန့်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က မမဆီက အတင်းလုယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးနော်။ မမကပဲ စေတနာစိတ်နဲ့ ကြည်ကြည်ဖြူဖြူ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာလေ။ အခုမှ လာတောင်းလို့ ဘယ်ရမလဲ"

"မင်း... မင်း ငါ့ကို လှည့်စားခဲ့တာပဲ။ ငါ့ပစ္စည်းတွေ ပြန်ပေးပါ..." သီတာ ငိုယိုကာ တောင်းပန်မိသည်။

"ကဲ... မမသီတာ။ နားထောင်စမ်း" မင်းခန့်က ဖုန်းကို ထုတ်ကာ သီတာ့မျက်နှာနားသို့ ထိုးပြသည်။ "မမ အတင်းပြန်တောင်းမယ်ဆိုရင် မမနဲ့ ကျွန်တော် ဖုန်းပြောထားတဲ့ အသံဖိုင်တွေ၊ မမ ပို့ထားတဲ့ စာတွေ၊ Chat History တွေအကုန်လုံးကို Screenshot (Ss) ရိုက်ပြီး Social Media ပေါ် အကုန်ချပြလိုက်မယ်။ မမ အမျိုးသားဆီကိုလည်း တိုက်ရိုက် ပို့ပေးမယ်။ ဘယ်လိုလဲ... စိန်ခေါ်မလား"

ထိုစကားသည် သီတာ့ကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။ သီတာ့တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားပြီး ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့ဘဲ ဆိုင်ထဲတွင် ကျောက်ရုပ်ပမာ ဆွံ့အ သွားခဲ့ရသည်။

အခန်း (၉) 

အိမ်ပြန်ရောက်ကတည်းက သီတာ တစ်အိုးတည်း ချက်စားသလို ငိုကြွေးနေမိသည်။ ဘယ်သူ့ကို ရင်ဖွင့်ရမှန်း မသိ၊ ဘယ်လို အကြံဉာဏ်တောင်းရမှန်း မသိတော့။

"ရဲစခန်းသွားပြီး အကူအညီ တောင်းရမလား..."

စိတ်ကူးထဲတွင် ရဲစခန်းသွားရန် တွေးမိသော်လည်း ကိုယ်တိုင်က မရိုးသားဘဲ သံယောဇဉ်ဖြစ်ကာ ပေးခဲ့မိခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ဥပဒေနှင့် ငြိစွန်းနေမည်ကို ကြောက်ရွံ့မိသည်။ ထို့ပြင် ရဲစခန်းရောက်လျှင် အကြောင်းအရာများ ပိုမိုကျယ်ပြန့်ကာ လူသိရှင်ကြား ဖြစ်သွားပါက ကလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာကို မည်သို့ ကြည့်ရမည်နည်း။

မင်းခန့်ကတော့ သီတာ့ကို ပိုက်ကွန်ထဲက သားကောင်လို အမိဖမ်းထားပြီးပြီ။ လိုင်းပေါ်တွင် အရှက်ခွဲမည်ဟူသော ခြိမ်းခြောက်မှုက သီတာ့လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ထားသလိုပင်။ သီတာသည် ‘ငါ ဆေးမိခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အချစ်ရူး ရူးသွားခဲ့တာလား’ ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို မေးခွန်းထုတ်ရင်း လမ်းပျောက်နေခဲ့သည်။

အခန်း (၁၀) 

ရက်ရက်စက်စက်ပင် အချိန်များသည် ကုန်ဆုံးလာခဲ့ပြီး လင်းထက် ပြန်လာမည့်ရက်သည် လက်တစ်ချောင်းစာသာ လိုတော့သည်။ လင်းထက်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာသည်။

"မိန်းမ... ကိုကို နောက်အပတ် သင်္ဘောဆင်းပြီ။ အိမ်ကို တန်းပြန်လာခဲ့မယ်။ သားနဲ့ သမီးအတွက် လက်ဆောင်တွေ အများကြီး ဝယ်ထားတယ်နော်။ မိန်းမအတွက်လည်း အံ့ဩစရာ လက်ဆောင်ပါတယ်"

ဖုန်းထဲက လင်းထက်၏ ပျော်ရွှင်တက်ကြွနေသော အသံကို ကြားရသောအခါ သီတာ့ရင်ထဲတွင် ဓားနှင့် မွှန်းသလို ခံစားရသည်။ ကိုယ့်ကို ယုံကြည်ပြီး ပင်လယ်ပြင်မှာ အသက်နဲ့ရင်းကာ ရှာဖွေပေးခဲ့သော လင်းထက်၏ မျက်နှာကို မြင်ယောင်ရင်း သီတာ့မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"အမှန်အတိုင်း ပြောပြရမလား... မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားရမလား..."

အမှန်အတိုင်း ပြောပြလျှင် အိမ်ထောင်ကွဲမည်မှာ သေချာသည်။ လင်းထက်၏ သိက္ခာနှင့် အတ္တအရ သူ ဘယ်တော့မှ ခွင့်လွှတ်မည်မဟုတ်။ သို့သော် မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားလျှင်လည်း ပျောက်ဆုံးနေသော ငွေနှင့် ပစ္စည်းများကို လင်းထက် သိရှိသွားပါက ပို၍ ဆိုးရွားနိုင်သည်။ သီတာ့ရှေ့တွင် မီးတောက်နှင့် ရေနက်ကြီး နှစ်ခုသာ စောင့်ကြိုနေသယောင်။

အခန်း (၁၁)

ထိုညက သီတာ မအိပ်နိုင်ဘဲ ဘုရားစင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ မိမိကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားအတွက် နောင်တမျက်ရည်များဖြင့် ဘုရားကန်တော့ရင်း စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။

သီတာ သိလိုက်ရသည်မှာ အကြောက်တရားဖြင့် ဆက်လက် ပုန်းကွယ်နေ၍ မရတော့ခြင်းပင်။ မင်းခန့်ကဲ့သို့သော လိမ်လည်လှည့်စားသူများသည် သားကောင်၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ ဆက်လက် ခြိမ်းခြောက်နေဦးမည် ဖြစ်သည်။ သီတာ စိတ်ကို ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ငါ အမှားလုပ်ခဲ့တာ မှန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အိမ်ထောင်ရေးနဲ့ ငါ့သားသမီးတွေရဲ့ အနာဂတ်ကို ဒီလို လူယုတ်မာလက်ထဲ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး"

သီတာသည် မင်းခန့် ခြိမ်းခြောက်ထားသမျှ Message များ၊ ငွေလွှဲထားသော အထောက်အထားများ၊ ကားနှင့် ပစ္စည်းများ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ရသော မှတ်တမ်းအားလုံးကို သေသေချာချာ စုဆောင်းကာ ဖိုင်တွဲတစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ဥပဒေပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် တိတ်တဆိတ် တိုင်ပင်ကာ ခြိမ်းခြောက်ငွေတောင်းခံမှု (Extortion) နှင့် လိမ်လည်မှုတို့ဖြင့် တရားဥပဒေအရ မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ကို ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

အခန်း (၁၂) 

နောက်ဆုံးတွင် လင်းထက် အိမ်ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ လင်းထက်သည် သားသမီးများကို ပွေ့ဖက်ကာ ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း သီတာ့မျက်နှာက ညှိုးငယ်မှုကို သတိပြုမိသွားသည်။ ညဉ့်နက်၍ ကလေးများ အိပ်ပျော်သွားသောအခါ သီတာသည် လင်းထက်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး စုဆောင်းထားသော အထောက်အထား ဖိုင်တွဲကို လင်းထက်လက်ထဲသို့ အပ်လိုက်သည်။

သီတာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ဖြစ်ကြောင်းကုန်စင်ကို အမှန်အတိုင်း ဖွင့်ဟဝန်ခံလိုက်သည်။ လင်းထက်၏ မျက်နှာသည် တဖြည်းဖြည်း နီမြန်းလာပြီး ဒေါသ၊ စိတ်ပျက်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့ဖြင့် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။ အိမ်ခန်းလေးထဲတွင် လေးလံသော တိတ်ဆိတ်မှုက ကာလအတန်ကြာ ကြီးစိုးသွားခဲ့သည်။

လင်းထက်သည် သီတာ့ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ အိမ်ထောင်ရေးသည် ချက်ချင်း အဆင်မပြေနိုင်သော်လည်း၊ လင်းထက်၏ ရင်ထဲက ဒဏ်ရာသည် ချက်ချင်း မကျက်နိုင်သော်လည်း၊ ဥပဒေအရ မင်းခန့်ကို ရင်ဆိုင်ရန်နှင့် မိသားစုကို ကာကွယ်ရန် လင်းထက် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် သီတာ့အတွက် အမှောင်တွင်းထဲက ရုန်းထွက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက် အလင်းတန်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

အမျိုးသမီးအပေါင်းတို့ရှင်... ယနေ့ခေတ် လူမှုကွန်ရက်စာမျက်နှာများပေါ်တွင် အထီးကျန်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချဉ်းကပ်လာတတ်သည့် ဝံပုလွေများစွာ ရှိနေပါသည်။ စကားချိုချို၊ ဂရုစိုက်မှုအတုအယောင်များနောက်တွင် ဆိုးရွားလှသော ထောင်ချောက်များ ရှိနေတတ်သည်ကို သီတာ့ဘဝကို ကြည့်၍ သင်ခန်းစာယူကြပါကုန်။