အခန်း (၁)
ညဉ့်တစ်ချက် (1:00 AM) ရဲ့ လေအေးက တိုင်းတစ်ပါးမြို့ပြကြီးရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ တိုက်ခတ်နေတယ်။ အသက် (၄၈) နှစ်အရွယ် ဦးမင်းသန့်ရဲ့ ပခုံးနှစ်ဖက်က (၁၂) နာရီကြာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရတဲ့ အလုပ်ပင်ပန်းမှုတွေကြောင့် ကိုက်ခဲနေပြီ။ အိမ်အပြန်ရထားပေါ်မှာ ငိုက်မြည်းရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ မြန်မာပြည်က မိဘတွေ သဘောတူလို့ လှမ်းခေါ်ခဲ့ရတဲ့၊ အခုတော့ အိမ်မှာ သမီးလေးနဲ့အတူ စောင့်နေမယ့် အသက် ၃၀ ဝန်းကျင် ဇနီးချောလေး ‘နွယ်’ အကြောင်းကိုပဲ တွေးနေမိတယ်။
သူတို့ အိမ်ထောင်သက် (၇) နှစ်ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ နွယ်က သူ့ကို တစ်ခါမှ ချစ်တယ်လို့ မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ တိုင်းတစ်ပါးမှာ အားကိုးစရာမရှိလို့သာ မိဘတွေရဲ့ ဖိအားကြောင့် အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် လက်ခံခဲ့တာကို မင်းသန့် သိတာပေါ့။ ဒါကြောင့်လည်း နွယ် စိတ်ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ အလုပ်တွေ အပင်ပန်းခံလုပ်၊ ပိုက်ဆံရှာပြီး နွယ်ကို အလုပ်ပင်ပန်းတာမျိုး လုံးဝမလုပ်ခိုင်းဘဲ သက်တောင့်သက်သာ ထားခဲ့တာ။
Flat အိမ်အဝသို့ ရောက်တော့ မင်းသန့် သော့အသာဖွင့်ပြီး ဝင်လိုက်တယ်။ အိမ်က သုံးခန်းတွဲမို့ အခန်းလွတ်နှစ်ခန်းထဲက တစ်ခန်းကို ကလေးချင်း မတည့်မှာစိုးလို့ လူလွတ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ငှားထားတာ။ အိမ်ထဲက မှောင်မည်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေတယ်။
“အရာရာက ပုံမှန်ပါပဲ... ငါ့အထင်တွေပဲ မှားနေတာ ဖြစ်မှာပါ...”
မင်းသန့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရေရွတ်ရင်း သမီးလေးရဲ့ အခန်းတံခါးကို အသာတွန်းဖွင့်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့... ကုတင်ပေါ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ နွယ်ရဲ့ အခန်းကို သွားကြည့်တော့လည်း ဗလာကျင်းနေတယ်။ ဗီရိုတံခါးတွေ ပွင့်နေပြီး အဝတ်အစားတချို့ မရှိတော့ဘူး။ တစ်ဖက်က အိမ်ငှားကောင်လေးရဲ့ အခန်းကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့... အခန်းက လုံးဝရှင်းလင်းနေပြီး လူမရှိတော့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ မင်းသန့်ရဲ့ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ဆွံ့အသွားခဲ့ရတယ်။
အခန်း (၂) -
မင်းသန့် တစ်ညလုံး မျက်စိမမှိတ်နိုင်ဘဲ ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်မှာ ထိုင်နေမိတယ်။ သမီးလေးရဲ့ ကစားစရာ အရုပ်လေးကို ပွေ့ပိုက်ရင်း မျက်ရည်တွေက အလိုအလျောက် စီးကျနေခဲ့တယ်။ မနက်လင်းတော့ အိမ်နီးနားချင်း မြန်မာမိသားစုက အန်တီကြီးတစ်ယောက် အိမ်ကို ရောက်လာတယ်။ မင်းသန့်ရဲ့ သွေးပျက်နေတဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး အန်တီကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်တယ်။
“မောင်မင်းသန့်... အန်တီတော့ ပြောရမှာ အားနာတယ်ကွယ်။ ဒါပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ သူတို့ကို ရိပ်မိနေတာ ကြာပြီ။ မင်းက မနက် ၁၁ နာရီကတည်းက အလုပ်သွားပြီး ညသန်းခေါင်မှ ပြန်လာတာကိုး။ အဲဒီကောင်လေးကလည်း အလုပ်မရှိတဲ့ ရက်တွေဆို အိမ်မှာပဲ အချိန်ပြည့်ရှိနေတာ။ ကလေးကို ခေါ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောက် တပူးပူးတတွဲတွဲနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်တာ၊ ပန်းခြံသွားတာတွေ အန်တီတို့ ခဏခဏ မြင်နေရတာ ကြာပြီ”
ထိုစကားက မင်းသန့်ရဲ့ ရင်ဝကို လှံနဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ နွယ်က အစကတည်းက သူ့ကို မချစ်ခဲ့တာ မှန်ပေမယ့်၊ ကလေးမျက်နှာနဲ့ ဒီလို သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဘူး။
“ကျွန်တော် သူ့ကို အလုပ်လည်း မလုပ်ခိုင်းဘူး... စိတ်ချမ်းသာအောင်ပဲ ထားခဲ့တာ... ဘာလို့... ဘာလို့ လက်နောက်လိုက်သွားရက်ရတာလဲဗျာ...”
မင်းသန့်ရဲ့ အသံတွေ တုန်ခါနေတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ စူးရှတဲ့ အကြည့်တွေ၊ ကွယ်ရာက အတင်းပြောသံတွေက သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေသလိုပါပဲ။
အခန်း (၃)
မင်းသန့် ချက်ချင်းပဲ မြန်မာပြည်က နွယ်ရဲ့ မိဘတွေဆီ ဖုန်းဆက်ပြီး အကြောင်းကြားခဲ့တယ်။ ဖုန်းထဲကနေ နွယ်ရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူက ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ရှာတယ်။
“အဖေနဲ့ အမေလည်း ရှက်လွန်းလို့ မြေလှန်ရုံပဲ ရှိတော့တယ် သားရယ်။ သမီးမိုက်ကတော့ အိမ်ကိုလည်း ဖုန်းမဆက်ဘူး။ ဘယ်ပြေးလို့ ပြေးမှန်းမသိဘူး။ သားရယ်... ခွင့်လွှတ်နိုင်ရင်တော့ သမီးကို ပြန်ရှာပေးပါဦး။ ကလေးလေး သနားလို့ပါ”
တိုင်းတစ်ပါး မြို့ပြကြီးက ကျယ်ပြောလှပါတယ်။ ဘယ်ကနေ စရှာရမှန်းမသိတဲ့ မင်းသန့်ဟာ အလုပ်ကို ခွင့်တိုင်ပြီး သူတို့ သွားလေ့ရှိတဲ့ နေရာတွေ၊ မြန်မာတွေ စုဝေးရာ နေရာတွေကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်ရှာခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်တော့လည်း စက်ပိတ်ထားတယ်။ အဝတ်အစားတွေ၊ ပိုက်ဆံတွေကို ထက်ဝက်မက ယူဆောင်သွားတဲ့ နွယ်ဟာ သူတို့ရဲ့ သမီးလေးကိုပါ ချစ်သူအသစ်နဲ့ မိသားစုအသစ် တည်ဆောက်ဖို့ ခေါ်သွားခဲ့ပြီ။ မင်းသန့် လမ်းမတွေပေါ်မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချရင်း အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတော့တယ်။
အခန်း (၄)
တစ်ပတ်၊ နှစ်ပတ် ကုန်လွန်သွားပေမယ့် ဘာသတင်းမှ မရခဲ့ဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တိုင်း ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အခန်းကြီးက မင်းသန့်ကို ဝါးမြိုမတတ် ခြောက်လှန့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းသန့်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ နာကျည်းချက်ထက် ‘ခွင့်လွှတ်ခြင်း’ က ပိုပြီး ကြီးစိုးလာတယ်။ သူ နွယ်ကို မုန်းလို့မရဘူး။
“နွယ်... မင်း ပြန်လာရင် ငါ အားလုံးကို မေ့ပေးပါ့မယ်။ ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ ခွင့်လွှတ်နားလည်ပေးပါ့မယ်။ သမီးလေးကို မိခင်မဲ့၊ ဖခင်မဲ့ မဖြစ်စေချင်ဘူး...”
မင်းသန့်ရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကတော့ သူ့ကို ဝိုင်းပြောကြတယ်။ “မင်း ရူးနေလား မင်းသန့်။ မင်းကို ဒီလောက် စော်ကားသွားတဲ့ မိန်းမကို ဘာလို့ ပြန်လိုချင်နေရတာလဲ” တဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ မသိတာက မင်းသန့်ဟာ အသက် (၄၈) နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်။ သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်၊ သမီးလေးရဲ့ နွေးထွေးမှုကို သူ မရရအောင် ပြန်လိုက်ရှာချင်တာ ဖြစ်တယ်။
အခန်း (၅)
တစ်ရက်မှာတော့ မင်းသန့်ဆီကို အိမ်ငှားကောင်လေးရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်က မိတ်ဆွေတစ်ယောက်ဆီကနေ သတင်းစကား ရောက်လာတယ်။ ထိုကောင်လေးက မြို့စွန်က စက်ရုံတစ်ခုမှာ အလုပ်အသစ်ရလို့ ပြောင်းရွှေ့သွားပြီး၊ မြန်မာမိန်းမတစ်ယောက်၊ ကလေးတစ်ယောက်နဲ့အတူ အိမ်ခန်းသေးသေးလေးတစ်ခု ငှားနေတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း။
မင်းသန့်ရဲ့ နှလုံးခုန်သံတွေ မြန်လာခဲ့တယ်။ ကြောက်စိတ်၊ မျှော်လင့်ချက် စိတ်တွေ ရောပြွမ်းနေတယ်။ အဲဒီညက မင်းသန့် အိပ်လို့မပျော်ခဲ့ဘူး။ သူတို့နဲ့ တွေ့ရင် ဘာပြောရမလဲ။ နွယ်က လိုက်မလာဘဲ ငြင်းဆန်ရင်ကော? ကောင်လေးက ရန်မူလာရင်ကော? ဒါပေမဲ့ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာကို မြင်ယောင်ရင်း မင်းသန့်ဟာ ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
အခန်း (၆)
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာ မင်းသန့်ဟာ သတင်းရရှိတဲ့ မြို့စွန်က အိမ်လေးရှေ့ကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ချိန်မှာတော့... အခန်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ နွယ်နဲ့၊ ကြောက်လန့်တကြား ငိုနေတဲ့ သမီးလေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ထိုကောင်လေးကတော့ အလုပ်သွားနေပုံရတယ်။ နွယ်က မင်းသန့်ကို မြင်မြင်ချင်း ဒူးထောက်ကျပြီး ငိုချလိုက်တယ်။
“ကျမ တောင်းပန်ပါတယ်... ကျမ မှားသွားပြီ... သူက ကျမကို အစပိုင်းပဲ ကောင်းတာ... အခုတော့ ကျမတို့ကို နှိပ်စက်နေပြီ...”
မင်းသန့် သမီးလေးကို ပြေးပွေ့လိုက်တယ်။ သမီးလေးက ဖခင်ရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ကပ်နေရှာတယ်။ နွယ်ကို ကြည့်ပြီး မင်းသန့်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ သနားစိတ်တွေ၊ နာကျင်မှုတွေ အလုအယက် ဖြစ်ပေါ်နေတယ်။ သူ နွယ်ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ လာခဲ့တာ မှန်ပေမယ့်၊ ဒီလို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ ဇနီးကို အိမ်ထောင်ဖက်အဖြစ် ပြန်ပေါင်းဖို့ကော သင့်တော်ပါဦးမလား။ ဒါပေမဲ့ သမီးလေးရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက်... သူ ဘာဆက်လုပ်သင့်လဲ။
မင်းသန့် သမီးလေးကို ချီပြီး နွယ်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိပါတော့တယ်။
