အခန်း (၁)
အပြင်မှာ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ အခန်းထောင့်က စားပွဲတင်မီးအိမ်ဝါကျင်ကျင်အောက်မှာ သီတာတစ်ယောက်တည်း ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ အသက် ၃၈ နှစ်ဆိုသည့် ကိန်းဂဏန်းသည် သူမ၏ မျက်ဝန်းထောင့်က ပါးလွှာသော အရေးအကြောင်းအချို့တွင်လည်းကောင်း၊ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လွန်းသည့် အပြုအမူတို့တွင်လည်းကောင်း အမြစ်တွယ်နေခဲ့ပြီ။ စားပွဲပေါ်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကလေးထဲက အငွေ့တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျယ်လွင့်သွားသော်လည်း သူမ လက်ထဲက စမတ်ဖုန်းလေးကတော့ ပူနွေးနေဆဲ။
မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ လင်းလက်နေတာက အသက် ၂၂ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်၏ ပရိုဖိုင်ပုံလေး။ နာမည်က "မင်းသန့်" တဲ့။ ဖြူစင်တောက်ပတဲ့ အပြုံး၊ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကင်းမဲ့ပြီး မျှော်လင့်ချက်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ မျက်ဝန်းအစုံနဲ့ ကောင်လေး။ သူတို့နှစ်ဦး ရင်ခုန်သံချင်း ထိစပ်ခဲ့ကြတာ အခုဆို သုံးလပြည့်ခဲ့ပြီ။
ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် စာတိုလေးတစ်စောင် ရောက်လာသည်။ “မမ… မိုးရွာတာ ကြည့်ပြီး ကျွန်တော့်ကို သတိရနေလား။ ကျွန်တော်ကတော့ မမအသံလေးကို ကြားချင်လှပြီ။”
သီတာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချမိသည်။ ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးမှုတစ်ချက် ဖြတ်သန်းသွားသော်လည်း ထိုနွေးထွေးမှုနောက်တွင် လေးလံသော စိုးရိမ်စိတ်က ကပ်ပါလာစမြဲ။ “မင်းသန့်ရယ်… မမတို့ကြားမှာ အသက်တင်မကဘူး၊ ဖြတ်သန်းခဲ့တဲ့ လောကဓံတွေကပါ ကွာခြားလွန်းပါတယ်” ဟု သူမ စိတ်ထဲကပဲ ရေရွတ်မိသည်။
သူမက ဘဝကို အရှိတရားအတိုင်း မြင်တတ်သည့် ရင့်ကျက်သူ၊ သူကတော့ အိပ်မက်တွေကို လိုက်လံဆုပ်ကိုင်ချင်ဆဲ လူငယ်လေး။ အွန်လိုင်းပေါ်က စာသားတွေ၊ အသံဖိုင်တွေထဲမှာတော့ အရာရာဟာ လှပနေခဲ့စမြဲ။ သို့သော် ရေရှည်မှာကော… ဒီအချစ်က တကယ်ပဲ အဆင်ပြေနိုင်ပါ့မလား။ သီတာ့ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာက မိုးပေါက်တွေလိုပဲ တဖွဲဖွဲ ရွာသွန်းနေခဲ့သည်။
အခန်း (၂)
ချိန်းထားသည့် ကဖေးဆိုင်လေးထဲတွင် ကော်ဖီနံ့သင်းသင်းလေးက ပျံ့လွင့်နေသည်။ သီတာ ရောက်နေသည်မှာ ဆယ်မိနစ်ခန့် ရှိပြီ။ သူမသည် စိုးရိမ်စိတ်ကြောင့် လက်ချောင်းလေးများကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ဆိုင်တံခါးဝက ဘဲလ်သံလေး တူရင်ခနဲ မြည်သွားချိန်တွင် သူမ မျှော်ကြည့်လိုက်မိသည်။ တီရှပ်အဖြူရောင်နှင့် ဂျင်းဘောင်းဘီကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်ရှည်စစနှင့် မင်းသန့် ဝင်လာခဲ့ပြီ။
သူမကို မြင်သည်နှင့် မင်းသန့်၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝင်းပသွားသည်။ သူက သီတာ့ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အားရပါးရ ပြုံးပြသည်။ “မမ… အပြင်မှာ မြင်ရတာ ပိုပြီး လှပ၊ ပိုပြီး တည်ငြိမ်တာပဲဗျာ။ ကျွန်တော် ရင်တွေ အရမ်းခုန်နေတယ်”
မင်းသန့်၏ စကားကြောင့် သီတာ့ပါးပြင်နှစ်ဖက် ပန်းရောင်သန်းသွားသော်လည်း ဆိုင်မှန်တင်းကုတ်တွင် ရောင်ပြန်ဟပ်နေသည့် မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ သူမဝတ်ထားသည့် ရိုးရှင်းသော ကော်လာကတုံး အင်္ကျီနှင့် မင်းသန့်၏ လူငယ်ဆန်ဆန် ဖက်ရှင်သည် ဘေးလူကြည့်လျှင်ပင် ကွာခြားချက်ကို အထင်းသား မြင်နိုင်လွန်းသည်။
“မင်းသန့်… မမကို အပြင်မှာမြင်တော့ အိုစာတယ်လို့ မထင်ဘူးလား။ မမက မင်းသန့်ထက် ၁၆ နှစ်တောင် ကြီးတာလေ” သီတာက ပြုံးရန် ကြိုးစားရင်း ခပ်တိုးတိုး မေးမိသည်။
မင်းသန့်က သီတာ့လက်ကို စားပွဲပေါ်ကနေ လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ဖဝါးများသည် နွေးထွေးပြီး အားအင်ပြည့်ဝနေသည်။ “အချစ်မှာ အသက်က အရေးကြီးလို့လား မမရယ်။ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ မမရဲ့ ရင့်ကျက်မှု၊ မမရဲ့ ကြင်နာတတ်မှုတွေကပဲ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးပါ။ ဘယ်သူတွေ ဘာပြောပြော ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး။”
သူ့မျက်ဝန်းထဲက ခိုင်မာမှုကို မြင်ရတော့ သီတာ့ရင်ထဲက စိုးရိမ်စိတ်တိမ်တိုက်အချို့ ခဏတာ လွင့်ပါးသွားရသည်။ သို့သော်လည်း လက်တွေ့လောကသည် ရင်ခုန်ရုံသက်သက်ဖြင့် မလုံလောက်မှန်း သီတာ ကောင်းကောင်းသိနေခဲ့သည်။
အခန်း (၃)
အချစ်သက်တမ်း ၄ လထဲသို့ ရောက်လာချိန်တွင်တော့ လက်တွေ့ဘဝ၏ စိန်ခေါ်မှုအချို့က အရိပ်အယောင် ပြလာခဲ့သည်။ စနေနေ့ညနေခင်းတစ်ခုတွင် မင်းသန့်က သီတာ့ကို သူ၏ သူငယ်ချင်းများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးရန် ပါတီတစ်ခုသို့ ခေါ်သွားခဲ့သည်။ လူငယ်လေးများ၏ အော်ဟစ်ဆူညံသံ၊ ပြင်းပြသည့် တေးဂီတသံများနှင့် အရက်ခွက်များကြားတွင် သီတာ တစ်ယောက်တည်း အရောင်မတူသလို ဖြစ်နေခဲ့သည်။
မင်းသန့်၏ သူငယ်ချင်းမလေးတစ်ယောက်က သီတာ့ကို ကြည့်ပြီး ခပ်တိုးတိုး ကွယ်ရာတွင် ပြောလိုက်သည့် စကားကို သီတာ အမှတ်မထင် ကြားလိုက်ရသည်။ “ဟဲ့… မင်းသန့် တွဲနေတာ အန်တီကြီးတစ်ယောက်ပါလား။ အသက်က တော်တော်ကြီးပုံရတယ်နော်။ ဘာလဲ… စပွန်ဆာလား။”
ထိုစကားလုံးသည် သီတာ့ရင်ဘတ်ကို ဓားပြားဖြင့် ရိုက်လိုက်သလို နာကျင်သွားစေသည်။ သူမ ဘာမှမပြောဘဲ ပွဲထဲမှ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့မိသည်။ မင်းသန့်က နောက်ကနေ ပြေးလိုက်လာပြီး သီတာ့လက်ကို လှမ်းဆွဲသည်။
“မမ… ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ထွက်လာတာလဲ။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေက မမကို ခင်ချင်လို့ပါဆို။” မင်းသန့်၏ လေသံတွင် အပြစ်တင်သံ အနည်းငယ် ပါနေသည်။
သီတာ မျက်ရည်ကို ထိန်းရင်း မင်းသန့်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းသန့်… မမ အဲဒီပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ မကိုက်ညီဘူး။ မင်းသန့် သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ မမက အမေကြီးတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာ။ မင်းသန့်ကတော့ လူငယ်သဘာဝ ပျော်ချင်ဦးမယ်။ မမကတော့ အလုပ်နဲ့၊ အေးအေးဆေးဆေး နေချင်တဲ့အရွယ် ရောက်နေပြီ။ မမတို့ ကမ္ဘာနှစ်ခုက သိပ်ကွာခြားလွန်းတယ် မင်းသန့်ရယ်။”
မင်းသန့်သည် ချက်ချင်း ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ မှင်တက်သွားသည်။ သူတို့ကြားထဲတွင် ရှည်လျားပြီး လေးလံလွန်းသော တိတ်ဆိတ်ခြင်းတံတိုင်းကြီး တစ်ခု ခြားသွားခဲ့သည်။
အခန်း (၄)
ထိုနေ့ညကစပြီး သီတာ အိပ်မပျော်နိုင်တော့ဘဲ အတွေးများစွာဖြင့် လုံးပန်းနေမိသည်။ သူမသည် အသက် ၃၈ နှစ်။ ဘဝတွင် တည်ငြိမ်မှု၊ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ရေရှည်အနာဂတ်ကို စဉ်းစားရမည့်အရွယ်။ မင်းသန့်ကတော့ အသက် ၂၂ နှစ်။ သူက အလုပ်အကိုင်စတင်ရန် ကြိုးစားဆဲ၊ လောကကြီးကို စမ်းသပ်ဆဲ အရွယ်သာ ရှိသေးသည်။ နောက်ထပ် ငါးနှစ်၊ ဆယ်နှစ်ကြာလို့ သူမ အသက် ၅၀ နား ကပ်လာချိန်တွင် မင်းသန့်က အသက် ၃၀ ကျော် လူပျိုလူချော အရွယ်သာ ရှိဦးမည်။ ထိုအချိန်တွင် သူက သူမအပေါ် သစ္စာရှိနိုင်ပါဦးမည်လော။
ဖုန်းသံ မြည်လာသည်။ မင်းသန့်ဆီက ဖြစ်သည်။ သီတာ ဖုန်းကို ကြည့်နေမိသော်လည်း မကိုင်ဖြစ်ခဲ့။
နောက်တစ်နေ့တွင် မင်းသန့်သည် သီတာ့အလုပ်ခွင်အထိ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် မအိပ်ရသဖြင့် နီမြန်းနေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ အထင်းသား ရှိနေသည်။ သူမကို မြင်သည်နှင့် သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် လေသံဖြင့် ပြောရှာသည်။
“မမ… ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ ပြောတာကို မမ စိတ်ထဲမထားပါနဲ့။ ကျွန်တော် မမကို တကယ်ချစ်တာပါ။ ကျွန်တော် အလုပ်တွေကို ကြိုးစားပြီး မမအတွက် အားကိုးရတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်အောင် လုပ်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ကို စွန့်မသွားပါနဲ့နော်။”
မင်းသန့်၏ ဖြူစင်လွန်းသည့် မျက်ရည်များကို မြင်ရတော့ သီတာ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံး အရည်ပျော်ကျလုမတတ် ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း ရင့်ကျက်သည့် စိတ်က ဘေးကနေ သတိပေးနေဆဲ။ အချစ်သည် တစ်ခါတရက်တွင် ရက်စက်တတ်သည်။ ကတိစကားများသည် ပစ္စုပ္ပန်အတွက်သာ အကျုံးဝင်ပြီး အနာဂတ်ကို အာမမခံနိုင်သည်ကို သီတာ ကောင်းကောင်း နားလည်နေသည်။
အခန်း (၅)
စိန်ခေါ်မှုတွေက သူတို့နှစ်ဦးကြားတင် ရပ်မနေခဲ့ပါ။ တစ်နေ့တွင် သီတာ့ထံသို့ မင်းသန့်၏ မိခင်ဖြစ်သူ လာရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ မင်းသန့်မိခင်သည် သီတာနှင့် အသက်သိပ်မကွာလှဘဲ ရိုးသားအေးဆေးသည့် သာမန်မိခင်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
“ညီမလေးရယ်… အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရင်ဖွင့်ပါရစေ။ မင်းသန့်က အမေ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သားလေးပါ။ သူက ငယ်သေးတော့ စိတ်ကူးယဉ်ဆန်နေတုန်း။ ညီမလေး အသက်အရွယ်နဲ့ ဆိုရင်တော့ ဘဝကို နားလည်မှာပါ။ သူတို့ချင်း လက်ထပ်ဖြစ်ရင်တောင် နောင်တစ်ချိန် သားသမီးရတနာ ရဖို့ကော၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ အတင်းအဖျင်းတွေကြားမှာကော ငါ့သားလေး ဘယ်လိုခံနိုင်ရည် ရှိမလဲ။ အမေ ညီမလေးကို အပြစ်မပြောပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သားလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ငဲ့ညှာပေးပါဦးနော်။”
မင်းသန့်မိခင်၏ စကားလုံးတိုင်းသည် သီတာ့ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုလိုက်သလို နာကျင်စေခဲ့သည်။ သူမ ဘာမှ ပြန်မငြင်းနိုင်ခဲ့ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုစကားများသည် မှန်ကန်လွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
ထိုညက သီတာ တစ်ယောက်တည်း မှောင်မည်းနေသော အခန်းထဲတွင် ဒူးခေါင်းလေးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ပြီး အသံတိတ် ရှိုက်ကြီးတငို ငိုကြွေးမိသည်။ အချစ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရတာက ပူလောင်လွန်းပြီး၊ လွှတ်ချလိုက်ဖို့ကလည်း နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းသလို နာကျင်ရသည်။ သုံးလဆိုသည့် အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာ မင်းသန့်က သူမဘဝရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်နေခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
အခန်း (၆)
နောက်ဆုံးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမည့် နေ့တစ်နေ့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သီတာသည် မင်းသန့်ကို သူတို့ ပထမဆုံး ဆုံခဲ့သည့် ကဖေးဆိုင်လေးသို့ ချိန်းလိုက်သည်။ မင်းသန့် ရောက်လာချိန်တွင် သီတာ့မျက်နှာက တည်ငြိမ်နေသော်လည်း မျက်ဝန်းများကတော့ ကြေကွဲမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ခဲ့ပါ။
သီတာသည် မင်းသန့်၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်ဝန်းချင်း ဆုံကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းသန့်… မမကို ချစ်ခဲ့ပေးလို့ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်နော်။ မင်းသန့်ပေးခဲ့တဲ့ သုံးလတာ အချိန်လေးက မမဘဝအတွက် အလှပဆုံး ပန်းချီကားတစ်ချပ်ပါ။ ဒါပေမဲ့… မမတို့ ဒီနားမှာတင် ရပ်လိုက်ကြရအောင်။”
မင်းသန့် မျက်ဝန်းများ ဝိုင်းစက်သွားပြီး မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ “ဘာလို့လဲ မမ… ကျွန်တော် ဘာအမှားလုပ်မိလို့လဲ။ ကျွန်တော် မမမကြိုက်တာ အကုန်ပြင်ပါ့မယ်။”
“မင်းသန့် ဘာမှမမှားပါဘူး။ မမတို့ရဲ့ အသက်အရွယ် ကွာခြားချက်က အခုအချိန်မှာ ချစ်ခြင်းတရားနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားလို့ ရပေမယ့်၊ ရေရှည်မှာ လက်တွေ့လောကရဲ့ မုန်တိုင်းတွေကို ခံနိုင်ရည် ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းသန့်မှာ လျှောက်ရမယ့် လမ်းတွေ၊ ဆုံတွေ့ရမယ့် အရွယ်တူလူငယ်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မမကြောင့်နဲ့ မင်းသန့်ရဲ့ အနာဂတ်တွေ၊ မိခင်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို အဆုံးရှုံးမခံပါနဲ့။ မမကို ချစ်တယ်ဆိုရင် မမရဲ့ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေးစားပေးပါ” ဟု သီတာက အသံကို ထိန်းပြီး အေးချမ်းစွာ ပြောလိုက်သည်။
မင်းသန့်သည် ရှိုက်ကြီးတငို ငိုကြွေးရင်း သီတာ့လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း သီတာကတော့ လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖြုတ်လိုက်သည်။ သူမ ထိုင်ခုံမှ ထကာ ဆိုင်အပြင်သို့ လှမ်းထွက်ခဲ့သည်။
ဆိုင်ပြင်ပတွင် မိုးဖွဲလေးများ ကျနေဆဲ။ သီတာ့ပါးပြင်ပေါ်တွင် စီးကျလာသည်က မိုးရေလား၊ မျက်ရည်လား မခွဲခြားနိုင်တော့ပါ။ သို့သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ လေးလံမှုများ ပျယ်လွင့်ပြီး ဆန်းကြယ်သော ငြိမ်းချမ်းမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ခါတရက်တွင် ချစ်ရသူ၏ မနက်ဖြန်များ လှပစေရန်အတွက် လွှတ်ချပေးလိုက်ရခြင်းလည်း ဖြစ်သည်ကို သီတာ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့လေသည်။
