အခန်း (၁)
ခြံဝင်းထဲက စံပယ်ပင်အိုကြီးဆီက ရနံ့က ညနေခင်း လေနုအေးနဲ့အတူ ပါလာပေမယ့် သီတာ့နှလုံးသားကိုတော့ မအေးချမ်းစေနိုင်ခဲ့ဘူး။ အိမ်ထောင်သက် ၁၁ နှစ်ဆိုတဲ့ သက်တမ်းက နည်းတာတော့မဟုတ်။ သားကြီး မောင်မောင်နဲ့ သမီးငယ်လေး သီရိတို့ရဲ့ ဆော့ကစားသံတွေက ဧည့်ခန်းထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေပေမယ့် သီတာ့မျက်လုံးတွေကတော့ နံရံက နာရီအိုကြီးဆီမှာပဲ ရပ်တန့်နေမိတယ်။ ညနေ ၆ နာရီခွဲပြီ။ ရုံးဆင်းတာ တစ်နာရီကျော်နေပြီဖြစ်တဲ့ လင်းမြတ် တစ်ယောက် အိမ်ပြန်မရောက်သေးဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ ၆ လက ကမ္ဘာပျက်ခဲ့တဲ့ ထိုနေ့ရက်ကို သီတာ ဘယ်တော့မှ မေ့နိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး။ လင်းမြတ်ရဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ လင်းခနဲပေါ်လာတဲ့ စိမ်းသက်သက် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ နာမည်နဲ့ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ မက်ဆေ့ခ်ျတွေက သီတာ့ရဲ့ ၁၁ နှစ်တာ သစ္စာတရားကို နာကျင်စွာ ဓားနဲ့မွှန်းခဲ့တာ။ လင်းမြတ်ကတော့ ဒူးထောက်တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ "ကိုယ် မှားသွားတာပါ။ ကလေးတွေမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး" တဲ့။ ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်အတွက်၊ မိသားစု အပြိုအပျက်ကြီး မဖြစ်စေချင်လို့ ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပေမယ့် သီတာ့ရင်ထဲက ဒဏ်ရာကတော့ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေတုန်းပဲ။
"မေမေ... ဖေဖေ ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲဟင်။ သမီးကို အရုပ်ဝယ်ပေးမယ်ဆိုလို့"
သမီးငယ်လေးရဲ့ အမေးကို သီတာ အတင်းအကျပ် ပြုံးပြရင်း ချော့လိုက်ရတယ်။ "ဖေဖေ ရုံးမှာ အလုပ်များနေလို့ပါ သမီးရဲ့။ မကြာခင် ပြန်လာတော့မှာပါ" လို့ ပြောနေပေမယ့် သီတာ့လက်ဖဝါးတွေကတော့ အလိုလို အေးစက်လာခဲ့ပြီ။ စိတ်ထဲမှာတော့ သံသယရဲ့ မြွေဆိုးက အဆိပ်ပြင်းပြင်းနဲ့ ပြန်လည် နိုးထလာခဲ့တယ်။ 'သူ တကယ်ပဲ ရုံးမှာ အလုပ်များနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ်... အဲဒီမိန်းမဆီကိုပဲ တစ်ခေါက် ပြန်သွားနေပြန်ပြီလား။'
ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး နံပါတ်ကို နှိပ်ဖို့ လက်ချောင်းလေးတွေ တုန်ရီနေမိတယ်။ ခေါ်လိုက်ရင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေပါတယ်လို့ ပြောမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းမကိုင်ဘဲ နေမလားဆိုတဲ့ အကြောက်တရားက ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံးကို ဖိညှစ်ထားသလိုပါပဲ။ သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းရဲ့ နောက်ဆက်တွဲ သံသယစိတ်က လူကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အရှင်လတ်လတ် သတ်နေတဲ့ အဆိပ်ငွေ့တစ်ခုလို သီတာ့အသက်ရှူလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားတော့တယ်။
အခန်း (၂)
ည ၇ နာရီခွဲခါနီးမှ ခြံရှေ့မှာ ကားဟွန်းသံ ပေါ်လာတယ်။ သီတာ ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားသလိုရှိပေမယ့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပဲ ဒေါသနဲ့ သံသယက ရောပြွမ်းပြီး တက်လာခဲ့တယ်။ တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ လင်းမြတ်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်တဲ့ ရုပ်သွင်နဲ့ ဝင်လာပြီး သီတာ့ကို အားနာသလို ကြည့်တယ်။
"သီတာ... ကိုယ် အလုပ်နည်းနည်း စောစောစီးစီး မပြတ်လို့ နောက်ကျသွားတယ်။ စိတ်မဆိုးပါနဲ့နော်"
လင်းမြတ်က ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ အင်္ကျီကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး သီတာ့ ပခုံးကို အသာအယာ ကိုင်ဖို့ ပြင်တယ်။ ဒါပေမယ့် သီတာ့ခန္ဓာကိုယ်က အလိုလို နောက်ကို ဆုတ်မိသွားတယ်။ "ရပါတယ်... ရေချိုးပြီး ထမင်းစားဖို့ ပြင်လိုက်တော့မယ်" လို့ သီတာ အေးစက်စက်ပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။ လင်းမြတ်ရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ စိတ်မကောင်းဖြစ်ရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားတာကို သီတာ မြင်ဖြစ်အောင် မြင်လိုက်သေးတယ်။
လင်းမြတ် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတဲ့ အသံကို ကြားရတာနဲ့ သီတာ့မျက်လုံးတွေက စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ လင်းမြတ်ရဲ့ ဖုန်းဆီကို အလိုလို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ နှလုံးခုန်သံတွေက မြန်ဆန်လာပြီး တားဆီးလို့မရတဲ့ စိတ်အလိုကြောင့် ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်မိတယ်။ ဖုန်းရဲ့ Password ကို သီတာ သိတာပဲ။ ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီး Viber, Messenger နဲ့ Call Logs တွေကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု အသည်းအသန် လိုက်ကြည့်မိတယ်။
ထူးခြားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျ မတွေ့ရပေမယ့် သီတာ့ရင်ထဲမှာ မလုံခြုံမှုတွေက ကြီးစိုးနေတုန်းပဲ။ 'သူများ ဖျက်ပစ်လိုက်ပြီလား။ သူတို့ တခြား App တစ်ခုခုနဲ့ ဆက်သွယ်နေကြသလား။' သီတာ့ရဲ့ ဒီလို ဖုန်းခိုးကြည့်တဲ့ အကျင့်က ၆ လလုံးလုံး စွဲမြဲနေခဲ့တာ။ ဖုန်းကို နေရာတကျ ပြန်ထားလိုက်ချိန်မှာ လင်းမြတ်က ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာပြီး သီတာ့ကို သက်ပြင်းချရင်း ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ နှစ်ယောက်လုံး ကြားမှာ ရှည်လျားပြီး အေးစက်တဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက ကန့်လန့်ကာတစ်ခုလို ခြားသွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၃)
ညစာစားပွဲကတော့ အရင်လို စိုစိုပြည်ပြည် မရှိတော့ဘူး။ ကလေးနှစ်ယောက်ကတော့ သူတို့ဘာသာ စကားပြောပြီး စားနေပေမယ့် လင်းမြတ်နဲ့ သီတာ့ကြားမှာတော့ ဟင်းခွက်ချင်း ထိမိတဲ့ အသံကလွဲရင် ဘာသံမှ မရှိခဲ့ပါဘူး။ လင်းမြတ်က ဟင်းတစ်ဇွန်းကို သီတာ့ပန်းကန်ထဲ ထည့်ပေးရင်း "သီတာ... ဒီနေ့ ကလေးတွေ ကျောင်းကိစ္စ ဘာထူးလဲ" လို့ လေသံအေးအေးနဲ့ စကားစရှာတယ်။
"ဘာမှမထူးပါဘူး။ ပုံမှန်ပါပဲ" သီတာက ပန်းကန်ထဲက ထမင်းကိုသာ ဇွန်းနဲ့ မွှေနေရင်း တိုတိုတုတ်တုတ်ပဲ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။
"ကိုယ့်ကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား။ ကိုယ် တကယ်ပဲ ရုံးမှာ အစည်းအဝေး ရှိနေလို့ပါ" လင်းမြတ်က ကလေးတွေ မကြားအောင် အသံကို တိုးကာ တောင်းပန်တဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ကြည့်တယ်။
သီတာ ဇွန်းကို အသာအယာ ချလိုက်ပြီး လင်းမြတ်ရဲ့ မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်မိတယ်။ "ရှင် အလုပ်များတာကို ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှင့်ကို ရှင်ပြန်မေးကြည့်ပါ... ရှင့်အပေါ်မှာ ကျွန်မ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရာနှုန်းပြည့် ယုံကြည်မှု ပြန်ရှိနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ။ ရှင်နောက်ကျတဲ့ မိနစ်တိုင်းက ကျွန်မအတွက် ငရဲခန်းပဲ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ လင်းမြတ် မျက်နှာ ပျက်သွားပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ရှာတော့ဘူး။ ကွဲအက်သွားတဲ့ မှန်ချပ်တစ်ခုကို ကော်နဲ့ ပြန်ကပ်ထားပေမယ့် အက်ကြောင်းတွေကတော့ ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေဆဲဆိုတာ နှစ်ယောက်လုံး သိနေကြတာပဲ။
အခန်း (၄)
စနေနေ့ မနက်ခင်းက သာယာလှပေမယ့် သီတာ့အတွက်တော့ စိတ်ရှုပ်ထွေးစရာ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့တယ်။ လင်းမြတ်က မိသားစုကို အချိန်ပေးချင်လို့ဆိုပြီး အပြင်မှာ မုန့်သွားစားဖို့ ခေါ်တယ်။ ကားမောင်းနေတဲ့ လင်းမြတ်ရဲ့ ဘေးမှာ ထိုင်နေရင်း သီတာ့စိတ်တွေက အလိုလို လှုပ်ရှားနေမိတယ်။ လမ်းဆုံတစ်ခုမှာ ကားရပ်လိုက်တဲ့အချိန်... ကားမှန်ပြတင်းအပြင်ဘက်က လမ်းလျှောက်သွားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ သီတာ့နှလုံးသားက ဆတ်ခနဲ တုန်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီမိန်းမရဲ့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်နဲ့ တူလိုက်တာ။ သီတာ ချက်ချင်းပဲ လင်းမြတ်ရဲ့ မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ လင်းမြတ်ကတော့ လမ်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ပြီး ကားမောင်းနေတာပါ။ ဒါပေမယ့် သီတာ့စိတ်ထဲမှာတော့ 'သူ ကော အဲဒီမိန်းမကို မြင်သွားလား။ သူ ဘာတွေ တွေးနေမလဲ' ဆိုတဲ့ အတွေးတွေနဲ့ ကမ္ဘာပျက်နေပြီ။
"လင်းမြတ်... ရှင် လမ်းဘေးက မိန်းကလေးကို ကြည့်နေတာလား" သီတာ့လေသံက တုန်ရီပြီး ထိန်းမရတော့ဘူး။
လင်းမြတ် အံ့သြသွားပြီး ကားကို လမ်းဘေးမှာ ခဏရပ်လိုက်တယ်။ "သီတာ... ကိုယ် ဘာကိုမှ မကြည့်ပါဘူး။ ကိုယ် လမ်းကိုပဲ ကြည့်မောင်းနေတာပါ။ မင်း စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကို သံသယဝင်နေရင် ကိုယ်တို့ ဘယ်လို ရှေ့ဆက်မလဲ" လို့ စိတ်မကောင်းခြင်းများစွာနဲ့ ပြောရှာတယ်။ ကလေးတွေက ကားနောက်ခန်းမှာ ရှိနေတာမို့ သီတာ အသံကို ထိန်းလိုက်ရပေမယ့် မျက်ရည်တွေကတော့ အလိုလို ဝဲတက်လာခဲ့တယ်။ သံသယဆိုတာ သူတစ်ပါးကိုတင်မကဘဲ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပါ လောင်မြိုက်စေတဲ့ မီးလျှံတစ်ခုဆိုတာ သီတာ ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနေရပြီ။
အခန်း (၅)
ထိုနေ့ညက ကလေးတွေ အိပ်ပျော်သွားပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲမှာ လင်းမြတ်နဲ့ သီတာ နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့ကြတယ်။ မီးအလင်းမှိန်မှိန်အောက်မှာ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အရိပ်တွေက နံရံပေါ်မှာ အထီးကျန်စွာ ပေါ်နေတယ်။ သီတာက ဆိုဖာပေါ်မှာ ဒူးလေးပိုက်ပြီး ငိုနေမိတယ်။ ၁၁ နှစ်တာ သစ္စာရှိခဲ့တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ ဘယ်နားမှာ ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့မှန်း မသိတော့တဲ့အတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သနားမိတာလည်း ပါတာပေါ့။
လင်းမြတ်က သီတာ့အနားကို တဖြည်းဖြည်း တိုးလာပြီး သီတာ့ရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ လက်ကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ "သီတာ... ကိုယ် တကယ် စိတ်မကောင်းပါဘူး။ ကိုယ့်ရဲ့ မိုက်မဲမှုတစ်ခုကြောင့် မင်းကို ဒီလောက်အထိ နာကျင်အောင် လုပ်မိလိမ့်မယ်လို့ ကိုယ် မတွေးခဲ့မိဘူး။ မင်း ကိုယ့်ကို ဖုန်းပဲ စစ်စစ်၊ ကိုယ့်ကိုပဲ စောင့်ကြည့်စောင့်ကြည့် ကိုယ် ခံပါ့မယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းကိုယ်မင်း ဒီလောက်အထိ ညှဉ်းဆဲမနေပါနဲ့တော့" လို့ လင်းမြတ်က မျက်ရည်ဝဲရင်း ပြောတယ်။
"ရှင် ခံစားဖူးလို့လား လင်းမြတ်..." သီတာက ငိုသံစွက်ရင်း ရင်ဘတ်ကို ထုပြီး ပြောလိုက်တယ်။ "ရှင့်ကို ဖုန်းစစ်ရတာ ကျွန်မ ပျော်နေတယ်မှတ်လို့လား။ ရှင်နောက်ကျရင် စိုးရိမ်နေရတဲ့ စိတ်က ကောင်းတယ်မှတ်လို့လား။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ခွင့်လွှတ်ချင်လို့၊ ကလေးတွေအတွက် ဒီမိသားစုကို ထိန်းသိမ်းချင်လို့ ကြိုးစားနေတာ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မရင်ထဲက အယုံအကြည်မရှိတဲ့ စိတ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး!" သီတာ့ရဲ့ ရင်ဖွင့်သံက တိတ်ဆိတ်တဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်မှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တယ်။
အခန်း (၆)
ရက်သတ္တပတ်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် လင်းမြတ်ဘက်က အပြောင်းအလဲအချို့ကို သီတာ သတိပြုမိလာတယ်။ လင်းမြတ်က အလုပ်ကိစ္စကြောင့် နောက်ကျရမယ့်ရက်ဆိုရင် သီတာ့ကို ကြိုတင်ပြီး ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်ပြတတ်လာတယ်။ သူ ဘယ်သူတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်နေလဲ၊ ဘယ်နေရာမှာ ရှိနေလဲဆိုတာ သီတာ မမေးဘဲနဲ့ကို သူကိုယ်တိုင် ပွင့်လင်းမြင်သာအောင် ပြသလာခဲ့တယ်။ သီတာ့ဘက်က ဖုန်းစစ်တာကိုလည်း ဘယ်တော့မှ စိတ်မဆိုးဘဲ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း ဖွင့်ပေးထားခဲ့တယ်။
တစ်ရက်တော့ သီတာ အဝတ်လျှော်ဖို့ လင်းမြတ်ရဲ့ ပုဆိုးအိတ်ကပ်ကို နှိုက်မိတဲ့အခါ စက္ကူခေါက်လေးတစ်ခု တွေ့ရတယ်။ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အမြန်ဖြန့်ကြည့်လိုက်တော့ အဲဒါက ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဆီမှာ မိသားစုစိတ်ပညာ အတိုင်ပင်ခံ (Couples Counseling) အတွက် ရက်ချိန်းယူထားတဲ့ စလစ်ညှပ်လေး ဖြစ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
လင်းမြတ်က အနောက်ကနေ အသံမပေးဘဲ ရောက်လာပြီး သီတာ့ပခုံးလေးကို သိုင်းဖက်လိုက်တယ်။ "သီတာ... ကိုယ်တို့နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီယုံကြည်မှုကို ပြန်တည်ဆောက်ဖို့ ခက်ခဲနေမယ်ဆိုရင် ပညာရှင်တွေရဲ့ အကူအညီ ယူကြရအောင်။ ကိုယ် မင်းကို ဆုံးရှုံးရမှာ တကယ်ကြောက်တယ်။ ကိုယ်တို့ မိသားစုလေးကို အရင်လို ပြန်ဖြစ်အောင် ကိုယ်လည်း အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပါ့မယ်" တဲ့။ လင်းမြတ်ရဲ့ ရိုးသားတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေကြောင့် သီတာ့ရင်ထဲက အေးခဲနေတဲ့ ရေခဲတုံးကြီး တဖြည်းဖြည်း အရည်ပျော်စပြုလာခဲ့တယ်။
အခန်း (၇)
အတိုင်ပင်ခံ ဆရာဝန်နဲ့ ပြသခဲ့တဲ့ ရက်ရက်တွေက သီတာ့အတွက် ရင်ဖွင့်စရာ အိုအေစစ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်က ပြောခဲ့တယ်... "ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်လုံးလိုပဲ၊ တစ်ခါကွဲသွားရင် ပြန်ကပ်လို့ရပေမယ့် အချိန်ယူရတတ်တယ်။ သံသယဝင်တာဟာ မထူးဆန်းပါဘူး။ ဒါပေမယ့် အတိတ်မှာပဲ ပိတ်မိမနေဘဲ ပစ္စုပ္ပန်က အခြေအနေတွေကို ကြည့်ပြီး ယုံကြည်မှုကို တဖြည်းဖြည်းချင်း အုတ်တစ်ချပ်ချင်းစီ ပြန်စီသလို တည်ဆောက်ရမှာပါ" တဲ့။
သီတာလည်း မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်သုံးသပ်မိတယ်။ လင်းမြတ်က ၆ လလုံးလုံး သူ့အမှားအတွက် တစိုက်မတ်မတ် ပြုပြင်နေတာ၊ ကလေးတွေအပေါ်ရော မိမိအပေါ်မှာပါ ပိုပြီး ဂရုစိုက်လာတာတွေကို သီတာ မြင်အောင် ကြည့်တတ်လာခဲ့တယ်။ အရာရာကို သံသယမျက်မှန်ကြီးနဲ့ပဲ ကြည့်နေရင် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ပျော်ရွှင်ရမှာမဟုတ်သလို၊ လင်းမြတ်ရဲ့ ကြိုးစားမှုတွေကိုလည်း မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာကို သီတာ သဘောပေါက်လာတယ်။
တစ်ညတော့ လင်းမြတ် ဖုန်းကို စားပွဲပေါ်မှာ ထားခဲ့ပြီး ရေချိုးခန်း ဝင်သွားတဲ့အချိန်... သီတာ ဖုန်းကို လှမ်းကြည့်မိပြန်တယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သီတာ ဖုန်းကို ကောက်မကိုင်ဖြစ်တော့ဘူး။ လက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်တယ်။ ဖုန်းကို မစစ်ဘဲ နေနိုင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီပထမဆုံး စက္ကန့်ပိုင်းလေးက သီတာ့အတွက်တော့ သံသယကျုံးကြီးထဲကနေ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့တဲ့ ကြီးမားတဲ့ အောင်ပွဲတစ်ခုပါပဲ။
အခန်း (၈)
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ရွာချနေတဲ့ တနင်္ဂနွေနေ့ ညနေခင်းတစ်ခုမှာ မိသားစု ၄ ယောက်လုံး အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှာ ထိုင်ပြီး မုန့်စားနေကြတယ်။ သားကြီး မောင်မောင်က ဖေဖေ့ပခုံးပေါ် မှီပြီး ဂိမ်းဆော့နေသလို၊ သမီးငယ်လေးကတော့ သီတာ့ရင်ခွင်ထဲမှာ ပုံပြင်နားထောင်နေတယ်။ လင်းမြတ်က သီတာ့ကို ကြည့်ပြီး နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြတယ်။
အဲဒီအပြုံးထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ၆ လကလို အပြစ်ရှိစိတ်တွေ၊ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ သိပ်မရှိတော့ဘဲ ရိုးသားမှုနဲ့ မေတ္တာတရားတွေပဲ အထင်အရှား မြင်တွေ့နေရပြီ။ သီတာ့ရင်ထဲမှာလည်း သံသယရဲ့ အရိပ်မည်းကြီးက လုံးဝဥဿုံ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေမယ့်၊ အဲဒီအရိပ်ကို ကျော်လွှားနိုင်မယ့် အလင်းရောင်ကိုတော့ ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပါပြီ။ အိမ်ထောင်သက် ၁၁ နှစ်ဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်တရားက အမှားတစ်ခုကြောင့် လွယ်လွယ်နဲ့ ပြိုလဲမသွားခဲ့ဘူး။
"သီတာ... ကော်ဖီသောက်မလား။ ကိုယ် ဖျော်ပေးမယ်" လင်းမြတ်က ထိုင်ရာကထရင်း မေးတယ်။
"ရတယ်... ကျွန်မပဲ ဖျော်လိုက်ပါ့မယ်" သီတာက ပြောရင်း လင်းမြတ်ရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။
ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ သီတာ့ရဲ့ လက်ဖဝါးလေးတွေ အေးစက်မနေတော့ဘဲ နွေးထွေးမှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပြီ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ တစ်ညတည်းနဲ့ ပြန်တည်ဆောက်လို့ မရနိုင်မှန်း သီတာ သိပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ရှေ့ဆက်မယ့် နေ့ရက်တွေမှာ မိသားစုအတွက်၊ ချစ်ခြင်းတရားအတွက် လင်းမြတ်နဲ့အတူ လက်တွဲပြီး အတူတူ လျှောက်လှမ်းသွားဖို့ သီတာ့ရင်ထဲမှာ ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ရှိနေခဲ့ပါပြီ။ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေက အမာရွတ်အဖြစ် ကျန်ရစ်နေပါစေဦးတော့... ပစ္စုပ္ပန်ရဲ့ မေတ္တာတရားကတော့ ထိုအမာရွတ်တွေကို လှပတဲ့ ဘဝသင်ခန်းစာတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးလိုက်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတော့တယ်။
