"ရှုံးနိမ့်မှန်းမသိသော အရှုံးသမားတစ်ယောက်"

 

အခန်း (၁) 

ညနေဆည်းဆာ၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် တောရကျောင်းသင်္ခန်း၏ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခပ်စောင်းစောင်း ကျရောက်နေသည်။ လေထုထဲတွင် သစ်ခေါက်နံ့၊ မြေဆီလွှာနံ့နှင့် သစ်သီးပန်းမန်တို့၏ ရနံ့တို့ သင်းပျံ့နေသော်လည်း ထိုသင်္ခန်းလေးအတွင်း၌မူ မည်သည့်အသံမျှ မရှိ၊ အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် ဆိတ်ငြိမ်လွန်းလှသည်။ အခန်းအလယ်တွင် ရဟန်းလေးပါးသည် တစ်ပါးနှင့်တစ်ပါး မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် ကမ္မဋ္ဌာန်းထိုင်နေကြ၏။ ၎င်းတို့၏အလယ်တွင်မူ နီရဲသော မီးတောက်ကလေးဖြင့် ငြိမ်သက်စွာ တောက်လောင်နေသည့် ဖယောင်းတိုင်တစ်တိုင် ရှိသည်။

ဤသည်မှာ သာမန်နေ့ရက်တစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ထိုရဟန်းလေးပါးသည် ယနေ့မှစတင်၍ နှစ်ပတ်တိတိ (၁၄ ရက်) တိုင်တိုင် တစ်ခွန်းသော စကားမျှ မဆိုဘဲ နှုတ်ပိတ်တရား (ဝစီပိတ်) ကျင့်ကြံရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချထားကြသူများ ဖြစ်သည်။ စကားဟူသည် စိတ်၏ အပြင်ဘက်ထွက်ပေါက် ဖြစ်သကဲ့သို့၊ အကုသိုလ်တို့၏ တံခါးဝလည်း ဖြစ်သည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ကြသည်။ နှုတ်ကိုပိတ်ခြင်းဖြင့် စိတ်ကို စောင့်စည်းရန် ဤခရီးကို အတူတူ စတင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်၏။

ပထမဦးဆုံး ရဟန်းပျိုဖြစ်သော အရှင်ဓမ္မသည် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားနေရသည်။ သူသည် အသက်ငယ်သကဲ့သို့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ရှိတတ်သူဖြစ်ရာ ဤရက်သတ္တပတ်နှစ်ပတ်သည် သူ့အတွက် ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ဒုတိယရဟန်းဖြစ်သော အရှင်သုဒဿနကမူ မျက်လုံးကို ခပ်မှိတ်မှိတ်လုပ်ကာ စည်းကမ်းကို အတိအကျ လိုက်နာရန် စိတ်ကို တင်းထားသည်။ တတိယရဟန်း အရှင်ပညာမှာမူ အခြားသူများ မည်သို့နေသည်ကို မျက်လုံးထောင့်မှ တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေပြီး၊ စတုတ္ထရဟန်း အရှင်ကုသလကမူ မိမိကိုယ်မိမိ လောကတွင် အသိဉာဏ်အရှိဆုံးနှင့် စိတ်အငြိမ်ဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဟု သတ်မှတ်ကာ တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်လှသော အမူအရာဖြင့် ထိုင်နေလေသည်။

အခန်းထဲတွင် လေထုက တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မှောင်ရိပ်က သန်းလာပြီဖြစ်သဖြင့် အလယ်က ဖယောင်းတိုင်မီးလေးသည်သာ သူတို့၏ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်နှင့် ဝစီပိတ်ကျင့်စဉ်၏ အထိမ်းအမှတ် ဖြစ်နေတော့သည်။ သူတို့အားလုံးသည် မိမိတို့၏ အသက်ရှူသံကိုပင် မိမိတို့ ပြန်ကြားနေရသည့်အထိ ဆိတ်ငြိမ်ခြင်း၏ အရသာကို စတင်ခံစားနေကြရသည်။ သို့သော် ထိုဆိတ်ငြိမ်ခြင်း၏ နောက်ကွယ်တွင် လှုပ်ရှားနေသော အတ္တများနှင့် မာန်မာနတို့၏ လှိုင်းတံပိုးများကိုမူ သူတို့ကိုယ်တိုင် သတိမထားမိကြသေးပေ။

အခန်း (၂)

ညဉ့်က တဖြည်းဖြည်း နက်ရှိုင်းလာသည်။ တောတွင်းမှ ပုရစ်တောင်ပံခတ်သံများနှင့် ဇီးကွက်အော်သံအချို့က လွဲလျှင် အရာအားလုံးက သေဆုံးနေသကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေ၏။ သင်္ခန်းငယ်လေး၏ အလယ်ရှိ ဖယောင်းတိုင်သည် တဖြည်းဖြည်း တိုဝင်လာသော်လည်း မီးတောက်ကလေးကမူ ဝါဝင်းစွာ လင်းပွင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရဟန်းလေးပါးလုံး၏ စိတ်အာရုံများသည် ထိုမီးတောက်ကလေးပေါ်တွင်သာ စုပြုံကျရောက်နေကြသည်။

ထိုစဉ်... ဝါးပင် အချင်းချင်း ပွတ်တိုက်သံနှင့်အတူ တောအုပ်အတွင်းမှ လေရူးတစ်ချက်သည် ဝူးခနဲ မြည်ဟည်းကာ တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ တံခါးမစေ့ထားသော ပြတင်းပေါက်ကြားမှတစ်ဆင့် လေအေးတစ်ချက်သည် အခန်းထဲသို့ အတင်းတိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာပြီး အလယ်က ဖယောင်းတိုင်မီးကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားစေခဲ့သည်။ မီးတောက်ကလေးသည် ဘယ်ညာယိမ်းထိုးသွားပြီးနောက်... ဖတ်ခနဲ ငြိမ်းသုဉ်းသွားတော့သည်။ အခန်းတစ်ခုလုံးသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း မှောင်အတိ ကျသွားလေ၏။

အမှောင်ထုနှင့်အတူ ရဟန်းလေးပါး၏ ရင်ထဲတွင်လည်း လှုပ်ခတ်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ စကားမပြောရဟူသော အသိထက်၊ မှောင်မိုက်သွားမှုအပေါ် စိုးရိမ်စိတ်က ပိုမိုကြီးစိုးသွားသည်။ ပထမရဟန်းဖြစ်သော အရှင်ဓမ္မသည် စိတ်ဆန္ဒ စောလှသူဖြစ်ရာ အမှောင်ထုကို မခံစားနိုင်ဘဲ မိမိ၏ ဝစီပိတ်အဓိဋ္ဌာန်ကိုပင် သတိမရတော့ဘဲ လွှတ်ခနဲ အာမေဋိတ်သံ ထွက်သွားခဲ့သည်။ "အလို... ဖယောင်းတိုင် ငြိမ်းသွားပြီ။"

သူ့အသံသည် ဆိတ်ငြိမ်နေသော အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။ ထိုအသံထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ကျန်ရဟန်း သုံးပါးလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ တုန်လှုပ်သွားကြ၏။ သို့သော် ထိုတုန်လှုပ်မှုသည် အာရုံကမ္မဋ္ဌာန်း ပျက်ပြယ်သွားခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ဖက်လူ အမှားလုပ်လိုက်ပြီဟူသော အသိကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည့် စိတ်လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်နေလေတော့သည်။

အခန်း (၃) 

အရှင်ဓမ္မ၏ နှုတ်မှ စကားသံ ထွက်လာသည်နှင့် ဒုတိယရဟန်းဖြစ်သော အရှင်သုဒဿန၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် မာနတို့ ရောပြွမ်းကာ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားသည်။ သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ စည်းကမ်းသေဝပ်သူ၊ အစဉ်အလာကို လေးစားသူဟု အမြဲဂုဏ်ယူလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ အရှင်ဓမ္မ၏ စကားပြောဆိုမှုသည် ကျင့်စဉ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူက ချက်ချင်း ကောက်ချက်ချလိုက်၏။

သူသည် အမှားကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်သည့်အပြင်၊ မိမိက ပို၍ စည်းကမ်းရှိကြောင်းကိုလည်း ပြသချင်စိတ်က တားမရဆွဲမရ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဝစီပိတ်ကျင့်နေသည်ဆိုခြင်းကို မေ့လျော့ကာ အရှင်ဓမ္မဘက်သို့ လှည့်၍ ခပ်ငေါ့ငေါ့ လေသံဖြင့် သတိပေးလိုက်မိတော့သည်။ "စကားမပြောရဘူးလို့ အဓိဋ္ဌာန်ထားတယ်လေ။"

အရှင်သုဒဿန၏ စကားသည် အခန်းထဲက အမှောင်ထုကို ပိုမိုလေးလံသွားစေသည်။ သူသည် သူတစ်ပါး စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သည်ကို ထောက်ပြခြင်းဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ စည်းကမ်းစောင့်ထိန်းသူအဖြစ် သူရဲကောင်းလုပ်ချင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသို့ ထောက်ပြလိုက်သည့် မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း စကားပြောမိခြင်းဖြင့် ထိုစည်းကမ်းကိုပင် ချိုးဖောက်မိသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ၏ မာန်မာနမျက်စိက ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် လုံးဝ မမြင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူတစ်ပါးမျက်ခုံးမွှေးကို မြင်သော်လည်း မိမိမျက်တောင်ကိုမူ မမြင်နိုင်သည့် သဘောပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၄) 

ရဟန်းနှစ်ပါးလုံး တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး စကားပြောကာ အဓိဋ္ဌာန် ပျက်သွားကြသည်ကို တတိယရဟန်းဖြစ်သော အရှင်ပညာက အမှောင်ထဲတွင် ပြုံးလျက် ကြည့်နေသည်။ အရှင်ပညာသည် လူအများ၏ အပြစ်ကို ရှာဖွေရသည်ကို ဝါသနာပါပြီး၊ မိမိကိုယ်မိမိ အမြဲတမ်း မှန်ကန်သူ၊ တရားသူကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားသူ ဖြစ်သည်။

"အင်း... ဒီကိုယ်တော်တွေကတော့ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာကြဘူး။ ငါကတော့ သူတို့ထက် အပြတ်အသတ် သာလွန်တယ်။" ဟု သူ၏ အတ္တက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောသည်။ သူသည် အမှားလုပ်သွားသော ရဟန်းနှစ်ပါးကို ကဲ့ရဲ့လိုစိတ်၊ ပြစ်တင်လိုစိတ်တို့ကို မအောင့်နိုင်တော့ပေ။ သူတို့၏ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ မိမိ၏ မြင့်မြတ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပြသရန်အတွက် နှုတ်ခမ်းကို ဖွင့်လိုက်မိပြန်သည်။ "သင်တို့နှစ်ပါးကား အဓိဋ္ဌာန်ပျက်လေပြီ။"

အရှင်ပညာ၏ လေသံတွင် အနိုင်ရသူတစ်ဦး၏ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် အပြစ်တင်မှုတို့ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။ သူသည် သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်ချင်ဇောဖြင့် ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအပြစ်ထဲသို့ သက်ဆင်းသွားသည်ကို သတိမမူမိခဲ့ချေ။ အမှားကို အမှားဖြင့် ပြင်ရန် ကြိုးစားရင်း၊ သူတစ်ပါး၏ အပြစ်ကို တရားသူကြီးလုပ်၍ စီရင်ချက်ချရင်းနှင့် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း တရားခံအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားရရှာသည်။ အပြစ်ရှာခြင်းဟူသော မာရ်နတ်၏ ထောင်ချောက်အတွင်းသို့ တတိယမြောက် သားကောင်အဖြစ် သူ သက်ဆင်းသွားခဲ့လေပြီ။

အခန်း (၅) 

ယခုအခါ အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ ရဟန်းသုံးပါးလုံး စကားပြောမိကာ အဓိဋ္ဌာန်များ ပျက်စီးသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသည်မှာ စတုတ္ထရဟန်းဖြစ်သော အရှင်ကုသလ တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်၏။ အရှင်ကုသလသည် ကျန်ရဟန်း သုံးပါးလုံး တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး စကားပြောဆိုကာ စည်းကမ်းဖောက်ဖျက်သွားကြသည်ကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်မှုလှိုင်းလုံးကြီးများက ဝုန်းဒိုင်းကြဲသွား၏။ "ဟားဟား... အားလုံးက ညံ့ဖျင်းလိုက်ကြတာ။ ငါတစ်ပါးတည်းသာလျှင် စိတ်ဓာတ် အခိုင်မာဆုံး၊ သတိ အရှိဆုံးပဲ။ ငါကပဲ ရာသက်ပန် အောင်နိုင်သူ ဖြစ်သွားပြီ။" ဟု တွေးကာ မာနက မိုးထိအောင် မြင့်တက်သွားသည်။ သူသည် မိမိ၏ အောင်ပွဲကို စိတ်ထဲတွင်တင် အောင့်ထား၍ မရတော့ဘဲ၊ ရှုံးနိမ့်သွားသော ကျန်ရဟန်း သုံးပါးကို အပေါ်စီးမှ ကြည့်ကာ မိမိ၏ သာလွန်မှုကို ပွဲခံထုတ်ဖော်ချင်စိတ်က ထိန်းမရအောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လွန်စွာ တည်ငြိမ်လှဟန်တူသော လေသံ၊ သို့သော် မာနတရားများ အပြည့်ပါဝင်နေသော လေသံဖြင့် ပြောချလိုက်တော့သည်။ "အားလုံးထဲတွင် စကားမပြောသူဟူ၍၊ တပည့်တော်တစ်ပါးသာ ကျန်တော့သည်။"

အရှင်ကုသလသည် မိမိကိုယ်မိမိ အောင်နိုင်သူဟု ထင်မှတ်ကာ ပွဲခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ တကယ်တော့ သူသည် အားလုံးထဲတွင် သနားစရာအကောင်းဆုံး ရှုံးနိမ့်သူ ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်ရဟန်း သုံးပါးသည် မိမိတို့ အမှားလုပ်မိသည်ကို (နောက်မှဖြစ်စေ) သိရှိနိုင်သော်လည်း၊ အရှင်ကုသလကမူ မိမိကိုယ်မိမိ အမှားလုပ်နေမှန်းပင်မသိဘဲ အောင်ပွဲခံနေသော "အမှားထဲက အရှုံးသမား" ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၆)

ဖယောင်းတိုင်မီး ငြိမ်းသွားခြင်းဟူသော သာမန်အဖြစ်အပျက်ကလေးတစ်ခုက ရဟန်းလေးပါးလုံး၏ ရင်ထဲတွင် ပုန်းကွယ်နေသော ကိလေသာများ၊ အတ္တများနှင့် မာန်မာနများကို အတိုင်းသား ဖော်ထုတ်ပြသသွားခဲ့လေပြီ။ သူတို့အားလုံးသည် အပေါ်ယံအားဖြင့် ဝစီပိတ်ကျင့်ခြင်းဟူသော မြင့်မြတ်သည့် အလုပ်ကို လုပ်နေကြသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အနှစ်သာရအားဖြင့်မူ မိမိတို့၏ စိတ်ကို စောင့်ကြည့်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည်။

ဤသည်ကိုပင် လောကတွင် "သူတစ်ပါးမျက်ချေးကို မြင်ရန်လွယ်သလောက်၊ ကိုယ့်မျက်ချေး ကိုယ်မမြင်" ဟု ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။

• ပထမရဟန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင် ပြောင်းလဲမှု (မီးငြိမ်းသွားခြင်း) ကို စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း တုံ့ပြန်မိသည်။ သတိလွတ်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

• ဒုတိယရဟန်းသည် သူတစ်ပါးအမှားကို တွေ့သောအခါ မနေနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း ထောက်ပြချင်သည်။ မိမိကိုယ်တိုင် စည်းကမ်းဖောက်မိသည်ကို မမြင်ပါ။

• တတိယရဟန်းသည် သူတစ်ပါးကို အပြစ်တင်ဝေဖန်လိုစိတ် ကြီးစိုးကာ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း တရားခံဖြစ်သွားသည်။

• စတုတ္ထရဟန်းကမူ အဆိုးဆုံးဖြစ်၏။ သူတစ်ပါးအပြစ်ကို ကြည့်ပြီး မိမိကိုယ်မိမိ သာလွန်သည်ဟု ထင်ကာ၊ အမှားကြီးမှားနေစဉ်မှာပင် အောင်ပွဲခံနေသည်။

လူတိုင်းသည် သူတစ်ပါး၏ အပြစ်၊ တစ်ဖက်သား၏ အမှားကိုမူ အဏုမြူမှန်ဘီလူးဖြင့် ကြည့်သကဲ့သို့ အသေးစိတ် မြင်တတ်ကြသော်လည်း၊ မိမိ၏ အမှားကိုမူ တောင်ကြီးတစ်တောင်လုံး ကွယ်ထားသကဲ့သို့ မမြင်နိုင်ကြပေ။ စကားမပြောကြေးဟူသော အပြင်ပန်း စည်းကမ်းထက်၊ မိမိ၏ စိတ်အကြံအစည်ကို အမြဲ သတိရှိနေရန် လိုအပ်ကြောင်း ဤဖြစ်ရပ်က သက်သေပြနေသည်။ သူတစ်ပါး အမှားလုပ်သည်ကို လိုက်လံစောင့်ကြည့်နေရင်းကပင် ကိုယ်တိုင်လည်း အမှားတွင်းထဲသို့ သက်ဆင်းသွားတတ်ကြသည်မှာ လောကီလူသားတို့၏ သဘာဝပင် ဖြစ်တော့သည်။

အခန်း (၇) 

"စကား၊ စကား ပြောပါများ စကားထဲက ဇာတိပြ" ဆိုသည့်အတိုင်း လူတစ်ယောက်သည် ပါးစပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မိမိ၏ အတွင်းစိတ်ဓာတ်၊ အသိဉာဏ်နှင့် မာနတရားတို့သည် အပြင်ဘက်သို့ အတိုင်းသား ထွက်လာရစမြဲ ဖြစ်သည်။ စကားကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ ပြောဆိုခြင်းသည် မိမိကိုယ်မိမိ ပြင်ပလောက၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်၊ သူတစ်ပါး၏ ဝေဖန်မှုအောက်သို့ အသက်သွင်းလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့်အရာကိုမဆို ချက်ချင်းတုံ့ပြန်လိုစိတ် (Impulsive Reaction) သည် အန္တရာယ်ကြီးလှသည်။ စကားနည်းလေ၊ များများ နားထောင်နိုင်စွမ်း ရှိလာလေ ဖြစ်ပြီး၊ များများနားထောင်နိုင်ခြင်းက ပိုမို တွေးခေါ်မြော်မြင်နိုင်စွမ်းကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ နားထောင်ခြင်း အလေ့အကျင့်သည် သင်ယူခြင်းကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေပြီး စိတ်ကို ပိုမိုရင့်ကျက် တည်ငြိမ်စေသည်။

အမှောင်ထုကြီးစိုးနေသော ထိုကျောင်းသင်္ခန်းလေးအတွင်း၌ ရဟန်းလေးပါးလုံးသည် ခံပြင်းခြင်း၊ နောင်တရခြင်း၊ ရှက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြပြန်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်သွားခြင်းမှာမူ ကနဦးကကဲ့သို့ အဓိဋ္ဌာန်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိတို့၏ အတ္တနှင့် မာနတရားတို့ လိပ်ပြာမလုံခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာရသည့် တိတ်ဆိတ်ခြင်း ဖြစ်၏။

အပြင်ဘက်တွင် လေရူးတို့ ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း၊ သူတို့၏ ရင်ထဲတွင်မူ ကိလေသာ လေမုန်တိုင်းတို့က အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုက်ခတ်နေဆဲ...။

လောကတွင်လည်း ထိုရဟန်းလေးပါးကဲ့သို့ပင်... သူတစ်ပါးအပြစ်ကိုသာ လိုက်လံချောင်းမြောင်းရင်း၊ မိမိကိုယ်မိမိ အမှားကြီး မှားနေမှန်းမသိဘဲ "ငါတစ်ယောက်တည်း မှန်တယ်၊ ငါတစ်ယောက်တည်း ကျန်တော့တယ်" ဟု အောင်ပွဲခံနေကြသော အရှုံးသမားများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေတော့သည်။