"ရင်ထဲက သူစိမ်း"

အပိုင်း (၁) 

နှင်းဆီနုရောင် အခန်းနံရံလေးပေါ်တွင် သစ်သားဘောင်အနက်ဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားသော မင်္ဂလာဓာတ်ပုံလေးသည် လွန်ခဲ့သော တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ကအတိုင်း ပြုံးရွှင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးများအောက်တွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော နှစ်ကာလများ၏ အမည်းစက်တို့ စွန်းထင်နေလိမ့်မည်ဟု သီတာ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးချေ။

သီတာနှင့် လင်းထက်တို့ အိမ်ထောင်သက် တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ဟူသော ခရီးသည် အေးအတူ ပူအမျှ၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ယုံကြည်ခြင်း အုတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ကျပြီး နှစ်အတော်ကြာမှ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားကာ ရရှိခဲ့သော သားလေး ‘မင်းသန့်’ သည် သူတို့ဘဝ၏ တစ်ဦးတည်းသော ရတနာ၊ အသက်သွေးကြောလေး ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ် ကာလကတည်းက သီတာ့အနားမှ တစ်ဖဝါးမခွာဘဲ ခြေဆုပ်လက်နယ် ပြုစုခဲ့သော လင်းထက်၊ ကလေးမွေးဖွားချိန်တွင် သားဦးရတနာလေးကို ကြည့်ကာ လူပျိုကြီးတစ်ယောက်လို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် မျက်ရည်ဝဲခဲ့သော လင်းထက်၏ ပုံရိပ်များသည် သီတာ့နှလုံးသားထဲတွင် ယနေ့တိုင် အထင်အရှား ရှိနေဆဲ။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ခန့်ကစ၍ ထိုကြည်လင်သော ရေကန်ငယ်ထဲသို့ မမြင်ရသော အဆိပ်အတောက် တစ်စက် စတင်ကျဆင်းခဲ့သည်။

ထိုနေ့က မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော တနင်္ဂနွေနေ့တစ်နေ့ ဖြစ်သည်။ ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် တီဗီကြည့်နေသော သားဖြစ်သူ မင်းသန့်ကို လင်းထက်က မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ သားလေးမှာ အသက် (၁၆) နှစ်အရွယ် လူပျိုပေါက် အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်၍ အရပ်အမောင်း ထွားကျိုင်းကာ အသံများပင် ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

“သီတာ... မင်း သတိထားမိလား။ မင်းသန့် မျက်လုံးတွေက ငါ့မျက်လုံးတွေနဲ့ လုံးဝမတူဘူးနော်။ ငါ့ဘက်က အမျိုးတွေထဲမှာလည်း ဒီလို မျက်လုံးအိမ်မျိုးနဲ့ လူတစ်ယောက်မှ မရှိဘူး”

လင်းထက်က ရေနွေးကြမ်းပန်းကန်ကို ကိုင်ရင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် စကားစလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစကားလုံးများထဲတွင် မြုပ်နှံထားသော သံသယအရိပ်အယောင်ကို သီတာ ချက်ချင်း ခံစားမိလိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် ဖျတ်ခနဲ လန့်သွားသော်လည်း အပြုံးမပျက်ဘဲ ပြန်ပြောမိခဲ့သည်။

“အို... ကိုလင်းကလည်း။ ကလေးက မိဘနဲ့မတူရင် ဖိုးဖိုး၊ ဖွားဖွားတွေနဲ့ တူတတ်တာပဲဥစ္စာ။ သားလေးက သီတာ့အဖေ၊ သားရဲ့ဖိုးဖိုးနဲ့ တစ်ပုံစံတည်းတူတာ ကိုလင်းလည်း မြင်သားပဲဟာ။ နှာတံလေးကအစ သီတာ့ဘက်က ဆွေမျိုးတွေနဲ့ ပိုဆင်တယ်လေ”

“အင်းလေ... မင်းဘက်က လူတွေနဲ့ပဲ တူတယ်ဆိုတော့လည်း ဟုတ်မှာပါလေ။ ဒါပေမဲ့... စရိုက်ချင်းလည်း မတူဘူး။ ငါ့တုန်းက ဒီအရွယ်မှာ အားကစား သိပ်ဝါသနာပါတာ။ မင်းသန့်ကတော့ စာအုပ်တစ်အုပ်နဲ့တင် တစ်နေကုန် အခန်းထဲ အောင်းနေတတ်တာပဲ”

လင်းထက်က သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း စကားကို အဆုံးသတ်လိုက်သော်လည်း ထိုသက်ပြင်းသည် သီတာ့ရင်ထဲတွင် ခဲဆွဲထားသလို လေးလံသွားစေခဲ့သည်။ စတင်ပျိုးထောင်လိုက်သော သံသယမျိုးစေ့သည် အချိန်တန်လျှင် ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည်ဟု သီတာ ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် အမှောင်ထုထဲတွင် တိတ်တဆိတ် မြစ်ဖျားခံ၍ ကြီးထွားလာနေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၂) 

“လူဆိုတာ အသက်ကြီးလာရင် စိတ်ကူးပေါက်ရာတွေ လျှောက်တွေးတတ်ကြတာပဲ” ဟု သီတာ မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ခဲ့မိသည်။ လပေါင်းများစွာတိုင်တိုင် လင်းထက်၏ စနိုးစနောင့် စကားလုံးများကို သီတာ လျစ်လျူရှုရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုလုံးကို အဖတ်ဆယ်ရန်အတွက် မကြားချင်ယောင်ဆောင်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး လက်နက်ဟု သူမ ယူဆခဲ့သည်။

သို့သော် လင်းထက်က ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်ခဲ့ပါ။ ကနဦးက စနောက်သလို၊ မှတ်ချက်ချသလို ပြောဆိုခဲ့ရာမှ နောက်ပိုင်းတွင်မူ ထိုအကြောင်းအရာသည် သူတို့ဇနီးမောင်နှံကြားက အဓိက စစ်မြေပြင်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“မင်းသန့်... မင်း အာလူးကြော်တွေ ဒီလောက် စားနေတာ ငါ့ဆီက ဘယ်ဗီဇပါတာလဲ မသိဘူး။ ငါက အာလူးဆို အနံ့တောင် မခံနိုင်တာ”

ထမင်းဝိုင်းတွင် လင်းထက်က သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ရင့်ရင့်သီးသီး မဟုတ်သော်လည်း နာကျင်စေသော စကားကို ဆိုပြန်သည်။ မင်းသန့်ကတော့ ဘာမှမသိနားမလည်စွာဖြင့် အဖေဖြစ်သူကို မော့ကြည့်ကာ သွားလေးဖြဲပြပြီး ဆက်စားနေခဲ့သည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း သီတာ့ရင်ထဲတွင် မီးစခဲကို မြိုချထားရသလို ခံရခက်လှသည်။

ညဘက် လင်မယားနှစ်ယောက်တည်း ရှိချိန်တွင် သီတာ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ကန့်ကွက်မိတော့သည်။

“ကိုလင်း... တော်ရုံပဲ ကောင်းပါတယ်။ ကလေးရှေ့မှာ ဘာမဟုတ်တာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ။ ကလေးက လူပျိုပေါက်အရွယ် ရောက်နေပြီ။ စိတ်ကစားတတ်တဲ့ အရွယ်မှာ အဖေဖြစ်သူက မိသားစုဝင်တစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ သူစိမ်းတစ်ယောက်လို ဝေဖန်နေရင် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာပေါ့”

លင်းထက်က ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရာမှ ဝုန်းခနဲ ထထိုင်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော ခါးသီးမှု အငွေ့အသက်များ ဝန်းရံနေသည်။

“ငါက သံသယဖြစ်ရုံတင် ပြောတာပါ။ မင်းက ဘာဖြစ်လို့ ဒီလောက်တောင် တုန်လှုပ်နေရတာလဲ သီတာ။ ငါပြောတာ မှားလို့လား။ ကလေးက ငါ့သွေး၊ ငါ့သား ဆိုတာကို ငါ့စိတ်ထဲမှာ ယုံကြည်ချက် အပြည့်အဝ မရနိုင်လို့ မေးမိတာ။ မင်းမှာ ဖုံးကွယ်ထားတာ ဘာရှိလို့လဲ”

ထိုစကားလုံးသည် သီတာ့ပါးကို ရိုက်လိုက်သလို ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။ အမျိုးသားအပေါ်တွင် တစ်သက်လုံး သစ္စာရှိရှိ ပေါင်းသင်းလာခဲ့သော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာသည် လင်သားဖြစ်သူ၏ စိုးစဉ်းမျှသော သံသယအောက်တွင် မြေလူးခဲ့ရလေပြီ။ သီတာ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ စောင်ကိုခေါင်းခြုံကာ တိတ်တဆိတ် ရှိုက်ငိုမိပါတော့သည်။

အပိုင်း (၃) 

အိမ်တွင်းရေး ပြဿနာဟူသည် တစ်ခါစတင်လျှင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကြီးထွားတတ်စမြဲ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့လင်မယားနှစ်ယောက်သည် ဘာမဟုတ်သော ကိစ္စလေးများဖြင့် ရန်ဖြစ်တိုင်း၊ လင်းထက်က ထို ‘သံသယ’ အကြောင်းအရာကို ဆွဲဆွဲသွင်းကာ အဆုံးသတ်လေ့ရှိသည်။ စျေးဝယ်တာ နောက်ကျခြင်း၊ ဟင်းချက်တာ ငန်ခြင်း၊ ဖုန်းပြောနေခြင်း စသည့် သာမန်ကိစ္စအားလုံးသည် လင်းထက်အတွက် သီတာ့အပေါ် သံသယပွားစရာ အကြောင်းပြချက်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“မင်း ဖုန်းကို ဘယ်သူနဲ့ ပြောနေတာလဲ သီတာ။ ငါ ဝင်လာတော့ ချက်ချင်း ချပစ်လိုက်တယ်ပေါ့ ဟုတ်လား”

“သူငယ်ချင်း သဇင်နဲ့ ပြောနေတာလေ ကိုလင်းရဲ့။ ရှင် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ အခုနောက်ပိုင်း ရှင့်စိတ်တွေ အရမ်းလွန်လာပြီ။ ကျွန်မကို စောင့်ကြည့်နေတာ ရဲအရာရှိတစ်ယောက်က တရားခံကို စောင့်ကြည့်နေသလိုပဲ”

“ငါက မစောင့်ကြည့်လို့ ရမလား။ ငါ့အိမ်မှာ ငါမသိတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေဦးမလဲ။ ငါ ကျွေးမွေးပြုစုထားတဲ့ ကလေးကကော ငါ့သား ဟုတ်ရဲ့လားလို့ တွေးမိတိုင်း ငါ့ရင်ထဲမှာ ရူးမတတ်ပဲ”

သီတာ့တွင် ငိုရန် မျက်ရည်ပင် မရှိတော့ပြီ။ သူမ ခေါင်းကိုသာ ရမ်းမိရင်း အခန်းပြင်သို့ ထွက်ခဲ့ရသည်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံးသည် ယခင်ကလို နွေးထွေးမှု မရှိတော့ဘဲ၊ အေးစက်စက် အက်ကွဲသံများဖြင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

မင်းသန့်လေးကတော့ အိမ်တွင်းက တင်းမာမှုများကို ခံစားမိပုံရသော်လည်း ဘာမှဝင်မပြောဘဲ ပိုမိုတိတ်ဆိတ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ကျောင်းမှပြန်လာလျှင် အခန်းထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်ကာ တံခါးပိတ်ထားလေ့ရှိသည်။ မိဘနှစ်ဦးကြားက ရေးမပြတတ်သော လေထုညစ်ညမ်းမှုကို လူပျိုပေါက်ကလေးတစ်ဦး၏ အာရုံခံစားမှုက အပြည့်အဝ သိရှိနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း သီတာတို့ လင်မယားကမူ မိမိတို့၏ အတ္တစစ်ပွဲထဲတွင် နစ်မွန်းနေသဖြင့် သားဖြစ်သူ၏ အပြောင်းအလဲကို သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

အပိုင်း (၄) 

ထိုနေ့ညနေက မိုးသက်မုန်တိုင်း ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်နေခဲ့သည်။ အပြင်တွင် မိုးချုန်းသံများ တဒိန်းဒိန်း မြည်ဟည်းနေသလို၊ သီတာတို့၏ ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးထဲတွင်လည်း မုန်တိုင်းတစ်ခု ဆင်နွှဲနေခဲ့သည်။

“ငါ မခံစားနိုင်တော့ဘူး သီတာ။ ဒီအတိုင်း သံသယစိတ်နဲ့ နေ့တိုင်း ရှင်သန်နေရတာထက်စာရင် အဖြေတစ်ခုကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်တယ်။ ငါ DNA စစ်ချင်တယ်”

လင်းထက်၏ စကားလုံးများသည် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို အခန်းတွင်း၌ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သီတာသည် လက်ထဲက ဖန်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ ချလိုက်မိသည်။

“ကိုလင်း... ရှင် အရမ်းလွန်သွားပြီ။ ဒီလောက်နှစ်တွေအကြာကြီး အတူနေလာပြီးမှ၊ ကျွန်မအပေါ်မှာ ရော၊ ရှင့်သားအပေါ်မှာပါ ဒီလို စော်ကားဖို့ စဉ်းစားရက်တယ်ပေါ့။ DNA စစ်မယ် ဟုတ်လား။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ရှိတဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ခြေတော်တင် စုတ်ဖြဲပစ်လိုက်တာပဲ။ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ သဘောမတူနိုင်ဘူး”

“မင်း သဘောမတူနိုင်ဘူးဆိုတာ ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိလို့ပဲ မဟုတ်လား။ တကယ်လို့ မင်းသန့်က ငါ့သား အစစ်အမှန်ဆိုရင် မင်း ဘာဖြစ်လို့ ကြောက်နေရတာလဲ”

လင်းထက်က အော်ဟစ်ကာ စားပွဲကို လက်သီးဖြင့် ထုလိုက်သည်။ သီတာလည်း ဒေါသနှင့် ခံပြင်းစိတ်တို့ ပေါင်းစပ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးရင်း ပြန်လည်အော်ဟစ်မိတော့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးသည် သားဖြစ်သူ မင်းသန့်က သူ့အခန်းထဲတွင် နားကြပ်တပ်ကာ စာဖတ်နေသဖြင့် ဤအသံများကို ကြားလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု တထိုက်လက်မှတ် တွေးထင်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့ မှားသွားခဲ့သည်။

အပိုင်း (၅) 

သူတို့နှစ်ဦး အပြန်အလှန် အော်ဟစ်ငြင်းခုံနေစဉ် ဧည့်ခန်းတံခါးဝဆီမှ အေးစက်စက် ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သီတာနှင့် လင်းထက်တို့ လန့်ဖျပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်မိချိန်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော ပုံရိပ်ကြောင့် နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သားလေး မင်းသန့်သည် တံခါးဝတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာလေးသည် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့ကြောင့် နီမြန်းနေပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှ မျက်ရည်များမှာ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တသွင်သွင် စီးကျနေခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်လုံးလေးမှာ တုန်ရီနေသော်လည်း မျက်လုံးများကမူ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် စူးရှနေခဲ့သည်။

“သား... သားလေး...”

သီတာ ကတုန်ကရင်ဖြင့် သားဆီသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း မင်းသန့်က လက်ကာပြကာ တားဆီးလိုက်သည်။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း မိဘနှစ်ပါးလုံးကို တစ်လှည့်စီ စိုက်ကြည့်သည်။

“တော်ကြပါတော့... တော်ကြပါတော့ဗျာ။ ကျွန်တော် ဒီအခန်းထဲကနေ အမေတို့ နေ့တိုင်း ရန်ဖြစ်သံတွေကို ကြားနေရတာ စိတ်ကုန်လှပြီ။ စိတ်ပျက်ဖို့လည်း ကောင်းလှပြီ”

မင်းသန့်၏ အသံသည် ငိုသံစွက်နေသော်လည်း ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ ထို့နောက် သူသည် အဖေဖြစ်သူ လင်းထက်ကို တည့်တည့်ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းကို ဆိုလိုက်သည်။ ထိုစကားသည် လင်းထက်နှင့် သီတာ့ကို ကျောက်ရုပ်ပမာ ဆွံ့အသွားစေခဲ့သည်။

“ဒါဆိုလည်း စစ်လိုက်လေ။ အဖေ ဖြစ်ချင်နေတဲ့ DNA စစ်ဆေးမှုကို လုပ်လိုက်။ ကျွန်တော်က အဖေ့သား မဟုတ်ဘူးဆိုတဲ့ အဖြေထွက်လာပါစေလို့ပဲ ကျွန်တော် ဘုရားမှာ ဆုတောင်းတယ်... သိလား။ ဒါမှ... ဒါမှ အဖေ ကျွန်တော့်ကို နောက်ဆုံးတော့ သားအဖြစ်ကနေ အပြတ်ဖြတ်ပြီး ဒီအိမ်ကနေ မောင်းထုတ်လို့ရမှာ”

အပိုင်း (၆) 

မင်းသန့်၏ စကားအဆုံးတွင် ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးတစ်ခုလုံး ဝိညာဉ်ကင်းမဲ့သွားသည့်အလား တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ အပြင်က မိုးခြုန်းသံများပင် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို မဖြိုခွဲနိုင်တော့။ ဖြစ်ပေါ်လာသော တိတ်ဆိတ်မှုသည် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။

လင်းထက်၏ မျက်နှာသည် သွေးဆုတ်သွားသလို ဖြူလျော်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သားဖြစ်သူထံသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ပုခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ရင်း ရှင်းပြရန် ကြိုးစားတော့သည်။

“မဟုတ်ဘူး သား... သားကို အဖေက အဲဒီလို သဘောနဲ့ ပြောတာမဟုတ်ပါဘူး။ အဖေက...”

သို့သော် နောက်ကျသွားခဲ့ပါပြီ။ မင်းသန့်သည် အဖေဖြစ်သူ၏ လက်များကို ရုန်းကန်ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲတွင် ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော အဖေ့အပေါ် အားကိုးချစ်ခင်သည့် အရိပ်အယောင်များ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားပြီး၊ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ဒဏ်ရာနှင့် ခါးသီးမှုတို့သာ အစားထိုးဝင်ရောက်သွားခဲ့ပြီ။

“ကျွန်တော့်ကို ဘာမှမပြောပါနဲ့တော့ အဖေ”

မင်းသန့်သည် လှည့်ထွက်သွားပြီး သူ့အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးကို ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် ပိတ်လိုက်တော့သည်။ ထိုညက မင်းသန့်တစ်ယောက် အခန်းပြင်သို့ လုံးဝမထွက်လာတော့သလို၊ ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း ပေးမဝင်ခဲ့ပါ။ သီတာ တစ်ညလုံး အခန်းတံခါးဝတွင် ထိုင်ကာ ငိုကြွေးနေခဲ့ပြီး၊ လင်းထက်ကတော့ ဧည့်ခန်းဆိုဖာပေါ်တွင် ခေါင်းကိုလက်ဝါးဖြင့်အုပ်ကာ နောင်တတရားများကြားတွင် နစ်မြုပ်နေခဲ့ရသည်။

အပိုင်း (၇) 

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် အိမ်ကလေးသည် သချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ မင်းသန့်သည် အခန်းပြင်သို့ ထွက်လာသော်လည်း မိဘနှစ်ဦးလုံးကို မျက်လုံးချင်းမဆိုင်ဘဲ ရေတစ်ခွက်သောက်ကာ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ နှုတ်ဆိတ်နေမှုသည် အော်ဟစ်ဆဲဆိုခြင်းထက် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာကို ပေးစွမ်းနေခဲ့သည်။

အခြေအနေကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့မှန်း သိလိုက်ရသောအခါ သီတာနှင့် လင်းထက်တို့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ရတော့သည်။ ဤသည်မှာ သံသယကို ဖြေရှင်းရန် မဟုတ်ဘဲ၊ ထပ်မံကွဲအက်တော့မည့် မိသားစုကို တားဆီးရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ကိုလင်း... ရှင့်ကြောင့် ကလေး စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားပြီ။ အခုတော့ ရှင်ဖြစ်ချင်တဲ့အတိုင်း စစ်ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှာစစ်ရင် ကလေးရဲ့ သိက္ခာကို ငဲ့တဲ့အနေနဲ့ ကျွန်မတို့ ပြည်ပ ထွက်စစ်ကြမယ်”

သီတာ့စကားကို လင်းထက် ဘာမှမငြင်းဆန်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူတို့ သုံးယောက်သား ပြည်ပနိုင်ငံတစ်ခုသို့ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။ ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးတွင် မင်းသန့်သည် လေယာဉ်ပေါ်၌ကော၊ ဟိုတယ်တွင်ပါ စာအုပ်တစ်အုပ်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အဖေနှင့်အမေကို စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ချေ။

ဆေးရုံတွင် DNA စစ်ဆေးရန် သွေးနမူနာနှင့် တံတွေးနမူနာများ ပေးအပ်ရသော အချိန်တွင်လည်း မင်းသန့်သည် ဆရာဝန်ညွှန်ကြားသမျှကို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အမူအရာကင်းမဲ့စွာ လုပ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ငြိမ်သက်နေမှုသည် သီတာ့ရင်ကို ပိုမိုစုတ်ပြတ်စေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၈) 

တစ်ပတ်အကြာတွင် စစ်ဆေးချက် ရလဒ်စာအိတ် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဆေးရုံခန်းမကျယ်ကြီးထဲတွင် သီတာ စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။ လင်းထက်သည် ဘေးမှနေ၍ ရင်တမမဖြင့် ကြည့်နေခဲ့သည်။

ရလဒ်ကတော့ သီတာ အစကတည်းက သေသေချာချာ သိထားသည့်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

“၉၉.၉၉% ဖခင်အရင်းအမြစ် ဖြစ်ကြောင်း သေချာပါသည်။”

လင်းထက်သည် စာရွက်ကို ကြည့်ရင်း ဒူးထောက်ကျလုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး သီတာ့ကို ကြည့်ကာ တောင်းပန်စကား ဆိုရန် ပြင်သည်။

“သီတာ... ငါ... ငါ မှားသွားတယ်။ ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”

သို့သော် သီတာ့တွင် ဝမ်းသာရိပ်ပင် မရှိတော့ပါ။ သူမ စာရွက်ကို ယူကာ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော သားဖြစ်သူ မင်းသန့်၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။ မင်းသန့်သည် စာရွက်ကို တစ်ချက်သာ ဖတ်ကြည့်ပြီး၊ စားပွဲပေါ်သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပစ်တင်ထားလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အံ့သြခြင်း၊ ဝမ်းသာခြင်း လုံးဝမရှိဘဲ လစ်ဟာနေခဲ့သည်။

“သား... အဖေက သားရဲ့ အဖေအရင်း အစစ်အမှန်ပါ သားရယ်။ အဖေတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်” လင်းထက်က သား၏လက်ကို ကိုင်ရန် ကြိုးစားသည်။

မင်းသန့်က လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး အဖေဖြစ်သူကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီစာရွက်က အဖေနဲ့ ကျွန်တော် သွေးသားတော်စပ်တယ်ဆိုတာကို သက်သေပြနိုင်လိမ့်မယ် အဖေ။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော် လပေါင်းများစွာ ကြားခဲ့ရတဲ့ အဖေ့ရဲ့ သံသယစကားလုံးတွေ၊ အမေ့အပေါ် စော်ကားခဲ့တဲ့ စကားတွေကိုတော့ ဒီစာရွက်က ဖျောက်ဖျက်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အခုတော့ ဒီကိစ္စက ကျွန်တော်နဲ့ ဘာမှမဆိုင်တော့ပါဘူး”

အပိုင်း (၉) 

ရန်ကုန်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အခြေအနေများမှာ တိုးတက်မလာခဲ့ဘဲ ပိုမိုဆိုးရွားလာခဲ့သည်။ မင်းသန့်သည် အိမ်တွင် ဆက်မနေနိုင်တော့ကြောင်း သီတာ့ကို ဖွင့်ပြောလာခဲ့သည်။

“အမေ... သား အဖွားအိမ် (သီတာ့အမေအိမ်) ကို ခဏသွားနေမယ်။ သား... ဒီအိမ်ထဲမှာ အသက်ရှူရတာ မွန်းကြပ်လွန်းလို့ပါ။ ခဏလောက် ဖြစ်ဖြစ် အဖေနဲ့အမေရဲ့ အဝေးမှာ နေဖို့ လိုအပ်တယ်”

သီတာ သားကို မတားရက်ခဲ့ပါ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပတ်က မင်းသန့်သည် သူ၏ အဝတ်အစား သေတ္တာလေးကို ဆွဲကာ အဖွားဖြစ်သူအိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့လေပြီ။ သားလေး ထွက်သွားသောနေ့က အိမ်ကြီးတစ်အိမ်လုံး ခြောက်ကပ်ပြီး အထီးကျန်ခြင်း အမည်းစက်ကြီး ထီးထီးကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သီတာ အမေ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်၍ သား၏ အခြေအနေကို နေ့တိုင်း မေးမြန်းရသည်။

“သမီးရယ်... မင်းသန့်ကတော့ အိမ်မှာ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအကြောင်းကို သူ လုံးဝ ထုတ်မပြောဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်က သူ့အဖေအကြောင်း စကားစလိုက်ရင်လည်း ချက်ချင်းပဲ တခြားအကြောင်းအရာကို လမ်းကြောင်းလွှဲပစ်လိုက်တာပဲ။ သူ့မျက်နှာလေး ကြည့်ရတာ တစ်ခုခုကို အောင့်အည်းထားရသလိုပဲ သမီးရယ်”

အမေ့စကားကြောင့် သီတာ ဖုန်းကို ကိုင်ရင်း ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲကာ ရှိုက်ငိုမိပြန်သည်။ သားလေးသည် ဒေါသထွက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့နှလုံးသားတစ်ခုလုံးကို ပိတ်ဆို့ထားခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် ပို၍ပင် ရင်ကျိုးရပါသည်။

အပိုင်း (၁၀) 

တစ်ဖက်တွင်လည်း လင်းထက်သည် လူသေတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် အလုပ်ကိုလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်ဘဲ ညဘက်ဆိုလျှင် သား၏ အခန်းအလွတ်လေးထဲတွင် ဝင်ထိုင်ကာ သားအသုံးအဆောင်လေးများကို ကိုင်တွယ်ရင်း ငိုကြွေးလေ့ရှိသည်။

“ငါ... ငါ အခြေအနေတွေ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး သီတာ။ ငါက ယောကျာ်းချင်း သိချင်တဲ့ သံသယစိတ်လေးတစ်ခုကြောင့်ပဲ စစ်ချင်ခဲ့တာပါ။ ကလေးက ဒီလောက်အထိ စိတ်နာသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ တကယ်မထင်ခဲ့ဘူး”

လင်းထက်က သီတာ့ခြေသလုံးကို ဖက်ကာ နောင်တတရားများဖြင့် အော်ဟစ်ငိုကြွေးသည်။ သို့သော် သီတာ့ရင်ထဲတွင် လင်းထက်အပေါ် သနားစိတ်ထက် ခါးသီးမှုက ပိုများနေခဲ့သည်။

“ရှင် မထင်ခဲ့ဘူး ဟုတ်လား ကိုလင်း။ လူပျိုပေါက်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်အတွက်၊ မိမိ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့ အဖေအရင်းက သားအရင်း ဟုတ်မဟုတ် သံသယဝင်ပြီး စစ်ဆေးဖို့ ကြိုးစားတာကို ကြားလိုက်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားမလဲဆိုတာ ရှင် မတွေးခဲ့ဘူးလား။ ရှင်က ရှင့်ရဲ့ အတ္တနဲ့ သံသယကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်ခဲ့တာလေ။ အခုတော့ ရှင့်သံသယရဲ့ ရလဒ်က ရှင့်သားကို ရှင်ကိုယ်တိုင် လက်လွှတ်လိုက်ရတာပဲ”

သီတာ့စကားလုံးများက လင်းထက်ကို ပိုမို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အမှန်တရားကို ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း၊ ပျော်ရွှင်စရာ မိသားစုဘဝကိုမူ ရာသက်ပန် ဆုံးရှုံးလိုက်ရလေပြီ။

အပိုင်း (၁၁) 

ယခုအချိန်တွင် သီတာ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို မသိတော့ပါ။ အိမ်ထောင်ရေးကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန်ထက်၊ သားလေး၏ ကွဲကြေသွားသော နှလုံးသားကို မည်သို့ ပြန်လည်ပြုပြင်ရမည်ကိုသာ သူမ တွေးတောနေမိသည်။

လူပျိုပေါက်အရွယ် စိတ်ဒဏ်ရာဟူသည် ကလေးဘဝကထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ရာသက်ပန် အမာရွတ် ထင်ကျန်ရစ်တတ်သည်။ လင်းထက်ကို သားဖြစ်သူနှင့် သွားရောက်တွေ့ဆုံခိုင်းရန်လည်း မင်းသန့်၏ စိတ်အခြေအနေက ခွင့်ပြုဦးမည်မဟုတ်ပေ။

သီတာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူမ သားလေးရှိရာ အမေ့အိမ်သို့ တစ်ယောက်တည်း သွားရောက်ခဲ့သည်။ ညနေစောင်းတွင် အခန်းလေးထဲတွင် စာဖတ်နေသော သားဖြစ်သူ၏ ဘေးတွင် သီတာ တိတ်တဆိတ် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။

“သား... အမေ့ကို စိတ်ဆိုးနေတုန်းပဲလား”

မင်းသန့်က စာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး သီတာ့ကို ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယခင်ကလို ခါးသီးမှုများ မရှိတော့ဘဲ၊ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် မောပန်းခြင်းအရိပ်အယောင်များသာ ရှိတော့သည်။

“ကျွန်တော် အမေ့ကို စိတ်မဆိုးပါဘူး အမေ။ အမေ ဘာမှ မမှားခဲ့တာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ အဖေ့ကို မြင်ရင် အဲဒီနေ့က ပြောခဲ့တဲ့ စကားလုံးတွေပဲ နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေလို့ပါ။ ကျွန်တော် အချိန်ခဏလိုချင်တယ် အမေ။ ကျွန်တော့်ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ပါနဲ့ဦး”

အပိုင်း (၁၂) 

သားလေး၏ စကားကြောင့် သီတာ သားကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားမိတော့သည်။ သားလေးမှာလည်း အမေ့ရင်ခွင်ထဲတွင် လူပျိုပေါက်အရွယ် သိက္ခာကို မေ့ဖျောက်ကာ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးပါတော့သည်။ ထိုမျက်ရည်များသည် စိတ်ဒဏ်ရာများကို ဆေးကြောပေးမည့် ကနဦးဆေးစက်များ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု သီတာ ယုံကြည်လိုက်သည်။

မိသားစုတစ်ခုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်အတွက် DNA ရလဒ်စာရွက်တစ်ရွက်ထက်၊ အပြန်အလှန် နားလည်မှုနှင့် အချိန်ဟူသော ဆေးဝါးက ပိုမိုလိုအပ်ကြောင်း သီတာ နားလည်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းထက်ကိုလည်း အချိန်တစ်ခုပေး၍ သူ၏ အမှားအတွက် စိတ်ရှည်လက်ရှည် နောင်တရခွင့် ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့မနက်တွင် သီတာနှင့် မင်းသန့်တို့ အမေ့အိမ်ရှေ့က ဝရံတာတွင် ထိုင်ရင်း ကောင်းကင်ကြီးကို မော့ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ အဝေးဆီမှ နေဝန်းနီကြီးသည် တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ် တက်လှမ်းလာနေသည်။

သံသယဟူသော အမှောင်ထုကြောင့် မိသားစုကမ္ဘာလေး ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း၊ အမှန်တရားနှင့် မေတ္တာတရားတို့၏ အလင်းရောင်အောက်တွင် ဒဏ်ရာများကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ကုစားရင်း၊ တစ်နေ့သောအခါတွင်မူ သူတို့ သုံးယောက်သား လက်ချင်းပြန်တွဲကာ အိမ်ပြန်နိုင်မည့် နေ့ရက်ကို သီတာ ယုံကြည်ချက်အပြည့်ဖြင့် မျှော်လင့်နေပါတော့သည်။

"သွေးသား တော်စပ်ခြင်းကို စာရွက်တစ်ရွက်ဖြင့် သက်သေပြနိုင်သော်လည်း၊ မိသားစုဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကိုမူ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မေတ္တာတရားဖြင့်သာ တည်ဆောက်နိုင်ခြင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။"

(ပြီးပါပြီ။)