အပိုင်း (၁)
အရှေ့အလယ်ပိုင်း၏ ပူပြင်းခြောက်သွေ့သော လေထုသည် အခန်းကျဉ်းလေးထဲသို့ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသည်။ ကိုသက်ဦး ကုတင်စွန်းတွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများသည် ဟန်းဆက်မျက်နှာပြင်ပေါ်က အမေ့ထံမှ လာသော စာတိုလေးအပေါ်တွင် ရပ်တန့်နေခဲ့သည်မှာ နာရီဝက်ခန့် ရှိပြီ ဖြစ်သည်။
"သား... အမေ ပြောစရာရှိတယ်၊ စိတ်ကို တင်းတင်းထားပြီး နားထောင်ပါ။ ညည်းမိန်းမ ပြီးခဲ့တဲ့လက ဆေးရုံတက်ရတာ နေမကောင်းလို့ မဟုတ်ဘူး။ သူများကိုယ်ဝန် ပျက်ကျလို့တဲ့..."
ထိုစာသားများသည် ကိုသက်ဦး၏ ရင်ဝကို တူနှင့် ထုလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အသက် (၄၃) နှစ်အရွယ်၊ ရင့်ကျက် တည်ငြိမ်လှသော အစိုးရအရာရှိဟောင်းတစ်ယောက်၏ လောကဓံကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းတို့သည် ထိုစက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာပင် ပြာပုံဘဝသို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် မိသားစုအတွက်၊ ကလေးနှစ်ယောက်၏ အနာဂတ်အတွက် မြန်မာပြည်က အရာရှိအလုပ်ကို စွန့်လွှတ်ကာ ပြည်ပသို့ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်မှာ လေးနှစ်တိုင်ခဲ့ပြီ။ လိုလေသေးမရှိအောင်လည်း ရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့သည်။
"မဖြစ်နိုင်တာ... မိသားစုကို ဒီလောက်ချစ်တဲ့ နွယ်က... ငါ့ကို သစ္စာဖောက်လိမ့်မယ်လား..."
ကိုသက်ဦး တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်ရင်း အခန်းမျက်နှာကြက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဖုန်းအဆက်အသွယ်မပြတ်၊ နေ့တိုင်းစကားပြောဖြစ်နေသည့် ဇနီးသည်က မိမိအပေါ် ယခုကဲ့သို့ ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု အိပ်မက်ပင် မမက်ခဲ့ဖူးချေ။ ပူလောင်လှသော ကန္တာရလေထုထက် သူ၏ ရင်ထဲက သောကမီးက ပို၍ ပြင်းပြနေတော့သည်။
အပိုင်း (၂)
နောက်တစ်နေ့တွင် ကိုသက်ဦး ရန်ကုန်က အမေ့ထံသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ အမေ့၏ အသံသည် တုန်ရီနေပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ရိပ်များ သိသာနေသည်။
"အမေ... သေချာလို့လားဗျာ။ ကျွန်တော့်ကို သေချာအောင် ပြန်ပြောပါဦး။ နွယ်က ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်တော့ နေမကောင်းလို့ သွေးအားနည်းလို့ ဆေးရုံတက်ရတာပဲ ပြောတာ"
"သေချာလွန်းလို့ ပြောရတာပါ သားရယ်။ အမေတို့လည်း အစက မယုံလို့ ဆေးရုံအထိ သေချာသွားစုံစမ်းတာ။ ဆရာဝန်တွေ၊ သူနာပြုတွေကအစ အတည်ပြုပေးတယ်။ သူတို့က တမင်ဖုံးထားကြတာ။ သား စိတ်ဆင်းရဲမှာစိုးလို့ အမေတို့ကလည်း တစ်လလောက် စောင့်ကြည့်ပြီးမှ အခုမှ ပြောပြရတာပဲ" အမေ့ စကားလုံးတိုင်းသည် ကိုသက်ဦး၏ နှလုံးသားကို ဆူးနှင့် ဆွတ်သကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။
အဝေးရောက် ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ အားနည်းချက်သည် ဘာမျှ လက်တွေ့မလုပ်နိုင်ခြင်းပင်။ ထိုညက ကိုသက်ဦး တစ်မှေးမျှ မအိပ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ရန်ကုန်က အိမ်အပြန်လမ်းတွင် နွယ်သည် အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နှင့် လက်တွဲနေမည့် မြင်ကွင်းမျိုးကို တွေးမိတိုင်း ရူးမတတ် ခံစားရသည်။ သစ္စာတရားကို အခြေခံပြီး တည်ဆောက်ထားသော လေးနှစ်တာ အဝေးရောက်ဘဝသည် ယခုတော့ ပြိုလဲပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။
အပိုင်း (၃)
ဇနီးသည်ကို အပြစ်တင်ချင်သော်လည်း မျက်စိထဲတွင် ကလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာက ပြေးမြင်လာသည်။ သမီးကြီးက ဆယ်ကျော်သက်အရွယ် ရောက်နေပြီဖြစ်ပြီး သားငယ်လေးကတော့ အခြေခံပညာကျောင်းသားလေးသာ ရှိသေးသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးသည် ဖခင်ဖြစ်သူကို သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ အားကိုးချစ်ခင်ကြသူများ ဖြစ်သည်။
"ငါ ကွာရှင်းလိုက်ရင်... ငါ့ကလေးတွေ ဘာဖြစ်သွားမလဲ..."
ကိုသက်ဦး ကုတင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ရင်း တွေးနေမိသည်။ ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းသည် လွယ်ကူသော်လည်း ထိုနောက်ဆက်တွဲဒဏ်ရာကို ခံစားရမည့်သူမှာ အပြစ်မဲ့သော ကလေးများသာ ဖြစ်သည်။ မိခင်၏ အပြစ်အတွက် ကလေးများတွင် လူတောမတိုးနိုင်စရာ အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သွားမည်ကို သူ အစိုးရိမ်ဆုံး ဖြစ်သည်။
တစ်ဖက်တွင်လည်း အမျိုးသားတစ်ယောက်၏ သိက္ခာ၊ အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်၏ မာနက ထိုသစ္စာဖောက်မှုကို လက်ခံရန် ငြင်းဆန်နေသည်။ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ အလုပ်လုပ်နေရသည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော ပြည်ပအလုပ်ခွင်သည် ယခုတော့ ကိုသက်ဦးအတွက် ငရဲခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် အဆင်မပြေမှုများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်လာခဲ့တော့သည်။
အပိုင်း (၄)
ကိုသက်ဦး ဇနီးဖြစ်သူ နွယ်ထံသို့ ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော နွယ်၏ မျက်နှာသည် အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေသော်လည်း ထုံးစံအတိုင်း ပြုံးရွှင်စွာ ဆီးကြိုသည်။
"ကိုကြီး... အလုပ်တွေ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ထမင်းစားပြီးပြီလား"
နွယ်၏ ထိုပုံမှန်မေးခွန်းများသည် ယခုအခါ ကိုသက်ဦးအတွက် ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်ဟု ခံစားရစေသည်။ "အဆင်ပြေပါတယ် နွယ်... နွယ်ရော နေကောင်းသွားပြီလား။ ပြီးခဲ့တဲ့လက ဆေးရုံတက်ရတာ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ အမှန်အတိုင်း ပြောပြပါဦး"
နွယ်၏ မျက်ဝန်းများ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားသည်ကို ကိုသက်ဦး သတိပြုမိလိုက်သည်။ သို့သော် နွယ်က ချက်ချင်းပင် လေသံကို ထိန်းကာ "နွယ် ပြောပြီးပြီပဲ ကိုကြီးရဲ့၊ ဆရာဝန်က သွေးအားနည်းလို့ အနားယူရမယ် ပြောတာပါ" ဟု ငြင်းဆိုသည်။
"ငါ့ကို အခုထိ လိမ်နေတုန်းပဲလား နွယ်..." ဟု ကိုသက်ဦး ရင်ထဲက အော်ဟစ်လိုက်ချင်သော်လည်း စိတ်ကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ထားလိုက်ရသည်။ အမှန်အတိုင်း ဝန်မခံသေးသည့် ဇနီးသည်၏ ဘဝင်မကျဖွယ် အပြုအမူများက သံသယကို ပိုမို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။
အပိုင်း (၅)
ကိုသက်ဦး ပြည်ပသို့ ထွက်လာကတည်းက တစ်လလျှင် ငွေ မည်မျှ ပို့ပေးခဲ့သည်ကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။ အိမ်အသုံးစရိတ်၊ ကလေးကျောင်းလခ၊ နွယ်၏ အလှအပနှင့် လူမှုရေးအသုံးစရိတ် အားလုံးကို သူ တစ်ပြားမကျန် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်မှာမူ နိုင်ငံရပ်ခြားတွင် ချွေတာစုဆောင်းကာ နေထိုင်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
"ငါ ပို့ပေးတဲ့ ငွေတွေနဲ့ပဲ သူက အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပါးနေခဲ့တာပေါ့..."
ထိုအတွေးဝင်လာသောအခါ ကိုသက်ဦး၏ လက်သီးများ ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်မိသွားသည်။ အဝေးရောက် အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသားအများစု ကြုံတွေ့ရတတ်သည့် လောကဓံဆိုးသည် မိမိထံသို့ ဆိုက်ဆိုက်မြိုက်မြိုက် ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါ။ ငွေကြေးက အရာရာကို ပြည့်စုံစေနိုင်သော်လည်း မိန်းမတစ်ယောက်၏ လောဘနှင့် သစ္စာမဲ့မှုကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ချေ။
အပိုင်း (၆)
ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ကိုသက်ဦး အမေ့ထံသို့ ထပ်မံ ဖုန်းဆက်ကာ ဆေးရုံက အထောက်အထားများကို ထပ်မံ အတည်ပြုခိုင်းသည်။ အမေက သားဖြစ်သူ၏ စိတ်ဒဏ်ရာကို သိသဖြင့် အသံကို နှိမ့်ကာ ပြောရှာသည်။
"သားရယ်... အမေလည်း မင်းမျက်နှာကို ငဲ့လို့ ဒီမိန်းမကို အိမ်ကနေ မောင်းမထုတ်သေးတာ။ ကလေးတွေလည်း ရှိနေတော့ အမေတို့လည်း ခေါင်းခဲရတယ်။ ဆေးရုံက မှတ်တမ်းမှာတော့ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချတာလို့ ယူဆရတဲ့ လက္ခဏာတွေ ရှိတယ်လို့ စုံစမ်းရတယ်"
ဖျက်ချတာလား၊ ပျက်ကျတာလားဟူသော မေးခွန်း၏ အဖြေသည် အရေးမကြီးတော့ပါ။ အဓိကအချက်မှာ မိမိမဟုတ်သော အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်၏ ရင်သွေးကို သူမ လွယ်ထားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
"အမေ... ကျွန်တော် ကွာရှင်းရမလား။ ဒါမှမဟုတ် မျက်စိမှိတ်ပြီး ခွင့်လွှတ်ရမလား။ ကျွန်တော် လမ်းပျောက်နေပြီ အမေရာ..."
ကိုသက်ဦး၏ ယောက်ျားရင့်မကြီးတစ်ယောက်၏ ငိုသံစွက်နေသော စကားကြောင့် အမေဖြစ်သူလည်း ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိပါတော့သည်။
အပိုင်း (၇)
ညနေခင်းတစ်ခုတွင် သမီးကြီးဖြစ်သူက ဖခင်ထံသို့ ဖုန်းဆက်လာသည်။ ကလေးမလေး၏ အသံသည် တက်ကြွရွှင်လန်းနေသည်။
"ဖေဖေ... သမီး ဒီလ စာမေးပွဲမှာ အဆင့် (၁) ရတယ် သိလား။ မေမေက သမီးကို မုန့်ဖိုးတွေအများကြီးပေးပြီး ချီးမြှင့်တယ်။ ဖေဖေ မြန်မာပြည်ကို ဘယ်တော့ပြန်လာမှာလဲဟင်။ သမီးတို့ ဖေဖေ့ကို လွမ်းလှပြီ"
သမီးဖြစ်သူ၏ စကားသံများကို နားထောင်ရင်း ကိုသက်ဦး ရင်ထဲတွင် ဆို့နင့်လာသည်။ ကလေးများသည် မိခင်၏ နောက်ကွယ်က အမှောင်ထုကို ဘာမျှ မသိရှာကြချေ။ သူတို့အတွက် မိခင်သည် ကောင်းမွန်သော မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"အေးပါ သမီးရယ်... ဖေဖေလည်း သမီးတို့ကို လွမ်းပါတယ်။ မကြာခင် ပြန်လာခဲ့မယ်နော်..."
ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ကိုသက်ဦး မျက်ရည်များ ဝဲလာမိသည်။ အကယ်၍ သူသာ ကွာရှင်းခြင်းကို ရွေးချယ်လိုက်ပါက ဤကလေးငယ်များ၏ ပျော်ရွှင်စရာ ကမ္ဘာလေးသည် တစ်စစီ ကြေမွသွားပေတော့မည်။
အပိုင်း (၈)
ကိုသက်ဦး စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ မြန်မာပြည်က သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက်တစ်ယောက်ထံသို့ လျှို့ဝှက် စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။ ထိုသူငယ်ချင်းက ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် သတင်းစကား ပါးလာခဲ့သည်။
"သက်ဦး... မင်း စိတ်ကို ပြင်ထားပါ။ နွယ်က မင်းမရှိတဲ့ကြားထဲ ရပ်ကွက်ထဲက လူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ ငြိစွန်းနေတာ ကြာပြီလို့ ကြားတယ်။ အိမ်ကိုလည်း ထိုလူက အဝင်အထွက် ရှိတယ်တဲ့။ ကလေးတွေ ကျောင်းသွားချိန်ဆိုရင်..."
သူငယ်ချင်းဖြစ်သူက စကားကို ဆုံးအောင် မပြောသော်လည်း ကိုသက်ဦး အားလုံးကို ရိပ်မိလိုက်သည်။ မျက်နှာကို လက်ဝါးနှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ကာ သူ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိသည်။ မိမိက နေပူကြဲကြဲအောက်တွင် ပင်ပန်းကြီးစွာ လုပ်ကိုင်နေရချိန်၌ ဇနီးဖြစ်သူက မိမိ၏ အိမ်ဂေဟာထဲတွင်ပင် အခြားယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ခေါ်သွင်းကာ သစ္စာဖောက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤအမှန်တရားသည် သူ၏ အမျိုးသားမာနကို နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်လိုက်ခြင်းပင်။
အပိုင်း (၉)
ယခုအခါ ကိုသက်ဦးတွင် ရွေးချယ်စရာ လမ်းနှစ်လမ်းသာ ရှိတော့သည်။ တစ်လမ်းမှာ အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ကာ ကလေးများအတွက် အိမ်ထောင်ရေးကို ဆက်ထိန်းထားရန် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်လမ်းမှာမူ အမှန်တရားကို ဖော်ထုတ်ကာ ကွာရှင်းပြတ်စဲရန် ဖြစ်သည်။
"ငါ ဒီအတိုင်းတော့ အလိမ်ခံမခံနိုင်တော့ဘူး..."
သူသည် နွယ်ထံသို့ တိုက်ရိုက် ဖုန်းခေါ်ဆိုပြီး အပြတ်ပြောရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖုန်းဝင်သွားသောအခါ နွယ်၏ အသံထွက်လာသည်။
"နွယ်... ငါ မင်းကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မေးမယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့လက ဆေးရုံတက်တာ ဘာကြောင့်လဲ။ အမေတို့ ဆေးရုံမှာ အကုန်စုံစမ်းပြီးပြီ။ မင်းမှာ သူများ ကိုယ်ဝန် ရှိခဲ့တာ မဟုတ်လား"
ဖုန်းလိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ နွယ်၏ ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ကိုသာ ကြားရတော့သည်။ သူမ ဘာမျှ ပြန်လည် မငြင်းဆန်နိုင်တော့ချေ။ အမှန်တရားသည် နှစ်ဦးကြားထဲတွင် ဝုန်းခနဲ ပြိုကျလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
အပိုင်း (၁၀)
"ကိုကြီး... နွယ်... နွယ် မှားသွားပါတယ်။ နွယ် တောင်းပန်ပါတယ်..."
နွယ်သည် ဖုန်းထဲမှနေ၍ အော်ဟစ်ငိုယိုကာ တောင်းပန်တော့သည်။ သို့သော် ထိုတောင်းပန်မှုများသည် ကိုသက်ဦး၏ နာကျင်မှုကို မသက်သာစေခဲ့ပါ။
"မင်း ငါ့ကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘူး၊ ကလေးတွေရဲ့ မျက်နှာကိုကော မငဲ့ဘူးလား နွယ်။ ငါ မင်းကို ဘာလိုလေသေးရှိလို့လဲ..." ကိုသက်ဦး၏ လေသံသည် နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောပြွမ်းနေသည်။
"နွယ် အထီးကျန်လို့ပါ ကိုကြီးရယ်... ကိုကြီးက အဝေးမှာဆိုတော့ နွယ် စိတ်အမှားတစ်ခု လုပ်မိသွားတာပါ။ ကလေးတွေကို ငဲ့ပြီး နွယ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ..." နွယ်က ကလေးများကို အကြောင်းပြကာ ကရုဏာသက်အောင် တောင်းပန်နေသည်။ သို့သော် သူမ၏ လုပ်ရပ်သည် ခွင့်လွှတ်ရန် အလွန် ခဲယဉ်းလှသော အပြစ် ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။
အပိုင်း (၁၁)
ထိုနေ့မှစ၍ ကိုသက်ဦးနှင့် နွယ်တို့ကြားတွင် စကားပြောဆိုမှုများ နည်းပါးသွားခဲ့သည်။ နွယ်က အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံတောင်းပန်နေသော်လည်း ကိုသက်ဦး၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ သူမအပေါ် ထားရှိခဲ့သော အချစ်နှင့် ယုံကြည်မှုတို့သည် ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ငါ မြန်မာပြည်ကို ပြန်လာခဲ့မယ်..." ကိုသက်ဦး ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ အဝေးကနေပြီး ဖြေရှင်းနေ၍ မရတော့ပါ။ လက်တွေ့ မြန်မာပြည်သို့ ပြန်ကာ ကလေးများ၏ အနာဂတ်နှင့် အိမ်ထောင်ရေး ကိစ္စကို အပြတ်အသတ် ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။
သူသည် လေယာဉ်လက်မှတ်ကို ဖြတ်လိုက်ပြီး၊ အလုပ်ရှင်ထံတွင်လည်း ခွင့်ရက် အရေးပေါ် တောင်းခံလိုက်သည်။ ရန်ကုန်သို့ ပြန်ရမည့် လမ်းခရီးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စရာ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ သောကများနှင့် ပြည့်နှက်နေသော ခရီးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။
အပိုင်း (၁၂)
လေယာဉ်သည် ရန်ကုန်အပြည်ပြည်ဆိုင်ရာ လေဆိပ်သို့ သက်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ကိုသက်ဦး လေဆိပ်အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့ချိန်တွင် မျှော်လင့်စောင့်စားနေသော ကလေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ခေါင်းငုံ့ကာ ရပ်နေသော ဇနီးဖြစ်သူ နွယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
"ဖေဖေ..." ဟု အော်ကာ ပြေးဖက်ကြသော ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကိုသက်ဦး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားမိသည်။ မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
သူ နွယ်၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ နွယ်၏ မျက်ဝန်းများတွင် နောင်တ၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တောင်းပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကိုသက်ဦးသည် အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်၊ ဖခင်တစ်ယောက်၏ လမ်းဆုံလမ်းခွသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းဖြင့် မိမိ၏ သိက္ခာကို ဆယ်ယူမလား၊ သို့မဟုတ် ကလေးများ၏ အနာဂတ်အတွက် ဤအမည်းစက်ကို ရင်ထဲတွင် မြိုသိပ်ကာ ဒဏ်ရာများနှင့် အိမ်ထောင်ရေးကို ဆက်လက် သယ်ဆောင်သွားမလား...။
လေဆိပ်အပြင်က မိုးဖွဲလေးများကြားတွင် ကိုသက်ဦးသည် ကလေးနှစ်ယောက်၏ လက်ကို ဆွဲကာ ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ နွယ်ကတော့ အနောက်ကနေ ခပ်လှမ်းလှမ်းက လိုက်ပါလာဆဲ...။ လူ့ဘဝ၏ အခက်ခဲဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အချစ် သို့မဟုတ် အမုန်း မဟုတ်ဘဲ၊ သားသမီးအတွက် ရင်ဘတ်ကို ခွဲကာ ပေးဆပ်ရခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်လိုက်ပါတော့သည်။
