"ဆွေမျိုးချစ်ယောင်္ကျား နဲ့ ယုတ်မာလွန်းတဲ့ ယောက်မ"

 

အခန်း (၁) 

ညဉ့်ဦးယံ၏ လေပြေသည် အေးမြလှသော်လည်း နှင်းဆီ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုလု ပူလောင်နေသည်။

ဘဏ်စာအုပ်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရီနေ၏။ သိန်းရာဂဏန်းမကသော၊ ပြီးခဲ့သည့် ၃ နှစ်လုံးလုံး ခေါင်းချွေးခြေမကျအောင် နှစ်ယောက်လုံး ရုန်းကန်စုဆောင်းခဲ့ရသည့် ငွေပမာဏသည် တစ်ပြားမှ မကျန်တော့ဘဲ သုည (0) အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

“မင်း... မင်း ဒါကို ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ ကိုလင်း...”

နှင်းဆီ၏ အသံမှာ တုန်ယဉ်နေပြီး မျက်ရည်များက ပါးပြင်ပေါ်သို့ တားမနိုင်ဆီးမရ စီးကျလာသည်။

လင်း သည် အခန်းထောင့်ရှိ ကုတင်စောင်းတွင် ခေါင်းငိုက်စိုက်ချကာ ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အပြစ်ရှိစိတ်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှုပ်ထွေးစွာ ယှက်သန်းနေ၏။

“နှင်း... ကိုယ် ရှင်းပြပါရစေဦး။ ကိုယ်လည်း စိတ်ပူသွားလို့ပါ။ မမက... မမက သူ့မှာ ‘ကင်ဆာရောဂါရင့်’ နေလို့၊ ၊ ချက်ချင်း ဆေးမကုရင် အသက်အန္တရာယ် ရှိတယ်ဆိုပြီး ငိုယိုပြီး ဖုန်းဆက်လာတာ။ အဲ့ဒါကြောင့် ကိုယ်... ကိုယ် နှင်းကို မပြောနိုင်ဘဲ ချက်ချင်း လွှဲပေးလိုက်တာပါ...”

လင်း၏ စကားကြောင့် နှင်းဆီ ရင်ဝကို အကန်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ သားအိမ်ကင်ဆာကဲ့သို့ သေလုမြောပါး ရောဂါဝေဒနာကို အကြောင်းပြပြီး ငွေတောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှန်တရားက ထိုမျှ မရိုးရှင်းခဲ့။

“ရောဂါ ဟုတ်လား ကိုလင်း? ရှင် တကယ်ပဲ မသိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သိရက်နဲ့ မျက်စိမှိတ်ထားတာလား? ရှင့်မမနဲ့ ရှင့်မတ်ဖြစ်သူ ဘာလုပ်နေလဲ ရှင့်ကို နှင်း သေချာ စုံစမ်းပြီးပြီ။ သူတို့ လောင်းကစား (Online Gambling) မှာ သိန်းပေါင်း ထောင်ချီ ရှုံးပြီး ဒေဝါလီခံရမလို ဖြစ်နေလို့ ရှင်တို့မောင်နှမ နှစ်ယောက် ကျမ ရဲ့  သွေးချွေးတွေနဲ့ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို လိမ်ယူသွားတာ!”

နှင်းဆီ၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံသည် အခန်းငယ်လေးအတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ခက်ခဲလွန်းသော နေ့ရက်များစွာကို သူမ ပြန်လည် မြင်ယောင်လာသည်။ နေ့လယ်စာကို ချွေတာစားခဲ့ရရက်များ၊ ကိုယ်ပိုင် အိမ်လေးတစ်လုံးရလျှင် နွေးထွေးစွာ နေထိုင်ကြမည်ဆိုသည့် အိမ်မက်များ... အားလုံးသည် ယခုတော့ ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ။

အခန်း (၂)

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် နှင်းဆီသည် ဒေါသနှင့် ခံပြင်းမှုကို မအောင့်နိုင်ဘဲ ယောက်မဖြစ်သူ ‘မမကြီး’ ၏ အိမ်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုသော အားနာမှု သို့မဟုတ် တောင်းပန်မှုကို မျှော်လင့်မိခဲ့သည်။ သို့သော် အရှိတရားက သူမ၏ ပါးကို အရှိန်ပြင်းပြင်းဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်သလိုပင်။

မမကြီးသည် ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် ခြေပစ်လက်ပစ် ထိုင်ရင်း ကော်ဖီသောက်နေသည်။ နှင်းဆီ ဝင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း မျက်ခုံးတစ်ချက်သာ ပင့်ရုံမျှ ကြည့်သည်။

“မမကြီး... နှင်းတို့ ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ပေးပါ။ အဲ့ဒါ နှင်းတို့ ၃ နှစ်လုံးလုံး အငတ်ခံ၊ အဆာခံပြီး စုထားတဲ့ အိမ်ဖိုးတွေပါ။ မမကြီးမှာ တကယ် ရောဂါမရှိဘဲ လောင်းကစားကြွေး ဆပ်ဖို့ လိမ်ယူတယ်ဆိုတာ လူကြားရင် မကောင်းဘူးနော်”

နှင်းဆီက အသံကို ထိန်းပြီး ပြောသော်လည်း မမကြီးက မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ကာ လက်ထဲက ခွက်ကို စားပွဲပေါ် ဒုန်းကနဲ ချလိုက်သည်။

“ဟဲ့ နှင်းဆီ... နင် စကားကို ဆင်ခြင်ပြော စမ်း။ လိမ်တယ် ဟုတ်လား? ငါက မောင်နှမချင်း ခက်ခဲလို့ အကူအညီ တောင်းတာ။ လင်းကလည်း သူ့မမ အခက်အခဲကို ကူညီတာပဲ။ နင်တို့မှာ အလုပ်အကိုင်တွေ ရှိနေသေးတာပဲ၊ နောက်ထပ် ပြန်စုပေါ့ အေ့။ ဘာဖြစ်လဲ... မောင်နှမအချင်းချင်း ကူညီတာကို နင်က အခု ဘာလဲ... ငါ့ကို တရားစွဲမှာလား? စွဲလေ... စွဲစမ်းပါ”

မမကြီး၏ ရိုင်းစိုင်း စုတ်ပြတ်လှသော စကားလုံးများကြောင့် နှင်းဆီ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီလာသည်။ ကိုယ့်အပြစ်ကို မသိသည့်အပြင် မောင်နှမ သံယောဇဉ်ကို ဓားစာခံလုပ်ကာ အနိုင်ကျင့်နေသော ထိုအမျိုးသမီးကို ကြည့်ပြီး နှင်းဆီ ရွံရှာမိသည်။

“နင်တို့ ဇနီးမောင်နှံ အလုပ်ရှိသေးတယ်ဆိုပြီး တွေးတာလား? ဒါ နှင်းရဲ့ လုပ်အားခတွေလည်း ပါတယ်။ မမကြီးတို့ ရဲ့ လောင်းကစား အမှိုက်ကန်ကို နှင်းရဲ့ အိမ်မက်တွေနဲ့ လာမဖုံးပါနဲ့!” ဟု နှင်းဆီက ပြတ်သားစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

အခန်း (၃)

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ နှင်းဆီ၏ ဒေါသမီးသည် လင်းအပေါ်သို့ ကူးစက်တော့သည်။ လင်းက နှင်းဆီ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ ငိုယို တောင်းပန်သည်။

“နှင်းရယ်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်။ မမက အဲ့လို လူစားမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ သူ ခဏ စိတ်အခက်အခဲ ဖြစ်လို့ နေမှာပါ။ ငါတို့ ပြန်စုကြတာပေါ့နော်... ကိုယ် အလုပ်တွေ ပိုလုပ်ပါ့မယ်”

လင်း၏ မပြတ်သားမှု၊ မောင်နှမ အသိုင်းအဝိုင်းအပေါ် မျက်စိမှိတ် အလိုလိုက်မှုများက နှင်းဆီကို ပို၍ စိတ်ပျက်စေသည်။

“တော်စပ်... ကိုလင်း။ ရှင် ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ဘာလို့ ဒီလောက် ပျော့ညံ့နေရတာလဲ? ကျမ ယောက္ခမ (ရှင့်အမေ) ဆီ သွားပြောမယ်။ သူတို့ သမီး ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ အမိဘတွေ သိသင့်တယ်”

ထိုအခါ လင်း၏ မျက်နှာ ဖြူလျော်သွားပြီး နှင်းဆီကို အတင်း ဖက်တွဲ တားဆီးတော့သည်။

“မလုပ်ပါနဲ့ နှင်းရယ်... အမေက သွေးတိုးနဲ့ နှလုံးရောဂါ အခံ ရှိတာ နှင်းအသိပဲလေ။ ဒီအကြောင်းတွေ သာ သိသွားရင် အမေ စိတ်shock ရပြီး အသက်အန္တရာယ် ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ အမေ့ကို ငဲ့ပါဦး နှင်းရယ်... ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်”

လင်း၏ စကားသည် နှင်းဆီကို ကန့်လန့်ကာ နောက်ကွယ်သို့ တွန်းပို့လိုက်သလိုပင်။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် မိခင်၏ ရောဂါကို ဒိုင်းသဖွယ် အသုံးပြုနေကြခြင်းလော? သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်ပင် အသက်အန္တရာယ် ရှိ၍လော?

နှင်းဆီ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အသက်ရှူရန်ပင် ခက်ခဲလာသည်။ အမျိုးသားဖြစ်သူက ဇနီးထက် မိသားစုကို ပိုငဲ့ညှာကာ၊ လျှို့ဝှက်ချက်များဖြင့် အနာဂတ်ကို မှောင်ချပစ်ခဲ့ပြီ။

အခန်း (၄) 

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသော်လည်း အိမ်ကလေးအတွင်း၌ နှုတ်ဆိတ်ခြင်းများကသာ စိုးမိုးနေသည်။ နှင်းဆီသည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စဉ်းစားခန်း ဖွင့်နေမိသည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင် လမ်းခွဲ ၃ လမ်း ရှိနေသည်။

• ပထမလမ်းစ: ဥပဒေအတိုင်း ယောက်မကို တရားစွဲရန်။ သို့သော် လိမ်လည်မှုဖြင့် တရားစွဲလျှင် အမျိုးသားဖြစ်သူနှင့် အိမ်ထောင်ရေးသည် ချက်ချင်း ပြတ်တောက်သွားမည်မှာ သေချာသည်။

• ဒုတိယလမ်းစ: ယောက္ခမကြီးထံ သွားရောက် အသိပေးပြီး အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ခိုင်းရန်။ သို့သော် အကယ်၍ သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦး ရောဂါဖောက်လာပါက ထိုအပြစ်သည် သူမ၏ ပုခုံးပေါ်သို့ ကျရောက်လာမည်လား?

• တတိယလမ်းစ: ဤမျှ လျှို့ဝှက်တတ်ပြီး မပြတ်သားသော အမျိုးသားနှင့် အနာဂတ်ကို ဆက်လက် လက်တွဲရန် သင့်/မသင့် ဆုံးဖြတ်ချက်။

“ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ...” နှင်းဆီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ ၃ နှစ်တာ တည်ဆောက်ခဲ့သော အိမ်ထောင်ရေးသည် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့သွားသောအခါ ဖဲထုပ်ဖြင့် ဆောက်ထားသော အိမ်ကလေးလို ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေချေပြီ။

အခန်း (၅) -

နောက်ဆုံးတွင်တော့ နှင်းဆီ စိတ်ကို ပြတ်သားစွာ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အမှောင်ထုထဲတွင် ရုန်းကန်နေရသော သားကောင်အဖြစ် အလား အမြဲတမ်း နေသွားမည် မဟုတ်ပါ။

သူမ လင်းကို ကန့်လန့်ကာ ဖွင့်ပြီး ကတ်ကျေးတစ်ခု ပေးလိုက်သလို ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုလင်း... နှင်း ရှင်တို့ မိသားစု ဇာတ်လမ်းထဲမှာ ဓားစာခံ အဖြစ် မခံနိုင်တော့ဘူး။ ရှင့်မမကို နှင်း တရားစွဲမယ်။ ပြီးတော့ ရှင့်အမေကိုလည်း နှင်း ကိုယ်တိုင် သေချာ နူးနူးညံ့ညံ့နဲ့ အမှန်တရားကို အသိပေးမယ်။ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ရမှာ ကြောက်လို့ လိမ်ညာမှုတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကို နှင်း ဆက်ပြီး မသယ်ပိုးနိုင်ဘူး”

လင်းသည် မျက်ရည်များဖြင့် နှင်းဆီကို မော့ကြည့်သည်။

“ပြီးတော့... ကိုလင်း။ ရှင့်ရဲ့ မပြတ်သားမှုတွေက ကျမတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ။ ရှင့်မမဘက်ကပဲ အမြဲရပ်တည်ပြီး ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ အိမ်မက်ကို နင်းချေခဲ့တဲ့ ရှင့်ကို နှင်း လင်ယောက်ျားအဖြစ် ဆက်ပြီး အားမကိုးနိုင်တော့ဘူး။ ကျမတို့ ခဏ လမ်းခွဲကြရအောင်”

နှင်းဆီသည် အဝတ်အိတ်ကို ဆွဲကာ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး ထွက်လာခဲ့သည်။ လေပြေအေးသည် သူမ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်တိုက်သွားစဉ် ရင်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ငွေကြေးဆိုသည်မှာ ပြန်ရှာ၍ ရနိုင်သော်လည်း၊ ပျောက်ဆုံးသွားသော ‘အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ မာန်မာနနှင့် ယုံကြည်မှု’ ကိုမူ မည်သည့်ငွေကြေးနှင့်မျှ ပြန်ဝယ်၍ မရနိုင်တော့ပေ။ သူမသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ရန်နှင့် အမှန်တရားအတွက် ရှေ့ဆက်ရန် ခြေလှမ်းသစ်ကို စတင်လိုက်ပါတော့သည်။