"သားနှင့် အမေကြားက ဓားစာခံ"

 

အခန်း (၁) 

အိမ်ရှေ့ခန်းမှ ကြေးစည်သံလွင်လွင်နှင့်အတူ သင်းပျံ့လာသော အမွှေးတိုင်နံ့က ဧည့်ခန်းကျယ်ကြီးအတွင်း ဝေ့ဝဲနေသည်။ သို့သော် ထိုအေးချမ်းမှုအောက်တွင် ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး မီးခဲခဲထားသကဲ့သို့ ပူလောင်လှိုက်မောနေခဲ့သည်။ မိဘမဲ့တစ်ဦးအဖြစ် လောကဓံကို ငယ်ငယ်ကတည်းက ဒူးမထောက်ဘဲ ရုန်းကန်ခဲ့ရသည့် ကျွန်မ၊ ဈေးလောကတွင် ဆိုင်ကြီးတင့်တင့်တယ်တယ်နှင့် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ ကိုယ်ဆောက်ခဲ့သည့် ကိုယ်ပိုင်အိမ်ကလေးထဲမှာတင် အကျဉ်းသားတစ်ယောက်လို အသက်ရှူကျပ်နေရပြီ။

"ဟုတ်တယ် သမီးရေ... ညည်းတို့အမေမှာတော့ ရွာမှာတုန်းက လေဖြန်းပြီး သေမလိုဖြစ်ခဲ့တာ။ ဒီရောက်တော့လည်း သမီးအရင်းမဟုတ်တော့ မျက်နှာချိုသွေးရုံပဲ ရှိတာပေါ့။ ငါ့ခမျာ အိမ်ထဲမှာလည်း သူစိမ်းလိုပဲ... နေရတာ သိမ်ငယ်လှပါဘိတော့တယ်..."

ဟင်းအိုးတည်ရင်း ဧည့်ခန်းဘက်မှ ပျံ့လွင့်လာသော ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်စိန်အေး၏ ဖုန်းပြောသံကြောင့် ကျွန်မ လက်ထဲမှ ယောက်မပင် ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ဒေါ်စိန်အေးသည် ရွာမှ သူ့သမီး (ကျွန်မ၏ ယောက်မ) ထံ ဖုန်းဆက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ၂ လပိုင်းက လေဖြန်းစဉ်က ရွာမှာ ဆေးမြီးတိုနှင့် ကုပြီး အခြေအနေဆိုးနေ၍ မြို့ပေါ်ရှိ ကျွန်မတို့အိမ်သို့ ကိုယ်တိုင်ကားငှားပြီး သွားခေါ်ခဲ့ရသည်ကို သူ မေ့နေပြီလား။ စီးပွားရေးရှာရသည့် ကြားထဲက ဆေးရုံ၊ ဆေးခန်း လိုက်ပြ၊ ဆရာဝန်မှာသည့်အတိုင်း အာဟာရပြည့်အောင် လိုလေသေးမရှိ ပြုစုခဲ့၍ အခုဆို သူ လမ်းကောင်းကောင်းလျှောက်နိုင်၊ စကားကောင်းကောင်း ပြောနိုင်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ပြီးတော့ ညည်းမောင်ရဲ့ သမီးကလည်း အသက်က လေးနှစ်သာ ရှိသေးတယ်၊ အင်မတန် ဆိုးတာအေ။ တစ်နေ့တစ်နေ့ စားလိုက်တာလည်း ကလေးစားသလို မဟုတ်ဘူး၊ ရွာက ဝက်ကျကျွေးနေရသလိုပဲ စားတုန်း။ ဆိုးလိုက်တာမှ မိဘကလည်း သွန်သင်ဆုံးမမှု မရှိတော့ ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ အဖျားခတ်လို့။ ငါနားမလည်တဲ့ ဘာစကားတွေလဲ မသိဘူး၊ ငါ့ကို ရန်တွေ့ပြီး ဆဲနေတာ..."

ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက သွေးများ မျက်နှာဆီသို့ ဆောင့်တက်လာသည်။ ကျွန်မ သမီးလေး မေမြတ်နိုးသည် တစ်ဦးတည်းသောသမီး ဖြစ်သော်လည်း ရိုင်းစိုင်းသော ကလေးမဟုတ်ပါ။ နိုင်ငံတကာကျောင်းက သင်ပေးလိုက်သည့် အင်္ဂလိပ်ကဗျာလေးများကို မတောက်တခေါက် ရွတ်ဆိုနေခြင်းကို ဒေါ်စိန်အေးက ဆဲဆိုနေသည်ဟု စွပ်စွဲနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ယောက်မဖြစ်သူ၏ စူးရှရှအသံက ဖုန်းစပီကာမှတစ်ဆင့် ထွက်လာသည်။

"အမေရယ်... အဲဒီလောက် ဆိုးတဲ့ကလေးကိုတော့ အလိုမလိုက်နဲ့။ ဝါးခြမ်းပြားနဲ့သာ ဆော်ပစ်လိုက်။ အမေက အဘွားပဲ၊ ဆုံးမပိုင်ခွင့်ရှိတယ်"

ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲသို့ ခြေသံဖွဖွဖြင့် ဝင်သွားလိုက်သည်။ ဖုန်းချသွားသော ဒေါ်စိန်အေးကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲက ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ကာ အေးဆေးစွာ မေးလိုက်မိသည်။

"အမေ... သမီးလေးက အမေ့ကို ဘယ်တုန်းက ဘာတွေရိုင်းလို့လဲဟင်။ သမီး ရှေ့မှာလည်း ဘာမှမပြောဘဲ ဖုန်းထဲမှာကျတော့ ဘာလို့ အဲ့လိုတွေ လျှောက်ပြောနေရတာလဲ အမေရယ်။ ကလေးက အင်္ဂလိပ်လို ကဗျာရွတ်တာကို ဆဲတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

ဒေါ်စိန်အေး၏ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ ထို့နောက် မျက်ရည်များ ဖြိုင်ဖြိုင်ကျချလာကာ ရင်ဘတ်ကို တုတ်တုတ်တုတ်နှင့် ထုတော့သည်။

"အောင်မာ... နင်က ငါ့ကို ပုလိပ်စစ် စစ်နေတာလား။ ဟုတ်ပါတယ်၊ ငါက ရွာကလာတဲ့ အဘွားအိုဆိုတော့ နင်တို့က တင်ကျွေးထားရလို့ ငြိုငြင်နေကြပြီပေါ့။ ငါ့သား ပြန်လာရင် ပြောဦးမယ်။ ညည်းတို့ မျက်နှာသာ မကြည့်ချင်ရင် ငါ့ရွာ ငါပြန်မယ်"

ညနေစောင်း အမျိုးသားဖြစ်သူ ကိုကျော်သူ ကားပွဲစားအလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင်တော့ အိမ်၌ စစ်တလင်းပြင် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကိုကျော်သူသည် အိမ်ထဲဝင်လာသည်နှင့် တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေသော မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်ကာ အကျိုးအကြောင်း အစအဆုံး မသိဘဲ ကျွန်မကို မျက်မှောင်ကုတ်လျက် အော်ပါတော့သည်။

"သီတာ... နင်က ငါ့အမေကို ဘာတွေ ပြောလိုက်ပြန်ပြီလဲ။ ကားရောင်းရဝယ်ရတာ စိတ်ညစ်ရတဲ့ကြားထဲ အိမ်ပြန်လာရင် နင်တို့ မိန်းမတွေ ပြဿနာနဲ့တင် ငါ ရူးတော့မယ်။ ငါ့အမေက လေဖြန်းထားတဲ့ လူနာနော်၊ နင် နည်းနည်းပါးပါး သည်းခံလို့မရဘူးလား"

ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သမီးလေးကို ပွေ့ချီကာ အိပ်ခန်းထဲ ဝင်ခဲ့လိုက်သည်။ သမီးလေး၏ မျက်ဝန်းဝိုင်းဝိုင်းလေးများက ကျွန်မကို ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေသည်။ ဤအိမ်ကြီးသည် အပြင်ပန်းတွင် သာယာလှပသော်လည်း အတွင်း၌မူ အဆိပ်အတောက်ရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေခဲ့ပြီ။

အခန်း (၂) 

နောက်ရက်များတွင် အိမ်၏ လေထုက ပိုမို လေးလံလာသည်။ ကျွန်မ ဈေးသွားရန် ပြင်တိုင်း သမီးလေး မေမြတ်နိုးက ကျွန်မ၏ ထဘီစကို အတင်းဆွဲကာ လိုက်ချင်သည်ဟု ပူဆာတတ်လာသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သမီးလေး မွေးကတည်းက အတူရှိခဲ့ပြီး မိခင်တစ်ယောက်လို ဂရုစိုက်ပေးတတ်သည့် ကလေးထိန်း ဆရာမလေး မေသက်နှင့်ပင် အိမ်မှာ မကျန်ခဲ့ချင်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မေမေ... သမီး ဈေးကို လိုက်မယ်။ မေမေနဲ့ပဲ နေမယ်။ အိမ်မှာ မနေခဲ့ချင်ဘူး"

သမီးလေး၏ အသံတွင် တုန်ရီမှုအချို့ ပါဝင်နေသည်ကို မိခင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကျွန်မ သတိထားမိသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုနေ့က သမီးလေးနှင့် ကလေးထိန်း မေသက်ကိုပါ ဈေးဆိုင်သို့ အတူခေါ်လာခဲ့လိုက်သည်။ ဆိုင်နောက်ဖေး ခုံတန်းလျားလေးတွင် သမီးလေးကို မုန့်ကျွေးကာ ချော့မောပြီး ဘေးတွင် ဘာကြောင့် အိမ်မှာမနေချင်ရသနည်းဟု စကားစပ်၍ မေးကြည့်မိသည်။

"သမီးလေး... မေမေ့ကို အမှန်အတိုင်းပြောနော်။ အိမ်မှာ ဖွားဖွားကြီးနဲ့ နေရတာ ပျော်ရဲ့လား။ ဖွားဖွားက သမီးကို ဘာပြောလဲ"

သမီးလေးက မုန့်ဝါးနေရာမှ ရုတ်တရက် ရပ်သွားပြီး ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော မေသက်ကို လှမ်းကြည့်သည်။ မေသက်၏ မျက်နှာကလည်း ဖြူဖျော့သွားပြီး ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့သည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲ မသင်္ကာမှုများ တလိပ်လိပ် တက်လာသည်။

"မေသက်... ညီမလေး။ မမကို အမှန်အတိုင်းပြော။ အိမ်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲ။ မမက ညီမလေးကို ဘာမှ အပြစ်မပြောဘူး။ သမီးလေးကို စိတ်ပူလို့ပါ"

မေသက်က မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တိုးတိုးလေး စပြောရှာသည်။

"မမသီတာ... ညီမလည်း အဘွားဆိုတော့ ကြောက်လို့ မပြောရဲတာပါ။ အဘွားက မမသီတာ ဈေးသွားပြီဆိုရင် သမီးလေးကို အမြဲ ငေါက်တာ။ သမီးလေးက ဆော့ရင်း လမ်းလျှောက်မြန်ရင် 'ပြေးရင် ခြေသလုံးကို လိမ်ချိုးပစ်မယ်' တဲ့။ ပြီးတော့ သမီးလေး ငိုရင်လည်း 'အသံကျယ်ရင် အာဖဲ့ပစ်မယ်၊ ရေထဲ နှစ်သတ်ပစ်မယ်' လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ် မမ။ သမီးလေးမှာ ကြောက်လွန်းလို့ ညီမနောက်ပဲ ကပ်နေရတာ"

ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်၏ နှလုံးသားကို ဤမျှရက်စက်သော စကားလုံးများဖြင့် ဒဏ်ရာပေးနေခဲ့သည်ကို ကျွန်မ မသိခဲ့ရော့လေခြင်း။ သမီးလေးက ကျွန်မကို ဖက်ကာ တုန်တုန်ရီရီလေး ပြောရှာသည်။

"ဖွားဖွားကြီးက သမီးကို စုန်းမကြီးလို မျက်လုံးကြီး ပြူးပြီး ကြည့်တာ မေမေ။ သမီး ကြောက်တယ်..."

ထိုညက ကိုကျော်သူ ပြန်လာချိန်တွင် ကျွန်မ ယဉ်ကျေးသော်လည်း ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် အိပ်ခန်းထဲတွင် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။

"ကိုကျော်သူ... ရှင့်အမေ အိမ်မှာ သမီးလေးကို ဘယ်လို စကားလုံးတွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက် ညှဉ်းပန်းနေလဲ သိလား။ ရေထဲနှစ်သတ်မယ်၊ ခြေသလုံးချိုးမယ်ဆိုပြီး လေးနှစ်ကလေးကို ပြောနေတာ။ ကလေးထိန်းလည်း သက်သေရှိတယ်။ ဒါက ကလေးသူငယ် ညှဉ်းပန်းမှုပဲ"

ကိုကျော်သူက သက်ပြင်းကို ပြင်းပြင်းချကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် လက်ကာပြသည်။

"တော်စမ်းပါ သီတာရာ။ နင်ကလည်း ကလေးစကားနဲ့ ကလေးထိန်းစကားကို အတည်ယူပြီး ငါ့အမေကို စွပ်စွဲနေပြန်ပြီ။ ငါ့အမေက ရွာကလူဆိုတော့ စကားအသုံးအနှုန်း ကြမ်းချင်ကြမ်းမယ်၊ စိတ်ရင်းက ကလေးကို ချစ်လို့ အဲ့လိုပဲ စတာနေမှာပေါ့။ နင့်သမီးနဲ့ ကလေးထိန်းက ပေါင်းပြီး လိမ်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ငါ့အမေကို လူဆိုးကြီးလို မမြင်စမ်းပါနဲ့"

ကိုကျော်သူ၏ လျစ်လျူရှုမှုနှင့် မိခင်ဘက်လိုက်မှုက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဆူးခက်များဖြင့် အထပ်ထပ် ရစ်ပတ်လိုက်သကဲ့သို့ နာကျင်စေခဲ့သည်။

အခန်း (၃) 

လွန်ခဲ့သည့် တစ်ပတ်က ကလေးထိန်း မေသက် ခါးနာပြီး ဆေးရုံတက်ရသဖြင့် ရက်အနည်းငယ် ခွင့်ယူခဲ့သည်။ အိမ်တွင် ကျွန်မ ဈေးမသွားမီ အချိန်နှင့် ဈေးကပြန်လာချိန် ကြား၌ သမီးလေးသည် ဒေါ်စိန်အေးနှင့် နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ရသည့် အချိန်အချို့ ရှိခဲ့သည်။ ကျွန်မလည်း စိတ်မချသဖြင့် ဈေးဆိုင်ကို မြန်မြန်သိမ်းကာ အိမ်သို့ အပြေးပြန်ခဲ့ရသည်။

ညနေပိုင်း သမီးလေးကို ရေချိုးပေးရန် အကျီ င်္ချွတ်လိုက်ချိန်တွင်မူ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာပျက်ခဲ့ရသည်။ သမီးလေး၏ ဖြူဖွေးနုနယ်သော ပေါင်တွင်းသားလေးတွင် ကြီးမားလှသော ညိုမည်းစွဲနေသည့် အကွက်ကြီးကို တွေ့လိုက်ရခြင်းပင်။ ညှစ်ဆွဲခံထားရသည့် ပုံသဏ္ဌာန်က ထင်ရှားလှသည်။

"သမီးလေး... ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘယ်သူလုပ်တာလဲ မေမေ့ကိုပြော"

ကျွန်မ အသံများ တုန်ရီနေပြီး မျက်ရည်များ ထိန်းမရအောင် ကျလာသည်။ သမီးလေးက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုရင်း ကျွန်မ၏ လည်ပင်းကို ဖက်ထားရှာသည်။

"ဖွားဖွားကြီး... ဖွားဖွားကြီး လိမ်ဆွဲတာ။ သမီးကို ဘယ်သူ့မှ မပြောနဲ့၊ ပြောရင် အသေသတ်ပစ်မယ်လို့ ပြောတယ် မေမေ။ ဟင့်ဟင့်..."

"ဘာဖြစ်လို့ လိမ်ဆွဲတာလဲ သမီးရဲ့"

"သမီး ဗိုက်ဆာလို့ မီးဖိုချောင်ထဲက ကိတ်မုန့် သွားယူစားတာကို... ဖွားဖွားကြီးက မုန့်ခိုးစားတဲ့ အကျင့်ဆိုးမလေး ဆိုပြီး လိမ်ဆွဲတာ"

ကျွန်မသည် ဒေါသနှင့် သွေးရူးရူးကာ အခန်းပြင်သို့ ဝုန်းခနဲ ထွက်ခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်းတွင် တီဗီကြည့်နေသော ဒေါ်စိန်အေးရှေ့သို့ သွားကာ ဒူးထောက်လျက် မျက်ရည်များဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။

"အမေ... အမေ့မှာ မြေးအရင်း မရှိဘူးလား။ ဘာလို့ လေးနှစ်ကလေးကို ဒီလောက် ရက်ရက်စက်စက် ညှဉ်းပန်းရတာလဲ။ အိမ်မှာ သမီးအတွက် တစ်နေ့တာ စားဖို့ မုန့်တွေ အပြည့်အစုံ ထုတ်ပေးထားတာပဲ။ ကလေးက ဗိုက်ဆာလို့ ယူစားတာကို ခိုးစားတယ်ဆိုပြီး ပေါင်သားတွေ ညိုမည်းနေအောင် လိမ်ဆွဲရက်တယ်လား အမေ"

ဒေါ်စိန်အေးသည် အပြစ်ရှိသဖြင့် ထိတ်လန့်သွားမည့်အစား မျက်နှာကို တင်းမာကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်အော်သည်။

"အေး... ငါလုပ်တာ ဟုတ်တယ်။ နင့်သမီးက ခိုးစားတတ်တဲ့ အကျင့်ရှိနေလို့ အကျင့်ဆိုး ပျောက်အောင် ဆုံးမတာ။ ညည်းက မိဘမဲ့မို့ ကလေးကို ဘယ်လို ဆုံးမရမှန်းမသိဘူး၊ ငါက အဘွားမို့ သွန်သင်ပေးတာ။ ဘာဖြစ်လဲ... သေသွားလို့လား"

'မိဘမဲ့' ဆိုသည့် စကားလုံးက ကျွန်မ နှလုံးသား၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး ဒဏ်ရာဟောင်းကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။

အခန်း (၄) 

ထိုညတွင် ကိုကျော်သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်၌ အိမ်သည် ငရဲခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ပူလောင်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မက သမီးလေး၏ ပေါင်မှ အညိုကွက်ကို ကိုကျော်သူအား ပြသကာ ဒေါ်စိန်အေး ဝန်ခံခဲ့သည့် စကားများကို ငိုယိုကာ ပြောပြခဲ့သည်။

"ကိုကျော်သူ... ရှင်ကြည့်လိုက်စမ်း။ ရှင့်အမေက ကလေးကို နှိပ်စက်နေတာ။ ကျွန်မ သမီးလေးကို ဒီအိမ်မှာ ဆက်မထားနိုင်တော့ဘူး။ ရှင့်အမေကို ရွာပြန်ပို့ပေးပါ"

ကိုကျော်သူသည် သမီးဖြစ်သူ၏ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ပြီး ခဏတော့ ဆွံ့အသွားသည်။ သို့သော် အခန်းဝတွင် ရပ်ကာ မျက်ရည်စက်လက်နှင့် ရင်ဘတ်ဖိထားသော မိခင်ဖြစ်သူကို မြင်သောအခါ သူ၏ သွေးက နောက်တစ်ဖက်သို့ လည်သွားပြန်သည်။

"သီတာ... နင် လွန်လှပြီ။ ငါ့အမေက အသက်ကြီးပြီ၊ လေဖြန်းထားတဲ့ လူနာ။ နင်က အခု ငါ့အမေကို အိမ်ကနေ မောင်းထုတ်ဖို့အထိ ကြံစည်နေတာလား။ ကလေးကို ဆုံးမတာ နည်းနည်း လက်လွန်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ။ ငါ့အမေက ရွာပြန်မယ့်ပုံလည်း မရှိဘူး၊ သူ့သမီးနဲ့ သားမတ်က ရွာမှာ သူ့ကို ကောင်းကောင်းကျွေးတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါက သားအရင်း ဖြစ်ပြီး အမေကို ဘယ်လို ပြန်ပို့ရမလဲ"

"ဒါဆို ရှင့်သမီး ဒဏ်ရာရနေတာကျတော့ ရှင့်မျက်စိထဲ မမြင်ဘူးလား။ ကျွန်မက မိဘမရှိလို့ ရှင့်အမေကို အမေအရင်းလို ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မ သမီးကို ရန်သူလို သဘောထားပြီး ညှဉ်းပန်းနေတာကိုတော့ မိခင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ အဆုံးအဖြတ် ပေးရတော့မယ်"

"နင် ဘာဖြတ်မလဲ သီတာ။ ငါ့အမေကို နှင်ထုတ်ရင်တော့ ငါတို့ လင်မယား လမ်းခွဲရုံပဲ ရှိတယ်။ နင်က စီးပွားရေး အဆင်ပြေပြီး ဆိုင်ကြီးဖွင့်နိုင်တော့ ငါ့ကို အထင်သေးနေတာ မဟုတ်လား"

ကိုကျော်သူ၏ စကားလုံးများသည် ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်ရေး၏ နောက်ဆုံး သံယောဇဉ် ကြိုးမျှင်လေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိတော့သည်။ သူသည် အမှားအမှန်ကို မဝေဖန်နိုင်ဘဲ သိက္ခာနှင့် အတ္တကို ရှေ့တန်းတင်ကာ မိခင်ဘက်မှသာ နင်းပြောနေခဲ့သည်။

အခန်း (၅) 

ညဉ့်နက်သန်းခေါင် ယံအချိန်။ တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်နေသော်လည်း ကျွန်မ မျက်လုံးများက မှိတ်၍ မရခဲ့ပါ။ ဘေးနားတွင် မျက်ရည်စကွက်လေးများဖြင့် အိပ်ပျော်နေရှာသော သမီးလေး၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချမှတ်လိုက်မိသည်။

ကျွန်မသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘမဲ့အဖြစ် ကြင်နာနွေးထွေးမှု ကင်းမဲ့စွာ ကြီးပြင်းခဲ့ရသည်။ ထိုနာကျင်မှုကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း သိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်မ သမီးလေးကိုမူ မည်သည့် ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်မျှ အနာခံပြီး ဤအဆိပ်အတောက် လေထုထဲတွင် ဆက်မထားနိုင်တော့ပါ။ ကိုကျော်သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း မိခင်ကို ရွာပြန်ပို့မည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝမရှိသလို၊ မိခင်ဖြစ်သူမှာလည်း မြို့ပေါ်က စည်းစိမ်ကို မက်မောကာ ရွာပြန်မည့်ပုံ မပေါ်ပေ။

ကျွန်မ အိပ်ရာမှ ထကာ အဝတ်အစား အနည်းငယ်နှင့် သမီးလေး၏ ပစ္စည်းများကို အိတ်တစ်လုံးထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထည့်လိုက်သည်။ ကံကောင်းသည်မှာ ကျွန်မတွင် ကိုယ်ပိုင် ရှာဖွေထားသော စီးပွားရေးနှင့် ငွေကြေး အင်အားရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယောကျ်ားဖြစ်သူ၏ ထောက်ပံ့မှုကို မျှော်လင့်နေစရာ မလိုပါ။

နံနက် လင်းအားကြီးအချိန်၊ မြူနှင်းများ မကွဲတကွဲတွင် ကျွန်မ သမီးလေးကို ပွေ့ချီကာ အိတ်ကလေးဆွဲပြီး ထိုအိမ်ကြီးပေါ်မှ လှေကားထစ်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဆင်းခဲ့သည်။ ဧည့်ခန်း ဆိုဖာပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေသော ကိုကျော်သူနှင့် အခန်းထဲတွင် ရှိနေမည့် ဒေါ်စိန်အေးတို့ကို ကျွန်မ နောက်လှည့်မကြည့်တော့ပါ။

အိမ်တံခါးကြီးကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်ချိန်တွင် ရင်ထဲ၌ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း၊ ပွေ့ချီထားသည့် သမီးလေး၏ ကိုယ်ငွေ့နွေးနွေးလေးကြောင့် ကျွန်မ ဒူးများ ခိုင်မာသွားခဲ့သည်။ အိမ်ထောင်ကွဲရမည့် အခြေအနေကို ကျွန်မ မကြောက်တော့ပါ။ မိခင်တစ်ယောက်၏ တာဝန်သည် လင်ယောက်ျားကို မျက်နှာချိုသွေးခြင်းထက် မိမိရင်သွေး၏ လုံခြုံရေးနှင့် စိတ်ဒဏ်ရာ ကင်းဝေးရေးက ပို၍ အရေးကြီးသည် မဟုတ်ပါလား။

"မိဘမဲ့အဖြစ် ကြီးပြင်းခဲ့ရတဲ့ ကျွန်မဟာ မိသားစုဆိုတဲ့ နွေးထွေးမှုကို တသက်လုံး မက်မောခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမက်မောမှုက သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ လုံခြုံရေးကို ဖျက်ဆီးမယ့် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာတဲ့အခါမှာတော့... ကျွန်မ သမီးလေးကို ပွေ့ချီပြီး အလင်းရောင်ရှိတဲ့ လမ်းသစ်ဆီကိုပဲ ရဲရဲဝံဝံ ခြေလှမ်းလှည့်ထွက်ခဲ့လိုက်ပါပြီ။"