အခန်း (၁)
မီးဖိုချောင်ထဲက နာရီအိုကြီးရဲ့ တချက်တချက် မြည်သံက ညဉ့်နက်လေလေ ပိုကျယ်လာလေလေပဲ။ အိမ်ထောင်သက် ရှစ်နှစ်ဆိုတဲ့ သက်တမ်းတစ်လျှောက်မှာ သီတာ ဒီအသံကို ရိုးအီနေအောင် ကြားခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ညတော့ အဲဒီတောက်တောက် အသံက သီတာ့နှလုံးသားကို တစ်ချက်ချင်း လာထုနေသလိုပဲ။
မီးဖိုခုံပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ကိုကို့ရဲ့ ဖုန်းမျက်နှာပြင်က လင်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုကို ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတုန်း။ ပုံမှန်ဆိုရင် သီတာ သူတပါးရဲ့ ပုဂ္ဂလိကလွတ်လပ်ခွင့်ကို လေးစားတဲ့အနေနဲ့ ဘယ်တော့မှ မကိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ဆဋ္ဌမအာရုံက သီတာ့လက်ကို ဖုန်းဆီ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့တယ်။
မျက်နှာပြင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်စောင်...
"အိမ်ပြန်ရောက်ပြီလား ကိုကို... မမ သံသယမဝင်အောင် နေဦးနော်။ တစ်နှစ်ပြည့် အထိမ်းအမှတ် လက်ဆောင်အတွက် ကျေးဇူးပဲ..."
တစ်နှစ်... တဲ့။ သီတာ့ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားပြီး အသက်ရှူဖို့ မေ့သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လုံးလုံး သီတာဟာ ကိုကို့ရဲ့ အလုပ်များလှပါတယ်ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေတွေ၊ ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာပြီး ပင်ပန်းလို့ဆိုကာ ကျောခိုင်းအိပ်ပျော်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကြီးကို ယုံကြည်ခြင်း အပြည့်နဲ့ စောင်ခြုံပေးခဲ့တာ။ ရှစ်နှစ်ပတ်လုံး သီတာ့ကမ္ဘာဟာ ကိုကိုတစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ခဲ့တာ။
"မေမေ..."
ညဝတ်အင်္ကျီလေး ဝတ်ထားတဲ့ ခြောက်နှစ်သမီးလေး သော်သော်က အခန်းတံခါးဝမှာ မျက်လုံးလေး ပွတ်ပြီး ရပ်နေတယ်။ သီတာ ဖုန်းကို အမြန်ချလိုက်ပြီး မျက်ရည်တွေကို အတင်းသိမ်းကာ သမီးလေးဆီ ပြေးသွားမိတယ်။ သမီးလေးကို ပွေ့ချီထားရင်း သီတာ့ရင်ထဲ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်၊ သီတာ့ရဲ့ မှီခိုနေရတဲ့ ဘဝ... အားလုံးက ကမ်းပါးပြိုသလို ပြိုကျကုန်ပြီ။
အခန်း (၂)
"သီတာ... ဒီနေ့ ဟင်းက နည်းနည်းပေါ့နေသလိုပဲ။"
ထမင်းစားပွဲမှာ ကိုကိုက ပုံမှန်အတိုင်း ဟင်းခတ်ဇွန်းကို ကိုင်ရင်း ပြောတယ်။ မျက်နှာက အေးဆေးနေတာပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လုံးလုံး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုကို ရင်ဘတ်ထဲ ထည့်ထားတဲ့လူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာဟာ ဒီလောက်အထိ တည်ငြိမ်နိုင်ပါ့မလားလို့ သီတာ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေမိတယ်။
"ကိုကို့ လျှာက ပေါ့နေတာ နေမှာပါ။ သီတာကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပဲ ချက်တာပဲ။"
သီတာ့အသံက တုန်ရင်မနေအောင် အစွမ်းကုန် ထိန်းထားရတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ စကားလုံးတွေက ဆူပွက်နေတာ။ 'ဘာလို့လဲ ကိုကို... သီတာ ဘာလိုနေလို့လဲ... သမီးလေးကိုရော မသနားဘူးလား' လို့ အော်ဟစ်မေးပစ်ချင်ပေမဲ့ နှုတ်ခမ်းကိုပဲ နာကျင်အောင် ကိုက်ထားမိတယ်။ သီတာ့မှာ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ မရှိဘူး။ တက္ကသိုလ်ပြီးကတည်းက ကိုကို့ရဲ့ "အိမ်မှာပဲ နားနားနေနေ နေပါ မိန်းမရယ်၊ ကိုယ် ရှာကျွေးမယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် အလုပ်မလုပ်ဘဲ အိမ်ရှင်မပဲ လုပ်ခဲ့တာ။
"မေမေ... သမီးကို မုန့်ဖိုးပေးဦး။ ကျောင်းမှာ ကိတ်မုန့်ဝယ်စားမလို့။" သော်သော်လေးက ကြားထဲက ဖြတ်ပြောတယ်။
ကိုကိုက ပိုက်ဆံအိတ်ထဲက တစ်သောင်းတန်တစ်ရွက် ထုတ်ပေးပြီး သမီးခေါင်းကို ပွတ်တယ်။ အဲဒီလက်ကပဲ မနေ့ညက တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ပခုံးကို ဖက်ခဲ့တာမလား။ သီတာ ထမင်းလုတ်ကို မျိုချလို့မရတော့ဘူး။ လည်ချောင်းထဲမှာ ဖန်ကွဲစတွေ တစ်ဆို့နေသလိုပဲ။ ရန်ဖြစ်လိုက်ရင် သီတာ့မှာ သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး သွားစရာ နေရာမရှိဘူး။ မိဘတွေကလည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီတိတ်ဆိတ်ခြင်း စစ်တုရင်ပွဲမှာ သီတာဟာ အကြပ်အတည်းဆုံး အကွက်ကို ရောက်နေပြီ။
အခန်း (၃)
ကိုကို အလုပ်သွားတော့ အိမ်တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။ သီတာ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ မှန်ထဲမှာ ပေါ်လာတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ အသက် ၃၀ ကျော်၊ မျက်ကွင်းတွေ ညိုပြီး၊ ဆံပင်တွေ ရှုပ်ပွနေတဲ့ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်။ အလှပြင်ဖို့ မေ့လျော့နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ။ ကိုကို့ကိုပဲ ဂရုစိုက်၊ သမီးလေးကိုပဲ လိုက်ကြည့်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးနေခဲ့တာ။
"ငါ ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ..."
သီတာ့ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ ငိုရလွန်းလို့ မျက်လုံးတွေလည်း စပ်ဖျဉ်းနေပြီ။ ညက ဖုန်းထဲမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးရဲ့ ပုံကို သီတာ ရှာကြည့်မိတယ်။ သူက နုပျိုတယ်၊ လှပတယ်၊ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်နဲ့ လွတ်လပ်တက်ကြွနေတယ်။ သီတာ့လို ဟင်းနံ့တွေ၊ တူရူနံ့တွေ စွဲနေတဲ့ အိမ်ရှင်မ မဟုတ်ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ငိုနေရုံနဲ့ ပြဿနာက ပြေလည်မသွားဘူးဆိုတာ သီတာ သိတယ်။ ၈ နှစ်လုံးလုံး မှီခိုခဲ့တဲ့ သစ်ပင်ကြီးက ပိုးစားနေပြီ။ လေတိုက်ရင် လဲတော့မှာ။ သီတာ သမီးလေးအတွက် သစ်ပင်တစ်ပင် ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရတော့မယ်။ သီတာ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ပြီး တက္ကသိုလ်တုန်းက သူငယ်ချင်း နှင်းဆီဆီကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။
"နှင်းဆီ... နင့်ရဲ့ အွန်လိုင်းရှော့ပ်မှာ စာရင်းကိုင်ဖြစ်ဖြစ်၊ ပါကင်ထုပ်တဲ့အလုပ်ဖြစ်ဖြစ် လိုသေးလား။ ငါ လုပ်ချင်လို့။"
တစ်ဖက်က သူငယ်ချင်းက အံ့သြသွားပေမဲ့ သီတာ့အသံထဲက တုန်ရီမှုကို ရိပ်မိပုံရတယ်။ "လိုတယ် သီတာ။ နင်လုပ်မယ်ဆို အားလုံးအဆင်သင့်ပဲ။" အဲဒီစက္ကန့်မှာပဲ သီတာ့ရင်ထဲက ကြောက်စိတ်တွေကြားထဲက မျှော်လင့်ချက်အလင်းတန်းလေး တစ်ခု စပြီး မြင်လိုက်ရတယ်။
အခန်း (၄)
တစ်လ ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီ။ သီတာ ဘာမှမသိသလိုပဲ နေခဲ့တယ်။ ကိုကိုကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ အချိန်မှန်ညာ၊ အချိန်မှန် အပြင်ထွက်တုန်း။ ဒါပေမဲ့ သီတာ ပြောင်းလဲသွားပြီ။ နေ့ခင်းဘက် ကိုကို အလုပ်သွားချိန်ဆို သီတာ အလုပ်လုပ်တယ်။ ညဘက် ကိုကို ပြန်လာရင်တော့ သမီးလေးကို စာပြရင်း ကိုယ့်လက်ထဲမှာ ကိုယ်ပိုင်ရှာထားတဲ့ ပိုက်ဆံအချို့ ရှိလာပြီဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ခွန်အားမွေးတယ်။
"သီတာ... မနက်ဖြန် ကိုယ် နယ်ဘက်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ နှစ်ရက်လောက် သွားရမယ်။" ကိုကိုက အဝတ်အစားတွေ ထည့်ရင်း ပြောတယ်။
နယ်ကို သွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ယောက်နဲ့ ခရီးသွားတာလားဆိုတာ သီတာ့မှာ အဖြေရှိပြီးသားပါ။ အရင်ကဆိုရင်တော့ ကိုကို့ကို လွမ်းလို့ ငိုနေမိမှာ။ အခုတော့ သီတာ့ရင်ထဲမှာ အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုပဲ ရှိတော့တယ်။
"ဟုတ်ကဲ့... အလုပ်ကိစ္စဆိုတော့လည်း ဂရုစိုက်သွားပါ ကိုကို။ သမီးလေးအတွက် မုန့်ဝယ်ခဲ့ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။"
သီတာ ကိုကို့ရဲ့ အင်္ကျီကော်လာကို သေသေချာချာ ပြင်ပေးလိုက်တယ်။ ဒါဟာ နောက်ဆုံးအကြိမ် ပြင်ပေးခြင်း ဖြစ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ကိုကို မသိရှာဘူး။ ကိုကို့ကို ကြည့်ရတာ သီတာ ဘာမှမသိဘူးအထင်နဲ့ စိတ်အေးနေတဲ့ ပုံပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အယုံကြည်ရဆုံး ဇနီးသည်က သူ့ကို လှည့်စားပြီး လမ်းခွဲဖို့ ပြင်ဆင်နေတယ်ဆိုတာ သူ ဟာသတစ်ခုလိုတောင် ထင်မိမှာ မဟုတ်ဘူး။
အခန်း (၅)
ကိုကို ခရီးကပြန်လာတဲ့ ညနေခင်းမှာ အိမ်က တိတ်ဆိတ်လို့နေတယ်။ အိမ်ရှေ့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ ကိုကို့မျက်နှာမှာ အံ့သြမှုတွေ အပြည့်။ ဧည့်ခန်းစားပွဲပေါ်မှာ စာအိတ်တစ်အိတ်နဲ့ အိမ်သော့ ရှိနေတယ်။
စာအိတ်ထဲမှာ လင်မယားကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း သဘောတူညီချက် စာချုပ်။ ပြီးတော့ ကိုကို့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ဖုန်းစခရင်ရှော့ ဓာတ်ပုံတချို့။
ကိုကို့ဖုန်းဆီ သီတာ့ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျ ဝင်လာတယ်။
"ကိုကို... ရှစ်နှစ်တာကာလအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကိုကို့အချစ်တွေ သီတာ့ဆီကနေ တခြားတစ်ယောက်ဆီ ပြောင်းသွားတာ တစ်နှစ်ရှိပြီဆိုတာ သီတာ သိပြီးပါပြီ။ သီတာ့ကို မှီခိုနေရလို့ ဘာမှမလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ထင်နေလား။ သမီးလေးနဲ့ သီတာ့အတွက် ကိုယ်ပိုင်ခြေထောက်ပေါ် ရပ်တည်နိုင်မယ့် လမ်းစကို ရှာဖွေပြီးပါပြီ။ သမီးလေးကိုတော့ သီတာ ခေါ်သွားတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သမီးလေးကို စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာတဲ့ အဖေမျိုးရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ မကြီးပြင်းစေချင်လို့ပဲ။ လိုက်မရှာပါနဲ့တော့။"
မြို့ပြရဲ့ တစ်နေရာက တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုထဲမှာတော့ သီတာ သမီးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်က လတ်ဆတ်တဲ့ လေထုကို ရှူသွင်းလိုက်တယ်။
မှီခိုခြင်းဆိုတဲ့ လှောင်အိမ်ကနေ သီတာ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ပြီ။ ရှစ်နှစ်တာ သစ္စာရှိခဲ့တဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက ပြိုပျက်သွားခဲ့ပေမဲ့၊ သီတာ့ရဲ့ အမျိုးသမီးဘဝသစ်ကတော့ ယုံကြည်ချက်အပြည့်နဲ့ အခုမှ ပြန်လည်စတင်လိုက်တာ ဖြစ်ပါတယ်။
