အခန်း (၁)
မနက်ခင်း လေးနာရီခွဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးက ဆိတ်ငြိမ်ခြင်း နှင်းမြူတွေအောက်မှာ ပုန်းကွယ်နေဆဲ။ နှိုးစက်သံ မမြည်ခင်ကတည်းက သီတာ့ မျက်လုံးတွေ ပွင့်နေခဲ့ပြီ။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ထိုင်းမှိုင်းလေးလံနေပေမဲ့ စိတ်ကတော့ ချက်ချင်းဆိုသလို စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို နိုးကြားသွားရတယ်။ အိပ်ရာဘေးမှာ အေးစက်စက် ကျောပြင်ကြီးကို လှည့်ပြီး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေတဲ့ လင်ယောက်ျား ကိုကိုဦးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မနေ့ညက ကုမ္ပဏီကိစ္စတွေနဲ့ ညဉ့်နက်သည်အထိ စိတ်ညစ်နေခဲ့တဲ့ ကိုကိုဦးရဲ့ မျက်ခုံးတွန့်တွန့်လေးတွေကို ကြည့်ပြီး သီတာ သက်ပြင်းကို ဖွဖွလေးပဲ ချလိုက်မိတယ်။
"သူလည်း ပင်ပန်းရှာပါတယ်... ငါကပဲ အလိုက်သိရမယ်။"
သီတာ အိပ်ရာကနေ ခပ်ဖွဖွလေး ထခဲ့တယ်။ ခြေသံမကြားစေဖို့ ခြေဖျားထောက်ပြီး မီးဖိုချောင်ထဲကို ဝင်ခဲ့တယ်။ ဆန်ဆေး၊ ဟင်းအိုးတည်၊ ကလေးတွေ မနက်စာအတွက် ပြင်ဆင်ရင်း မီးဖိုချောင်ရဲ့ အမှောင်ရိပ်ထဲမှာ သီတာ့လက်ချောင်းလေးတွေ တုန်ရီနေခဲ့တယ်။ နှလုံးသားထဲက အောင့်တက်လာတဲ့ နာကျင်မှုကို အံကြိတ်ပြီး အောင့်ထားလိုက်ရတယ်။ တကယ်တော့ သီတာ့မှာ ဆရာဝန်ပြဖို့ လိုနေတဲ့ ဝေဒနာတစ်ခု ရှိနေခဲ့တာ လနဲ့ချီပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကလေးတွေရဲ့ ကျောင်းလခ၊ အိမ်လခနဲ့ ကိုကိုဦးရဲ့ လစာအခြေအနေကို တွက်ချက်ရင်း မိမိကိုယ်မိမိ ပြဖို့ကိစ္စကို အမြဲတမ်း နောက်ဆုံးစာရင်းထဲပဲ ထည့်ထားခဲ့မိတယ်။
"မေမေ... သမီး ရေနွေးနွေးလေးနဲ့ ချိုးချင်တယ်" အိပ်ချင်မူးတူး အသံလေးနဲ့ ထွက်လာတဲ့ သမီးငယ်လေးကို မြင်တော့ သီတာ ချက်ချင်းပဲ အမောတွေကို ဖျောက်ပြီး ပြုံးပြလိုက်တယ်။ "အေးအေး သမီး... မေမေ ရေနွေးတည်ပေးထားတယ်နော်။ သမီးလေး အေးမှာစိုးလို့" မျက်နှာသစ်၊ သွားတိုက်ကအစ အကုန်လုံးကို လိုက်လုပ်ပေးရင်း မိမိကိုယ်မိမိ မှန်ထဲပြန်ကြည့်ဖို့ သီတာ့မှာ အချိန်မရှိခဲ့ပါဘူး။ မျက်ဝန်းအောက်က အမည်းကွင်းတွေနဲ့ ဖြူဖျော့နေတဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေကို မြင်ရင် ကလေးတွေ စိတ်မကောင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ မျက်နှာကို သနပ်ခါး ခပ်ထူထူလေး အမြန် လိမ်းကျံလိုက်ရတယ်။
ယောက်ျားဖြစ်သူ နိုးလာတော့လည်း အဝတ်အစား၊ လည်ကတုံးကအစ အဆင်သင့်ဖြစ်အောင် ပြင်ပေးပြီးသား။ ကိုကိုဦးက ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ရင်း မျက်မှောင်ကုတ်လျက်— "သီတာ... ဒီလ ကားအာမခံကြေး သွင်းရဦးမယ်။ မင်းဆီမှာ အပိုငွေ ရှိသေးလား။ ကုမ္ပဏီက ပရောဂျက်တစ်ခု အဆင်မပြေလို့ လောလောဆယ် ငွေကြပ်နေတယ်" သီတာ့ ရင်ထဲ ဗလောင်ဆူသွားတယ်။ မိမိ စုထားတဲ့ လက်ဝတ်ရတနာလေးတွေတောင် ကုန်သလောက် ရှိနေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကိုကိုဦး ပိုပြီး စိတ်ညစ်သွားမှာ စိုးရိမ်စိတ်က ချက်ချင်း ဝင်ရောက်နေရာယူလိုက်တယ်။ "ရှိပါတယ် ကိုကိုဦးရယ်... မပူပါနဲ့။ သီတာ စီစဉ်ထားလိုက်မယ်။ ကိုကိုဦးက အလုပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်နော်" ကိုကိုဦးက သီတာ့ပခုံးကို ခပ်ဖွဖွပုတ်ပြီး— "မင်းရှိလို့ တော်သေးတာပေါ့ သီတာရာ။ မင်းကတော့ အမြဲ အဆင်ပြေနေတာပဲ" တဲ့။
အဆင်ပြေနေတာပဲဆိုတဲ့ စကားလုံးက သီတာ့ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ လူတိုင်း အဆင်ပြေဖို့အတွက် သီတာဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ရတာကို ဘယ်သူမှ မမြင်ကြဘူး။
အခန်း (၂)
နေ့လယ်ခင်းမှာ သီတာ မိဘတွေအိမ်ကို ခေတ္တဝင်ခဲ့တယ်။ အဖေနဲ့အမေက အသက်ကြီးပြီမို့ သမီးဖြစ်သူကို မြင်ရင် အမြဲ ဝမ်းသာကြရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ မိဘဆိုတာ သွေးသားမို့ သမီးရဲ့ မျက်နှာမကောင်းတာကို ရိပ်မိကြတယ်။
"သမီး... နင် ပိန်သွားသလား။ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး။ ကိုကိုဦးနဲ့ အဆင်မပြေတာ ရှိလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေး အခက်အခဲ ရှိနေလား" အမေက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သီတာ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး မေးတယ်။
အမေ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ လက်ဖဝါးကို ထိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ သီတာ့ရင်ထဲမှာ ရှိသမျှ အပူအပင်တွေကို ရင်ဖွင့်ပြီး ငိုချလိုက်ချင်စိတ်က ထိန်းမရအောင် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ 'သမီး အရမ်းပင်ပန်းနေပြီ အမေရယ်' လို့ ပြောချင်ပေမဲ့ အဖေက နှလုံးရောဂါအခံ ရှိတာကို သတိရလိုက်တဲ့အခါ စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းဝမှာပဲ တစ်ဆို့သွားရတယ်။ သီတာ မျက်ရည်ဝဲလာတာကို မျက်တောင်ခတ်ပြီး အမြန်ဖျောက်လိုက်ရင်း အားရပါးရ ရယ်မောပြလိုက်တယ်။
"အမေကလည်း... ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ သမီးက အစားလျှော့နေလို့ ပိန်သွားတာပါ။ ကိုကိုဦးကလည်း သမီးကို အရမ်းဂရုစိုက်ပါတယ်။ ငွေကြေးကလည်း အပိုတောင် ရှိသေးတယ်" သီတာ့စကားကြောင့် အမေက သက်ပြင်းချရင်း ပြုံးနိုင်သွားတယ်။ "အေးပါကွယ်... နင်တို့ အဆင်ပြေရင် အမေတို့က စိတ်အေးရတာပဲ။ သမီးက အမြဲတမ်း အိမ်ထောင်ရေးကို နိုင်နိုင်နင်းနင်း ရှိတာပဲ။ အမေ ဂုဏ်ယူပါတယ်"
အမေ့အိမ်ကအပြန် လမ်းမပေါ်မှာ လျှောက်လာရင်း သီတာ့ ခြေလှမ်းတွေက မိန်းမောနေခဲ့တယ်။ လမ်းဘေးက ဆိုင်ခန်းတွေ၊ သွားလာနေတဲ့ လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ကမ္ဘာကြီးပေါ်မှာ လူတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ မိမိတစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်နေသလို ခံစားရတယ်။ မိဘတွေ စိတ်ပူမှာစိုးလို့၊ လင်ယောက်ျား သိက္ခာကျမှာစိုးလို့၊ ကလေးတွေ မျက်နှာငယ်မှာစိုးလို့... စတဲ့ "စိုးရိမ်စိတ်" တွေနဲ့ပဲ သီတာ့ဘဝကို အုတ်တံတိုင်းခတ်ထားခဲ့တာ ကြာပြီ။
မိုးသက်လေညင်းလေး တစ်ချက်အဝှေ့မှာ သီတာ့ မျက်ဝန်းကနေ မျက်ရည်တစ်ပေါက်က ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတယ်။ ဘယ်သူမှ မမြင်အောင် လက်ခုံနဲ့ သုတ်လိုက်ရင်း— "ငါရော... တကယ် အဆင်ပြေရဲ့လား..." လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး မေးမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖြေကတော့ ဆွံ့အလျက်။
အခန်း (၃)
ညနေ ၅ နာရီ။ ကလေးတွေကို ကျောင်းကကြို၊ ကျူရှင်ပို့ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်တော့ သီတာ့ ခြေဖဝါးတွေက ညောင်းညာကိုက်ခဲနေပြီ။ အိမ်ရှေ့ခန်းမှာ ကလေးတွေက ကစားစရာတွေကို အားရပါးရ ပစ်စလက်ခတ် ချထားကြတယ်။ သီတာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူပြီး ကစားစရာတွေကို လိုက်ကောက်ရတယ်။
သားကြီးက အခန်းထဲကနေ အော်ပြောတယ်— "မေမေ... သားတို့ ကျောင်းက မနက်ဖြန် Tour သွားရမယ်။ မုန့်ဖိုးနဲ့ ခရီးဆောင်အိတ် အသစ် လိုချင်တယ်" သမီးငယ်ကလည်း ငိုမဲ့မဲ့နဲ့— "မေမေ... သမီး အရောင်ခြယ်စာအုပ် ပျောက်သွားလို့။ မနက်ဖြန် အမှီ ဝယ်ပေးပါ"
ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နာကျင်မှုနဲ့ စိတ်ဖိစီးမှုတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေတဲ့အချိန်မှာ သီတာ အော်ဟစ်ပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။
"ငါကော လူပဲလေ... ငါလည်း ပင်ပန်းတတ်တာပဲ။ ငါ့ကို ဘာလို့ အားလုံးက တောင်းဆိုနေကြတာလဲ။"
ဒါပေမဲ့ စိတ်အလိုကို လွှတ်မပစ်လိုက်မိဘူး။ ကလေးတွေ စိတ်ညစ်သွားမှာ၊ ဝမ်းနည်းသွားမှာကို သီတာ မလိုလားဘူး။ ကလေးတွေရဲ့ ကမ္ဘာမှာ မေမေဆိုတာ အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ စူပါဟီးရိုးကြီး ဖြစ်နေစေချင်တာ။
"အေးအေး သားနဲ့ သမီး... မေမေ အခုပဲ ထွက်ဝယ်ပေးမယ်နော်။ သားတို့ စိတ်မညစ်နဲ့" ညနေစာ ချက်ပြုတ်ပြီးတာနဲ့ သီတာ လမ်းထိပ်ကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့ရပြန်တယ်။ လမ်းမှာ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ကျလာပေမဲ့ မိုးကာအင်္ကျီ မပါခဲ့ဘူး။ ရေစိုစိုနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ကလေးတွေက ပစ္စည်းတွေရလို့ ပျော်ရွှင်နေကြပေမဲ့ သီတာ့မှာတော့ ချမ်းတုန်ပြီး ဖျားချင်သလို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကိုယ့်အတွက် ရေနွေးတစ်ခွက်တောင် မငှဲ့နိုင်ခင်မှာပဲ လင်ယောက်ျား အလုပ်က ပြန်လာတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၄)
"သီတာ... ရေအေးအေးလေး တစ်ခွက်ပေးဦး။ ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ညည်းစရာကြီးကွာ။ စိတ်ညစ်ဖို့ ကောင်းလိုက်တာ" ကိုကိုဦးက ဆိုဖာပေါ် ပစ်ထိုင်ရင်း အိမ်တွင်းအင်္ကျီကို ဆွဲချွတ်တယ်။
သီတာ ချက်ချင်းပဲ ရေခဲသေတ္တာထဲက ရေဗူးကို ထုတ်၊ ဖန်ခွက်ထဲ ထည့်ပြီး ယူလာပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖျားချင်စိတ်ကြောင့် လက်တွေက တုန်ရီနေပြီး ကိုကိုဦးလက်ထဲ အကမ်းမှာပဲ ဖန်ခွက်က လက်ထဲကလွတ်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ဝုန်းခနဲ ကျကွဲသွားခဲ့တယ်။
ဂျလွင်...!!!
ဖန်ကွဲစတွေ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသလို သီတာ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်ထားတဲ့ စိတ်အခြေအနေလည်း လွင့်စင်သွားခဲ့ရတယ်။
"ဟာ... သီတာရာ။ မင်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ပင်ပန်းလို့ ရေတစ်ခွက် သောက်မလို့ဟာကို။ ဒီလောက်တောင် အဆင်မပြေဖြစ်ရလား" ကိုကိုဦးက စိတ်တိုတိုနဲ့ အော်လိုက်မိတယ်။
သီတာ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ဖန်ကွဲစတွေကို လက်ဗလာနဲ့ လိုက်ကောက်မိတယ်။ နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှုက လက်ချောင်းတွေဆီကို ကူးစက်သွားသလိုပဲ။ ဖန်ကွဲစတစ်ခုက သီတာ့လက်ညှိုးကို ရှမိသွားပြီး သွေးရဲရဲတွေ စီးကျလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သီတာ မငိုဘူး။ ကလေးတွေက ဧည့်ခန်းဝကနေ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေကြတယ်။
"ကိုကိုဦး..." သီတာ့အသံက အေးစက်ပြီး တုန်ရီနေတယ်။ "သီတာလည်း လူပဲ။ သီတာ့မှာလည်း နှလုံးသား ရှိတယ်။ နေ့တိုင်း လူတိုင်းကို နားလည်ပေးနေရင်း... ငါ့ကိုယ်ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာတောင် မေ့နေခဲ့ပြီ။ သီတာ့ကို အဆင်ပြေလားလို့ တစ်ခွန်းလောက် မေးဖူးကြရဲ့လား"
ကိုကိုဦး ဆွံ့အသွားတယ်။ ဇနီးဖြစ်သူရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲက နာကျင်မှု၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနဲ့ အထီးကျန်မှုတွေကို အခုမှပဲ အထင်အရှား မြင်လိုက်ရသလိုပဲ။ သီတာ လက်ကို ဖိပြီး အိပ်ခန်းထဲ ဝင်သွားကာ တံခါးကို ဂျိန်းခနဲ ပိတ်လိုက်တော့တယ်။
အခန်း (၅) -
အိပ်ခန်း ကုတင်စောင်းမှာ ထိုင်ရင်း သီတာ အမှောင်ထဲမှာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အောင့်အည်းထားခဲ့သမျှ မျက်ရည်တွေဟာ ဆည်ကျိုးသလို စီးကျလာခဲ့တယ်။ လက်က သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေတဲ့ ဒဏ်ရာကို ကြည့်ရင်း—
"ငါ တကယ် ဘာခံစားနေရတာလဲ... ငါ ဘာလိုအပ်နေတာလဲ..."
ဒီမေးခွန်းကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို မမေးမိတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာခဲ့ပြီလဲ။ လူတိုင်းအတွက် ကောင်းပေးနိုင်ဖို့ ကြိုးစားရင်း ကိုယ့်စိတ်ကို နှိပ်စက်နေခဲ့မိတာပဲ။
တံခါး ဖွဖွလေး ပွင့်လာပြီး ကိုကိုဦး ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူ့လက်ထဲမှာ ဆေးသေတ္တာလေး ပါတယ်။ သီတာ့ဘေးမှာ ဝင်ထိုင်ပြီး တုန်ရီနေတဲ့ သီတာ့လက်ကို အသာအယာ ဆွဲယူလိုက်တယ်။ ကိုကိုဦးရဲ့ မျက်ဝန်းမှာ နောင်တတွေ အပြည့်နဲ့။
"ကိုကို တောင်းပန်ပါတယ် သီတာရယ်... ကိုကိုက သီတာ အမြဲ သန်မာနေတော့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ထင်နေခဲ့တာ။ သီတာ့ကို ဒီလောက် ပင်ပန်းအောင် လုပ်မိမှန်း ကိုကို မသိခဲ့ဘူး" ကိုကိုဦးက သီတာ့လက်က ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့်ပေးရင်း မျက်ရည်ဝဲလာတယ်။
"မေမေ..." ကလေးနှစ်ယောက်လည်း အခန်းထဲ တိုးတိုးလေး ဝင်လာပြီး သီတာ့ကို လာဖက်ကြတယ်။ "သမီးတို့ နောက်ဆို မုန့်ဖိုးတွေ ဇွတ်မတောင်းတော့ဘူးနော်။ မေမေ့ကို စိတ်မညစ်စေရဘူး"
သီတာ ကလေးတွေကို ပြန်ဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ ရင်ထဲက အပူတုံးကြီးက အရည်ပျော်ကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သီတာ သိလိုက်ပြီ။ သူတစ်ပါးကို ချစ်ဖို့ဆိုတာ မိမိကိုယ်မိမိ အရင်ဆုံး ချစ်တတ်ဖို့ လိုတယ်ဆိုတာကိုပဲ။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့... သီတာ မနက် လေးနာရီခွဲမှာ မထခဲ့ဘူး။ နေရောင်ခြည် အခန်းထဲ ဖြာကျလာတဲ့အထိ အိပ်စက်ခဲ့တယ်။ ကိုကိုဦးနဲ့ ကလေးတွေက မနက်စာကို သူတို့ဘာသာ စီစဉ်နေကြတဲ့ အသံကို ကြားရတာ သီတာ့အတွက် စိတ်အေးချမ်းစရာ အတိ။
သီတာ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်လိုက်တယ်။ ဖြူဖျော့နေတဲ့ မိမိမျက်နှာကို သေချာစိုက်ကြည့်ပြီး သာယာရွှင်ပြုံးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်တယ်။ ဒီနေ့တော့ သီတာ သူတစ်ပါးအတွက် မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိကိုယ်မိမိအတွက် နားခိုရာလေးတစ်ခု ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ။
