"မိန်းကလေးတိုင်း လူရွေးမှန်ပါစေ"

အခန်း (၁) 

အခန်းငယ်လေးထဲတွင် မှောင်ရိပ်က ကြီးစိုးနေသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ ဖြာကျလာသော နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထောင့်ရှိ မှန်တင်ခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော လတ်ဆတ်သည့် နှင်းဆီပန်းအိုးလေးထံသို့ မရောက်ရှိနိုင်ဘဲ လမ်းခုလတ်မှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားသလိုမျိုး။ စန္ဒီသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ထိုင်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းအိမ်များက နီမြန်းကာ မို့အစ်နေပြီး လည်ပင်းနှင့် လက်မောင်းပေါ်ရှိ ညိုမည်းစွဲနေသော ဒဏ်ရာအနာအဆာများက ညက ဖြစ်ပွားခဲ့သော မုန်တိုင်းကို သက်သေခံနေကြသည်။

ချစ်သူသက်တမ်း နှစ်နှစ်။ ရက်ပေါင်း ၇၃၀ ဆိုသော အချိန်ကာလသည် အခြားသူများအတွက်တော့ ကြည်နူးစရာ အမှတ်တရများဖြင့် ပြည့်နှက်နေနိုင်သော်လည်း စန္ဒီ့အတွက်မူ ယုံကြည်မှုကို ဓားဖြင့် မွှန်းခံခဲ့ရသော ရက်စက်မှု သမိုင်းကြောင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းမျက်နှာပြင်က လင်းခနဲ ဖြစ်သွားပြီး Messenger notification တုန်ခါသံလေး ထွက်ပေါ်လာသည်။ စန္ဒီ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ခြောက်နာရီခန့်က စန္ဒီ့ကို ရိုက်နှက်ပြီး အခန်းတံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သော လင်းရောင်ခြည်ဆီမှ စာ။

"မောင် တောင်းပန်ပါတယ် စန္ဒီရယ်... မောင် စိတ်မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားလို့ပါ။ မောင် မင်းကို အရမ်းချစ်လွန်းလို့ သဝန်တိုပြီး ဖြစ်သွားတာပါ။ မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်။ မောင် သေမတတ် နောင်တရနေပါပြီ။"

ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်က စာသားများကို ကြည့်ရင်း စန္ဒီ့မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်များ တလဟော စီးကျလာပြန်သည်။ ဒါဟာ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်။ ရေတွက်ကြည့်လျှင် ငါးကြိမ်တိတိ ရှိခဲ့ပြီ။ အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် ပတ်သက်ပြီး စန္ဒီ သိသွားတိုင်း၊ ဖောက်ပြန်မှုကို လက်ပူးလက်ကျပ် မိတိုင်း လင်းရောင်ခြည်သည် ဒီလိုပဲ ဒူးထောက်တောင်းပန်တတ်သည်။ ထို့နောက် စကားများကြရင်း ဒေါသကို မထိန်းနိုင်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် စန္ဒီ့အပေါ် လက်ပါတတ်သည်။

သူမ၏ သူငယ်ချင်း ညီမင်းက စန္ဒီ့ကို မြင်တိုင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။ "နင့်ကိုငါ တကယ်နားမလည်ဘူး စန္ဒီရာ။ သူက ယောကျာ်းလေးဖြစ်ပြီး ပိုက်ဆံဆိုရင်လည်း နင့်ဆီကပဲ အမြဲတောင်းသုံးနေတာ။ ပြီးတော့ ငါးကြိမ်တိုင်တိုင် ဖောက်ပြန်တယ်၊ နင့်ကိုလည်း လက်ပါသေးတယ်။ ဘာမက်မောစရာ ရှိလို့ အဲဒီလိုလူကို ဆက်တွဲနေတာလဲ။ အမြန်ဖြတ်လိုက်ပါတော့" ဟု။

ထိုစဉ်က စန္ဒီက ခေါင်းခါရင်း ငိုယိုကာ ဖြေခဲ့ဖူးသည်။ "ငါ သူ့ကို အရမ်းချစ်လို့ မဖြတ်နိုင်ဘူး ညီမင်းရယ်။ သူ စကားများချိန်မှာ စိတ်နာမိပေမယ့် သူ့ဘက်က ပြန်လာချော့ရင် သူ့ကို သနားမိတယ်။ အပြင်မှာ သူကောင်လေးက အဆဲခံရမှာ၊ အပြောခံရမှာကို ငါ မလိုချင်ဘူး။ ငါ သူ့ကို သနားတယ်..."

သနားခြင်းလား၊ အချစ်လား၊ သို့မဟုတ် ရုန်းမထွက်နိုင်သည့် ညှို့ယူဖမ်းစားမှုတစ်ခုလား။ စန္ဒီ ကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲတတ်တော့ပါ။ သူမ သိသည်က လင်းရောင်ခြည်မရှိသော ဘဝကို သူမ တွေးဝံ့စရာ မရှိအောင် အသားကျနေခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂) 

နေ့လယ်ခင်း ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင်တွင် လင်းရောင်ခြည်နှင့် စန္ဒီတို့ မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။ လင်းရောင်ခြည်က မျက်တောင်ရှည်ကြီးများ၊ ညို့ဓာတ်ပြင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် စန္ဒီ့ကို သနားစဖွယ် ကြည့်နေသည်။ ညက စန္ဒီ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့သော သူ၏ လက်များက ယခုတော့ စန္ဒီ့ လက်ဖမိုးလေးကို ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်ထားပြန်သည်။

"စန္ဒီ... မောင့်ကို စိတ်ဆိုးပြေပြီမလားဟင်။ မောင် ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်ကိစ္စ အဆင်မပြေလို့ စိတ်ရှုပ်နေတာနဲ့ မင်းအပေါ် အမှားလုပ်မိသွားတယ်။ အော်... ပြီးတော့လေ၊ မောင့်သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ချိန်းထားတာ ရှိလို့ ပိုက်ဆံ သုံးသောင်းလောက် ပေးပါလားဟင်။ လခရရင် မောင် ပြန်ပေးပါ့မယ်"

လင်းရောင်ခြည်၏ စကားလုံးများက ချိုသာလွန်းလှသော်လည်း စန္ဒီ့ရင်ထဲတွင်တော့ ဆူးတစ်ချောင်း စိုက်ဝင်သွားသလို ခံစားရသည်။ ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်ပတ်လုံး လင်းရောင်ခြည်သည် ဤသို့ပင်။ ကော်ဖီဖိုး၊ မုန့်ဖိုးမှစ၍ သူငယ်ချင်းများနှင့် သောက်စားမည့်စရိတ်၊ ဖုန်းဘေလ်အဆုံး စန္ဒီ့ထံမှသာ တောင်းခံလေ့ရှိသည်။ စန္ဒီက ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလေးမို့ ရှာသမျှ လစာသည် လင်းရောင်ခြည်၏ လိုအင်များကို ဖြည့်ဆည်းရင်းနှင့်ပင် လကုန်လျှင် ပြာပုံဘဝ ရောက်ရစမြဲ။

"မောင်... ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကတင် စန္ဒီ့ဆီက ငါးသောင်း ယူသွားသေးတယ်လေ။ စန္ဒီ့မှာလည်း လကုန်ဖို့ လိုသေးတော့ ပိုက်ဆံ သိပ်မကျန်တော့ဘူး" စန္ဒီက အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။

ချက်ချင်းပင် လင်းရောင်ခြည်၏ မျက်နှာက ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကို ဆတ်ခနဲ လွှတ်လိုက်ပြီး လေသံက မာထန်လာသည်။ "ဪ... စန္ဒီက မောင့်ကို ပိုက်ဆံတွက်နေတာပေါ့လေ။ ဟုတ်လား။ ချစ်ရင် ဒါလေးတောင် မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ဘူးလား။ ဒါကြောင့် မောင်က အပြင်က မိန်းကလေးတွေနဲ့ စကားပြောမိတာပေါ့။ သူတို့က မောင့်ကို ပိုနားလည်ပေးနိုင်ကြတာကိုး"

ထိုစကားလုံးက စန္ဒီ့ကို ဓားဖြင့် ထိုးလိုက်သလိုပင်။ သူ ဖောက်ပြန်ရခြင်းမှာ စန္ဒီ့ကြောင့်ဟူသော အပြစ်ပုံချမှုက စန္ဒီ့ကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။ စန္ဒီသည် ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ကို ငွေကြေးရော၊ လူရောပုံအောကာ ချစ်မိခဲ့သော်လည်း ရရှိလာသည့် ရလဒ်ကတော့ စိတ်နာကျင်မှုနှင့် သစ္စာဖောက်ခံရမှုများသာ။ သို့သော် စန္ဒီသည် သူ့ကို ဆုံးရှုံးရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် အိတ်ထဲမှ ပိုက်ဆံကို ထုတ်ပေးလိုက်မိပြန်သည်။

အခန်း (၃) 

"ငါ တကယ် စိတ်ပျက်တယ် စန္ဒီရာ။ နင်က အသိပညာလည်း ရှိတယ်၊ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေလည်း ရှိတယ်။ ဘာလို့ အဲဒီလို လူယုတ်မာမျိုးရဲ့ လက်အောက်မှာ အနင်းခံနေရတာလဲ"

ညီမင်းက ကော်ဖီခွက်ကို စားပွဲပေါ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ချရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် စန္ဒီ့ကို ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လိုော၊ မောင်နှမတစ်ယောက်လိုော တကယ် စေတနာထား၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရရှာသူ ဖြစ်သည်။

"တစ်ခါတလေကျရင်တော့လေ၊ အချို့မိန်းကလေးတွေက အဲလိုယောကျာ်းနဲ့ပဲ တန်ကြတာလားလို့တောင် ငါ တွေးမိတယ်။ ဘုရားတရားနဲ့ လိမ္မာပြီး ထက်မြက်တဲ့၊ ကိုယ့်ကို တကယ်တန်ဖိုးထားမယ့် ယောကျာ်းလေးတွေ ကျတော့ လှည့်တောင် မကြည့်ချင်ကြဘူး။ အခုလို မကောင်းတဲ့ ယောကျာ်းကျမှပဲ အသားနာခံ၊ စိတ်အပင်ပန်းခံပြီး မိုက်ရူးရဲ တွဲနေကြတာ။ နင့်အစား ငါ အရမ်းစိတ်ပျက်မိတယ်"

စန္ဒီသည် ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ကော်ဖီခွက်ထဲက သကြားလုံးလေး အရည်ပျော်သွားသည်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ ညီမင်းပြောတာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် ချစ်ခြင်းတရား၏ နက်နဲမှုကို ညီမင်း မသိနိုင်ပါ။

"ညီမင်းရယ်... နင်မသိပါဘူး။ ငါ စကားများလို့ စိတ်နာနေချိန်မှာ သူ့ကို ဖြတ်မယ်လို့ တွေးပေမယ့်၊ သူက အဝေးကနေ ငါ့ကို သနားစဖွယ် မျက်နှာလေးနဲ့ လာချော့ရင် ငါ့စိတ်တွေက အရည်ပျော်သွားတာပဲ။ သူက မိဘမဲ့တစ်ယောက်လို အားကိုးရာမဲ့နေတာ။ ငါပါ သူ့ကို ပစ်ထားလိုက်ရင် သူ ဘဝပျက်သွားလိမ့်မယ်။ ငါ့အချစ်က သူ့ကို ပြောင်းလဲနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်"

ညီမင်းက သက်ပြင်းရှည်ကြီးကို ချလိုက်သည်။ "အချစ်ကို အဲဒီလို ကိုးကွယ်တဲ့ မိန်းကလေးတွေ ဘဝပျက်တတ်တယ် စန္ဒီ။ သတိပြုဆင်ခြင်ကြပါ။ အချစ်က အချစ်၊ ဘဝက ဘဝပဲ။ အချစ်တစ်ခုတည်းကြောင့် ကိုယ့်ဘဝကို အပျက်စီးခံတာဟာ မိုက်ရူးရဲဆန်တာပဲ။ နင် အမြန်ဆုံး သတိဝင်ပါတော့"

ညီမင်း၏ သတိပေးသံသည် ဆိုင်ကလေးထဲတွင် လွင့်ပျံသွားသော်လည်း စန္ဒီ့နှလုံးသား၏ နက်ရှိုင်းရာအရပ်သို့မူ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

အခန်း (၄) 

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညတစ်ည။ လင်းရောင်ခြည်က စန္ဒီ့အိမ်သို့ ရောက်မလာသည်မှာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဖုန်းခေါ်လျှင်လည်း စက်ပိတ်ထားသည်။ စန္ဒီ့ရင်ထဲတွင် ပူလောင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် သူ ခေတ္တတည်းခိုလေ့ရှိသော အခန်းဆီသို့ လိပ်စာအတိုင်း လိုက်သွားမိသည်။

မိုးရေထဲတွင် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် အခန်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ တံခါးက သေချာပိတ်မထားဘဲ ဟဟလေး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ အထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်မောသံများက စန္ဒီ့ခြေလှမ်းများကို တန့်ခနဲ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

"မောင်... ရှင် အဲဒီစန္ဒီ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးဆီက ပိုက်ဆံ ထပ်တောင်းလို့ ရသေးလား။ ကျွန်မတို့ ကမ်းခြေသွားဖို့ ဟိုတယ်ဘွတ်ကင် လုပ်ရဦးမယ်လေ" မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ အသံ။

"ရပါတယ် အချစ်ရယ်။ အဲဒီမိန်းမက မောင့်ကို သေမတတ် ချစ်နေတာ။ မောင် နည်းနည်းလောက် မျက်နှာငယ်ပြပြီး လာချော့လိုက်ရင် ချက်ချင်း ပိုက်ဆံထုတ်ပေးတာပဲ။ သူ့ကို ဖြတ်ဖို့ ပြောတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကိုတောင် သူက ရန်သူလို သဘောထားနေတာ။ တကယ်အအပဲ။ မောင်ကတော့ သူ့ဆီကရတဲ့ ပိုက်ဆံနဲ့ အချစ်ကို စားချင်တာ ကျွေး၊ သွားချင်တာ လိုက်ပို့မှာပေါ့" လင်းရောင်ခြည်၏ လှောင်ပြောင် သရော်သံ။

စန္ဒီ့ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နားထဲတွင် ဂျီနိုအာမြည်သံကဲ့သို့ အသံများ မြည်ဟည်းသွားသည်။ ငါးကြိမ်မက ဖောက်ပြန်ခဲ့ခြင်း၊ စကားများတိုင်း ရိုက်နှက်ခဲ့ခြင်း၊ ငွေကြေး မှီခိုခဲ့ခြင်းတို့၏ နောက်ကွယ်တွင် 'အချစ်' ဟူသော အရိပ်အယောင်မျှပင် မရှိဘဲ 'အသုံးချခြင်း' သက်သက်သာ ရှိခဲ့သည်ကို သူမ မျက်ဝါးထင်ထင် မြင်လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

သူမ၏ 'သနားခြင်း' သည် လင်းရောင်ခြည်အတွက်တော့ ရယ်စရာ အာစာရပစ္စည်းတစ်ခုသာ။

အခန်း (၅) 

စန္ဒီသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး အထဲသို့ ဝင်မသွားခဲ့ပါ။ လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ မိုးရေများကြားတွင် သူမ၏ မျက်ရည်များသည် ရောထွေး စီးဆင်းသွားသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် စီးကျသော မျက်ရည်များသည် နာကျင်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ နိုးထလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် လင်းရောင်ခြည်ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုများ၊ မက်ဆေ့ခ်ျများ ဆက်တိုက် ရောက်လာပြန်သည်။

"စန္ဒီ... မောင် မင်းအိမ်ရှေ့မှာ ရောက်နေတယ်။ မောင် မှားသွားပါတယ်... ပြန်လာခဲ့ပါနော်။"

စန္ဒီသည် လသာဆောင်မှနေ၍ အောက်တွင် ဒူးထောက်ပြကာ တောင်းပန်နေသော လင်းရောင်ခြည်ကို ငေးကြည့်မိသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ပြေးဆင်းပြီး ဖက်လှဲတကင်း ခွင့်လွှတ်မိမည် ဖြစ်သော်လည်း ယခုတော့ စန္ဒီ့ရင်ထဲတွင် ဘာခံစားချက်မျှ မရှိတော့။ လုံးဝ အေးစက် ခြောက်သွေ့သွားခဲ့ပြီ။

သူမသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ လင်းရောင်ခြည်၏ ဖုန်းနံပါတ်၊ လူမှုကွန်ရက် အကောင့်အားလုံးကို တစ်ခုမကျန် Block လိုက်သည်။ ထို့နောက် ညီမင်းပြောခဲ့သော စကားကို ပြန်လည် ကြားယောင်မိသည်။

"ဘာကြီးပဲဖြစ်နေပါစေ။ ကိုယ့်ကို နာကျင်ပူလောင်စေတဲ့ ဘယ်လိုအရာမျိုးမဆို စွန့်လွှတ်နိုင်တဲ့ သတ္တိရှိရမယ်။ စိတ်ပိုင်းဖြတ်နိုင်ရမယ်။ အဲဒါမှ တော်ရာကျမှာပါ။"

မှန်ပါသည်။ အချစ်သည် ဘဝမဟုတ်ပါ။ အချစ်က အချစ်သာဖြစ်ပြီး၊ ဘဝက ဘဝသာ ဖြစ်သည်။ အချစ်တစ်ခုကြောင့် မိမိကိုယ်မိမိ တန်ဖိုးချကာ ဘဝကို အပျက်စီးခံခြင်းသည် ရူးမိုက်ခြင်းသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

စန္ဒီသည် အခန်းငယ်လေး၏ ပြတင်းပေါက်ကို အကျယ်ကြီး ဖွင့်လိုက်သည်။ ယခုမှပင် လတ်ဆတ်သော လေထုနှင့် နွေးထွေးသော နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထဲသို့ အပြည့်အဝ ဖြာကျလာတော့သည်။ သူမသည် မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်နိုင်သည်။ လွတ်မြောက်သွားသော ငှက်ငယ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ သူမ၏ ဘဝသစ်ကို ယုံကြည်မှုရှိရှိဖြင့် ပြန်လည် စတင်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။

မိန်းကလေးတိုင်း... လူရွေးမှန်ကြပါစေ။