"သမီးပျို၏ နှုတ်ပိတ်မျက်ရည်"

 

အခန်း (၁) 

ညချမ်း၏ လေပြေသည် အေးစိမ့်လှသော်လည်း နှင်း ၏ ရင်ထဲ၌မူ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုလု ပူလောင်နေသည်။ အသက် ၂၈ နှစ်အရွယ်၊ သားသမီးသုံးယောက်၏ မိခင်၊ ယခုလည်း စတုတ္ထမြောက် ရင်သွေးငယ်ကို ၅ လတိုင်တိုင် လွယ်ထားရသည့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်မလေးသည် ဧည့်ခန်း ဆိုဖာကြီးပေါ်တွင် သွေးဆုတ်ဖြူရော်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ မျက်နှာချင်းဆိုင် ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်တွင်မူ အသက် ၅၈ နှစ်အရွယ် သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးမင်းထင် က စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို ကော်ဖီသောက်ရင်း အေးအေးလူလူ ဖတ်နေ၏။ ထိုလူကြီး၏ တည်ငြိမ်လှသော မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်တွင် မည်မျှ ယုတ်မာပက်စက်သော သားရဲတစ်ကောင် ပုန်းအောင်းနေသည်ကို နှင်းဆွတ် မကြာသေးခင်ကမှ ဆွေမျိုးနီးစပ်တစ်ဦးထံမှ တဆင့် သိရှိခဲ့ရသည်။

"နှင်း... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ။ ကိုယ်ဝန်နဲ့ စိတ်ညစ်အောင် မနေစမ်းပါနဲ့။ ဒီလ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုပိုင်းကို မင်းပဲ သေချာ ကြည့်ထားလိုက်ဦး"

ဦးမင်းထင်၏ အမိန့်ဆန်ဆန်၊ သို့သော် နူးညံ့ယောင်ဆောင်ထားသော အသံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ နှင်း၏ လက်ချောင်းလေးများ တုန်ရင်သွားကာ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်သို့ အလိုအလျောက် ရောက်သွားမိသည်။ 'သြော်... ငါ့ဘဝကို ဒီလူကြီးက အစကတည်းက သေသေချာချာ ရက်ကန်းစင် ရက်ပြီး ထောင်ချောက်ဆင်ခဲ့တာကိုး' ဟု တွေးရင်း ရင်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုခန့်က နှင်းသည် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူလေး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က ဖခင်ဖြစ်သူ၏ စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများတွင် ဦးမင်းထင်သည် အဖေ့၏ လက်ယာရုံး ဝန်ထမ်းကြီးတစ်ဦးအဖြစ် ယုံကြည်ရစွာ ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် နှင်းဆွတ်သည် တက္ကသိုလ် ဘွဲ့မရလိုက်ဘဲ ကျောင်းထွက်ခဲ့ရသည်။ ထိုစဉ်က လုပ်ငန်းခွင်အတွင်း ရှုပ်ထွေးမှုများ၊ ကျောင်းစာမလုပ်နိုင်အောင် အဖျက်အဆီးများက ဘယ်ကလာမှန်း မသိခဲ့။

"ကျောင်းစာထက် အဖေ့ လုပ်ငန်းကို ကူတာက ပိုအရေးကြီးတယ် နှင်း။ အဖေ့ ကျန်းမာရေးက သိပ်မကောင်းဘူး" ဟု ထိုစဉ်က ဦးမင်းထင် သွေးထိုးခဲ့သမျှကို နှင်း နားယောင်ခဲ့မိသည်။

အမှန်တော့ ထိုအရာအားလုံးသည် သူမကို ပညာမတတ်ဘဲ စီးပွားရေးလောကတွင် အမှီအခိုကင်းကင်း မရပ်တည်နိုင်စေရန် ဦးမင်းထင် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ရွှေရောင်ဝင်းပသော အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးကာ မိမိအနားတွင် အသုံးတော်ခံမည့် သားကောင်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးခဲ့သည့် ထိုလူကြီးကို ကြည့်ရင်း နှင်း မျက်ရည်များ ရွှဲနစ်စွာ စီးကျလာမိတော့သည်။

အခန်း (၂) 

နှင်းတွင် တက္ကသိုလ်ကျောင်းသူဘဝက အသက်တူ၊ ရည်မှန်းချက်တူသည့် ချစ်သူကောင်လေး တစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်း၏အမည်က ရဲရင့်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ဘွဲ့ရလျှင် လက်ထပ်ရန်အထိ တိုင်ပင်ထားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အချိန်တစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ရဲရင့်သည် ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ နှင်းထံမှ တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ရိုးအီစွာ လမ်းခွဲသွားခဲ့သည်။

"နှင်း... ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲရအောင်။ မင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကိုယ် ဆက်လက်မပတ်သက်ချင်တော့ဘူး။ မင်းကို ကိုယ် ရွံတယ်" ဟု ရဲရင့်က နှုတ်ဆက်စကား ဆိုခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က နှင်း ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ကမ္ဘာပျက်ခဲ့ရသည်။ ယခုမှသာ ထို လျှို့ဝှက်ချက် အမှန်တရားက ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဦးမင်းထင်သည် နှင်းကို အပိုင်ရရန်အတွက် ရဲရင့်နောက်သို့ လူမိုက်များလွှတ်ကာ ခြိမ်းခြောက်ခြင်း၊ ရန်ရှာခြင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် နှင်းနှင့် သူမအဖေတို့ ပူးတွဲပိုင်ဆိုင်သော စီးပွားရေး လုပ်ငန်းများထဲမှ မဟုတ်မမှန် လုပ်ကြံထားသော အရှုပ်တော်ပုံများ၊ နှင်းဆွတ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ညှိုးနွမ်းစေမည့် ထုတ်မပြောသင့်သော လုပ်ကြံလျို့ဝှက်ချက်များကို ရဲရင့်ထံ အဓမ္မ ပြောပြကာ ချစ်သူနှစ်ဦးကို သွေးခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အချစ်ကို ဆုံးရှုံးလိုက်ရရုံတင် မကသေး၊ နှင်း နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်ထဲတွင်လည်း မကြာခဏ အနှောင့်အယှက်ပေးသူများ ပေါ်လာတတ်သည်။ ညဘက်များတွင် ရပ်ကွက်ထဲက လူမိုက်ကာလသားအချို့သည် သူမတို့အိမ်ရှေ့၌ အရက်သောက်ကာ ရိုင်းစိုင်းစွာ အော်ဟစ်ခြင်း၊ လှောင်ပြောင်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကြသည်။

"ဘယ်သူမှမရှိတဲ့ မိန်းမသားတွေအိမ်ပဲ၊ ငါတို့ ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရတယ်" ဟု ကာလသားများက ကြုံးဝါးခဲ့ကြသည်။

နှင်းတို့ သားအမိတစ်စု ကြောက်လန့်တုန်လှုပ်နေချိန်တိုင်းတွင် ဦးမင်းထင်သည် သူရဲကောင်းကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာတတ်ပြီး ထိုလူမိုက်များကို မောင်းထုတ်ပေးလေ့ရှိသည်။ ယခုမှ သိလိုက်ရသည်မှာ ထိုကာလသားများကို နောက်ကွယ်မှ အရက်တိုက်၊ ပိုက်ဆံပေးပြီး လိုက်နှောက်ယှက်ရန် မြှောက်ပင့်ပေးခဲ့သူမှာလည်း ဦးမင်းထင်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေသည်။

"နှင်း... ဒီအိမ်မှာ ယောင်္ကျားသား မရှိဘဲ မင်းတို့ သားအမိတွေ နေရတာ အန္တရာယ်များတယ်။ ဒီညတော့ ကိုယ် အိမ်ပေါ်တက် စောင့်ရှောက်ပေးမယ်" ဟု ဆိုကာ ယောကျ်ားသားမရှိဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် အိမ်ပေါ်တက်ကာ ညအိပ်ညနေ နေထိုင်ခဲ့ပြီး လူသိရှင်ကြား ပေါင်းသင်းရန် လမ်းစဖော်ခဲ့တော့သည်။

အခန်း 

နှင်း၏ ဘဝတွင် အကြီးမားဆုံးသော နာကျင်မှုမှာ မိဘနှစ်ပါးစလုံးကို စောစောစီးစီး ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ အဖေသည် သွေးတိုးရောဂါ အခံရှိပြီး အရက်ကို အတန်အသင့် သောက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဖေ ကွယ်လွန်ခါနီးအချိန်တွင် မတည့်သည့် အစားအစာများနှင့် အပြင်းစား အရက်များကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဇွတ်အတင်း သောက်သုံးခဲ့သဖြင့် ကျန်းမာရေး ရုတ်ခြည်း ဆိုးရွားကာ ဆုံးပါးခဲ့ရသည်။

ယခု သိလိုက်ရသည့် အမှန်တရားက နှင်းကို ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။ ဦးမင်းထင်သည် အဖေ့၏ သောက်နေကျ အရက်ဝိုင်းထဲတွင် သွေးတိုးနှင့် မတည့်သော ဆေးဝါးများနှင့် အစားအသောက်များကို တမင်တကာ ထည့်သွင်း ကျွေးမွေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဖေ မရှိမှသာ နှင်းတို့ မိသားစု စီးပွားရေး ပျက်သုဉ်းကာ မိမိကို လုံးလုံးလျားလျား မှီခိုလာစေရန် ဖြစ်သည်။

"သမီး... အဖေ့လုပ်ငန်းတွေကို ဦးမင်းထင်ဆီ လွှဲပေးလိုက်ပါ။ သူပဲ ငါတို့ကို ကယ်နိုင်မှာ" ဟု အဖေ နောက်ဆုံးအချိန်တွင် မှာတမ်းခြွေခဲ့ရသည်အထိ အဖေသည်လည်း ထိုမြေခွေးအိုကြီးကို ယုံကြည်သွားခဲ့သည်။

အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် အစစအရာရာ ဒုက္ခရောက်နေသော နှင်းအနားသို့ ဦးမင်းထင်သည် အားကိုးရာ အဖေတစ်ဦးကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်နုနယ်ပြီး စိတ္တဇေဝေဒနာ ခံစားနေရသော နှင်းအပေါ် နှစ်ကိုယ်ကြား အခွင့်အရေးများကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ယူခဲ့သည်။ အခန်းထဲသို့ ဇွတ်အတင်း ဝင်ရောက်ကာ အပျိုစင်ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် အမေ ဖြစ်သူသည် ခန်းဆီးလိုက်ကာ နောက်ကွယ်မှ နေ၍ ဦးမင်းထင်နှင့် နှင်းတို့၏ မပတ်သက်အပ်သော ဆက်ဆံရေးကို မြင်တွေ့သွားခဲ့ရသည်။ ငယ်ရွယ်လှသော သမီးပျိုလေးက အဖေအရွယ် လူကြီးတစ်ဦး၏ လက်ခုပ်တွင်းက ရေ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အပြင်၊ နှင်း၏ ခါးကလေး တဖြည်းဖြည်း တုတ်လာကာ ဗိုက်ကလေး ပူလာသည်ကို သိလိုက်ရချိန်တွင် အမေသည် ရင်ကွဲနာကျကာ လဲကျသွားခဲ့ပြီး ပြန်မထလာတော့ပေ။

"ငါ့သမီးလေး ဘဝ... မတွေးဝံ့စရာပဲ..." ဟူသော ညည်းတွားသံနှင့်အတူ အမေ ဆုံးပါးသွားခဲ့ရသည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး၏ အသက်ကိုပါ နှုတ်ယူသွားခဲ့သော ထိုလူယုတ်မာကြီးသည် အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄) 

သမီးအကြီးဆုံးလေးကို ကိုယ်ဝန်ရလာချိန်တွင် ဦးမင်းထင်၏ ကောက်ကျစ်မှုများက အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်က နှင်း၏ ဖခင်နှင့် တွဲဖက်လုပ်ကိုင်ခဲ့သော ပိုင်ဆိုင်မှုများ၊ မြေကွက်များနှင့် လုပ်ငန်း အစုရှယ်ယာအားလုံးကို မိမိအမည်ပေါက် လွှဲပြောင်းပေးရန် နှင်းကို အကြပ်ကိုင်တော့သည်။

"နှင်း... မင်းမှာ ငါ့ကလေး ရှိနေပြီ။ ဒီပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ငါ့ဆီ မလွှဲရင် မင်းကို ငါ တရားဝင် ယူမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်း ဗိုက်ကြီးနဲ့ လူတကာ ကဲ့ရဲ့တာ ခံမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ငါ့ဆီ လွှဲမလား"

ထိုစဉ်က နှင်းသည် အရှက်နှင့် သိက္ခာကို ငဲ့ကွက်ကာ၊ ဝမ်းထဲက ကလေးမျက်နှာကို ကြည့်ပြီး မထွေးနိုင် မအန်နိုင် ငုံ့ခံခဲ့ရသည်။ ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို လွှဲပေးခဲ့ရပြီးမှသာ ရပ်ကွက်ထဲတွင် အပေါ်ယံ သဘောမျိုး မင်္ဂလာဆွမ်းကျွေးပွဲလေး တစ်ခု လုပ်ကာ တရားဝင် လင်မယား ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

အစကတော့ အဖေ့လုပ်ငန်းတွေ ပြန်လည် ပတ်သက်ခွင့်ရမလား၊ မိသားစု စီးပွားရေး ပူပန်စရာမလိုဘဲ အေးအေးဆေးဆေး နေရမလားဟု မျှော်လင့်ခဲ့မိသည်။ သို့သော် လက်ထပ်ပြီးကတည်းက ဦးမင်းထင်သည် အိမ်တွင် ရုံးခန်းဖွင့်ကာ အခန့်သား ထိုင်နေပြီး၊ နှင်းကိုသာ လုပ်ငန်းခွင်ထဲသို့ လွှတ်ကာ အလုပ်ကြမ်းသမျှ၊ စီးပွားရေး ရှာဖွေရသမျှ အကုန်လုံးကို ဦးဆောင် ခိုင်းစေခဲ့သည်။

သူမသည် စီးပွားရေးကိုလည်း ဦးဆောင်ရသည်၊ အိမ်အလုပ်လည်း လုပ်ရသည်၊ ကလေးသုံးယောက်ကိုလည်း ပြုစုရသည်။ ထိုမျှမက ဦးမင်းထင်သည် သူမအပေါ် စိတ်ချသည် မရှိဘဲ အရိပ်တကောက်ကောက် လိုက်ကာ ချုပ်ချယ်ခဲ့သည်။ အိမ်တွင် လူလစ်လျှင် လစ်သလို သူမ၏ ခါးကို ခိုးကိုင်ခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဓမ္မ စော်ကားခြင်းများကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ နှင်းသည် ထိုစဉ်က ပြတ်ပြတ်သားသား မငြင်းဆန်မိခဲ့သည့် မိမိကိုယ်ကိုယ်သာ နာကျည်းနေမိတော့သည်။

အခန်း (၅) 

ဖုံးဖိထားသော လျှို့ဝှက်ချက်များ အားလုံး ကုန်စင်အောင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ နှင်း ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကို ပြတ်သားစွာ ရွေးချယ်ရမည့် အချိန်သို့ ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်ထဲတွင် ၄ ယောက်မြောက် ရင်သွေးလေးက လှုပ်ရှားနေသည်။

"ငါ ဒီလူကို ဆက်ပေါင်းသင့်သလား... ဒါမှမဟုတ် ဥပဒေအရ ရင်ဆိုင်ပြီး ငါ့ဘဝနဲ့ ငါ့ကလေးတွေရဲ့ အနာဂတ်ကို ကယ်တင်ရမလား..."

နှင်း ဆိုဖာပေါ်မှ ထရပ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်ဝန်းများတွင် ယခင်ကကဲ့သို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ တုန်လှုပ်ခြင်းများ မရှိတော့ဘဲ ခိုင်မာပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းလာသည်။ ဦးမင်းထင်က ကော်ဖီခွက်ကို ချရင်း သူမကို လှမ်းကြည့်သည်။

"နှင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"

နှင်းက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဦးမင်းထင်။ ရှင် လုပ်ခဲ့သမျှ ဇာတ်လမ်းတွေ အားလုံးအတွက် ဇာတ်သိမ်းခန်းကို ကျွန်မ သေချာ ပြင်ဆင်နေရလို့ပါ"

ဦးမင်းထင်၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ နှင်းသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်သို့ သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသမျှ အမှန်တရားများကို စာသားအဖြစ် ရိုက်နှိပ်ကာ ဝေမျှရန် ပြင်ဆင်လိုက်တော့သည်။

"အမျိုးသမီးများအားလုံး သင်ခန်းစာယူကြပါရှင်..." ဟု နှင်းက စာကို စတင် ရေးသားလိုက်သည်။

"အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အားနည်းချက်၊ မိသားစုရဲ့ ဒုက္ခတွေကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဘဝတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ မြေခွေးအိုကြီးတွေရဲ့ ထောင်ချောက်ကို မကျဆင်းမိစေဖို့၊ အစကတည်းက ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်နိုင်ဖို့နဲ့ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်ဖို့ ဒီရင်ဖွင့်ချက်နဲ့ သတိပေးချက်ကို တင်ပြလိုက်ရပါတယ်..."

နှင်းသည် ခါးကို ဆန့်၊ ဝမ်းဗိုက်ထဲက ကလေးငယ်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း အမှောင်ထုထဲမှ အလင်းရောင်ရှိရာသို့ လျှောက်လှမ်းရန် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို ပြတ်သားစွာ လှမ်းလိုက်ပါတော့သည်။

ဦးမင်းထင်၏ မျက်နှာသည် တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးလောက်အောင် သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွားသည်။ သူ အမြဲတမ်း အကြပ်ကိုင် ခြယ်လှယ်နိုင်ခဲ့သည့်၊ သူ ခိုင်းသမျှ ငုံ့ခံခဲ့သည့် နှင်း၏ မျက်ဝန်းထဲက အေးစက်တည်ငြိမ်မှုက သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ် တုန်လှုပ်သွားစေခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်း... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ နှင်း!"

ဦးမင်းထင် ဆိုဖာပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်ကာ နှင်း၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းကို လုယူရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။ သို့သော် နှင်းက နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ "Post" ဆိုသည့် ခလုတ်ကို ဘာတုံ့ဆိုင်းမှုမှ မရှိဘဲ ချက်ချင်း နှိပ်လိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဖုန်းထဲမှ စာသားများနှင့် သက်သေအထောက်အထားအချို့သည် လေလှိုင်းထဲသို့ ပျံလွင့်သွားပြီးနောက် အိမ်ကလေးအတွင်း၌ သေမင်းတမန် တိတ်ဆိတ်မှုက စက္ကန့်ပိုင်းမျှ ကြီးစိုးသွားသည်။ ဦးမင်းထင်က နှင်း၏ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို အတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ဒေါသတကြီး လှုပ်ရမ်းတော့သည်။

"မင်း ရူးနေပြီလား! ဒီအရှက်ခွဲမှုကို မင်းရော၊ မင်းဗိုက်ထဲက ကလေးရော၊ အိမ်က ကလေးသုံးယောက်ရော ခံနိုင်မယ်မှတ်လို့လား။ လူတွေက ငါ့ကိုပဲ အပြစ်ပြောမှာ မဟုတ်ဘူး၊ လင်ကောင်မပေါ်ခင် ဗိုက်ကြီးတဲ့ မင်းကိုပါ သမုတ်ကြမှာ! ချက်ချင်း ပြန်ဖျက်စမ်း!"

နှင်းက သူ့လက်တွေကို ရုန်းမထွက်ဘဲ သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်ကာ အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ တသက်လုံး ကြောက်လာခဲ့တာ အဲ့ဒီ အရှက်နဲ့ သိက္ခာပဲ ဦးမင်းထင်။ ရှင် အဲ့ဒါကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး ကျွန်မအဖေ၊ ကျွန်မအမေ၊ ကျွန်မရဲ့ ချစ်သူနဲ့ စီးပွားရေးတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ အခု ကျွန်မမှာ ကြောက်စရာ အရှက်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ရှင့်ရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို ကမ္ဘာက သိဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်"

"မင်း...!"

ဦးမင်းထင် လက်ရွယ်လိုက်စဉ်မှာပင် အိမ်ရှေ့တံခါးဝသို့ ရပ်ကွက်ထဲက လူကြီးအချို့နှင့်အတူ နှင်း၏ အဒေါ်ဖြစ်သူ ရောက်ရှိလာသည်။ အမှန်တော့ နှင်းသည် စာမတင်မီကတည်းက သူမ၏ ဘေးကင်းလုံခြုံရေးအတွက် အမျိုးသမီးရေးရာအဖွဲ့နှင့် ရပ်ကွက်လူကြီးအချို့ကို ကြိုတင်အကြောင်းကြား အကူအညီတောင်းထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းထင်... မင်း လက်ကို ချလိုက်စမ်း။ အခု နှင်း တင်လိုက်တဲ့စာက အွန်လိုင်းပေါ်မှာ ပလူပျံနေပြီ။ ရဲစခန်းကလည်း မင်းကို ခေါ်ယူစစ်ဆေးဖို့ လာနေပြီ" ဟု ရပ်ကွက်လူကြီးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။