အပိုင်း (၁)
ညဉ့်နက်တစ်နာရီ။ ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော သစ်သားကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသည့် သီတာ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ အခန်းထောင့်ရှိ ပန်ကာဟောင်းလေးမှ ထွက်ပေါ်နေသည့် "တကျီကျီ" အသံမှလွဲ၍ တိုက်ခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိ၏။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ အလုပ်ပင်ပန်း၍ အိပ်ခန်းထဲတွင် အိပ်မောကျနေပြီဖြစ်သည်။ သီတာ၏ လက်ချောင်းများကြားတွင် မီးမှိတ်ထားသည့် ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှာ လင်းခနဲဖြစ်သွားပြီး တုန်ခါလာသည်။ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော "အဖေ" ဆိုသည့် စာတမ်းလေးကို ကြည့်ရင်း သီတာ၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး လေးလံကျပ်တည်းသွား၏။
ဒီအချိန် ရောက်လာပြီ။ လကုန်ပြီး ၁၀ ရက်ကျော်လျှင် အမြဲတမ်း ကြုံတွေ့ရလေ့ရှိသည့် အိပ်မက်ဆိုးကြီး။
"ဟဲလို... အဖေ..." သီတာ အသံကို တတ်နိုင်သမျှ တိုးတိုးလေး ထွက်အောင် ထိန်းလိုက်ရသည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သည့် စိတ်က ရင်ထဲတွင် တဒိန်းဒိန်း ခုန်နေ၏။
"အေး... သမီး။ အဖေ့ဆီ ပိုက်ဆံငါးသောင်းလောက် ချက်ချင်း လွှဲပေးစမ်းပါ။ အခု လိုနေလို့" ဖုန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အဖေ့အသံမှာ အရက်စွဲနေသည့် အသံဩဩ၊ အေးစက်စက်နှင့် တောင်းဆိုနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမိန့်ပေးနေသည့် သဘောမျိုး ပါဝင်နေသည်။ အဖေ့အသံ နောက်ကွယ်မှ အရက်ဆိုင်၏ ဆူညံသံအချို့ကိုပင် သီတာ သဲသဲကွဲကွဲ ကြားနေရသည်။
"အဖေရယ်... သမီးမှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့။ လဆန်းကမှ အဖေ့အကြွေးအတိုး ပေးရတာ သမီးလစာ ၆ သိန်းလုံး ကုန်သွားတာလေ။ အခု သမီးမှာ အိမ်သုံးစရိတ်တောင် ခက်ခဲနေတာ" သီတာ့အသံမှာ ဝမ်းနည်းစိတ်ကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။
"မရှိဘူး မပြောနဲ့ သမီး။ မင်း လစာအပြင် အပြင်မှာ ထပ်ရှာတာ အဖေသိတာပဲ။ မင်း မောင်တွေတုန်းကလည်း မင်းပဲ တာဝန်ယူခဲ့တာ။ အဖေ့ကျတော့မှ ကူညီဖို့ လက်တွန့်နေတာလား။ မင်းမှာ မိဘအပေါ် ငြိုငြင်တဲ့စိတ် အကုသိုလ်တွေ ဝင်နေပြီ" ဖုန်းထဲမှ ခနဲ့တဲ့တဲ့ ထွက်ပေါ်လာသော အဖေ့စကားသံများက သီတာ့ရင်ဘတ်ကို ဓားနှင့် ထိုးဆွလိုက်သလိုပင်။
၁၀ တန်းအောင်ပြီးကတည်းက မိသားစုအတွက် ရရာအလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ရသည်။ အဖေနှင့်အမေ ၆ တန်းတုန်းက ကွဲသွားခဲ့ပြီးနောက် အဒေါ်နှင့် အဘွား၏ အစောင့်အရှောက်ဖြင့် ကျောင်းတက်ခဲ့ရသော်လည်း အကြီးဆုံးသမီးဆိုသည့် တာဝန်က သီတာ့ပခုံးပေါ်သို့ အလိုလို ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ မောင်နှစ်ယောက်လုံးကို ကျောင်းပြီးအောင်၊ အိမ်ထောင်ကျပြီး အခြေကျအောင် ထောက်ပံ့ပေးခဲ့သည်။ အစိုးရဝန်ထမ်း လစာ ၅ သိန်းရသော အဖေသည် တစ်ယောက်ထဲနေထိုင်ပြီး သူ့လစာကို အရက်နှင့် လောင်းကစားတွင်ပင် ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။ အခုတော့ လစဉ် ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း အတိုးဖြင့် ယူထားသော အဖေ့အကြွေး သိန်း ၅၀ အတွက် တစ်လလျှင် အတိုးချည်းပင် ၁၀ သိန်းနီးပါးကို သီတာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ဆပ်ပေးနေရသည်။
"အဖေ... သမီး အဆင်ပြေရင် အဖေ့ကို လိုလေသေးမရှိ ထားချင်တာ အဖေအရင်ဆုံးပါ။ ဒါပေမဲ့ အဖေ အရက်သောက်၊ လောင်းကစားလုပ်ပြီး အကြွေးတွေ တင်သမျှကို သမီး ဘယ်လောက်ထိ ရှင်းပေးရဦးမှာလဲ။ သမီးလည်း မွန်းကြပ်လွန်းလို့ အသက်ပင် ရှူလို့မရတော့ဘူး" သီတာ့မျက်လုံးမှ မျက်ရည်များ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာသည်။
"အေးပါလေ... ငါ့မှာ သမီးကောင်းရထားတာကိုး။ အဖေဒုက္ခရောက်နေတာကို ကြည့်နေနိုင်တဲ့ သမီးပဲ။ ငရဲကြီးမှာ မကြောက်ရင်တော့ မပေးနဲ့ပေါ့" ဖုန်းကျသွားသည့် အသံနှင့်အတူ ဧည့်ခန်းလေးမှာ ပြန်လည်တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သီတာ ပါးစပ်ကို လက်နှင့်ပိတ်ကာ ငိုရှိုက်လိုက်မိ၏။ ငါ ဘာတွေ မှားခဲ့လို့လဲ၊ မိဘကို လုပ်ကျွေးတာ ငရဲကြီးစရာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မိဘရဲ့ မိုက်မဲမှုကို မဆင်မခြင် လိုက်ရှင်းပေးနေတာကပဲ သံသရာစက်ဝိုင်းဆိုးကြီး ဖြစ်နေတာလားဆိုသည်ကို သီတာ ကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပေ။
အပိုင်း (၂)
မနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် မီးဖိုချောင်အတွင်းသို့ ခပ်ဖျော့ဖျော့ လင်းလက်နေသည်။ သီတာ ထမင်းချိုင့်ပြင်နေစဉ် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ကိုထွန်းက နောက်ကျောမှနေ၍ အသာအယာ ဖက်လိုက်သည်။
"မိသီ... မင်း မနက်ဖြန်ကျရင် အချိန်ပိုကြေး ရမှာမဟုတ်လား။ အိမ်စရိတ်လေး နည်းနည်းလိုနေလို့" ကိုထွန်း၏ အသံမှာ ညင်သာသော်လည်း သီတာ့ရင်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။
"အင်း... ရမှာပါ။ ကိုထွန်း သုံးဖို့လိုရင် သီတာ မနက်ဖြန် ထုတ်ပေးမယ်နော်" သီတာ မအီမသာ အပြုံးဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။ ကိုထွန်းကို အဖေ့အကြွေး သိန်း ၅၀ အကြောင်း သီတာ လုံးဝ မပြောရဲပါ။ အကယ်၍ ကိုထွန်း သိသွားပါက သူတို့အိမ်ထောင်ရေးပါ အက်ကြောင်းထပ်သွားနိုင်သည်။ ကိုထွန်းသည် ကြိုးစားသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်တစ်ခုတည်းဖြင့် ရုန်းကန်နေရသူ ဖြစ်ရာ သီတာ့ဘက်မှ မိသားစု ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို သိသွားပါက ဘယ်လိုမှ လက်ခံနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
ကိုထွန်း အလုပ်သွားရန် ထွက်သွားသည်နှင့် သီတာ ဖုန်းကို အမြန်ထုတ်လိုက်သည်။ အကြွေးရှင်ထံမှ စာဝင်လာ၏။
ဒီနေ့ အတိုး ၂ သိန်း ရင်းရမယ့်နေ့နော် သီတာ။ မနက် ၁၀ နာရီထက် နောက်မကျစေနဲ့။ မဟုတ်ရင် နင့်အဖေဆီ လူလွှတ်ရလိမ့်မယ်
သီတာ၏ လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ အပြင်အလုပ်မှ ရရှိထားသော စေတနာကြေးလေးများနှင့် မိမိလစာမှ ဖယ်ချန်ထားသော ပိုက်ဆံများကို ရေတွက်ကြည့်သည်။ ၁ သိန်းခွဲ ပင် မပြည့်ချင်။ ထို့ကြောင့် သီတာ မဆိုင်းမတွဘဲ အမေ့ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်ရသည်။ အမေနှင့် အဖေ ကွဲသွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သော်လည်း အမေသည် သီတာ၏ ခက်ခဲမှုကို အမြဲ စာနာတတ်သူဖြစ်သည်။
"အမေ... သီတာပါ"
"အေး သမီး... အသံလည်း မကောင်းပါလား။ ဟိုလူကြီး နောက်တစ်ခါ အကြွေးတောင်းလို့လား" အမေက အဖေ့အကြောင်း ကြားသည်နှင့် အသံက မာထန်သွားသည်။
"အမေရယ်... သီတာ အတိုးဆပ်ဖို့ ၅ သောင်းလောက် လိုနေလို့ပါ။ ခင်ပွန်း မသိအောင် ရှင်းနေရတာမို့လို့ပါ"
"သမီးရယ်... အမေ ပြောရတာလည်း နှာဝဆူးပါပြီ။ နင့်အဖေဆိုတဲ့ လူဟာ နင်တို့ ငယ်ငယ်တုန်းကလည်း တာဝန်မယူခဲ့ဘူး။ အခု နင်တို့ အရွယ်ရောက်တော့လည်း နင့်ဆီကပဲ သွေးစုတ်နေတာ။ နင် အဆင်ပြေအောင် အဒေါ်နဲ့ အဘွားက ကျွေးမွေးထားတာလေ။ အခု နင် ရတဲ့လစာ ဘာမှမကျန်ဘဲ သူ့အကြွေးတွေ ပေးနေရတာ ဘယ်တော့မှ ဆုံးမှာလဲ။ မောင်တွေကိုလည်း ပြောပါဦးလား"
"မောင်တွေက အိမ်ထောင်နဲ့ အဆင်မပြေကြဘူးလေ အမေရယ်။ သီတာက အကြီးဆိုတော့..."
"အကြီးဆိုတိုင်း ဒုက္ခအကုန် ထုထောင်းရတာမဟုတ်ဘူး သမီး။ နင် အခုလို လိုက်ဆပ်ပေးနေသမျှ သူက အရက်သောက်တာ၊ လောင်းကစားလုပ်တာ ရပ်မှာမဟုတ်ဘူး။ နင့်ဘဝပါ ပျက်စီးလိမ့်မယ်" အမေ့စကားများက မှန်နေသော်လည်း သီတာ့ရင်ထဲတွင် မိဘအပေါ် တာဝန်မကျေဘူးဟူသော အပြစ်ရှိစိတ်က စိုးမိုးနေဆဲဖြစ်သည်။ အမေက သက်ပြင်းချရင်း ပိုက်ဆံ ၅ သောင်း လွှဲပေးခဲ့သည်။
သီတာ ပိုက်ဆံကို အကြွေးရှင်ထံ လွှဲပေးလိုက်ပြီးနောက် ကုမ္ပဏီ စားပွဲပေါ်တွင် ခေါင်းမှီကာ မှေးနေလိုက်သည်။ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တိုင်း အဖေ့၏ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အသံနှင့် "ငရဲကြီးလိမ့်မယ်" ဆိုသည့် စကားသံများက နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေ၏။ သီတာသည် ဘဝ၏ လမ်းခွဲတစ်ခုတွင် သောင်တင်နေသလို ခံစားရသည်။ အဖေ့ကို ကူညီရင်း မိမိ၏ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ဘဝပါ ပြိုကွဲသွားရမည်လား၊ သို့မဟုတ် အဖေ့ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး ရက်စက်သော သမီးတစ်ယောက် အဖြစ် ခံယူလိုက်ရမည်လား။
အပိုင်း (၃) - အကြွေးဇာတ်လမ်း၏ အမြစ်နှင့် အရက်နံ့ရသော အတိတ်
သီတာ၏ ငယ်ဘဝ အမှတ်တရများတွင် အဖေသည် ချစ်စရာကောင်းသော အဖေတစ်ယောက်အဖြစ် ဖြစ်တည်မနေခဲ့ပါ။ ၆ တန်းကျောင်းသူ ဘဝကတည်းက အဖေနှင့်အမေ စကားများ ရန်ဖြစ်သံများ၊ အရက်ပုလင်း ကွဲသံများက သီတာ့နားထဲတွင် စွဲထင်နေခဲ့သည်။ အဖေနှင့်အမေ လမ်းခွဲကြသောအခါ အဖေသည် သီတာတို့ မောင်နှမများကို လှည့်ပင်မကြည့်ခဲ့။
အဒေါ်နှင့် အဘွား၏ ရင်ခွင်အောက်တွင် သီတာ စာကြိုးစားခဲ့ရသည်။ "မိဘမဲ့ သမီးလေး၊ မိဘကွဲနေတဲ့ ကလေး" ဆိုသည့် အကြည့်များကို အနိုင်ယူချင်သောကြောင့် ၁၀ တန်းတွင် အမှတ်ကောင်းကောင်းဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် တက္ကသိုလ်တက်ရင်း ရရာအလုပ်ကို လုပ်ကာ မောင်နှစ်ယောက်၏ ကျောင်းစရိတ်ကို တာဝန်ယူခဲ့ရသည်။ အဒေါ်နှင့် အဘွားက သီတာ့ကို ပညာတတ်တစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ခဲ့သည့် ကျေးဇူးကြောင့် သီတာသည် အလုပ်ကို မညည်းမညူ ဆက်လုပ်ခဲ့၏။
မောင်နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျသွားသည့်အခါမှ သီတာ မိမိဘဝအတွက် အသက်ရှူချောင်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အသက်ကြီးလာသော အဖေက သီတာ့ဘဝထဲသို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။
"သမီး... အဖေ့မှာ အကြွေးတွေ တင်နေလို့။ မဆပ်နိုင်ရင် အဖေ့ကို ထောင်ချလိမ့်မယ်" လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က အဖေ သီတာ့ထံ လာရောက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က သီတာ၏ သံယောဇဉ်နှင့် သနားစိတ်ကြောင့် မိမိစုဆောင်းထားသမျှ ပိုက်ဆံများဖြင့် အဖေ့အကြွေးကို ဆပ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအရာသည် အစပဲ ရှိသေးကြောင်း သီတာ မသိခဲ့ပါ။
အဖေသည် တစ်လလျှင် ၅ သိန်းရသော အစိုးရဝန်ထမ်းဖြစ်သော်လည်း အရက်နှင့် လောင်းကစားကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ အကြွေးတစ်ခုပြီးလျှင် အကြွေးတစ်ခု ထပ်တင်သည်။ သီတာက အဖေ့ကို အရက်မသောက်ရန်၊ လောင်းကစားမလုပ်ရန် သောင်းသောင်းသာသာ တောင်းပန်ခဲ့ဖူးသည်။
"အဖေရယ်... သမီးလည်း လစာ ၆ သိန်းပဲ ရတာပါ။ ထပ်ပြီး အပြင်အလုပ်တွေပါ ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်နေရတာ အဖေ့ကို လုပ်ကျွေးချင်လို့ပါ။ အဖေ ရတဲ့လစာနဲ့ အဖေ သက်သောင့်သက်သာ နေပါ" ဟု ပြောသည့်အခါတိုင်း အဖေက -
"မင်းက ငါ့ကို ဆရာလာလုပ်နေတာလား။ ငါ့လစာ ငါသုံးတာ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လဲ။ မင်းတို့ ငယ်ငယ်က ငါမကျွေးခဲ့လို့ အခု ငါ့ကို ပြန်ပြောတာလား" ဟုဆိုကာ ဒေါသထွက်လေ့ရှိသည်။
အဖေသည် သီတာ့၏ သနားစိတ်နှင့် အပြစ်ရှိစိတ်ကို အသုံးချနေခြင်းဖြစ်သည်။ မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးဆိုသည့် တာဝန်သိစိတ်ကို ဓါးစာခံပြု၍ သီတာ့ထံမှ ပိုက်ဆံကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် တောင်းခံခဲ့သည်။ သီတာ ပိုက်ဆံမပေးနိုင်သည့် အခါတိုင်း "ငရဲကြီးလိမ့်မယ်"၊ "မိဘကို မသိတတ်တဲ့ သမီး" ဆိုသော စကားများဖြင့် သီတာ့ရင်ကို ထိုးနှက်ခဲ့သည်။
ဤသို့ဖြင့် သီတာသည် မပြီးဆုံးနိုင်သော အကြွေးသံသရာကြီးထဲတွင် လည်ပတ်ရင်း စိတ်ရောခန္ဓာပါ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာခဲ့ရသည်။
အပိုင်း (၄) - ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခြင်းနှင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားသော အမှန်တရား
တနင်္ဂနွေနေ့ မွန်းလွဲပိုင်း။ သီတာ အဖေ့ဆီသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဖုန်းထဲမှ စကားပြောနေရုံဖြင့် အဆင်မပြေတော့။ အဖေ့ကို လူချင်းတွေ့ပြီး သေချာ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုရန် လိုအပ်နေပြီဖြစ်သည်။
အဖေနေထိုင်သော ဝန်ထမ်းလိုင်းခန်းလေးဆီသို့ သီတာ ရောက်သွားသောအခါ တံခါးမှာ စေ့ရုံမျှစေ့ထားသည်။ သီတာ တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်စဉ် အခန်းထဲမှ စို့စို့ဝါးဝါး အရက်နံ့များက နှာခေါင်းကို စူးခနဲ ရိုက်ခတ်သွား၏။ အခန်းထောင့်တွင် အရက်ပုလင်းအလွတ်များနှင့် ဖဲထုပ်များ ပြန့်ကျဲနေသည်။ အဖေက အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း သီတာ့ကို တွေ့တော့ အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဟေ... သမီး။ မင်း ပိုက်ဆံလာပေးတာလား" အဖေ့၏ ပထမဆုံး မေးခွန်းကပင် ပိုက်ဆံအကြောင်း ဖြစ်နေသည်။ သီတာ၏ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်သွား၏။
"အဖေ... သမီး အဖေ့ကို စကားသေချာ ပြောချင်လို့ လာတာ" သီတာ အသံကို ထိန်းကာ ပြောလိုက်သည်။
"ဘာပြောချင်လို့လဲ။ မင်း အကြွေးအတိုး ပေးပြီးပြီ မဟုတ်လား"
"အဖေ... သမီး လစာ ၆ သိန်းပဲ ရတာပါ။ အပြင်မှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း ထပ်ရှာတာလည်း အဖေ့ရဲ့ အကြွေး သိန်း ၅၀ အတွက် အတိုးဆပ်နေရလို့ပါ။ အခု သမီးမှာ လေရှူဖို့တောင် အသက်မရှူနိုင်တော့ဘူး။ အမျိုးသား သိသွားရင် သီတာ့ အိမ်ထောင်ရေး ပြိုကွဲတော့မယ်။ အဖေ ဒါကို မြင်ရဲ့လား"
အဖေက အိပ်ရာမှ ထထိုင်လိုက်ပြီး သီတာ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း အိမ်ထောင်ရေး မပြိုကွဲပါဘူး။ မင်း ယောက်ျားဆီက ပိုက်ဆံတောင်းဆပ်လိုက်ပေါ့။ ငါက မင်းအဖေလေ... မင်း ငါ့ကို လုပ်ကျွေးရမှာပေါ့"
ထိုစကားက သီတာ့စိတ်ကို အဆုံးစွန်အထိ ပေါက်ကွဲသွားစေခဲ့သည်။ သီတာ၏ မျက်လုံးထဲမှ မျက်ရည်များ ဒလဟော စီးကျလာသည်။
"အဖေ... သမီး အဖေ့ကို ပေးရမှာ မငြိုငြင်ပါဘူး။ အဖေ အေးအေးဆေးဆေး စားဖို့၊ သောက်ဖို့ဆိုရင် သမီး ရှိတာအကုန် ပေးချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဖေ အရက်သောက်ဖို့၊ လောင်းကစားလုပ်ဖို့၊ အကြွေးဆပ်ဖို့အတွက်တော့ သမီး ထပ်ပြီး မရှင်းပေးနိုင်တော့ဘူး။ သမီး ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေ သမီးတို့ကို ပစ်ထားခဲ့တာလေ။ အဒေါ်နဲ့ အဘွားက မွေးထားတဲ့ သားသမီးလို ကျွေးမွေးလို့ သမီး ပညာတတ်ဖြစ်ခဲ့တာ။ အဖေ သမီးတို့အပေါ် တာဝန်မကျေခဲ့တာတွေကို သမီး ဘယ်တုန်းကမှ ပြန်မပြောခဲ့ဘူး။ အခုကျမှ သမီးဆီက သွေးစုတ်နေတာ သမီးကို သမီးအဖြစ် မြင်ရဲ့လား... ပိုက်ဆံထုတ်စက်အဖြစ် မြင်နေတာလား"
သီတာ့ စကားကြောင့် အဖေ့မျက်နှာ ညှိုးငယ်သွားမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။ အဖေက ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။
"အေး... မင်းက ငါ့ကို ပြန်ခနဲ့တာပေါ့။ ငါ့မှာ မင်းတို့အပေါ် တာဝန်မကျေခဲ့တာ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက မင်းအဖေပဲ။ မင်း ငါ့ကို မကူညီရင် ငရဲကြီးမယ်။ သွား... မင်း ပိုက်ဆံမပေးချင်ရင် ထွက်သွား"
သီတာ ထိုနေရာတွင် ခေတ္တမျှ ကြောင်အငိုင်သား ရပ်နေမိသည်။ အဖေ့မျက်လုံးထဲတွင် နောင်တ၊ စာနာမှု သို့မဟုတ် သမီးအပေါ် ချစ်ခြင်းစသည့် အရာများ လုံးဝ မရှိသည်ကို သီတာ အတတ်ကြီး မြင်လိုက်ရသည်။
"ကောင်းပါပြီ အဖေ... ဒီနေ့ကစပြီး သမီး အဖေ့အကြွေးတွေကို ထပ်ဆပ်မပေးတော့ဘူး။ အဖေ့လစာ ၅ သိန်းနဲ့ အဖေ လိုတာသုံးပါ။ အရက်နဲ့ လောင်းကစားကို မဖြတ်သမျှ သမီးဆီက တစ်ပြားမှ မရစေရဘူး"
သီတာ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ကျောတွင် ကျန်ခဲ့သော အဖေ့၏ ဆဲဆိုသံများနှင့် "ငရဲကြီးလိမ့်မယ်" ဆိုသည့် အော်ဟစ်သံများက လေထဲတွင် လွင့်ပါးကျန်ရစ်ခဲ့၏။
အပိုင်း (၅) - အမှောင်ထုထဲမှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် လမ်းသစ်
တိုက်ခန်းဆီသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်သည်။ သီတာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ ရေအေးအေးဖြင့် ခေါင်းမှစ၍ လောင်းချလိုက်သည်။ စိမ့်ဝင်သွားသော အအေးဓာတ်နှင့်အတူ သီတာ့ရင်ထဲမှ မွန်းကြပ်မှုများမှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားသလို ခံစားရသည်။
ရေချိုးပြီးနောက် ဧည့်ခန်းလေးတွင် ထိုင်ကာ သီတာ သေချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ မိဘကို လုပ်ကျွေးခြင်းနှင့် မိဘ၏ မကောင်းသော အကျင့်များကို ထောက်ပံ့ပေးခြင်းသည် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည်။ သီတာသည် မိသားစု၏ အကြီးဆုံးသမီးဆိုသည့် အမည်ခံဖြင့် မိမိဘဝကိုရော၊ မိမိ အိမ်ထောင်ရေးကိုပါ စေတနာဆိုးများ၏ စက်ဝိုင်းထဲတွင် နှစ်မြှုပ်ထားခဲ့မိသည်။ မိမိကိုယ်ကို မချစ်ဘဲ သူတစ်ပါးကို ကူညီရန် ကြိုးစားခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကို သတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
အကြွေးရှင်ဆီသို့ သီတာ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
"မမ... သီတာပါ။ အဖေ့ရဲ့ အကြွေး သိန်း ၅၀ ကို ဒီနေ့ကစပြီး သီတာ လုံးဝ တာဝန်မယူတော့ပါဘူး။ အဖေ့လစာထဲကပဲ နှုတ်နှုတ်၊ အဖေ့ဆီကပဲ တောင်းပါ။ သီတာ့ဆီကို ထပ်မဆက်ပါနဲ့တော့"
"ဟေ့ကောင်မ... နင့်အဖေဆီက မရရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" အကြွေးရှင်က ဒေါသအသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။
"အဖေက အစိုးရဝန်ထမ်းပါ မမ။ တရားဥပဒေအတိုင်း လုပ်ချင်လည်း လုပ်ပါ။ သီတာကတော့ ဒီအကြွေးနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်တော့ပါဘူး" သီတာ ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီး ထိုနံပါတ်ကို ဘလောက် (Block) လုပ်လိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် လေပူကြီးတစ်ရှူး ရုတ်တရက် ထွက်သွားသလို ပေါ့ပါးသွား၏။
ခင်းပွန်းဖြစ်သူ ကိုထွန်း အလုပ်မှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သီတာ ညစာပြင်ပေးလိုက်သည်။
"သီတာ... ဒီနေ့ မင်းကြည့်ရတာ အရင်နေ့တွေကလို မဟုတ်ဘဲ စိတ်ပေါ့ပါးနေသလိုပဲ" ကိုထွန်းက သီတာ့လက်ကို အသာအယာ ကိုင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"အင်း... ကိုထွန်း။ သီတာ့ ရင်ထဲက ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးတစ်ခုကို အပြီးတိုင် လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီလေ" သီတာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက ပျောက်ဆုံးနေခဲ့သော စစ်မှန်သည့် အပြုံးတစ်ခုဖြစ်သည်။
မိဘဆိုသည်မှာ ပူဇော်ထိုက်သော ပူဇော်အပ်သော ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် မိဘ၏ မိုက်မဲမှု၊ အကုသိုလ်လမ်းဆုံများတွင် ကတ္တရာလမ်းခင်းပေးနေခြင်းသည် သားသမီးကောင်းတို့၏ တာဝန်မဟုတ်ပေ။ မိမိကိုယ်ကို စနစ်တကျ ချစ်တတ်မှသာလျှင်၊ မိမိဘဝကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်နိုင်မှသာလျှင် လိုအပ်သည့်အချိန်တွင် မှန်ကန်သော ကူညီစောင့်ရှောက်မှုကို ပေးနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
အမှောင်ထုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော ညလေအေးလေးကို ရှူရှိုက်ရင်း သီတာသည် ဘဝ၏ စာမျက်နှာသစ်တစ်ခုကို စတင်ရန် သတ္တိများ ပြည့်ဝနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သီတာ့အနေဖြင့် အဖေ့ကို မုန်းတီးသွားခြင်းမဟုတ်ပါ။ အဖေ အမှန်တရားကို မြင်မြင်လာပြီး အရက်နှင့် လောင်းကစားကို စွန့်လွှတ်သည့်နေ့တွင် သမီးတစ်ယောက်၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်စွာ ပြန်လည် ထမ်းဆောင်ရန် အသင့်ရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဆိပ်အတောင်များပါသည့် သံယောဇဉ်ကိုတော့ သီတာ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖြတ်တောက်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။
