"အိမ်ထောင်သည် မိန်းမသား၏ စိတ်ဆန္ဒ"

 အခန်း (၁) 

ညနေခင်းရဲ့ နေခြည်ဖျော့ဖျော့ဟာ ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ အလင်းတန်းအဖြစ် ကျရောက်နေသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ဟင်းအိုးဆူသံနှင့်အတူ နှင်းနု၏ သက်ပြင်းချသံသည် လေထုထဲတွင် တိုးညှင်းစွာ ပျော်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အသက် ၃၀ ကျော်၊ ကလေးနှစ်ယောက်မိခင်။ ရုပ်ရည်က အိုစာခြင်းမရှိသေးသော်လည်း မျက်ဝန်းအိမ်ထဲတွင်မူ နှစ်ရှည်လများ စုဆောင်းထားသည့် နာကျင်မှုအရိပ်အယောင်များက တွဲခိုနေသည်။

"မေမေ... သား ဗိုက်ဆာပြီ"

အသက် ၆ နှစ်အရွယ် သားငယ်လေးက သူမ၏ ထဘီစကို ဆွဲရင်း ပူဆာသည်။ နှင်းနုက သားငယ်၏ ခေါင်းကို အသာအယာပွတ်သပ်ပေးရင်း အိပ်ခန်းထဲတွင် စာကျက်နေသည့် ၁၀ နှစ်အရွယ် သမီးကြီးကို လှမ်းကြည့်မိသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာရပြန်သည်။ သူမသည် ကိုယ်ပိုင်အွန်လိုင်းလုပ်ငန်းလေးတစ်ခုဖြင့် ဝင်ငွေရှာနိုင်သူဖြစ်သော်လည်း ကလေးနှစ်ယောက်၏ ရှေ့ရေးနှင့် မိခင်တစ်ယောက်၏ တာဝန်များအကြားတွင် လွတ်လပ်မှုခြေလှမ်းများကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့မလှမ်းနိုင်ခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။

တံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ အမျိုးသားဖြစ်သူ လင်းထက် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူက အရက်သောက်တတ်သူမဟုတ်၊ လောင်းကစားနှင့် အပျော်အပါးမက်သူလည်းမဟုတ်။ လူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင်မူ သူသည် အိမ်ထောင်ဦးစီးကောင်း တစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ သို့သော် ထိုတံခါးချက်ုပ်နောက်ကွယ်မှာတော့ လင်းထက်သည် နှင်းနုအတွက် စိတ်အေးချမ်းမှု ပေးနိုင်သူတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ပါ။

"ညစာက အခုထိ မပြီးသေးဘူးလား။ တစ်နေ့လုံး အိမ်မှာနေပြီး ဘာလုပ်နေလဲမသိဘူး"

သူ့ထံမှ ပထမဆုံးထွက်လာသည့် စကားလုံးသည် ညည်းညူသံနှင့် အပြစ်တင်သံသာ ဖြစ်သည်။ နှင်းနု ရင်ထဲ၌ မီးစနှင့် တို့လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က ဒီလူ့ကို ဘာတွေတပ်မက်ပြီး ဘဝကို ပုံအပ်ခဲ့မိပါလိမ့်။ တွေးကြည့်သော်လည်း အဖြေရှာမရသည့် ပဟေဠိတစ်ခုလိုပင်။ လေးစားမှုမရှိ၊ တန်ဖိုးထားမှုကင်းမဲ့ပြီး နေ့ရက်တိုင်းမှာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မလုံခြုံမှုတွေကိုသာ ပေးစွမ်းနိုင်ခဲ့သည့် အိမ်ထောင်ရေး။

"သမီး ကျောင်းလခကိစ္စနဲ့... ဒီနေ့ လုပ်ငန်းက ပစ္စည်းပို့တာလေးတွေ ရှုပ်သွားလို့ပါ"

နှင်းနုက လေသံကို တတ်နိုင်သမျှ နှိမ့်ကာ ရှင်းပြသည်။ သို့သော် လင်းထက်က သူ့အိတ်ကို ဆိုဖာပေါ်သို့ ပစ်တင်ရင်း မျက်မှောင်ကုတ်လိုက်သည်။

"တော်စမ်းပါ နှင်းနုရာ။ အမြဲ ဆင်ခြေတွေချည်းပဲ။ မင်းရဲ့ အဲ့ဒီအလုပ်ကရော ဘယ်လောက်ရလို့လဲ။ ငါ့ကိုပဲ အကုန်ပုံချဖို့ စိတ်ကူးမနေနဲ့"

ထိုစကားလုံးများသည် နှင်းနု၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့်မွှန်းသကဲ့သို့ နာကျင်စေသည်။ သူသည် သူမ၏ ကြိုးစားမှုကို ဘယ်သောအခါမှ အသိအမှတ်မပြုခဲ့။ ပြင်ပကမ္ဘာတွင် ဘယ်သူနှင့် ဘာပြဿနာဖြစ်လာသည်ဖြစ်စေ၊ နေအိမ်သို့ ပြန်ရောက်လျှင်တော့ နှင်းနုသည်သာ အမြဲတမ်း အမဲခံ၊ အအော်ခံ ရသည့် ခံတုတ်တံတိုင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

အခန်း (၂) -

စားပွဲဝိုင်းတွင် ထမင်းစားနေကြသော်လည်း လေထုက မွန်းကျပ်လွန်းလှသည်။ ကလေးနှစ်ယောက်သည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ မှုန်ကုပ်ကုပ်မျက်နှာကို ကြည့်ကာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့စားနေကြသည်။ နှင်းနုသည် ထမင်းကို ပါးစပ်ထဲ သွင်းနေသော်လည်း မျိုမကျနိုင်ဘဲ သဲခဲများကို ဝါးနေရသလို ခံစားနေရသည်။

"လင်းထက်... ကျမ စကားနည်းနည်းလောက် ပြောချင်လို့"

နှင်းနုက ရင်ထဲတွင် တုန်ရီနေသည့် ကြောက်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရင်း စကားစလိုက်သည်။ သူမသည် သူနှင့် အတူမရှိချင်တော့။ ဤမွန်းကျပ်မှုများမှ ရုန်းထွက်ကာ တစ်ယောက်တည်း ဘဝကို ပြန်စချင်သည်။ သို့သော် "ကွာရှင်းကြရအောင်" ဆိုသည့် စကားလုံးကို နှုတ်မှ ထုတ်ပြောရန် စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် လင်းထက် ဒေါသတကြီး ထအော်မည့် ပုံရိပ်က မျက်စိထဲ မြင်ယောင်လာပြီး လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားရသည်။

"ဘာပြောမလို့လဲ။ အပိုတွေဆိုရင် မပြောနဲ့။ ငါပင်ပန်းလာတယ်"

လင်းထက်က ထမင်းပန်းကန်ကို တွန်းထုတ်ရင်း ခပ်ဆတ်ဆတ် ပြောသည်။ နှင်းနု သူ့မျက်လုံးတွေကို စိုက်ကြည့်မိသည်။ ထိုမျက်လုံးတွေထဲမှာ သူမအတွက် မေတ္တာအရိပ်အယောင် ဝေဝါးလို့တောင် ရှာမရတော့ပါ။

"ကျမတို့ ကြားထဲမှာ... နားလည်မှုတွေ လုံးဝမရှိတော့ဘူးလို့ ရှင်မခံစားရဘူးလား။ ကျမ ရင်ဖွင့်ရင်တောင် ရှင် အမြဲတမ်း စကားကို အကန်ပြောတယ်၊ အော်ထုတ်တယ်"

"ဟား... မင်းက ငါ့ကို အပြစ်ရှာချင်ပြန်ပြီပေါ့။ မင်း စိတ်ကူးယဉ်ဆန်လွန်းနေတာ နှင်းနု။ အပြင်မှာ ငါ့လို ယောက်ျားမျိုး ရဖို့ မလွယ်ဘူး။ အသောက်အစားမရှိ၊ အပျော်အပါးမရှိတာကို မင်းက ဘာတွေ လိုချင်နေသေးတာလဲ။ အိမ်မှာနေပြီး စိတ်ပုတ်စိတ်စပ်တွေပဲ တွေးမနေနဲ့"

လင်းထက်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အော်ငေါက်လိုက်ပြီး ထိုင်ခုံမှ ထကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။ ကလေးနှစ်ယောက်လုံး တုန်လှုပ်သွားပြီး နှင်းနုကို ကြည့်ကြသည်။ နှင်းနု၏ မျက်ရည်များက ထိန်းမရတော့ဘဲ ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာခဲ့သည်။ ကလေးတွေရှေ့မှာ အားနည်းပြမှုကို မပြချင်သော်လည်း ရင်ထဲက နာကျင်မှုက အတိုင်းအဆမရှိတော့ပြီ။

အခန်း (၃) -

ညနက်ပိုင်းသို့ ရောက်သော်လည်း နှင်းနု အိပ်မပျော်နိုင်သေးပါ။ ဘေးနားတွင် ခြင်ထောင်ထဲ၌ အိပ်ပျော်နေသည့် ကလေးနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာလေးများကို သူမ ငေးကြည့်နေမိသည်။ ပကတိဖြူစင်လွန်းသည့် ကလေးငယ်လေးများ။ သူမသာ လင်းထက်ကို စွန့်ခွာပြီး ထွက်သွားခဲ့လျှင် ဤကလေးနှစ်ယောက်ကို အလုပ်တစ်ဖက်နှင့် ဘယ်လို ပြုစုပျိုးထောင်ရပါ့မလဲ။

"ငါ့ခြေထောက်ပေါ် ငါရပ်တည်နိုင်တာ မှန်ပေမယ့်... ကလေးနှစ်ယောက်လုံးကို တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရမှာက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား"

သူမကိုယ်သူမ မေးခွန်းထုတ်မိသည်။ အလုပ်ကိစ္စ၊ ကလေးကျောင်းကိစ္စ၊ နေထိုင်စားသောက်ရေး... အားလုံးကို တစ်ယောက်တည်း ပခုံးထမ်းရမည့် အနာဂတ်ကို တွေးမိတိုင်း ရင်တုန်ရသည်။ သို့သော် ဤအိမ်တွင် ဆက်နေရမည့် နေ့ရက်တိုင်းသည်လည်း သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို တဖြည်းဖြည်း သတ်ဖြတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကြောက်လန့်နေရခြင်း၊ လေးစားမှုမခံရခြင်း၊ တစ်ကိုယ်တော် အထီးကျန်ခြင်းတို့က သူမကို လူညွန့်တုံးစေသည်။

သူမ ဖုန်းကိုကောက်ကိုင်ပြီး ဘဏ်စာရင်းထဲရှိ စုဆောင်းငွေနှင့် လစဉ်ရရှိသည့် လုပ်ငန်းဝင်ငွေကို တွက်ချက်ကြည့်သည်။ ခြိုးခြံချွေတာလျှင် ကလေးနှစ်ယောက်နှင့် ရပ်တည်နိုင်သည့် အနေအထား ရှိပါသည်။

'ငါ့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပျက်စီးနေမှုကို ကလေးတွေ နေ့တိုင်း မြင်နေရတာဟာ သူတို့အတွက် ပိုပြီး အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်' ဟု နှင်းနု တွေးလိုက်မိသည်။ သူမသည် အားနည်းသူတစ်ယောက်အဖြစ် ဆက်မနေလိုတော့ပါ။ ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် ကိုယ့်ဘဝကို လှောင်အိမ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည့် နေ့ရက်များကို ဒီနေ့မှာပဲ အဆုံးသတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသွားခဲ့သည်။

အခန်း (၄)

နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် လင်းထက် ဧည့်ခန်း၌ ကော်ဖီသောက်နေစဉ် နှင်းနုသည် စာရွက်တစ်ရွက်ကို ယူဆောင်ကာ သူ့ရှေ့သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ရီနေသော်လည်း မျက်ဝန်းများကတော့ ယခင်ကထက် ပိုမို တည်ငြိမ်နေသည်။

"ဒါ ဘာလဲ" လင်းထက်က မျက်မှောင်ကုတ်ကာ မေးသည်။

"ကွာရှင်းစာချုပ်ပါ"

နှင်းနု၏ လေသံက တိုးညှင်းသော်လည်း ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ လင်းထက် ခဏတာ ဆွံ့အသွားပြီးနောက် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီမြန်းလာကာ ထိုင်ခုံမှ ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။

"မင်း ရူးနေတာလား နှင်းနု။ ဘာမဟုတ်တဲ့ ကိစ္စလေးတွေကို မင်းက ကွာချင်တယ်လို့ ပြောရဲတယ်ပေါ့။ မင်း ငါ့ကို သက်သက်မဲ့ စိန်ခေါ်နေတာလား"

သူ့အော်သံကြောင့် အခန်းထဲမှ ကလေးနှစ်ယောက်က တံခါးကြားမှ ချောင်းကြည့်နေကြသည်။ လင်းထက်က နှင်းနုကို လက်ညှိုးငေါက်ငေါက်ထိုးရင်း ဒေါသတကြီး ဆက်အော်သည်။

"မင်း ငါ့ကို ထားခဲ့ရင် ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ မင်းတစ်ယောက်တည်း ဘာလုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ။ အပြင်ကမ္ဘာက မင်းထင်သလို မလွယ်ဘူးနော်။ ငါ့ကို ကြောက်လို့ တုန်နေတဲ့ကြားက ဒါကို လာပြောရဲသေးတယ်"

သူမ ကြောက်နေသည်မှာ မှန်သည်။ လင်းထက်၏ ဒေါသတကြီး ထအော်မှုကို နှင်းနု ရင်တုန်စွာ ခံယူနေရသည်။ သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်တော့ သူမ ခေါင်းငုံ့မခံတော့ပါ။

"ဟုတ်တယ်... ကျမ ရှင့်ကို ကြောက်တယ်။ ရှင် ထအော်မလားဆိုပြီး စိတ်က အမြဲ ကြောက်နေခဲ့ရတာ။ ဒါပေမယ့် ကျမ ရှင့်ဘေးမှာ နေပြီး နေ့တိုင်း စိတ်ဆင်းရဲနေရတာထက်စာရင် အပြင်မှာ ကလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ရုန်းကန်ရမှာကို ပိုပြီး သတ္တိရှိရှိ ရင်ဆိုင်ချင်တယ်။ ရှင့်ဆီက လေးစားမှု၊ တန်ဖိုးထားမှု မရတဲ့ ဘဝမှာ ကျမ ဆက်မနေချင်တော့ဘူး"

နှင်းနု၏ စကားလုံးတိုင်းသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ မြိုသိပ်ထားခဲ့သမျှ ပေါက်ကွဲထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်းထက်သည် နှင်းနုထံမှ ဤမျှ ပြတ်သားသည့် တုံ့ပြန်မှုကို မမျှော်လင့်ထားခဲ့သဖြင့် စကားလုံးများ ဆွံ့အသွားရရှာသည်။

အခန်း (၅) 

တစ်လခန့် ကြာပြီးနောက်...

မြို့ပြ၏ ဆင်ခြေဖုံးရှိ တိုက်ခန်းလေးတစ်ခု၏ ဝရန်တာတွင် နှင်းနု ရပ်နေမိသည်။ လေပြေအေးလေးက သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အသာအယာ တိုက်ခတ်သွားသည်။ အခန်းထဲတွင်တော့ ကလေးနှစ်ယောက်၏ ရယ်မောသံလေးများက သာယာစွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လင်းထက်နှင့် လမ်းခွဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များသည် မလွယ်ကူခဲ့သော်လည်း နှင်းနု နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့ပါ။ အလုပ်တစ်ဖက်နှင့် ကလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုရသည်မှာ ပင်ပန်းသည်မှာ မှန်သော်လည်း ယခင်ကလို မွန်းကျပ်မှု၊ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် စိတ်မလုံခြုံမှုများ လုံးဝမရှိတော့ပါ။

သူမသည် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်ရင်း မိခင်ကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ်ရော၊ အမှီအခိုကင်းသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အဖြစ်ပါ ရှင်သန်ခွင့် ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"မေမေ... လာစားတော့လေ" သမီးကြီးက လှမ်းခေါ်သည်။

နှင်းနု ပြုံးလိုက်မိသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်အနည်းငယ်က ဘာကြောင့် ထိုလူ့ကို ချစ်ပြီး ယူခဲ့မိလဲဆိုသည့် မေးခွန်းကို သူမ အဖြေရှာမနေတော့ပါ။ အတိတ်သည် သင်ခန်းစာဖြစ်ပြီး ပစ္စုပ္ပန်သည်သာ သူမ ပိုင်ဆိုင်သည့် ကမ္ဘာသစ် ဖြစ်သည်။

သူမသည် နေအိမ်လေးထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်လာခဲ့သည်။ တံခါးချက်ုပ်နောက်ကွယ်မှ လှောင်အိမ်သည် ပွင့်သွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး၊ သူမ၏ ရှေ့ဆက်မည့် နေ့ရက်များသည် လွတ်လပ်ခြင်းနှင့် စိတ်အေးချမ်းမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့မည် ဖြစ်ပါတော့သည်။