"သစ္စာဖောက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းလွန်းတဲ့ အပျော်ရှာတဲ့ ယောက်ျား"

အပိုင်း (၁) 

ပြတင်းပေါက်မှ တိုးဝင်လာသော လေအေးသည် အခန်းတွင်းရှိ ခြောက်ကွေ့နေသော လေထုကို ပိုမိုအေးစက်စေသည်။ နံရံပေါ်ရှိ နာရီလက်တံသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင် နှစ်နာရီကို ညွှန်ပြနေသော်လည်း နှင်း၏ မျက်လုံးများတွင် အိပ်စက်ခြင်း အရိပ်အယောင်မရှိ။ ခြောက်လအရွယ် သမီးငယ်လေး ခြူးခြူး၏ အသက်ရှူသံ မျှဉ်းမျှဉ်းလေးကသာ ဤအမှောင်ထုထဲတွင် တစ်ခုတည်းသော သက်ရှိထင်ရှားရှိမှု ဖြစ်နေသည်။

သူမ လက်ထဲတွင် တုန်ရီစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော ဖုန်းမျက်နှာပြင်သည် လင်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ Screen ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော စာတိုလေးတစ်စောင်း။

“သူ့အိမ်မှာ ငါရောက်နေပြီ။ စိတ်မပူနဲ့တော့။”

ထိုစာသည် မည်သူ့ထံမှ မဟုတ်။ သူမ၏ ခင်ပွန်း၊ သူမ တစ်ဘဝလုံးကို ပုံအပ်ခဲ့သော ကိုလင်းထံမှ ဖြစ်သည်။ ထိုစာကို ပို့လိုက်သူသည် ကိုလင်းကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ လွန်ခဲ့သော ၄ လကတည်းက သူနှင့် ဖောက်ပြန်နေသော အသက် ၂၀ အရွယ် ကောင်မလေး ဖြစ်မှန်း နှင်း ကောင်းကောင်းသိသည်။ ထိုမိန်းကလေးသည် မိဘမဲ့ ဖြစ်ပြီး တိုက်ခန်းတစ်ခုတွင် တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်သူ ဖြစ်သည်။

“မင်းကို ငါမဖြတ်နိုင်ပါဘူး နှင်းရယ်။ ငါအပျော်ရှာမိတာပါ။ အချိန်လေးနည်းနည်းပေးပါ၊ ငါသူ့ကို ဖြတ်ဖို့ ကြိုးစားပါ့မယ်။”

လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်က နှင်း ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ပြောခဲ့သော ကိုလင်း၏ စကားသံများသည် နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။ သို့သော် ထိုစကားများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ကိုလင်းသည် “အလုပ်ကိစ္စ” ဟု အကြောင်းပြကာ ထိုမိန်းကလေး၏ အိမ်သို့ နေ့စဉ် သွားရောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နှင်း သိနေသည်ကို သူ သိသော်လည်း ဂရုမစိုက်တော့။ ယခုဆိုလျှင် သူတို့နှစ်ဦး အတူတူ နေထိုင်နေကြသည်မှာ လအတော်ကြာခဲ့ပြီ။

နှင်း မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က မိဘများ၏ ကန့်ကွက်မှုကို ဆန့်ကျင်ပြီး၊ သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းနှင့် မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ ဤလူ့နောက်သို့ လိုက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုမူ သူမတွင် ဘာမှမရှိတော့။ အိမ်ထောင်သက် သုံးနှစ်အတွင်း ရရှိလာသော ရလဒ်မှာ ရင်ခွင်ထဲက သမီးငယ်လေးတစ်ယောက်နှင့် ရိုးအက်နေသော နှလုံးသားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ကိုလင်းသည် ယခင်ကလို နူးညံ့သူ မဟုတ်တော့။ သစ္စာဖောက်မှု အမှန်တရားကို ထောက်ပြမိသည့်နေ့က သူသည် နှင်းကို ရိုင်းစိုင်းစွာ အော်ဟစ်ဆဲဆိုခဲ့သည်။ “မနေချင်ရင် ဆင်းသွား” ဟူသော စကားသည် နှင်း၏ ရင်ဝကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားခဲ့ရသည်။

အပိုင်း (၂) 

နံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် အခန်းငယ်လေးထဲသို့ ကျရောက်လာသော်လည်း နှင်း၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင်မူ မှောင်မိုက်နေဆဲ။ ကိုလင်း အိမ်ပြန်ရောက်လာသည်။ သူ၏ အကျီင်္ပေါ်တွင် ပါလာသော စိမ်းရွှင်ရွှင် ရေမွှေးနံ့သည် နှင်း၏ နှာခေါင်းထဲသို့ စူးရှစွာ တိုးဝင်လာသည်။ ထိုရနံ့သည် နှင်း သုံးလေ့ရှိသော ပန်းရနံ့ မဟုတ်။ ထိုမိန်းကလေး၏ ရနံ့ ဖြစ်သည်။

“မင်း မျက်နှာက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေတာလား။”

ကိုလင်းက အိမ်ထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်လာရင်း အကျီင်္ကြယ်သီးများကို ဆွဲဖြုတ်ကာ ခပ်ရိုင်းရိုင်း မေးလိုက်သည်။ သူ၏ အသံတွင် နောင်တရရိပ် အနည်းငယ်မျှ မပါရှိ။

“ကိုလင်း… ညက ဘယ်မှာ အိပ်ခဲ့တာလဲ။ အလုပ်မှာပဲလို့တော့ မပြောပါနဲ့တော့။ နှင်း အကုန်သိတယ်။”

နှင်း၏ အသံသည် တုန်ရီနေသော်လည်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားသည်။ သမီးငယ်လေး နိုးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကိုလင်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ရယ်မောလိုက်သည်။

“သိတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ငါပြောပြီးပြီပဲ၊ ငါ့ကို အချိန်ပေးပါလို့။ အခု သူက တစ်ယောက်တည်းမို့ ငါသွားကြည့်ပေးရတာ။ မင်းက ဘာဖြစ်ချင်နေတာလဲ။ ဒီအိမ်မှာ ကောင်းကောင်းနေ၊ ကောင်းကောင်းစားနေရတာကို မကျေနပ်သေးဘူးလား။”

နှင်း ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး တင်းကျပ်လာသည်။

“ကောင်းကောင်းနေ၊ ကောင်းကောင်းစားရရုံနဲ့ ပြီးပြီလား ကိုလင်း။ နှင်းက ကိုယ့်မိဘတွေကို စွန့်ပြီး ကိုယ့်နောက်ကို လိုက်လာခဲ့တာ။ ကိုယ်က နှင်းကို အခုလို ရက်ရက်စက်စက် သစ္စာဖောက်ဖို့အတွက်လား။ အဲ့ဒီကောင်မလေးဆီ သွားနေတာ ၄ လရှိပြီ။ အတူတူလည်း နေပြီးပြီဆိုတာ နှင်း သိတယ်။ နှင်းကို တကယ် မဖြတ်နိုင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် နှစ်ယောက်လုံးကို သိမ်းထားချင်တာလား။”

ကိုလင်း၏ မျက်နှာသည် ဒေါသကြောင့် နီမြန်းလာပြီး နှင်း၏ ပခုံးကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

“မင်း စကားကို လွန်မလာနဲ့ နှင်း။ ငါ့အတိုင်းအတာကို လာမစမ်းနဲ့။ ငါ့မှာလည်း စိတ်ညစ်စရာတွေ ရှိတယ်။ မင်း ဒီလို မျက်နှာဆိုးနဲ့ နေ့တိုင်း ဆီးကြိုနေရင် ငါ အိမ်ပြန်လာချင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

သူသည် နှင်းကို တွန်းဖယ်ကာ ရေချိုးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ရင်ခွင်ထဲက သမီးငယ်လေးသည် လန့်နိုးကာ ငိုကြွေးလေတော့သည်။

အပိုင်း (၃) - စုတ်ပြဲသွားသော အိပ်မက်နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ သိက္ခာ

နေ့လယ်ခင်းတွင် နှင်း တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ ဤအတိုင်း ငုံ့ခံနေ၍ မဖြစ်တော့။ သူမသည် သမီးငယ်လေးကို အိမ်နီးနားချင်း အဒေါ်ကြီးထံ ခဏအပ်နှံခဲ့ပြီးနောက်၊ ကိုလင်း အမြဲသွားနေကျဖြစ်သော ထိုမိန်းကလေး၏ တိုက်ခန်းဆီသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လေးလံလွန်းလှသော်လည်း ရင်ထဲတွင်မူ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်လိုသော အားမာန်အချို့ ရှိနေသည်။

တိုက်ခန်းတံခါးကို ခေါက်လိုက်သောအခါ ပွင့်လာသူမှာ အသက် ၂၀ အရွယ် ကောင်မလေး ဖြစ်သည်။ ဝတ်လစ်စလစ်နီးပါး အိမ်နေရင်းအဝတ်အစားဖြင့် ဖြစ်ပြီး နှင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့ဩသွားခြင်း မရှိဘဲ ရဲရဲတင်းတင်းပင် စိုက်ကြည့်သည်။

“နင်က ကိုလင်းရဲ့ မိန်းမလား။”

ကောင်မလေး၏ အသံတွင် ရိုသေမှု အလျဉ်းမရှိ။

“ဟုတ်တယ်။ ညည်းက ကိုလင်းနဲ့ တွဲနေတာ ၄ လရှိပြီဆိုတဲ့သူပေါ့။ ကိုလင်းက ငါ့ကို မပြတ်နိုင်ဘူး၊ နင့်ကို ဖြတ်ဖို့ အချိန်တောင်းနေတယ်လို့ ပြောတယ်။ ညည်း ဘာလို့ သူတစ်ပါး အိမ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးနေတာလဲ။”

နှင်းက အတတ်နိုင်ဆုံး သိက္ခာရှိရှိ မေးလိုက်သည်။

ကောင်မလေးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ရယ်လိုက်သည်။

“အစ်မ… ကိုလင်းက အစ်မကို အဲ့လိုပြောတာလား။ သူ ကျွန်မဆီ ရောက်ရင် အစ်မအကြောင်း တိုင်ပြောတာပဲ ရှိတယ်။ အစ်မနဲ့ နေရတာ ပျင်းစရာကောင်းလို့၊ အိမ်မှာဆို အမြဲ မျက်နှာဆိုးနဲ့မို့ ကျွန်မဆီ လာတာတဲ့။ သူ ကျွန်မကို မခွဲနိုင်ပါဘူး။ သူက အစ်မကို သနားလို့ မကွာရှင်းသေးတာ။”

ထိုစကားလုံးများသည် နှင်း၏ နှလုံးသားကို အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွားစေသည်။ ကိုလင်းသည် သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်ငိုယိုပြပြီး ကောင်မလေးရှေ့တွင်မူ သူမကို အပြစ်ပုံချနေခဲ့သည်။ သစ္စာဖောက်မှု၏ နက်ရှိုင်းပုံသည် နှင်း ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုဆိုးဝါးနေသည်။

“ကိုလင်းက အပျော်ရှာတာလို့ ပြောတယ်” ဟု နှင်းက ခပ်တိုးတိုး ပြောမိသည်။

“အပျော်လား၊ အတည်လားဆိုတာ ကိုလင်း ညတိုင်း ဘယ်မှာ အိပ်လဲဆိုတာနဲ့တင် သိသာပါတယ် အစ်မရယ်။ အစ်မမှာ ကလေးရှိတယ်မလား။ ကလေးကိုပဲ ကြည့်ပြီး နေပါတော့။ ကျွန်မကတော့ ကိုလင်းကို လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ကောင်မလေးက တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ပစ်လိုက်သည်။ နှင်းသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ရင်း အသက်ရှူရန်ပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။

အပိုင်း (၄) - စိတ်ဝိဉာဉ်၏ နာကျင်ခြင်းနှင့် ရွေးချယ်မှု လမ်းဆုံ

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ညနေစောင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထဲတွင် ကိုလင်းက ဆိုဖာပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ဖုန်းပွတ်နေသည်။ နှင်း ဝင်လာသည်ကို မြင်သော်လည်း သူက မော့မကြည့်။

“မင်း ဘယ်သွားနေတာလဲ။ ကလေးကို သူများအိမ် ပစ်ထားပြီး ဘယ်ယောက်ျားနဲ့ သွားတွေ့နေတာလဲ။”

ကိုလင်းက ကောက်ကျစ်စွာ စွပ်စွဲလိုက်သည်။

နှင်းသည် အိတ်ကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ကိုလင်း၏ ရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

“နှင်း အဲ့ဒီကောင်မလေးဆီ သွားခဲ့တယ်။”

ကိုလင်း ဖုန်းကို ချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ နီမြန်းလာသည်။

“မင်း… မင်း ဘာလို့ သွားတာလဲ။ ငါ့ကို အရှက်ခွဲတာလား။ ငါ့ကိစ္စကို မင်း ဘာလို့ ဝင်ပါတာလဲ။”

သူသည် ထိုင်နေရာမှ ထကာ နှင်း၏ ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။ လေထုထဲတွင် ဖြတ်ခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ နှင်း၏ မျက်နှာသည် ဘေးသို့ စောင်းသွားသည်။

ပါးပြင်ပေါ်မှ နာကျင်မှုထက် နှလုံးသားထဲက နာကျင်မှုက ပိုမိုပြင်းထန်သည်။ ၃ နှစ်တာ ကာလပတ်လုံး ဤလူ့အတွက် စွန့်လွှတ်ခဲ့သမျှသည် ဤရိုက်ချက်တစ်ချက်ဖြင့် အရာရာ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ။

“ကိုလင်း… တော်ပြီ။”

နှင်း၏ အသံသည် ငိုသံ မပါတော့ဘဲ အေးစက်လှသည်။

“ကိုယ့်မှာ နှင်းကို ရိုက်ပိုင်ခွင့် မရှိဘူး။ နှင်း ကိုယ့်နောက်ကို လိုက်လာခဲ့တာ မိဘတွေကို စွန့်ပြီး လိုက်လာခဲ့တာ။ ကိုယ်က နှင်းကို ကာကွယ်ရမယ့်အစား သစ္စာလည်းဖောက်တယ်၊ ရိုင်းလည်း ရိုင်းစိုင်းတယ်၊ အခု လက်ပါလာပြီ။ ကိုယ် နှင်းကို အချိန်ပေးပါလို့ ပြောတာဟာ ထိုကောင်မလေးနဲ့ ပိုပြီး အဆင်ပြေအောင် အချိန်ဆွဲတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။”

ကိုလင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် “အေး… ဟုတ်တယ်၊ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ မင်းမှာ သွားစရာ နေရာရှိလို့လား။ မင်း မိဘတွေဆီ ပြန်ရင်ကော သူတို့က လက်ခံမှာတဲ့လား။ မင်းမှာ ငါကလွဲလို့ ဘာရှိသေးလဲ။”

ထိုစကားသည် အမှန်တရား ဖြစ်သည်။ နှင်းတွင် သွားစရာ နေရာမရှိ။ သို့သော် ထိုစကားသည် နှင်းကို ပိုမို သန်မာစေခဲ့သည်။ သမီးငယ်လေး ခြူးခြူး၏ အော်ငိုသံသည် အခန်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် နှင်းကို နိုးကြားစေခဲ့သည်။ သူမသည် မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သမီးကို သစ္စာဖောက်မှုနှင့် ရိုင်းစိုင်းမှုများ ပြည့်နှက်နေသော ဤအိမ်တွင် ကြီးပြင်းခွင့် မပေးနိုင်တော့။

အပိုင်း (၅) - လွတ်မြောက်ခြင်း နံနက်ခင်းနှင့် အသစ်စတင်ခြင်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေသည်။ ကိုလင်းသည် ညက ထုံးစံအတိုင်း အိမ်ပြန်မလာခဲ့။ သူသည် ထိုမိန်းကလေး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပျော်မွေ့နေပေလိမ့်မည်။ နှင်းသည် အဝတ်အထည် အချို့နှင့် သမီးငယ်လေး၏ ပစ္စည်းများကို အိတ်တစ်လုံးထဲသို့ စနစ်တကျ ထည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ထပ်လက်စွပ်ကို ချွတ်ကာ စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားခဲ့သည်။ ထိုလက်စွပ်ဘေးတွင် စာတိုလေးတစ်စောင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

“ကိုလင်း… ကိုယ်တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ အချိန်တွေကို နှင်း တစ်သက်လုံး ပေးလိုက်ပါပြီ။ အဲ့ဒီမိန်းကလေးနဲ့ပဲ ပျော်ပျော်ကြီး နေလိုက်ပါ။ နှင်းနောက်ကို လိုက်မလာပါနဲ့တော့။ နှင်းမှာ မိဘတွေ မရှိတော့ရင်တောင် သမီးလေးအတွက် နှင်းကိုယ်တိုင် မိခင်ကော ဖခင်ကော ဖြစ်အောင် ကြိုးစားသွားမယ်။ သစ္စာမရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အောက်မှာ နှင်းရဲ့ သိက္ခာကို အပုပ်ချမခံနိုင်တော့ဘူး။”

နှင်းသည် သမီးငယ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် နွေးထွေးစွာ ပွေ့ပိုက်ကာ အိမ်တံခါးကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ပိတ်လိုက်သည်။ လမ်းမပေါ်သို့ ခြေချလိုက်သောအခါ လေအေးအေးလေးက သူမ၏ မျက်နှာကို ဖြတ်တိုက်သွားသည်။ ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသော်လည်း ယခင်ကထက် ပိုမို ပေါ့ပါးသွားသည်ကို ခံစားရသည်။

သူမသည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ လွန်ခဲ့သော ၃ နှစ်ကတည်းက မခေါ်ဖြစ်ခဲ့သော ဖခင်၏ ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်သည်။ ဖုန်းဝင်သွားပြီးနောက် တစ်ဖက်မှ အိုမင်းရင့်ရော်နေသော ဖခင်၏ အသံထွက်လာသည်။

“သမီးလား…”

နှင်း၏ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် မျက်ရည်သည် နာကျင်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်။

“အဖေ… သမီး အိမ်ပြန်လာခဲ့မယ်။ သမီး သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး ပြန်လာခဲ့မယ်။”

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ဖခင်၏ သက်ပြင်းချသံနှင့်အတူ “ပြန်လာခဲ့ပါ သမီးရယ်။ အဖေတို့ အိမ်တံခါးက သမီးအတွက် အမြဲ ပွင့်နေပါတယ်။”

နှင်း သမီးလေးကို ပိုမို တင်းကျပ်စွာ ပွေ့ဖက်ရင်း ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်ခဲ့သည်။ လမ်းမထက်တွင် မိုးစက်များ စဲသွားပြီး တိမ်ကင်းစင်သော ကောင်းကင်သစ်ကြီးက သူမကို ဆီးကြိုနေလေတော့သည်။

အဆုံးသတ် အတွေးစေ့လေး - မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ မိဘ၊ မိတ်ဆွေတွေကို စွန့်လွှတ်ပြီး ယောက်ျားတစ်ယောက်နောက် လိုက်သွားတာဟာ အဲ့ဒီလူကို မိဘထက် ပိုအားကိုးချင်လို့ပါ။ ဒါကို သိလျက်နဲ့ သစ္စာဖောက်ပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့သူကို အချိန်ပေးနေမယ့်အစား ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ ကိုယ့်ကလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လမ်းခွဲထွက်ခွာခြင်းကသာ အကောင်းဆုံးသော တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။