"စစ်မှန်သော မေတ္တာ"

 

အခန်း (၁) 

ညနေခင်း၏ မှေးမှိန်သော နေခြည်နုတို့သည် ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျွန်းကုလားထိုင်ပေါ်သို့ အလင်းတန်းရှည်ကြီးတစ်ခုအဖြစ် ဖြာကျနေသည်။ အသက် ၂၈ နှစ်အရွယ် သီရိသည် တိတ်ဆိတ်နေသောအိမ်ကြီးထဲတွင် အပ်ချုပ်စက်သံ တဂျိဂျိဖြင့်သာ အဖော်ပြုနေရသည်။ စက်နင်းခြေနင်းခုံကို နင်းနေသော သူမ၏ခြေထောက်များတွင် မြင်မရသော သံခြေကျင်းကြီးတစ်ခု ခတ်ခံထားရသကဲ့သို့ လေးလံလွန်းလှသည်။

"သီရိ... အပ်ချုပ်စက်ကို ခဏနားဦးသမီး။ ညနေစောင်းပြီ၊ အပြင်က ဖုန်တွေ ဝင်လာလိမ့်မယ်၊ တံခါးတွေပိတ်လိုက်တော့"

အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာသော အမေ့အသံသည် အမိန့်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်ပြီး လေးနက်လှသည်။ အမေ့မျက်နှာတွင် သမီးအပေါ်ထားသည့် ဂရုစိုက်မှုနှင့် မေတ္တာတရားတို့ အပြည့်ရှိနေသော်လည်း ထိုမျက်ဝန်းများသည် သီရိအတွက်တော့ မမြင်ရသော ကန့်သတ်ချက်စည်းဝိုင်းများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"သမီး... ဟိုဘက်လမ်းက မမေတို့အဖွဲ့ကလေ... ဒီညနေ ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ဓမ္မစကြာရွတ်ကြမလို့တဲ့။ သမီးကို လာခေါ်ကြတယ်အမေ။ သမီး လိုက်သွားလို့ရမလားဟင်"

သီရိသည် အပ်ချုပ်စက်ကို ရပ်ကာ၊ လက်ချောင်းလေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ရင်း အမေ့မျက်နှာကို အကဲခတ်လျက် တုန်ရီစွာ မေးမိသည်။ ဘဝတွင် အိမ်ထောင်ပင်ကျခဲ့ဖူးပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုထက်ထိ ကလေးတစ်ယောက်လို ခွင့်တောင်းနေရဆဲ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူက ဝေးလံသော မြို့တစ်မြို့တွင် အလုပ်သွားလုပ်နေရသဖြင့် ယခုလို အမေနှင့်နှစ်ယောက်တည်း နေရချိန်တွင် သီရိ၏ကမ္ဘာသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့သည်။

အမေက မျက်မှောင်ကို အသာကြုတ်လိုက်ပြီး သီရိအနားသို့ လျှောက်လာသည်။ ပူပန်မှု အပြည့်ရှိသော လက်များဖြင့် သီရိ၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း...

"ဘာဖြစ်လို့ ညမိုးချုပ်မှ အပြင်ထွက်ချင်ရတာလဲ သမီးရယ်။ အပြင်မှာ လူတွေက စိတ်ချရတာ မဟုတ်ဘူး။ သမီးက အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်တဲ့သူ၊ လူတွေနဲ့ စကားအများကြီး ပြောရင် မျက်နှာပျက်ရလိမ့်မယ်။ ဘုရားတရားလုပ်ချင်ရင် အိမ်ကဘုရားစင်ရှေ့မှာပဲ အမေနဲ့အတူတူ ရွတ်လေ။ အိမ်မှာရွတ်လည်း ကုသိုလ်ရတာပါပဲ"

ထိုစကားလုံးများသည် ချိုသာလွန်းသော်လည်း သီရိ၏ရင်ထဲတွင်တော့ မွန်းကြပ်မှုလှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားစေသည်။ အမေက သူမကို ချစ်သည်၊ ကာကွယ်ချင်သည်။ သို့သော် ထိုကာကွယ်ခြင်းက သီရိကို သူစိမ်းများနှင့် စကားမပြောရဲသော၊ လူကြောက်တတ်သော၊ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် မရပ်တည်ရဲသော သစ်ပင်လေးတစ်ပင်ဖြစ်အောင် ကန့်သတ်ထားမှန်း အမေ မသိခဲ့ပါ။ သီရိသည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းကိုသာ ငုံ့လိုက်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိခဲ့ချေ။

အခန်း (၂) 

"ဒီအထည်လေးက အရောင်လေးဆန်းတယ် အမေ။ သမီးတို့ ဆိုင်မှာ ဒါမျိုးလေးတွေ ထပ်တင်ရင် ကောင်းမလားလို့။ ပြီးတော့... မြို့ထဲက အထည်ဒိုင်တွေနဲ့ တိုက်ရိုက်ချိတ်ပြီး စီးပွားရေးလေး နည်းနည်း ထပ်ချဲ့ချင်တယ်"

ဆိုင်ခန်းလေးထဲတွင် အဝတ်အထည်များကို ခေါက်ရင်း သီရိက အားယူကာ တိုင်ပင်မိသည်။ အမေက သီရိအတွက် အဝတ်အထည်ဆိုင်လေးတစ်ဆိုင် ဖွင့်ပေးထားသည်မှာ မှန်သော်လည်း ထိုဆိုင်သည် အမေ့မျက်စိအောက်တွင်သာ ရှိရသည်။

အမေက လက်ထဲမှ အင်္ကျီကို ချလိုက်ပြီး စိတ်မကောင်းသော မျက်နှာဖြင့် သီရိကို ကြည့်သည်။

"သမီးရယ်... အခုရှိတဲ့ဆိုင်လေးနဲ့တင် လောက်ငနေတာပဲကို ဘာလို့ ပင်ပန်းခံပြီး ထပ်ချဲ့ချင်ရတာလဲ။ သမီး ပင်ပန်းမှာ၊ လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံပြီး စိတ်ညစ်ရမှာကို အမေ မကြည့်ရက်ဘူး။ အခုလိုလေး အေးအေးဆေးဆေး နေစမ်းပါ"

အမေ့စကားကြောင့် သီရိ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်လာသည်။ တကယ်တော့ သီရိသည် ကိုယ့်အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ချင်သည်။ ကိုယ့်ဘာသာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး အောင်မြင်မှုကို ခံစားချင်သည်။ တစ်ခါက အမေ့ကိုမတိုင်ပင်ဘဲ အဝတ်အထည်အသစ်အချို့ကို မှာယူခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က အမေသည် စကားမပြောဘဲ မျက်နှာလွှဲကာ သုံးရက်တိုင်တိုင် ထမင်းမစားဘဲ စိတ်ကောက်နေခဲ့သည်။

ထိုနေ့ညက အမေ ရင်ကြပ်ဝေဒနာထဖောက်သဖြင့် သီရိတစ်ယောက် ငိုယိုကာ တောင်းပန်ခဲ့ရဖူးသည်။ အမေ့ကို ချစ်၍ စိတ်ချမ်းသာစေချင်သော်လည်း မိမိ၏ အိမ်မက်များနှင့် လွတ်လပ်မှုများကို စတေးနေရသည့်အဖြစ်က ရင်နာစရာ ကောင်းလှသည်။ အမေ့ကို စိတ်မဆိုးစေရန် အမြဲသတိထားပြီး မျက်နှာရိပ်မျက်နှာကဲ ကြည့်နေရသည့် ဘဝသည် ကြိုးတန်းပေါ်တွင် လျှောက်နေရသကဲ့သို့ ပင်ပန်းလွန်းလှပါသည်။

အခန်း (၃) 

လကွယ်ည၏ နက်မှောင်သော ကောင်းကင်အောက်တွင် သီရိသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် လူးလိမ့်နေမိသည်။ ဘေးခန်းမှ အမေ့၏ အသက်ရှူသံ ခပ်ပြင်းပြင်းကို ကြားနေရသည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ အလင်းရောင်ဖျော့ဖျော့လေးသည် သီရိ၏ မျက်ရည်စိုနေသော ပါးပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

ဖုန်းထဲတွင် အမျိုးသားဖြစ်သူ လင်းထက်ဆီမှ မက်ဆေ့ခ်ျလေး ရောက်နေသည်။ ‘သီရိ... ကိုယ်တို့နှစ်ယောက် မြို့ပြမှာ အတူတူ လာနေကြမလား။ မင်း အမေ့အနားမှာ အရမ်းမွန်းကြပ်နေရပြီဆိုတာ ကိုယ်သိပါတယ်။ ကိုယ့်ဆီ လာခဲ့ပါလား’

သီရိ ထိုစာကိုဖတ်ပြီး ရင်ထဲတွင် ဗြောင်းဆန်သွားသည်။ သွားချင်တာပေါ့... လင်မယားနှစ်ယောက် အတူတူ လွတ်လွတ်လပ်လပ် ဘဝကို တည်ဆောက်ချင်တာပေါ့။ သို့သော်... အိမ်ရှေ့ခန်းတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့မည့် အမေ့မျက်နှာကို မြင်ယောင်လာသောအခါ သီရိ၏ ခြေလှမ်းများ နောက်ဆုတ်သွားရပြန်သည်။

"ငါသာ ထွက်သွားရင် အမေ စိတ်ထိခိုက်ပြီး တစ်ခုခုဖြစ်သွားမလား..."

ထိုပူပန်မှုသည် သီရိကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ခြောက်လှန့်နေသော အမှောင်ထု ဖြစ်သည်။ မိမိကိုယ်ပိုင် ပျော်ရွှင်မှုအတွက် အမေ့ကို ပစ်ပယ်ခဲ့လျှင် မိမိသည် သမီးမိုက်တစ်ယောက် ဖြစ်သွားမည်လော။ တစ်ဖက်တွင်လည်း မိမိ၏ အသက် ၂၈ နှစ်ဆိုသော လူငယ်ဘဝသည် တဖြည်းဖြည်းနှင့် ခြောက်သွေ့ နွမ်းလျလာနေပြီဖြစ်သည်။ အပြင်လူများနှင့် စကားမပြောရဲဘဲ အမြဲကြောက်ရွံ့နေတတ်သည့် သီရိ၏ စိတ်ဒဏ်ရာသည် အမေ့၏ ပြင်းထန်သော အကာအကွယ်ပေးမှုများကြောင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာခဲ့ရသည်။

အခန်း (၄) 

မိုးဖွဲဖွဲရွာနေသော နေ့တစ်နေ့တွင် ဆိုင်သို့ သူစိမ်းဖောက်သည်အချို့ ရောက်လာကြသည်။ သီရိသည် ထုံးစံအတိုင်း ရင်တုန်ပန်းတုန်ဖြင့် စကားကို အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ ပြောနေမိသည်။

"ညီမလေး... ဒီအထည်က အသားမကောင်းဘူးလား။ လဲလို့ရမလား"

ဖောက်သည်၏ မေးခွန်းကို မည်သို့ပြန်ဖြေရမှန်းမသိဘဲ သီရိ မျက်နှာပျက်နေစဉ် အမေက ကြားထဲမှ ဝင်ပြီး ချက်ချင်း ဖြေရှင်းပေးလိုက်သည်။ "မရဘူးရှင့်... သမီး... အနောက်ကို သွားလိုက်၊ အမေပဲ စကားပြောလိုက်မယ်"

သီရိ ဆိုင်အနောက်ခန်းသို့ ဝင်လာခဲ့ပြီး မှန်ထဲတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ မှန်ထဲက မိန်းကလေးသည် အသက် ၂၈ နှစ်ရှိပြီဖြစ်သော်လည်း လေဖြတ်ထားသကဲ့သို့ အတောင်ပံမဲ့နေသော ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင်နှင့် တူလှသည်။ သူငယ်ချင်းဆိုတာလည်း မရှိ၊ မိတ်ဆွေဆိုတာလည်း မရှိ။ သီရိ၏ ကမ္ဘာတွင် အမေတစ်ယောက်သာ ရှိသည်။

အမေက သီရိကို ချစ်သဖြင့် ခူးခတ်ကျွေးမွေးကာ လုံခြုံသော ခြံစည်းရိုးကို ခတ်ပေးထားသည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် ထိုခြံစည်းရိုးသည် သီရိအတွက်တော့ အသက်ရှူရခက်ခဲသော လေထုကင်းမဲ့ဇုန် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ အမေ့ကို ချစ်သောစိတ်နှင့် မိမိကိုယ်ပိုင်လွတ်လပ်ခွင့်ကို တောင့်တသောစိတ်တို့သည် သီရိ၏ ရင်ထဲတွင် စစ်ခင်းနေကြပြီး၊ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မွန်းကြပ်မှုဒဏ်ကို တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်မှိတ် ခံစားနေရရှာသည်။

အခန်း (၅) 

တစ်နေ့တွင်တော့ သီရိ၏လက်ထဲသို့ စာအုပ်လေးတစ်အုပ် ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ရေးထားသော စာသားလေးတစ်ခုက သီရိ၏ နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ်သွားစေခဲ့သည်။

"မိဘကို လုပ်ကျွေးခြင်းနှင့် မိဘ၏ စိတ်ကြိုက်အတိုင်း ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးပစ်ခြင်းသည် တစ်ခုစီ ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော မေတ္တာသည် အကျဉ်းထောင် မဟုတ်ရပါ"

သီရိ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ သူမ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်မိသည်။ ဒီနေ့ညတွင်တော့ အမေ့ကို ကြောက်စိတ်များ ဖယ်ရှားကာ ရင်ဖွင့်စကား ပြောရမည်။

ညစာစားပြီးချိန်တွင် သီရိသည် အမေ့ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အမေ့၏ တွန့်လိမ်နေသော လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အမေ... သမီး အမေ့ကို အရမ်းချစ်တယ်ဆိုတာ အမေသိတယ်မလားဟင်" အမေက အံ့သြသလို ကြည့်ပြီး ခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။

"သမီး အမေ့စကားကို ဘယ်တုန်းကမှ မပယ်ဖျက်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့်... သမီး အသက် ၂၈ နှစ်ရှိပြီအမေ။ သမီးလည်း လူတွေကြားထဲမှာ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်တတ်ချင်ပြီ။ အမေ သမီးကို စိတ်မချတာ သိပေမယ့် အခုလို အမြဲ တင်းကျပ်ထားတော့ သမီး ရင်ထဲမှာ အရမ်းမွန်းကြပ်ပြီး သေလုမတတ် ခံစားရတယ်အမေ"

အမေ့မျက်ဝန်းတွင် ဒေါသနှင့် စိတ်မကောင်းဖြစ်မှုတို့ ဖြတ်သန်းသွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရီလာသည်။ စကားမပြောဘဲ မျက်နှာလွှဲရန် ပြင်နေသော အမေ့ကို သီရိက ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း...

"အမေ စိတ်ကောက်လည်း သမီး ခံပါ့မယ်။ သမီး အမေ့ကို ပစ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် သမီးရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုတော့ အမေ ချစ်တဲ့ မေတ္တာတရားနဲ့ မပိတ်လှောင်ထားပါနဲ့တော့နော်..."

အိမ်ကြီးထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက စက္ကန့်အတော်ကြာ စိုးမိုးသွားသည်။ အမေ့မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်တစ်စက်သည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ စီးကျလာပြီး သီရိ၏လက်ပေါ်သို့ အေးစက်စွာ ကျရောက်သွားသည်။ ထိုမျက်ရည်စက်သည် အမေ့၏ အတ္တများကို အရည်ပျော်စေမည့် အစပြုခြင်းလော သို့မဟုတ် ပိုမိုပြင်းထန်သော စိတ်ကောက်ခြင်း၏ နိဒါန်းလော ဆိုသည်ကို သီရိ မသိနိုင်သေးပါ။

သို့သော် တစ်ခုတော့ သေချာသည်။ သီရိသည် ခြံစည်းရိုးအပြင်ဘက်သို့ လှမ်းရန် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းကို ရဲဝံ့စွာ လှမ်းလိုက်နိုင်ပြီ ဖြစ်ပါတော့သည်။