အခန်း (၁)
မီးသင်္ဂြိုဟ်စက်၏ တံခါးသံက "ဂျိုင်း" ခနဲ ဟိန်းထွက်သွားချိန်တွင် ရင်ခေါင်းထဲမှ လှိုက်တက်လာသော စို့နင့်မှုသည် မနှင်းမြ၏ လည်ချောင်းဝ၌ တစ်ဆို့ကြီး ပိတ်မိသွားသည်။ အပူလှိုင်းတချို့က မီးဖိုနှုတ်ခမ်းမှတစ်ဆင့် လေထဲသို့ ပျံ့လွင့်လာပြီး ပါးပြင်ပေါ်မှ သုတ်မမှီသော မျက်ရည်စများကို အငွေ့ပျံခြောက်သွေ့စေ၏။ နှစ်ပေါင်းလေးဆယ်နီးပါး ကြင်နာစွာ အတူလက်တွဲခဲ့ဖူးသော၊ ပုခုံးချင်းမှီ၍ လောကဓံကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသော ကိုထွန်းခင်၏ ရုပ်ကလာပ်သည် အေးစက်စက် သံမဏိစက်ဝိုင်းအတွင်းသို့ ငုပ်လျှိုးကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ကိုထွန်းခင်ရေ… သွားတော့နော်"
မနှင်းမြ၏ အသံသည် ဆွေးမြည့်လှစွာ။ မျက်ဝန်းထောင့်မှ စီးကျလာသော မျက်ရည်ပူများကို လက်ကိုင်ပဝါအနွမ်းလေးဖြင့် သုတ်ရင်း မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကြီးထံမှ တစ်လိပ်လိပ် တက်သွားသော မီးခိုးနက် အမြှေးပါးများကို မော့ကြည့်နေမိသည်။ ထိုမီးခိုးများသည် ကိုထွန်းခင်၏ ရုပ်ခန္ဓာ ပျက်စီးခြင်း၏ အကြွင်းအကျန်များ ဖြစ်သလို၊ သေသူနှင့် ရှင်သူကြားတွင် ထာဝရခြားနားသွားခဲ့သော နယ်နိမိတ်မျဉ်းလည်း ဖြစ်၏။ လူတစ်ယောက်၏ ဘဝဆိုသည်မှာ အခိုးအငွေ့များအဖြစ် လေထုထဲ ပျောက်ကွယ်သွားရုံမျှဖြင့် ဒီမျှလွယ်ကူစွာ ပြီးဆုံးသွားရသလောဟု တွေးရင်း ရင်ထဲတွင် ဗဟင်းပေါက်မက ဟာတာတာကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
"အမေ… လာလေ… သွားကြမယ်၊ ဒီမှာ ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ"
သမီးကြီး မမြတ်နွယ်၏ အသံက ဆွဲဆတ်ဆတ်နှင့် အေးစက်လှသည်။ မနှင်းမြ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်သော သမီး၏ လက်ချောင်းများတွင် သံယောဇဉ်ထက် အလျင်လိုမှုက ပိုမိုကိန်းအောင်းနေသည်ကို မနှင်းမြ ခံစားလိုက်ရ၏။ သင်္ချိုင်းဝင်းအတွင်းမှ ကတ္တရာလမ်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းလာစဉ်၊ ခြေလှမ်းတိုင်းသည် လေးလံလှပြီး ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး နင့်ခနဲ နင့်ခနဲဖြစ်နေသည်။ ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်ကြစဉ် သားသမီးသုံးယောက်စလုံး၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပူဆွေးမှုထက် အနာဂတ်အတွက် စိစစ်တွက်ချက်နေကြသော အရိပ်အယောင်များကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သင်္ချိုင်းတံခါးဝမှ ကားထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ကိုထွန်းခင်၏ နောက်ဆုံးရုပ်ကြွင်းသည် မီးခိုးအဖြစ် ဝေးကျန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးက သုသာန်တပြင်သဖွယ် တိတ်ဆိတ်လွန်းနေသည်။ သင်္ချိုင်းမြေမှ ကောက်ယူခဲ့သော ခွေးသေးပန်းပင်ကိုင်းလေးကို ကိုထွန်းခင်၏ စာပွဲပေါ်မှ ဓာတ်ပုံဘေးတွင် မနှင်းမြ ငိုရီနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ချလိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲမှ ကိုထွန်းခင်က ပြုံးကြည့်နေ၏။ ထိုအချိန်မှသာ လူသူကင်းဝေးရာတွင် မနှင်းမြ၏ ရင်ထဲမှ အပူများ ပေါက်ကွဲထွက်သွားကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိတော့သည်။
"ကိုထွန်းခင်ရေ… ကျွန်မကို ဘာလို့ ထားခဲ့တာလဲရှင်"
ရက်လည်နေ့ရောက်သောအခါ မနက်စောစောမှာပင် ဘုန်းကြီးငါးပါး ပင့်ဖိတ်၍ တရားနာ၊ ရေစက်ချ၊ အမျှဝေပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ပရိသတ်များ၊ ဆွေမျိုးများ ရှေ့တွင် မနှင်းမြ၏ မျက်ရည်များသည် ပါးပြင်ပေါ်သို့ တစက်စက် စီးကျလျက်ပင်။ ရေစက်ခွက်ထဲသို့ ရေစက်ကလေးများ လှဲချနေစဉ် ရင်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။
"ကိုထွန်းခင်ရေ… အမျှ… အမျှ… အမျှ… ဒီအမျှဟာ ရှင့်ကို နှင်ထုတ်သလိုများ ဖြစ်နေသလား… စိတ်မကောင်းလိုက်တာရှင်"
"အမေ… ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ လူတွေအများကြီးနဲ့ ရှက်စရာကြီး"
သားလတ် စိုးဝင်း၏ တိုးတိတ်သော်လည်း ခက်ထန်သော အော်သံကြောင့် မနှင်းမြ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ရသည်။ တရားနာပြီးနောက် လှူဒါန်းထားသည်များကို ရှင်းလင်းကြ၊ ငှားထားသော အိုးခွက် ပန်းကန်များကို ပြန်ပို့ကြရင်း အသုဘအိမ်သည် တဖြည်းဖြည်း လူသူရှင်းသွားခဲ့၏။ လောက၏ နိယာမအတိုင်း သေသူအတွက် ဝမ်းနည်းမှုသည် ရှင်သူများ၏ နေ့စဉ်ဘဝလှုပ်ရှားမှုများအောက်တွင် မြန်ဆန်စွာ အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။
အခန်း (၂)
ရက်လည်ဆွမ်းကျွေးပြီးစ မိနစ်ပိုင်းမျှပင် မကြာသေး၊ အိမ်ကြီးတစ်ခုလုံးသည် ထူးဆန်းသော တိတ်ဆိတ်မှုဆဆဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းတွင် ခင်းထားသော ဖျာကြီးပေါ်တွင် မနှင်းမြ အားလျော့စွာ ထိုင်နေစဉ် သားသမီး သုံးယောက်စလုံးက သူမကို ဝိုင်းရံ၍ ထိုင်လိုက်ကြ၏။ သမီးကြီး မမြတ်နွယ်က မနှင်းမြကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ စကားစလိုက်သည်။
"အမေ"
"ဘာလဲ… သမီး"
"အမေလည်း ဒီအိမ်ကြီးမှာ တစ်ယောက်တည်း နေလို့မဖြစ်ဘူးလေ"
မနှင်းမြက ခေါင်းကိုဖြည်းဖြည်းချင်း မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မချိပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ "နင့်အဖေ သေသွားတာ တစ်ယောက်တည်း မနေလို့ ဘယ်လိုနေရမလဲ၊ ငါ့မှာ သေသူ့အရိုးကို ကြည့်ရင်း ဒီအိမ်မှာပဲ အသက်ဆက်ရမှာပေါ့"
"သမီးပြောတာ အဲဒီလိုမဟုတ်ဘူး… အမေတစ်ယောက်တည်း ဘာမှလည်း ရှာဖွေစားသောက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ၊ ပြီးတော့ ကျန်းမာရေးကလည်း ရှိသေးတယ်"
"အဲဒီတော့ ဘာဖြစ်လဲ… ငါ့ဘာသာငါ ရှာကြံပြီး အသက်မွေးရမှာပေါ့၊ နင်တို့အဖေ ထားခဲ့တဲ့ အိုးအိမ်လေးနဲ့ ငါဖြစ်အောင် နေသွားပါ့မယ်"
မမြတ်နွယ်က ညီဖြစ်သူ စိုးဝင်းကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ရာ စိုးဝင်းက စကားစကို ဆက်လက်ထောပနာပြုလိုက်သည်။ "အမေ… မမကြီးပြောတာ အမှန်ပဲ။ ဒီအိမ်ကြီးက ကျယ်လည်းကျယ်တယ်၊ ထိန်းသိမ်းရတာလည်း အလုပ်ရှုပ်တယ်။ အမေ ဒီအိမ်ကြီးကို ရောင်းလိုက်ပါလား… ပြီးတော့ သမီးတွေ သားတွေနဲ့ လိုက်နေလေ"
မနှင်းမြ၏ ရင်ထဲသို့ မြားတစ်စင်း စိုက်ဝင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ "အလိုတော်… ဘာဖြစ်လို့ အိမ်ကိုရောင်းရမှာလဲ၊ နင်တို့အဖေ ဘဝတစ်ခုလုံး ရင်းပြီး ဆောက်ခဲ့တဲ့အိမ်၊ ငါတို့ သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရင်းထားတဲ့ အိမ်ကို ဘာလို့ ရောင်းရမှာလဲ"
သားလတ် စိုးဝင်းက ပို၍ ပွင့်လင်းစွာဖြင့် စကားကို ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောချလိုက်တော့သည်။ "အိမ်ကိုရောင်းလိုက်ပါ အမေရယ်… ပြီးတော့ သားတွေ သမီးတွေကို ခွဲပေးလိုက်ပေါ့… ပိုယူတဲ့သူက အမေ့ကိုခေါ်ပြီး ပြုစုစောင့်ရှောက်မယ်လေ၊ ဒါမှ အားလုံးအတွက် တရားမျှတမှာပေါ့"
"ဪ… လက်စသတ်တော့ အမွေလာခွဲနေကြတာကိုး… အမလေး ကိုထွန်းခင်ရေ… ရှင့်သားသမီးတွေက ဒီမှာ အမွေလာခွဲနေကြပြီတော့… ကျွန်မ ငုတ်တုတ်ကြီးရှိသေးတယ်၊ ရှင့်အရိုးတောင် မအေးသေးဘူး" မနှင်းမြ ရင်ဘတ်ကို လက်ဖြင့် စောင့်ရိုက်ရင်း ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။
ထိုအချိန်တွင် သမီးငယ် မနုနုက မျက်နှာဆုတ်ဖြဲကာ စိတ္တဇဆန်ဆန် ဝင်ပြောပြန်သည်။ "အမေရယ်… မအော်ပါနဲ့၊ အိမ်ဘေးနားက လူတွေကြားရင် ရှက်စရာကြီး။ အမေသေလည်း နောက်ဆုံးတော့ ဒီပြဿနာကို ရှင်းကြရမှာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါကြောင့် ခုတည်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းဖြစ်အောင် လုပ်ပေးခဲ့ပါ"
"အလိုတော်… ငါက သေပေးရဦးမှာလား၊ နင်တို့ အမွေရဖို့အတွက် ငါက ခုထိ မသေနိုင်သေးလို့ အပြစ်ဖြစ်နေရတာလား" မနှင်းမြ၏ အသံသည် တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်များက မထိန်းနိုင်အောင် စီးကျလာခဲ့သည်။ ရက်လည်နေ့၏ အေးမြရမည့် အငွေ့အသက်များသည် လောဘမီး၏ အပူဒဏ်အောက်တွင် ကင်းပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။
အခန်း (၃)
ရက်လည်ဆွမ်းကျွေးအပြီး အသုဘအိမ်သည် ယခုမှပင် ပိုမိုသက်ဝင်လှုပ်ရှားလာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုသက်ဝင်မှုသည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ သက်ဝင်မှုမဟုတ်ဘဲ၊ လောဘ၊ ဒေါသနှင့် ငြင်းခုံသံများ၏ အသက်ဝင်မှုဖြစ်သည်။ သားသမီး သုံးယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိဘပေါ်ထားရှိသော ပူဆွေးမှုဟူသည် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမွေရရှိရေးဆိုသည့် တဏှာမီးများဖြင့် တောက်လောင်နေကြသည်။
"အစ်မကြီး… အမိအရာတဲ့၊ အမေ့ကို အစ်မပဲ ခေါ်သွားလေ" ဟု သားလတ် စိုးဝင်းက တာဝန်ရှောင်လွှဲလိုသော သဘောဖြင့် မမြတ်နွယ်ကို စုတောင်းလိုက်သည်။
မမြတ်နွယ်က ချက်ချင်းပင် အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြန်ပုတ်ထုတ်လိုက်၏။ "ဘာ… ငါက ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း ခေါ်ရမှာလဲ၊ နင်တို့လည်း သားသမီးတွေပဲ၊ အမေ့ကို ကြည့်ရမယ့် တာဝန် အကုန်လုံးမှာ ရှိတာပဲ"
"အလိုတော်… ဘယ်သူက နင်တို့နဲ့ လိုက်နေမယ်ပြောလို့လဲ" မနှင်းမြက ရင်ဘတ်ကို တဒုန်းဒုန်းရိုက်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်လိုက်သည်။ "မလိုက်ရေးချ မလိုက်၊ ဟောဒီ အိမ်ကိုလည်း မရောင်းရေးချ မရောင်း။ ဒီအိမ်ကို နင်တို့ပဲ ဆိုင်တာလား၊ ငါ့သားကြီးလည်း ဆိုင်တယ်ဟဲ့"
သမီးငယ် မနုနုက မဲ့ရွဲ့လိုက်ရင်း "အမေကလည်း… အစ်ကိုကြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားတာ နှစ်ပေါင်း ၂၀ လောက်ရှိနေမှဟာ… ခုချိန်ထိ ပြန်မလာပုံထောက်ရင် သေနေလောက်ပြီ၊ မရှိတော့တဲ့လူကို ထည့်တွက်နေတာ အမေ ရူးနေတာလား"
"ငါ့သားကြီးကို သေတယ်မပြောနဲ့… မသေဘူး… ငါ့သားကြီး မသေဘူး" မနှင်းမြက မကျေမနပ်ဖြင့် ငိုကြွေးရင်း အသံကုန် အော်တော့သည်။ "ဒီအိမ်ကို နင်တို့ အမွေတောင်းရင် ငါ့သားကြီးနဲ့လည်း ဆိုင်တယ်။ သူပြန်မလာမချင်း ဘယ်သူမှ မရဘူး။ သူက သားကြီးဖြစ်လို့ သူစီမံတဲ့အတိုင်းပဲ ဖြစ်ရမယ်"
မမြတ်နွယ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "သူ့သားက ဘယ်ဆီနေမှန်းမသိဘူး… အမေ အဲသည်လို သောက်တလွဲတွေ မလုပ်ပါနဲ့။ အိမ်ကိုရောင်း၊ ရတဲ့ပိုက်ဆံ ခွဲယူပြီး သမီးနဲ့ လိုက်နေတော့"
"မနေရေးချ မနေ… မရောင်းရေးချ မရောင်း… ငါ့သားကြီးသဘောပဲ"
"အစ်ကိုကြီးက မရှိတော့ဘူးလေ… နှစ်ပေါင်း ၂၀ လောက်ရှိနေမှတော့ သေပြီပေါ့… အမေ ခေါင်းမမာပါနဲ့။ တစ်ယောက်တည်း ဘာမှလည်း အဖြစ်ရှိအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အစ်မကြီးနဲ့ လိုက်နေလိုက်ပါ" ဟု စိုးဝင်းက ထပ်မံ ဖိအားပေးပြန်သည်။
မနှင်းမြ၏ မျက်လုံးများတွင် နာကျည်းမှုနှင့် မုန်းတီးမှု အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်လာသည်။ "မနေဘူး… သူ့ယောက်ျား အရက်သမားနဲ့ တစ်နာရီ တစ်မိနစ်တောင် မနေဘူး။ ကိုထွန်းခင် ဆောက်ပေးထားတဲ့ ဟောဒီအိမ်က တစ်လှမ်းတောင် မခွာဘူး"
"အမေ့ကို ဘယ်သူက လာကျွေးမှာလဲ… ဒီလို ခေါင်းမာနေရင် အမေ ငတ်သေမှာနော်" သမီးငယ် မနုနုက ထက်ထက်စက်စက် ပြောချလိုက်သည်။
"အေး… ငါ့ကို ဘယ်သူကျွေးမလဲဆိုတာ နင်တို့အပူမဟုတ်ရင်… ငါ့ဘာသာပူမယ်… သွားကြ… ငါ့အိမ်ပေါ်က အကုန်လုံး ပြန်ကြတော့" မနှင်းမြ၏ တုန်ယင်နေသော အသံသည် အိမ်ကြီး၏ သစ်သားနံရံများကို ရိုက်ခတ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ သားသမီးများ၏ စိတ်နှလုံးကိုမူ အနည်းငယ်မျှပင် အေးစက်မသွားစေခဲ့ပေ။
အခန်း (၄)
အိမ်ရှေ့တွင် ဒေါသအဟုန်ဖြင့် ငြင်းခုံသံများ အထွက်ဆုံးအချိန်၌ အပြင်ဘက်လမ်းမဆီမှ ကားတစ်စီး ထိန်းနင်းရပ်တန့်လိုက်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ပြီးနောက် တက္ကစီတစ်စင်း၏ တံခါးဖွင့်သံနှင့်အတူ သင်္ကန်းရောင်အဝါလေးသည် မွန်းကြပ်နေသော လေထုအတွင်းသို့ ငြိမ်းအေးစွာ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ သင်္ကန်းကို သပ်သပ်ယပ်ယပ် ဝတ်ဆင်ထားသော သက်တော် လေးဆယ်ကျော်မျှရှိသည့် ရဟန်းတစ်ပါးသည် အိမ်ကြီးကို သေချာစွာ စေ့စေ့ကြည့်ရင်း အိမ်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လာခဲ့သည်။
ရဟန်းက ဧည့်ခန်းဝတွင် ရပ်လိုက်ပြီး၊ ပူလောင်နေသော လူအုပ်ကြီးကို သံဝေဂမျက်ဝန်းဖြင့် ကြည့်ကာ မိန့်လိုက်သည်။
"ဒကာမကြီး…"
ထိုဆွေးမြည့် သြဇာပါလှသော ခေါ်သံကြောင့် မနှင်းမြသည် မော့ကြည့်လိုက်မိ၏။ တံခါးဝတွင် ရပ်နေသော ရဟန်း၏ မျက်နှာသွင်ပြင်သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်က ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သော သားကြီး 'မောင်အေး' နှင့် အံ့သြဖွယ်ရာ ဆင်တူလွန်းနေသည်။
"အလို… အမလေး… ဟယ်တော်… သားကြီး… ဟုတ်ပေါင်… ဦးဇင်း"
မနှင်းမြ၏ လက်များ တုန်ယင်သွားသည်။ စကားပင် ပီသအောင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည့် ခေါင်းအုံးများကို မဆီမဆိုင် အလျင်စလို ဖယ်ရှားလိုက်ရင်း—
"ကြွပါဘုရား… ကြွပါ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။
ထို့နောက် မနှင်းမြသည် ဦးဇင်းထံ သွားရောက်ကာ ခြေတော်ရင်း၌ ဝပ်တွားကန်တော့လိုက်၏။ ပူလောင်လှသော ပါးပြင်မှ မျက်ရည်များသည် ဦးဇင်း၏ ခြေတော်ပေါ်သို့ ပူခနဲ စီးကျသွားသည်။ "ဦးဇင်းဘုရား… ခုမှပဲ တွေ့ရတော့တယ်… နေနိုင်လိုက်တာဘုရား" ဟု ဆိုကာ ခြေထောက်ကို တင်းကြပ်စွာ ကိုင်ထားရင်း ရှဲရှဲတအင်းအင်း ငိုကြွေးတော့သည်။
"ဒကာမကြီး… ဦးဇင်းနေတာ တောရကျောင်းမှာဆိုတော့ အတန်ပင် ဝေးလှပါတယ်။ ဒကာကြီး ဆုံးတာကို သိလို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကတည်းက စိတ်ထဲ ထင့်နေတာ။ အိပ်မက်တွေ မကောင်းဘူး။ ဒကာကြီးက မင်းအမေကို သွားကြည့်ပါဦးဆိုပြီး ခါးခါးသီးသီး လာပြောနေသလိုပဲ။ စိတ်ထဲ တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီလို့ ထင်လို့၊ အမှန်တော့ တစ်သက်လုံး ပြန်မလာတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်ထားပေမယ့် ဒကာမကြီး ကြောင့်ပဲ ပြန်လာဖြစ်သွားတာပါ"
"ဦးဇင်းဘုရား… ဦးဇင်းအဖေကတော့ ဆုံးပြီဘုရား။ ဒီနေ့ပဲ ရက်လည်လေ" မနှင်းမြက ငိုသံပါကြီးဖြင့် လျှောက်ထားလိုက်သည်။
"အင်း… လမ်းခရီးက ကြာသွားတာကိုး"
ဦးဇင်းသည် အိမ်ပေါ်တွင် မှင်တက်စွာ ရပ်ကြည့်နေကြသော ညီအစ်ကို မောင်နှစ်မများကို ငြိမ်းအေးသော မျက်ဝန်းဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီး—
"အားလုံး နေကောင်း ကျန်းမာကြတယ် မဟုတ်လား" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သို့သော် လောဘမီးတောက်နေသော သားသမီး သုံးယောက်စလုံးမှာ အံ့သြတုန်လှုပ်လွန်း၍ ဦးဇင်းကို ပြန်လည် ကန်တော့ရန်ပင် မေ့လျော့နေကြလေသည်။
အခန်း (၅)
မနှင်းမြသည် ပါးပြင်ပေါ်မှ မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်ရင်း သားသမီးများကို စိန်ခေါ်သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာ—
"ကဲ… ငါမပြောဘူးလား… ငါ့သားကြီး ပြန်လာမှာပါလို့… ကဲ… သားကြီး ပြန်လာပြီ… ဟောဒီအိမ်ကိစ္စ သူ့သဘောပဲ"
ဦးဇင်းက တည်ငြိမ်စွာ မိန့်သည်၊ "ဘာလဲ ဒကာမကြီး… ဘာတွေဖြစ်နေကြတာလဲ"
"ဒီမှာလေ… အမွေလာခွဲနေကြတာ ဘုရား"
"အင်း… လူ့ကိစ္စတွေ တယ်ရှုပ်တာပဲ။ ဒါကြောင့်လည်း ဦးဇင်း ပြန်မလာချင်တာ" ရဟန်း၏ အသံတွင် သံဝေဂအရသာ အပြည့်ပါဝင်နေသည်။
"ဟောဒီ အိမ်ကိုရောင်းပြီးတော့ အမွေခွဲပေးဖို့ တောင်းဆိုနေကြတာ ဘုရား"
"ဟုတ်ပြီ… ဒါကြောင့်လည်း ဒကာကြီးက မင်းအမေကို သွားကြည့်ပါဦးဆိုပြီး အိပ်မက် လာပေးတာပဲ"
မနှင်းမြက လက်အုပ်ချီရင်း "ဪ… ကိုထွန်းခင်ရယ်… သားကြီးကို သတိသွားပေးရှာတယ်နော်"
ဦးဇင်းက မနှင်းမြကို ကြည့်၍ စိတ္တဇများကို ချေဖျက်သည့်အလား အေးဆေးစွာ မိန့်လိုက်သည်။
"ဒကာမကြီး"
"ဘုရား"
"ဦးဇင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့"
မနှင်းမြ မဆိုင်းမတွပင် "ဘယ်ကိုလဲ ဘုရား"
"မေးမနေပါနဲ့… လိုက်ခဲ့ဖို့သာ ပြင်လိုက်တော့"
"လိုက်မယ်ဘုရား… ခုလား"
"ဟုတ်တယ်… ခုပဲ"
"ခဏလေးဘုရား" မနှင်းမြသည် သားရဟန်း၏ စကားကို အမိန့်တစ်ခုကဲ့သို့ နားထောင်ကာ အိမ်ခန်းထဲသို့ ချက်ချင်းဝင်သွားပြီး သားရေလွယ်အိတ်အနွမ်းလေး တစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ပြန်ထွက်လာခဲ့သည်။
"ဘာတွေလဲ ဒကာမကြီး"
"အဝတ်အစားအချို့ပါ ဘုရား"
ဦးဇင်းက အိမ်ပေါ်တွင် ရပ်နေသော သားသမီး သုံးယောက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးစက်လှသော၊ သို့သော် ပြတ်သားလှသော စကားကို မိန့်လိုက်၏။
"ကိုင်း… ဒကာတို့ ဒကာမတို့… အမေ့ကို ဦးဇင်းပဲ ခေါ်သွားတော့မယ်။ ဘယ်တော့မှလည်း ပြန်မပို့ဘူး ဟုတ်ပြီလား။ မင်းတို့ လိုချင်တဲ့ အမွေကိုလည်း ကြိုက်သလိုသာ လုပ်ကြတော့။ အမေ… ဦးဇင်း စီမံတာ သဘောကျရဲ့လား"
မနှင်းမြက သားရဟန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်၊ "သားကြီးသဘောပါ ဘုရား"
ထိုအခါ သားလတ် စိုးဝင်းက စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ဝင်မေးသည်၊ "ဦးဇင်းက ဘယ်မှာနေသလဲ"
"သိစရာ မလိုပါဘူး… အေးချမ်းတဲ့နေရာ၊ ငြိမ်းချမ်းတဲ့နေရာကို အမေ့ကို ခေါ်သွားမှာ။ ဘာမှ ပူစရာ မလိုဘူး… လာ… ဒကာမကြီး"
"ဦးဇင်း နေဦး… အသုဘကူငွေတွေ ဖလားထဲမှာ ကျန်သေးတယ် ဘုရား" မနှင်းမြက အိမ်ရှေ့စားပွဲကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ထားခဲ့လိုက်ပါ ဒကာမကြီး… အားလုံးကို စွန့်ခဲ့လိုက်ပါ။ အပူတွေကို ကိုယ်နဲ့အတူ ယူမလာနဲ့။ တတ်နိုင်ရင် လက်ထဲက အထုပ်ကိုပါ ထားခဲ့စမ်းပါ"
မနှင်းမြသည် ဦးဇင်း၏ စကားအဆုံးတွင် ကိုင်ထားသော လွယ်အိတ်လေးကို ယောင်မှားစွာဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လွှတ်ချလိုက်တော့သည်။ ထိုခဏ၌ သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်သက်လုံး မခံစားဖူးသော အေးမြမှုတစ်မျိုး စိမ့်ဝင်သွား၏။
ဦးဇင်းက ပြုံးတော်မူရင်း "ကောင်းလိုက်တာ… ရှင်းသွားတာပေါ့… ပေါ့သွားတာပေါ့… လာ အမေ"
ဦးဇင်းသည် မိခင်၏ လက်ကို ညင်သာစွာ ဆွဲကာ အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းခဲ့သည်။ အပြင်တွင် တက္ကစီက စောင့်ဆိုင်းလျက်ရှိနေသေး၏။ ဦးဇင်းက အမေ့ကို ရှေ့ခန်းတွင် တင်ပေးလိုက်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် နောက်ခန်းတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ တက္ကစီကားလေးသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းထွက်သွားချိန်တွင် ဘေးနားအိမ်မှ အိမ်နီးနားချင်းများက အံ့ဩတကြီး ဝိုင်းကြည့်နေကြ၏။
တက္ကစီကားလေး လမ်းကွေ့အတွင်း ကွယ်ပျောက်သွားချိန်၌ မနှင်းမြ၏ စိတ်ထဲတွင် အိမ်ကြီးဆီမှ မီးခိုးများ ထွက်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုမီးသည် သာမန်မီး မဟုတ်ပေ။ ကိုထွန်းခင်နှင့် မနှင်းမြတို့၏ အိမ်ပေါ်တွင် စွဲကပ်သွားခဲ့သော လောဘမီး၊ ဒေါသမီး၊ မောဟမီးများ ဖြစ်ကြသည်။ သားသမီးများ၏ ရင်ထဲတွင် တောက်လောင်နေသော ထိုအကုသိုလ် မီးတောက်များကြားမှ မနှင်းမြအား သားရဟန်းက အချိန်မီ လာရောက်ကယ်တင်ကာ အေးငြိမ်းရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်တော့သည်။
