"ခါးသီးလွန်းတဲ့ အိမ်ထောင်ရေး"

 အခန်း (၁)

နေရောင်ခြည်နုနုသည် ဟောင်းနွမ်းနေသည့် သွပ်မိုးအိမ်လေး၏ အပေါက်ပြဲများကြားမှတစ်ဆင့် မြေကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခပ်ယိုင်ယိုင် ထိုးကျနေသည်။ သွပ်မိုးပေါ်ကျလာသော သစ်ရွက်ခြောက်ကလေးများ၏ အသံမှလွဲ၍ တိုင်ကပ်နာရီအိုကြီး၏ "တောက်... တောက်" ဟူသော မြည်သံက အိမ်တစ်ခုလုံးကို စိုးမိုးထားသည်။

လှိုင်လှိုင်သည် ခေါင်းအုံးပေါ်တွင် တငြီးငြီးတအာအာဖြင့် အိပ်ပျော်နေသည့် တစ်နှစ်ခွဲအရွယ် သားငယ်လေး "မင်းဆက်" ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ကလေး၏ သက်ရှုသံ မှန်မှန်လေးသည်ပင် သူမအတွက်တော့ မပျက်စီးသေးသော တစ်ခုတည်းသော သံယောဇဉ်ကြိုးစ ဖြစ်၏။

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က အဖြစ်အပျက်များက ရုပ်ရှင်ကားတစ်ချပ်လို ပြန်လည်ထင်ဟပ်လာသည်။ မိဘနှစ်ပါးစလုံး စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့စဉ်က သူမကို တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ခဲ့သူမှာ အဖွားဖြစ်ခဲ့သည်။ အဖွား၏ ပိန်လှီသော လက်ချောင်းလေးများ၊ အရေးအကြောင်းများ ထင်းနေသည့် မျက်နှာနှင့် "သမီးလေး... ရအောင်ကြိုးစားနော်" ဆိုသည့် စကားသံမှာ ယနေ့ထက်တိုင် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲ။ သို့သော် အဖွားသည်လည်း ရောဂါဝေဒနာကို မလွန်ဆန်နိုင်ဘဲ သူမကို စွန့်ခွာသွားခဲ့သည်။ အဖွားဆုံးပါးပြီးနောက် ထီးတည်းကျန်ခဲ့သော သူမ၏ ဘဝထဲသို့ လင်းထက် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လင်းထက်၏ ချိုသာသော စကားများနှင့် ဂရုစိုက်မှုများကြောင့် သူမ၏ ကမ္ဘာလေး ပြန်လည်နွေးထွေးလာမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည်။

"မမလှိုင်... ထမင်းအိုး တူးတော့မယ်"

အိမ်ဘေးမှ အိမ်နီးနားချင်း မအေး၏ အော်သံကြောင့် လှိုင်လှိုင် စိတ်ကူးထဲမှ ရုတ်တရက် နိုးထလာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ပြာပြာသလဲ ပြေးဝင်ပြီး မီးဖိုကို ပိတ်လိုက်ရသည်။ အိုးထဲမှ ထွက်လာသော မီးခိုးနံ့က သူမ၏ ရင်ထဲကို ပို၍ စို့တက်စေသည်။

လင်းထက်သည် အိမ်သို့ ပြန်လာခဲလှသည်။ ဝင်ငွေ မကောင်းသည်ကို အကြောင်းပြကာ အပြင်မှာပင် အချိန်ကုန်နေတတ်သည်။ တစ်ခါတလေ အခြားမိသားစုများလို ညနေခင်းတွင် ကလေးကို ပွေ့ချီ၍ အပြင်ထွက်ချင်သော သူမ၏ သာမန် ဆန္ဒလေးပင်လျှင် လင်းထက်အတွက်မူ ကလေးကစားစရာ စကားလုံးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ "နင်ကလည်း အိမ်မှာပဲ နေတာ၊ ဘာလုပ်စရာ ရှိလို့လဲ" ဟူသော စကားတစ်ခွန်းဖြင့်ပင် သူမ၏ ဆန္ဒများကို အမြဲတမ်း ရိုက်ချိုးလေ့ရှိသည်။

လှိုင်လှိုင်သည် အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ကလေး၏ အဝတ်အစားဟောင်းများကို ချုပ်လုပ်နေမိသည်။ လက်ထဲမှ အပ်ချည်ကြိုး ပြတ်သွားသည့်အခါ သူမ၏ ရင်ထဲမှ အမျှင်တန်းလေးပါ ပြတ်တောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကလေးအတွက် အာဟာရပြည့်စုံသည့် မုန့်တစ်ခု၊ မိမိလိုချင်သော ပစ္စည်းသေးသေးလေးတစ်ခုကိုပင် ချက်ချင်း ဝယ်မပေးနိုင်သည့် အဖြစ်ကို တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲတွင် မီးစနှင့် ထိုးသလို ခံစားရ၏။

သူမ အလုပ်လုပ်ချင်သည်။ မိမိခြေထောက်ပေါ် မိမိ ရပ်တည်ချင်သည်။ သို့သော်... ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးကို မည်သူ့ထံ ပုံအပ်ထားခဲ့ရမည်နည်း။ ကူညီမည့် မိဘ၊ နွေးထွေးမည့် အမျိုးအနွယ် ဆိုသည်မှာ သူမအတွက်တော့ အဝေးကြီးမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၂)

မွန်းလွဲပိုင်း၏ ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်သည် သွပ်မိုးအောက်တွင် အငွေ့ပျံနေသည်။ မင်းဆက်လေးသည် ပူအိုက်လွန်း၍ နိုးလာကာ အကျယ်အကျယ် ငိုယိုတော့သည်။ လှိုင်လှိုင်သည် ကလေးကို အသာပွေ့ချီကာ ပုခက်ထဲထည့်၍ လွှဲနေရသည်။ ကလေးငိုသံနှင့်အတူ သူမ၏ သက်ပြင်းချသံက သဟဇာတ မဖြစ်စွာ ရောယှက်နေသည်။

ညနေ ၆ နာရီခန့်တွင်မှ လင်းထက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ မျက်နှာက တင်းမာနေပြီး အရက်နံ့ သင်းသင်းကလည်း သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

"လင်း... ဒီနေ့ ကလေးအတွက် သမီးတို့ ပုလင်းခွံရောင်းလို့ ရတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနက် ကလေးအတွက် နို့ဆီတစ်ဗူး သွားဝယ်ပေးပါလား၊ နို့ဆီကုန်နေပြီ" လှိုင်လှိုင်က လေသံအေးအေးလေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လင်းထက်က ဖိနပ်ကို ဒေါသတကြီး ချွတ်ပစ်လိုက်ရင်း - "ငါ့မှာ ပိုက်ဆံ ပါမလာဘူး။ အပြင်မှာ အလုပ်က အဆင်မပြေပါဘူးဆိုမှ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ ပိုက်ဆံတောင်းရုံပဲ သိတယ်"

"အို... ညီမက ဘာမှ အပိုမတောင်းပါဘူး လင်းရယ်။ ကလေးအတွက် သာမန်လိုအပ်တာလေးကို ပြောတာပါ။ လင်းအမြဲတမ်း အိမ်မှာ မနေဘဲ အပြင်မှာပဲ နေနေတော့ ကလေးနဲ့ ညီမ ဘာလိုချင်လဲ၊ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ လင်း သိရဲ့လား"

လှိုင်လှိုင်၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာခဲ့သည်။

"အေး... ငါ အိမ်မှာ မနေတာ နင်တို့ သားအမိ ရုပ်ကို မကြည့်ချင်လို့ပဲ။ နင် အလုပ်လုပ်ချင်ရင် လုပ်လေ၊ ငါ့ကို လာမပူဆာနဲ့" ဟု လင်းထက်က ရေရွတ်ကာ အိမ်ပေါ်သို့ တက်သွားတော့သည်။

လှိုင်လှိုင် စကားတစ်ခွန်းမျှ ထပ်မပြောနိုင်တော့ပါ။ အမှောင်ထုသည် အိမ်ကလေးကို လွှမ်းမိုးသွားသလို သူမ၏ စိတ်ဓာတ်ကိုလည်း ဝါးမြိုသွားခဲ့သည်။ မိဘမရှိ၊ အဖွားမရှိသည့်အပြင် အားကိုးရမည်ဟု ထင်ခဲ့သော လင်ယောက်ျားကပါ ပစ်ပယ်ထားသည့်အခါ သူမသည် သမုဒ္ဒရာပြင်ကျယ်ထဲတွင် ဖောင်ကျိုးနေသော လှေငယ်တစ်စင်းလိုပင်။

ကလေးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း လှိုင်လှိုင်၏ မျက်ရည်များက မင်းဆက်လေး၏ ပါးပေါ်သို့ စီးကျသွားသည်။ "မေမေ တောင်းပန်ပါတယ် သားရယ်... မေမေ ရအောင် ကြိုးစားပါ့မယ်"

သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ငိုကြွေးသံများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း အပြင်သို့ ထွက်မလာအောင် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းကိုက်ထားရသည်။ ဒီအတိုင်း ဆက်သွား၍ မဖြစ်တော့။ သူမ ခဲယဉ်းစွာဖြင့် ရုန်းထရပေတော့မည်။

အခန်း (၃) - မျှော်လင့်ချက်၏ အရုဏ်ဦး

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လှိုင်လှိုင်သည် ရင်ထဲမှ အားငယ်မှုများကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ မျက်ရည်သုတ်လိုက်ရုံဖြင့် ပြဿနာများ ပြေလည်သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းစွာ သဘောပေါက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ထားရင်း အိမ်ရှေ့ကွပ်ပျစ်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဖုန်းဟောင်းလေးကို ပွတ်နေမိသည်။ မအေးဆီမှ ခါးဆွဲငှားထားသော အင်တာနက်လိုင်းဖြင့် လူမှုကွန်ရက်ပေါ်တွင် နည်းလမ်းများ ရှာဖွေနေခြင်းဖြစ်သည်။

"အိမ်မှာနေရင်း ကလေးလည်းကြည့်၊ အလုပ်လည်း လုပ်လို့ရတဲ့ နည်းလမ်း..."

သူမ စိတ်ထဲတွင် စပျိုးလာသည့် အကြံတစ်ခု ရှိသည်။ လှိုင်လှိုင်သည် လက်ဟန်ခြေဟန် သပ်ရပ်သူဖြစ်ပြီး အဖွား လက်ထက်ကတည်းက သင်ပေးခဲ့သော မုန့်လုပ်နည်းများ၊ အပ်ချုပ်နည်းများကို အမှတ်ရသွားသည်။ သို့သော် ပစ္စည်းဝယ်ရန် အရင်းအနှီးက မရှိ။

"မမလှိုင်... ဘာတွေ စဉ်းစားနေတာလဲ" အိမ်နီးချင်း မအေးက ခြံစည်းရိုးကျော်၍ လှမ်းမေးလိုက်သည်။

"အေးရယ်... မမ အလုပ်တစ်ခုခု လုပ်ချင်လို့ပါ။ ကလေးလည်း အနားမှာ ရှိနေတော့ အပြင်ထွက်လုပ်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အိမ်မှာနေရင်း လုပ်လို့ရမယ့် မိခင်တွေအတွက် အလုပ်လေးတွေ ရှိရင် အကြံပေးပါဦး"

မအေးက ကွပ်ပျစ်ပေါ်သို့ ဝင်ထိုင်လိုက်ရင်း - "မမလှိုင်ရယ်... ခုခေတ်က အင်တာနက်ပေါ်မှာ ပစ္စည်းရောင်းတာတွေ၊ အွန်လိုင်းကနေ အထည်ချုပ်ခယူတာတွေ၊ အိမ်သုံးမုန့်တွေ လုပ်ရောင်းတာတွေ အများကြီးပဲလေ။ မမလှိုင် အထည်ချုပ်တတ်တာပဲ၊ ကလေးအထည်လေးတွေ၊ ခေါင်းအုံးစွပ်လေးတွေ ချုပ်ရောင်းပါလား။ ဒါမှမဟုတ် အိမ်မှာနေရင်း အွန်လိုင်း ပို့စ်ရေးပေးတာတို့၊ မုန့်မှာယူသူဆီ ပို့ပေးတာမျိုး ပွဲစားအလုပ် လုပ်တာတို့လည်း ရတာပဲ"

မအေး၏ စကားများသည် လှိုင်လှိုင်၏ မှောင်မဲနေသော ကမ္ဘာထဲသို့ အလင်းရောင်တစ်ခု ဖျန်းပက်လိုက်သလိုပင်။

"ဟုတ်တယ် မအေး... မမ ဘာလို့ ဒါကို မစဉ်းစားမိတာလဲ။ မမမှာ လက်ချုပ်စက်ကလေး တစ်လုံး ရှိတယ်လေ။ အဖွား ထားခဲ့တဲ့ စက်ကလေး..."

လှိုင်လှိုင်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်များ ပြန်လည် တောက်ပါးလာခဲ့သည်။

အခန်း (၄) - ကြိုးစားမှု၏ ခြေလှမ်းများ

လှိုင်လှိုင်သည် အိမ်ထောင့်တွင် ဖုန်တက်နေသော အဖွား၏ လက်ချုပ်စက်ကလေးကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းလိုက်သည်။ စက်ခလုတ်ကို နင်းလိုက်သည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသော "ဂျောက်... ဂျောက်" ဆိုသည့် အသံသည် သူမအတွက်တော့ မျှော်လင့်ချက်၏ ဂီတသံတစ်ခုလိုပင်။

သူမထံတွင် အရင်းအနှီး အများကြီး မရှိပါ။ ရှိသည့် အထည်စဟောင်းလေးများကို သန့်ရှင်းအောင် လျှော်ဖွတ်ပြီး ကလေးသုံး သေးခံများ၊ ခေါင်းအုံးစွပ်လေးများနှင့် ကလေး အင်္ကျီလက်တိုလေးများကို စတင်ချုပ်လုပ်ခဲ့သည်။ မင်းဆက်လေး အိပ်ပျော်နေသည့် အချိန်များနှင့် ကလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားရင်းပင် တစ်ဖက်မှ စက်နင်းခဲ့ရသည်။

ညအချိန်များတွင် ကလေးအိပ်ပျော်သွားပါက ဖုန်းဟောင်းလေးဖြင့် သူမ ချုပ်ထားသော ပစ္စည်းလေးများကို ဓာတ်ပုံရိုက်ကာ Facebook ပေါ်တွင် စတင် တင်ခဲ့သည်။

"မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ လက်ရာလေးပါ... ကလေးငယ်လေးတွေကို ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ အကွက်လှလှလေးတွေ ချုပ်ပေးထားပါတယ်" ဟူသော စာသားလေးဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။

ပထမဆုံး ရက်များတွင် မည်သူမျှ စိတ်မဝင်စားခဲ့ပါ။ လင်းထက်ကမူ သူမ၏ ကြိုးစားမှုကို ကြည့်ပြီး "ပိုမိုလုပ်နေတယ်" ဟုပင် လှောင်ပြောင်ခဲ့သေးသည်။ သို့သော် လှိုင်လှိုင် လက်မလျှော့ခဲ့ပါ။

တစ်နေ့တွင် အွန်လိုင်းမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ကလေး ခေါင်းအုံးစွပ် ၅ စုံ အော်ဒါ မှာယူခဲ့သည်။ "ညီမလေး... လက်ရာ သပ်ရပ်ရင် မမ အမြဲမှာမယ်နော်"

ထိုစကားတစ်ခွန်းသည် လှိုင်လှိုင်အတွက် ပထမဆုံးသော အောင်မြင်မှု သမိုင်းမှတ်တိုင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရရှိလာသော အမြတ်ငွေ သေးသေးလေးဖြင့် ကလေးအတွက် နို့ဆီတစ်ဗူးနှင့် အထည်စအသစ်အချို့ကို ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်များသည် ညဘက်အထိ မနားတမ်း လှုပ်ရှားနေခဲ့သော်လည်း ရင်ထဲတွင်တော့ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ကျေနပ်မှု အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အခန်း (၅) - အလင်းသို့ ဦးတည်သော လမ်းမ

လအနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ လှိုင်လှိုင်၏ အွန်လိုင်း ကလေးအထည် လုပ်ငန်းလေးသည် ပုံမှန် ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အိမ်မှ မထွက်ဘဲ ကလေးကို စောင့်ရှောက်ရင်းပင် ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေကို ရှာဖွေနိုင်ခဲ့ပြီ။

ယခုအခါ သူမသည် မိမိလိုချင်သော ပစ္စည်းများကို ကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်ရုံမျှမက ကလေးအတွက် အာဟာရပြည့်စုံသော အစားအစာများကိုပါ ဖန်တီးပေးနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လင်းထက်၏ ခါးသီးသော စကားများသည်လည်း သူမ၏ စိတ်ကို မခုတ်မထက် မလုပ်နိုင်တော့ပါ။ သူမသည် အားနွဲ့သော အိမ်ရှင်မတစ်ဦး မဟုတ်တော့ဘဲ မိမိဘဝကို မိမိဘာသာ ပုံဖော်နိုင်သည့် ကြံ့ခိုင်သော မိခင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။

တစ်နေ့ ညနေခင်းတွင် လှိုင်လှိုင်သည် သားငယ် မင်းဆက်လေးကို အဝတ်အစား သန့်သန့်ရှင်းရှင်း လဲပေးကာ အိမ်ရှေ့ ပန်းခြံလေးသို့ လမ်းလျှောက် ထွက်ခဲ့သည်။ နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများသည် သူတို့ သားအမိနှစ်ဦးပေါ်သို့ နွေးထွေးစွာ ကျရောက်နေသည်။

"သားလေး... ကြည့်စမ်း၊ ငှက်ကလေးတွေ အိမ်ပြန်နေကြပြီ" လှိုင်လှိုင်က ကလေးကို ပွေ့ချီရင်း သေချာ ညွှန်ပြနေသည်။ မင်းဆက်လေး၏ တဟားဟား ရယ်မောသံက လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေသည်။

သူမ ရင်ထဲတွင် တိုင်တည်လိုက်မိသည်။ "အဖွား... ညီမလေး ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့ပြီ။ အားကိုးစရာ မိဘမရှိလည်း၊ ကူညီမယ့်သူ မရှိလည်း၊ သမီးလေးဟာ သားအတွက် တင်းမာတဲ့ ဒိုင်းလွှားတစ်ခု ဖြစ်အောင် ကြိုးစားသွားမှာပါ"

ဘဝသည် ခက်ခဲနက်နဲသော်လည်း စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ နည်းလမ်းရှာဖွေသူများအတွက်မူ အမြဲတမ်း ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိနေစမြဲ ဖြစ်သည်။ လှိုင်လှိုင်သည် အတိတ်၏ အမှောင်ထုကို နောက်ကျောတွင် ချန်ထားခဲ့ပြီး ရဲရင့်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် အနာဂတ်အလင်းရောင်ဆီသို့ လှမ်းချီနေတော့သည်။

ကလေးတစ်ယောက်နှင့် အိမ်တွင်နေရင်း လုပ်ကိုင်နိုင်သော အလုပ်အကြံဉာဏ်များ

အထက်ပါ ဇာတ်လမ်းလေးအတိုင်းပင် မိခင်များအတွက် အိမ်မှမထွက်ဘဲ ကလေးလည်းကြည့်ရင်း အလုပ်လုပ်နိုင်မည့် ထိရောက်သော နည်းလမ်းအချို့ကို အကြံပြုလိုပါသည်။