"အတ္တနွံထဲက အိမ်ထောင်ရေး"

အခန်း (၁) 

သန်းခေါင်ယံ အချိန်အကူး ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေချိန်တွင် ချစ်မေတစ်ယောက်တည်း စာပွဲခုံထက်က လက်ပ်တော့ပ် (Laptop) စကရင်အလင်းရောင်အောက်၌ မှင်သက်စွာ ထိုင်နေမိသည်။ လေအေးပေးစက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ငြီးသံသဲ့သဲ့မှလွဲ၍ အခန်းထဲတွင် ဘာသံမျှမရှိ။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ငွေစာရင်းချုပ်စာအုပ်ထဲမှ ကိန်းဂဏန်းများသည် မီးရောင်အောက်တွင် မဝေဝဲဘဲ စိတ်အစဉ်ကိုသာ ပြာဝေသွားစေသည်။ စာရင်းခေါင်းစဉ်အောက်၌ ကုန်သည်များထံသို့ ပေးရန်ကျန်ရှိသော အကြွေးပေါင်းများစွာက ငြိုးငယ်စွာ တန်းစီနေကြ၏။

"ငွေလိုရင်လည်း စိတ်ဒုက္ခရောက်ရတာ ငါပဲ... ညဘက်မအိပ်နိုင်ဘဲ ပူပန်နေရတာလည်း ငါပဲ..."

ချစ်မေသည် နဖူးကို လက်နှင့်ဖိထားရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သည်။ စိတ်စွမ်းအင်ရော ခန္ဓာကိုယ်ပါ အစင်းစင်းကြေမွနေပြီဖြစ်သည်။ မိမိတွင် ရောဂါအခံ ရှိနေသော်လည်း အိပ်ချိန်နည်းပါးစွာဖြင့် သဲကြီးမဲကြီး ကြိုးစားခဲ့ရသည့် အွန်လိုင်းစျေးရောင်းလုပ်ငန်းလေးမှာ အတန်ငယ် တိုးတက်အောင်မြင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအောင်မြင်မှု၏ နောက်ကွယ်မှ စိတ်ဆင်းရဲစရာ အနိဋ္ဌာရုံများကိုမူ မည်သူမှ မသိနိုင်ကြပေ။

ကုတင်ထက်သို့ မျက်လုံးဝှေ့ကြည့်လိုက်သောအခါ ဖြောင့်တန်းစွာ အိပ်မောကျနေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ မင်းသန့်ကို တွေ့ရသည်။ ဟောက်သံသဲ့သဲ့နှင့် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသော မင်းသန့်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ချစ်မေ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် နာကျည်းမှုတို့ ရောထွေး အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ပေါက်ကွဲသွားသည်။ သူတို့စစချင်း အိမ်ထောင်ကျစဉ်က မင်းသန့်သည် သူများဝန်ထမ်း အလုပ် လုပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်ကလည်း ချစ်မေသည် အလုပ်ကို မကြောက်ဘဲ ရုန်းကန်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း မိမိလုပ်ငန်း အနည်းငယ် အခြေကျလာသောအခါ မင်းသန့်က မိမိအလုပ်တွင် ဝင်ရောက်ကူညီပေးမည်ဟု ဆိုကာ ဝန်ထမ်းအလုပ်မှ ထွက်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း... မင်းသန့်၏ အကူအညီဆိုသည်မှာ လုပ်ငန်းကို ကူညီရာမရောက်ဘဲ ဖျက်ဆီးရာသာ ရောက်နေခဲ့သည်။ စိတ်မပါပါဘဲ လုပ်နေသည့် အမူအယာများ၊ ပစ္စည်းပိုထည့်ခြင်း၊ လိုထည့်ခြင်း၊ အမျိုးအစား မှားပို့ခြင်းများမှာ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ တစ်နေ့လျှင် အနည်းဆုံး ဝယ်သူ ၅ ယောက်ထက်မနည်းထံမှ ပစ္စည်းအမှားများအတွက် အပြစ်တင်ကြိမ်းမောင်းသံများကို ချစ်မေတစ်ယောက်တည်း ခေါင်းခံရင်း တောင်းပန်နေရသည်။

"နင် မနက်ဖြန်ကျရင် ပစ္စည်းစာရင်းတွေကို သေချာပြန်စစ်ပြီးမှ ထုပ်ပါလို့ ငါ ဘာလို့ သန်းခေါင်အထိ တောင်းပန်နေရတာလဲ မင်းသန့်ရယ်..."

ချစ်မေ၏ ပါးပြင်ထက်သို့ ပူနွေးသော မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျသွားသည်။ ဤအိမ်တွင် ငွေလိုလျှင်လည်း မိမိတစ်ယောက်တည်း ရှာရသည်။ ကုန်သည်များ အကြွေးတောင်းလျှင်လည်း မိမိတစ်ယောက်တည်း ပူပန်ရသည်။ မင်းသန့်ကမူ မည်သည့်အရာကိုမျှ ပူပန်ခြင်းမရှိ။ ချစ်မေ၏ ရင်ထဲတွင် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၌ စာရင်းစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်ရင်း ခါးသီးသော အမှောင်ထုထဲသို့ တိုးဝင်ပျောက်ကွယ်သွားချင်စိတ်များ သီးပွင့်လာတော့သည်။

အခန်း (၂) 

နံနက်ခင်း၏ နေရောင်ခြည်သည် အခန်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသော်လည်း ချစ်မေ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးထားဆဲဖြစ်သည်။ ဖုန်းမှ မက်ဆေ့ခ်ျ (Message) ဝင်သံများ တစ်ဆက်ဆက် မဲဆောက်ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဝယ်သူများထံမှ တိုင်ကြားစာများ ဖြစ်ကြသည်။

"အမ... မနေ့က ရောက်တဲ့ ပါဆယ်ထဲမှာ ပစ္စည်းနှစ်ခု လိုနေတယ်နော်။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း အမှားပါနေတာလဲ။ နောက်ဆို ဒီဆိုင်ကနေ ဘယ်တော့မှ မဝယ်တော့ဘူး"

ချစ်မေ ဖုန်းကို ကိုင်ထားသည့် လက်များ တုန်ယင်လာသည်။ အခြား မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုတွင်လည်း ပစ္စည်းမှားပို့ထားသဖြင့် ပြန်လဲပေးရန် ဝယ်သူက ဒေါသတကြီး ပြောဆိုထားသည်။ ချစ်မေသည် အိမ်ရှေ့ဧည့်ခန်းတွင် တီဗီကြည့်နေသော မင်းသန့်ထံသို့ ခြေလှမ်းကြမ်းကြမ်းဖြင့် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"မင်းသန့်... နင် မနေ့က ထုပ်လိုက်တဲ့ ပါဆယ်တွေ မှားပြန်ပြီ။ ဝယ်သူတွေက ဆဲနေကြပြီ။ နင် အလုပ်တစ်ခုကို စိတ်ပါလက်ပါ မလုပ်နိုင်ဘူးလား။ ငါ မင်းကို ဘာမှပိုမတောင်းဆိုဘူး၊ အမှားကင်းအောင် ပစ္စည်းလေး သေချာစစ်ထည့်ပေးဖို့ပဲ အကူအညီတောင်းတာလေ"

မင်းသန့်က တီဗီမှ မျက်လုံးကို မလွှဲဘဲ အေးစက်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"အို... မှားတာပါပဲ ချစ်မေရယ်။ ပြန်လဲပေးလိုက်ပေါ့။ ဘာမှလည်း သေမလို စိတ်တိုမနေနဲ့။ မင်းကလည်း ငွေကို အသေအလဲ လိုက်ရှာနေတာပဲ။ စိတ်အေးအေးထားစမ်းပါ"

"ဘာ...! ငွေကို လိုက်ရှာနေတယ်ဟုတ်လား။ ငါမရှာရင် ဒီအိမ်မှာ ဘာစားမလဲ။ စာရင်းတွေ၊ ကုန်သည်အကြွေးတွေ ဘယ်သူဆပ်မလဲ။ နင် အလုပ်မလုပ်ချင်ဘူး၊ ဒါကို စိတ်မပါဘူးဆိုရင်လည်း နင် စိတ်ပါမယ့် အလုပ်တစ်ခုခု သွားလုပ်ပါလား"

မင်းသန့်က တီဗီကို ပိတ်လိုက်ပြီး ချစ်မေကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းကလည်း ပိုက်ဆံကို နည်းနည်း လျော့ရှာစမ်းပါအေ။ ငါ့မိဘတွေဆီမှာလည်း ရှိသင့်သလောက် ရှိတာပဲ။ အချိန်တန်ရင် အမွေရမှာပဲကို ဘာလို့ နေ့မအိပ် ညမအိပ် ရူးမတတ် ရှာနေရတာလဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချစ်မေ စကားဆွံ့အသွားသည်။ မိဘ၏ အမွေအနှစ်ကို မျှော်ကိုးကာ ဘဝကို ပေါ့ဆစွာ ဖြတ်သန်းနေသော ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ သဘောထားသည် မိမိ၏ ဘဝအမြင်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ ချစ်မေ၏ မိဘများမှာ ဆင်းရဲကြသည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်မေသည် မည်သူ့ထံမှ မမက်ဘဲ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်ကာ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေဖြင့်သာ မာနရှိစွာ ရှာဖွေချင်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

"နင့်မိဘတွေဆီက အမွေကို ငါမမက်ဘူး မင်းသန့်။ ငါက မိဘဆင်းရဲပေမယ့် ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး အလုပ်လုပ်ချင်တာ။ နင် လုံးဝ မပြောင်းလဲဘူးနော်..."

"မင်း တော်တော့ ချစ်မေ... မင်းက လွန်နေပြီ"

မင်းသန့်၏ အသံများ ကျယ်လောင်လာပြီး နှစ်ယောက်သား ကန့်ကွက်ငြင်းခုံကြရင်းမှ စကားများ ရန်ဖြစ်ကြတော့သည်။ မင်းသန့်၏ ဒေါသတကြီး လက်ပါကျလာမှုကြောင့် ချစ်မေ၏ လက်မောင်းနှင့် ကျောကုန်းတွင် ဒဏ်ရာရာဇဝင်များ ထပ်မံတိုးပွားသွားခဲ့ရပြန်သည်။

အခန်း (၃) - အနာဂတ်မဲ့ သံသရာနှင့် အကူအညီမဲ့ခြင်း

ထိုနေ့လယ်တွင် မင်းသန့်၏ မိဘများ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ချစ်မေ၏ စိတ်ထဲတွင် မိဘများက မိမိသား၏ ပေါ့ဆမှုနှင့် စိတ်မပါမှုကို ဆုံးမပေးမည်ဟု အနည်းငယ် မျှော်လင့်ခဲ့မိသေးသည်။ သို့သော် ထိုမျှော်လင့်ချက်မှာ ခဏအတွင်း ပျက်စီးသွားခဲ့သည်။

"သမီးရယ်... အမွေဆိုတာ အချိန်တန်ရင် သမီးတို့ ရမှာပါပဲ။ မင်းသန့်ကိုလည်း အရမ်းကြီး ပင်ပန်းအောင် မခိုင်းပါနဲ့။ သမီးလည်း ပိုက်ဆံကို နည်းနည်း လျော့ရှာပေါ့။ ယောက်ျားဆိုတာ သူ့သိက္ခာနဲ့သူ ရှိတာကို သမီးက အနွံတာမခံဘဲ ခိုင်းနေရင် သူလည်း စိတ်ညစ်တာပေါ့"

မင်းသန့်၏ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အေးစက်စက် စကားလုံးများသည် ချစ်မေ၏ နှလုံးသားကို အပ်ဖြင့် ထိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိဘအသိုင်းအဝိုင်းကပါ သား၏ အပျင်းထူမှုနှင့် တာဝန်မဲ့မှုကို အလိုတူအလိုတူ ဖြစ်နေကြသည်။ ချစ်မေသည် မိမိ၏ သွေးထွက်သံယို ဖြစ်နေသော စိတ်ဒဏ်ရာများကို မည်သူ့ထံမှ ငှားရမ်းပြသ၍ မရနိုင်တော့ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။

ချစ်မေ၏ စိတ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော ၁ နှစ်ကျော်ကတည်းက သေချာစဉ်းစားလာခဲ့သော အကြောင်းအရာတစ်ခုက ပိုမို ထင်ရှားလာခဲ့သည်။ ဤအိမ်ထောင်ရေးကို ဆက်လက် လက်တွဲရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"မင်းသန့်... ငါတို့ လမ်းခွဲရအောင်။ ငါ နင်နဲ့ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ငါ့မှာလည်း ရောဂါအခံနဲ့ စိတ်ရော ခန္ဓာပါ မခံနိုင်တော့ဘူး"

ချစ်မေ စကားကို တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သော်လည်း မင်းသန့်က လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။

"ဘာ... လမ်းခွဲမယ်ဟုတ်လား။ မရဘူး။ ငါ လုံးဝ မကွာပေးနိုင်ဘူး။ မင်း ဘာလုပ်ချင်လဲ။ မင်း နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူးနော်။ မင်း အလုပ်ကိုလည်း ငါ မပါဘဲ လုပ်ကြည့်စမ်း ပါးစပ်က အသံထွက်လာလိမ့်မယ်"

မင်းသန့်သည် ချစ်မေ၏ လမ်းခွဲလိုမှုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန်ရုံမျှမက အိမ်ထဲမှ ထွက်မသွားနိုင်ရန် ဆက်လက် ဖိနှိပ်ထားရန် ကြိုးစားသည်။ ချစ်မေ မည်သို့ပင် ညှိနှိုင်းပါစေ၊ မင်းသန့်က ပြောင်းလဲမည်မဟုတ်သလို၊ လမ်းခွဲပေးရန်လည်း သဘောမတူပေ။ မိမိကိုယ်တိုင် ကြိုးစားထူထောင်ထားခဲ့သော အွန်လိုင်းအလုပ်လေးကိုမူ ချစ်မေ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စွန့်လွှတ်ရုတ်သိမ်း၍ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ၎င်းသည် မိမိ၏ ဘဝ၊ မိမိ၏ သွေး၊ ချွေးများဖြင့် ရင်းနှီးထားရသည့် တစ်ခုတည်းသော ရပ်တည်ရာ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄) - အမှောင်မိုက်ဆုံးညနှင့် သက်သေအထောက်အထားများ

ညဉ့်နက်ပိုင်း ရောက်သောအခါ ချစ်မေ ရေချိုးခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း သော့ခတ်ကာ မှန်ရှေ့၌ ရေချိုးရင်း ငိုကြွေးနေမိသည်။ ရေပန်းမှ ကျဆင်းလာသော ရေစက်များနှင့်အတူ မျက်ရည်များ ရောထွေးစီးကျနေသည်။

ကျောကုန်းနှင့် လက်မောင်းထက်တွင် သွေးခြည်ဥနေသော အညိုအမဲ ဒဏ်ရာများကို ကြည့်ရင်း ချစ်မေ ရင်ထဲတွင် မွန်းကြပ်လွန်းလှသဖြင့် သေချာပေါက် သေချာစွာ သေဆုံးချင်စိတ်များ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည်။

"ငါ ဘာလို့ အကူအညီမဲ့နေရတာလဲ... ငါပဲ မှားနေတာလား..."

သူ့ကို အရမ်းချစ်သည်ဟု ပြောခဲ့ဖူးသော မင်းသန့်သည် မိမိ၏ အကျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြည့်ခဲ့။ မိမိတွင် ရောဂါသယ် ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့ကို အပူမရှိအောင် အရာရာ ပြည့်စုံအောင် ထားပေးခဲ့သည်။ မိမိ တောင်းဆိုခဲ့သည်မှာ အလုပ်ထဲတွင် အမှားကင်းအောင် ကူညီပေးဖို့ စိတ်ပါလက်ပါ လုပ်ပေးဖို့သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရရှိလာသည်မှာ အပစ်ပယ်ခံရခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခံရခြင်းနှင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုများသာ ဖြစ်သည်။

"မဆိုးပါနဲ့တော့... ငါ့မှာ ငါ့အလုပ်ရှိတယ်၊ ငါ့မာနရှိတယ်"

ချစ်မေသည် သေချာစွာ တွေးတောလိုက်သည်။ သေဆုံးခြင်းသည် ထွက်ပေါက်မဟုတ်။ မိမိ ကြိုးစားထားသော အလုပ်နှင့် ဘဝကို ဒီအတိုင်း မစွန့်လွှတ်နိုင်ပေ။ ချစ်မေသည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဖုန်းကို ယူလိုက်သည်။ ရန်ဖြစ်စဉ်က ရရှိခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ်ထက်က အညိုအမဲ ဒဏ်ရာများကို ထောင့်ပေါင်းစုံမှ ဓာတ်ပုံရိုက်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ဆိုင်ရာ ဆေးရုံ၏ ဆေးစာနှင့် ဆေးစစ်ချက် သက်သေများကိုလည်း သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ဤအရာများသည် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ဥပဒေအရ တရားဝင် လမ်းခွဲနိုင်ရန်အတွက် အရေးကြီးသော သက်သေများဖြစ်ကြောင်း ချစ်မေ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ၁ နှစ်ကျော်တိုင်တိုင် ငြိမ်ခံခဲ့သမျှကို ဤညတွင် အပြီးသတ် ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်သည်။

အခန်း (၅) - အမှောင်ထုကို ထွင်းဖောက်ခြင်းနှင့် လွတ်မြောက်ရာလမ်း

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ချစ်မေ၏ မျက်နှာထက်၌ ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ဇာတ်မျော စိတ်ဓာတ်များ မရှိတော့ဘေ ပြတ်သားသော အမူအရာများသာ လွှမ်းမိုးသွားသည်။ မင်းသန့်သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ထားသည့် ချစ်မေကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။

"မင်း ဘာလုပ်မလို့လဲ ချစ်မေ"

ချစ်မေသည် စာပွဲထက်သို့ စာရွက်စာတမ်း အချို့နှင့် ဖုန်းထဲမှ ဓာတ်ပုံ သက်သေများကို အေးစက်စွာ တင်လိုက်သည်။

"မင်းသန့်... ငါ ဘာမှ အရှည်ကြီး မပြောတော့ဘူး။ ငါ့ဘက်က မင်းနဲ့ လမ်းခွဲဖို့ ၁ နှစ်ကျော် သေချာ စဉ်းစားပြီးပြီ။ မင်း မကွာပေးဘူးဆိုရင် ငါ ဥပဒေအတိုင်း ဆက်သွားမယ်။ မင်း ငါ့ကို ရိုက်နှက်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာ သက်သေတွေ၊ ဆေးစာတွေ အကုန်လုံး ငါ့မှာ ရှိတယ်။ အိမ်ထောင်ရေး ကျူးလွန်မှုနဲ့ တရားစွဲမယ်"

မင်းသန့်၏ မျက်နှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။ ချစ်မေ၏ ပြတ်သားသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း သူ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။

"မင်း... မင်း ငါ့ကို ခြိမ်းခြောက်တာလား"

"ခြိမ်းခြောက်တာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ရပ်တည်ချက်ကို ပြောတာ။ ငါ နင့်ဆီက ပိုက်ဆံလည်း မမက်ဘူး၊ နင့်မိဘ အမွေလည်း မလိုချင်ဘူး။ ငါ့အလုပ်ကို ငါ့ဘာသာ ဆက်လုပ်မယ်။ နင် ငါ့ဘဝထဲက ထွက်သွားပေးရင် ရပြီ"

ချစ်မေသည် ခရီးဆောင်အိတ်ကို ဆွဲကာ အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် နံနက်ခင်း၏ လတ်ဆတ်သော လေပြေက ချစ်မေ၏ မျက်နှာကို ခွန်းဆင့်တိုက်ခတ်သွားသည်။ မိမိကိုယ်တိုင် ကြိုးစားထူထောင်ထားသော အွန်လိုင်းအလုပ်နှင့်အတူ မိမိ၏ သီးခြားဘဝအသစ်ကို ပြန်လည် စတင်ရန်အတွက် ချစ်မေ၏ ခြေလှမ်းများသည် ခိုင်မာလျက်ရှိသည်။

အမှောင်မိုက်ဆုံး ညဉ့်နက်ပိုင်းများကို လွန်မြောက်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ချစ်မေသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အလင်းရောင်ဖြင့် ဘဝကို ရှေ့ဆက်ရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ရေး၏ ချည်နှောင်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်သွားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ခံစားခဲ့ရသမျှ မွန်းကြပ်မှုများမှာ လေထုထဲသို့ လွင့်ပျောက်သွားတော့၏။