"အတ္တ၏ အကျိုးဆက်"

 

အပိုင်း (၁) 

ဆယ်နှစ်ဆိုသော အချိန်ကာလသည် သေးငယ်လှသည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ရင်ဘတ်ထဲက မေတ္တာတရားနှင့် တည်ဆောက်ထားသော အိမ်ကလေးထဲတွင်မူ ထိုဆယ်နှစ်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်မျှပင် မကြာလိုက်သလို ထင်ရ၏။ လင်းထက်၏ ပုခုံးကို မှီတွယ်ခဲ့ရသော ၁၀ နှစ်တာ ကာလပတ်လုံး သူသည် သာမန်ယောကျာ်းတို့ထက် ပို၍ စိတ်ရှည်၏၊ ပို၍ အေးဆေး၏။ နားလည်မှုများဖြင့်သာ လှပနေခဲ့သော ထိုအိမ်ကလေးထဲတွင် သားကြီးနှင့် သားငယ်ဆိုသည့် ရင်သွေးနှစ်ယောက် ရောက်ရှိလာချိန်၌ အိမ်မက်တို့သည် ပို၍ပင် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ လင်းထက်သည် မေနုကို လက်ညှိုးညွှန်၍ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဖူးခဲ့သူပါ။ တိုးတိုးတိတ်တိတ် စကားလုံးအေးအေးများဖြင့်သာ ဆက်ဆံတတ်သည့် သူ့ထံမှ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံဆိုသည်မှာ ထိုအိမ်၏ ပြက္ခဒိန်ထဲတွင် တစ်ခါမျှ မရှိခဲ့ဖူးသော ရာသီဥတုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

အစစအရာရာ ပြည့်စုံလွန်းနေသော ထိုအိမ်လေးထဲသို့ ကံကြမ္မာ၏ ငြိုးဆက်သော မုန်တိုင်းသည် အရေးမပါလှသော နေ့တစ်နေ့တွင် ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ သားငယ်လေးမှာ အရွယ်နှင့်မမျှအောင် ဆော့ကစားတတ်သည့်အရွယ်၊ လက်တဆုပ်စာ ခန္ဓာကိုယ်လေးဖြင့် အိမ်အနှံ့ ပြေးလွှားဆော့ကစားနေသည့် အချိန်များတွင် မေနုခမျာ သူ့နောက်မှ မမှီနိုင်အောင် ပြေးလိုက်ကြည့်ရှုရသည်မှာပင် နေ့စဉ် မောဟော ပင်ပန်းရပါသည်၏။

ထိုနေ့က မွန်းလွဲပိုင်း၏ ပူပြင်းလှသော အပူရှိန်သည် အိမ်ထဲတွင် သေတ္တာတစ်လုံးလို အောင်းနေခဲ့၏။ လင်းထက်၏ စာကြည့်စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ကွန်ပျူတာသည် သူ၏ လုပ်ငန်းခွင်အတွက် သက်ရှိတမျှ အရေးပါသော အရာတစ်ခုဆိုသည်ကို မေနု သိပါသည်။ သို့သော် ကလေးဆိုသည်မှာ ခဏမျှ မျက်စိတစ်မှိတ် လွဲလိုက်သည်နှင့် ဒုက္ခရှာတတ်သည့် အမျိုးမဟုတ်ပါလား။ စီးပွားရေးစာရင်းများဖြင့် ရှုပ်ထွေးနေသော စားပွဲဆီသို့ သားငယ်လေး ရောက်သွားသည်ကို မေနု ဟင်းချက်ရင်း မျက်ခြည်ပြတ်သွားခဲ့၏။ စက္ကန့်ပိုင်းမျှ အကြာတွင် "ဂွမ်း" ခနဲ မြည်ဟီးသွားသော အသံနှင့်အတူ မေနု၏ ရင်ထဲတွင်လည်း တစ်ခုခု ပြိုကျသွားခဲ့သည်။

မာကျောလှသော ကြွေပြားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည့် ကွန်ပျူတာမှာ အစိတ်အပိုင်းအချို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။ ထိုအသံကြောင့် စာကြည့်ခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာသော လင်းထက်၏ မျက်နှာသည် မေနု တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့သော အမှောင်ထုတစ်ခုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအရှိန်ကြောင့် သွေးကြောမျှင်များ နီရဲလာသည်။

"မင်း ကလေးကို ဘယ်လိုကြည့်နေတာလဲ။ ငါ့အလုပ်တွေကို မင်း ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ"

တုန်ယင်နေသော သူ့အသံနှင့်အတူ သူ၏ လက်တစ်ဖက်သည် မေနု၏ နဖူးဆီသို့ ဒေါသတကြီး ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ "ဒေါက်" ခနဲ မြည်အောင် ခေါက်လိုက်သော လက်ဆစ်၏ အရှိန်ကြောင့် မေနု ခေါင်းငုံ့သွားရသည်။ နာကျင်မှုထက် မေနု၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပူလောင်သွားစေသည်မှာ ရှက်ရွံ့မှုနှင့် မျှော်လင့်မထားသော တုန်လှုပ်မှုပင် ဖြစ်၏။ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး အရိပ်တကြည့်ကြည့် ပေါင်းသင်းခဲ့သူက စကားလုံးတစ်ခွန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဒီလို ကိုယ်ထိလက်ရောက် ပြုမူလိုက်ခြင်းသည် မေနု၏ သိက္ခာကို ဓားနှင့် လှီးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

မေနု ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ တုန်ယင်နေသော ခြေလှမ်းများဖြင့် အိမ်သာထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးကို ဂျက်ထိုးလိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို ပေါက်ပေါက်ကျအောင် ငိုကြွေးလိုက်ရ၏။ သူ လာတောင်းပန်လိမ့်မည်၊ တံခါးကို ခေါက်ပြီး "ငါ ဒေါသထွက်လွန်သွားတယ် မေနုရယ်" ဆိုသည့် တောင်းပန်စကားကို ပြောလိမ့်မည်ဟု သောင်းသောင်းသာသာ မျှော်လင့်နေခဲ့သည်။ သို့သော် ပြင်ပတွင် တိတ်ဆိတ်မှုမှလွဲ၍ ဘာမှမရှိခဲ့ပါ။

အိမ်သာထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် လင်းထက်သည် ပျက်စီးသွားသော ကွန်ပျူတာကို မသိသလို အေးဆေးစွာပင် အိမ်ရှေ့တွင် ထိုင်နေခဲ့၏။ မေနုကို ကြည့်သည့် သူ၏ စိမ်းကားသော မျက်လုံးများထဲတွင် မေတ္တာအရိပ်အယောင် စုစုပေါင်း၏ တစ်စက်မျှပင် မရှိတော့သလိုမျိုး။ ညနေစောင်းသည်အထိ သူသည် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သည့်အတိုင်း မသိကျေးကျွန် ပြုနေခဲ့၏။ တောင်းပန်စကား မဆိုထားနှင့်၊ မေနု၏ မျက်နှာကိုပင် မကြည့်ခဲ့ပေ။

ရင်ထဲတွင် ပြည့်လျှံနေသော ဝမ်းနည်းမှု၊ ရှက်ရွံ့မှုနှင့်အတူ မေနု၏ အသိစိတ်ထဲတွင် ဆန္ဒတစ်ခုသာ ရှိတော့၏။ ဤအိမ်တွင် ဆက်လက်ရှိနေပါက ရင်ကွဲ၍ သေရပေတော့မည်။ ထို့ကြောင့် သားနှစ်ယောက်၏ လက်ကို ဆွဲကာ "ငါ မိဘတွေအိမ် ခဏပြန်မယ်" ဟုပင် မပြောဘဲ အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့တော့သည်။ သူ လိုက်လာပြီး တောင်းပန်လိမ့်မည်ဟူသော အသိကလေးဖြင့်သာ...။

အပိုင်း (၂) 

မိဘများအိမ်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ မေနု၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်ကလေး နွေးထွေးစွာ လင်းလက်နေဆဲ ဖြစ်၏။ လင်းထက်သည် ဒေါသပြေသွားပါက ဖုန်းဆက်လိမ့်မည်၊ သို့မဟုတ် အိမ်အထိ လာရောက်ခေါ်ဆောင်လိမ့်မည်ဟု သေချာပေါက် ယုံကြည်ထားခဲ့သည်။ ဆယ်နှစ်တာ အတူတကွ တည်ဆောက်ခဲ့သော သံယောဇဉ်သည် ကွန်ပျူတာတစ်လုံး၏ တန်ဖိုးထက်တော့ ပိုမို လေးနက်ရမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ရောက်ရှိသည့်နေ့မှစ၍ သုံးရက်မြောက်သည်အထိ လင်းထက်ထံမှ ဖုန်းတစ်ကောမျှ ဝင်မလာခဲ့ပါ။ မေနု၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင်သည် တိတ်ဆိတ်လွန်းလှသဖြင့် မေနု၏ ရင်ထဲတွင် ပူလောင်မှုတို့ စတင်စိမ့်ဝင်လာခဲ့၏။ သားကြီးနှင့် သားငယ်သည်လည်း "ဖေဖေ ဘယ်တော့လာခေါ်မှာလဲ" ဟု မကြာခဏ မေးမြန်းနေကြချိန်၌ မေနု ခေါင်းကိုသာ ငုံ့ထားရသည်။

စိုးရိမ်စိတ်နှင့် မချိမဆံ့ဖြစ်မှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ မေနု၏ မိဘများသည် လင်းထက်၏ မိဘများထံသို့ ဖုန်းဆက်၍ အကျိုးအကြောင်း မေးမြန်းရတော့၏။ လူကြီးချင်း စကားပြောဆိုကာ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးပြဿနာကို ပြေလည်စေချင်သည့် သဘောဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် လင်းထက်၏ မိဘများထံမှ ပြန်လည်ကြားသိရသော စကားသည် မေနု၏ နားကိုပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်စေခဲ့၏။

"လင်းထက်ကတော့ ပြတ်ပြတ်သားသားပဲ ပြောတယ် ရေမင်း... 'ငါ့အိမ်မှာ မနေချင်လို့ ကိုယ့်သဘောနဲ့ကိုယ် ထွက်သွားတာ။ ပြန်မလာပါစေနဲ့။ ငါ လက်မခံတော့ဘူး' တဲ့။ အဲဒီအတိုင်းပဲ ဒဲ့ပြောလိုက်တာပဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် စက္ကန့်တွင် မေနု၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ ကလေးနှစ်ယောက်ရှေ့တွင် မေနု ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ဒူးထောက်ကျသွားခဲ့သည်။

"သူ... သူ တကယ်ပဲ အဲလိုပြောတာလား မေမေ" မေနု အသံမထွက်နိုင်အောင် ငိုရှိုက်ရင်း မေးလိုက်မိသည်။

ဆယ်နှစ်လုံးလုံး မေနုကို အမြတ်တနိုး ထားခဲ့သော ယောကျာ်း၊ မေနု၏ စကားတစ်ခွန်းကိုမှ မလွန်ဆန်ခဲ့ဖူးသော ယောကျာ်းသည် ရုတ်တရက်ကြီး အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက်အထိ ရက်စက်စိမ်းကားသွားရသနည်း။ ကွန်ပျူတာတစ်လုံး ပျက်စီးသွားရုံမျှဖြင့်၊ နဖူးကို လက်ဆစ်နှင့် ခေါက်ခံရ၍ စိတ်ကောက်ကာ မိဘအိမ်သို့ ခဏပြန်လာရုံမျှဖြင့် အိမ်ထောင်တစ်ခုလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်တော့မည်လော။

"သူ့စိတ်က ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ မေနုရယ်... သူ့မိဘတွေက ပြောရတာလည်း ငြင်းနေတာပဲတဲ့။ 'ပြန်သွားပြီးပြီပဲ၊ ဘာလို့ ပြန်လာချင်တာလဲ' တဲ့... ဘာမှ ပြောလို့မရဘူးတဲ့" မေမေက သက်ပြင်းချရင်း မေနု၏ ပုခုံးကို သိုင်းဖက်ပေးရှာ၏။

မေနု၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။ ဘာဖြစ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး အခုလို စိတ်ပြောင်းသွားရတာလဲ။ မေနု ကွယ်ရာမှာ နောက်မီးများ လင်းနေခဲ့တာများလား။ အခြားမိန်းမတစ်ယောက် သူ့ဘဝထဲသို့ ရောက်ရှိနေ၍များ မေနုနှင့် သားအမိကို အကွက်ကောင်းစောင့်ကာ မောင်းထုတ်လိုက်ခြင်းလော။ သို့မဟုတ် ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏ အတ္တနှင့် စိတ္တဇဆန်သော ပညာပြမှုများလော။

ယောကျာ်းဖြစ်ပြီး ဒီလောက်အသေးအဖွဲ့ ကိစ္စလေးကို ဘာကြောင့် နားမလည်ပေးနိုင်ရတာလဲ။ သားအမိသုံးယောက်စလုံး၏ ဘဝကို ထိုမျှလွယ်ကူစွာ စွန့်ပစ်ရဲလောက်အောင် သူ့ရင်ထဲတွင် ငါတို့အတွက် နေရာ လုံးဝမရှိတော့တာလား။ မိဘများက မေနုကို သနားလွန်း၍ သွားရောက်ပြောဆိုပေးသော်လည်း လင်းထက်၏ တံခါးမှာ သံမှိုရိုက်ထားသကဲ့သို့ ပိတ်ထားဆဲ ဖြစ်၏။ အသနားခံ စကားများ၊ လူကြီးများ၏ ဆုံးမစကားများကို သူ အေးစက်စွာပင် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

စိမ်းကားလွန်းသော ထိုတိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် မေနု၏ အသက်ရှုလမ်းကြောင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ခံစားရစေ၏။

အပိုင်း (၃) 

လေးရက်မြောက်သော နေ့တွင် မေနု၏ ရင်ထဲ၌ ဝမ်းနည်းမှုတို့ထက် ဒေါသနှင့် နာကြည်းမှုတို့က ပိုမို ကြီးစိုးလာခဲ့သည်။ မေနုသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ သိက္ခာကို ဘေးဖယ်ကာ အဖြေတစ်ခုကို အသည်းအသန် လိုချင်မိ၏။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မရှင်းလင်းသော လမ်းခွဲခြင်းသည် အဆိပ်အတောက်ထက် ပိုမိုဆိုးရွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မေနုသည် ကလေးများကို မေမေတို့ထံ အပ်နှံခဲ့ပြီး လင်းထက်နှင့် အတူနေခဲ့ဖူးသော အိမ်ကလေးဆီသို့ တစ်ယောက်တည်း ပြန်လာခဲ့၏။ ထိုအိမ်သည် မေနုတို့ ထွက်သွားခဲ့သည့်နေ့ကအတိုင်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ အိမ်ရှေ့တံခါးမှာ သော့ခတ်မထားပါ။ မေနု တံခါးကို ဖြည်းညှင်းစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ဧည့်ခန်းထဲတွင် လင်းထက်သည် ဆေးလိပ်သောက်ရင်း ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

စားပွဲပေါ်တွင် ဆေးလိပ်တိုများ တောင်လိုပုံနေသည်။ ဆယ်နှစ်တာ အတူနေလာခဲ့သည့် အချိန်အတွင်း လင်းထက် ဆေးလိပ်သောက်သည်ကို မေနု တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပါ။ ဤသည်မှာ သူ၏ ပထမဆုံး ပြောင်းလဲမှု မဟုတ်တော့ပါ။

"မင်း ဘာလာလုပ်တာလဲ"

သူ့အသံသည် အေးစက်လွန်း၍ မေနု၏ ကြက်သီးများပင် ထသွားခဲ့၏။ မေနု သူ့ရှေ့တွင် မတ်တပ်ရပ်ရင်း တုန်ယင်နေသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ကိုလင်း... ကျမ သိချင်လို့ပါ။ ကျမ ဘာအမှားကြီး မှားခဲ့လို့လဲ။ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး အေးအတူ ပူအမျှ ပေါင်းလာကြတာ။ ကလေးက ကွန်ပျူတာ ပျက်အောင်လုပ်လို့ ကျမ နဖူးကို ခေါက်တယ်။ ကျမ စိတ်မကောင်းလို့ မိဘအိမ် ခဏပြန်တာကို... ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ပုံကြီးချဲ့ရတာလဲ။ ပြန်မလာနဲ့တော့လို့ ဘာလို့ ပြောနိုင်ရတာလဲ"

လင်းထက်သည် ဆေးလိပ်ကို မီးသတ်ခွက်ထဲသို့ ထိုးခြေလိုက်ပြီး မေနုကို မော့ကြည့်၏။ ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် မေနု တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသော စိမ်းကားမှု၊ နာကြည်းမှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော ဂြိုဟ်တုတစ်ခုလို အေးစက်မှုတို့ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

"ပုံကြီးချဲ့တယ်ဟုတ်လား... မေနု" သူ၏ အသံသည် တိုးသော်လည်း သံချောင်းကဲ့သို့ မာကျောနေ၏။ "မင်းအတွက်တော့ ကွန်ပျူတာတစ်လုံး ပြုတ်ကျတာ၊ နဖူးလေး ခေါက်ခံရတာ၊ မိဘအိမ် စိတ်ကောက်ပြီး ပြန်သွားတာတွေဟာ အသေးအဖွဲ့လေးတွေ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ သားအမိသုံးယောက် ငါ့ကို ပစ်ထားခဲ့တာဟာ မင်းတို့အတွက် ရိုးရှင်းတဲ့ ကစားနည်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မယ်"

"ဒါဆို ကိုလင်း ရင်ထဲမှာ ဘာရှိလို့လဲ... တခြားမိန်းမ တစ်ယောက်ယောက်များ ရှိနေလို့လား။ ကျမတို့ သားအမိကို စွန့်ပစ်ချင်နေတာ ကြာပြီမို့လို့ ဒီအကွက်ကို သုံးတာလား" မေနု မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်မေးလိုက်မိ၏။

လင်းထက်သည် လှောင်ပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုပြုံးလိုက်ပုံသည် မေနု၏ ရင်ဘတ်ကို ဓားနှင့် ထိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

"တခြားမိန်းမ? မင်း ငါ့ကို အဲဒီလောက်အထိ အဆင့်အတန်းမရှိဘူးလို့ ထင်နေတာလား။ မေနု... မင်း ငါ့ကို ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ဘာမှမသိခဲ့ဘူးပဲ။ ငါ့ရဲ့ စိတ်ရှည်မှု၊ ငါ့ရဲ့ အေးဆေးမှုတွေကို မင်းက ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်၊ ငါ့ရဲ့ ဝာဝန်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။ မင်း ငါ့ကို တစ်ခါရော လေးစားဖူးရဲ့လား"

"ဘာ..." မေနု ဆွံ့အသွားရ၏။

"ဆယ်နှစ်လုံးလုံး မင်း စိတ်ဆိုးရင် ငါကပဲ စတောင်းပန်ရတယ်။ မင်း မကြိုက်တာဆို ငါ ဘာမှမလုပ်ရဘူး။ ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်၊ ငါ့ရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို မင်း တစ်ခါမှ မမေးဖူးဘူး။ အဲဒီနေ့က ပျက်သွားတဲ့ ကွန်ပျူတာထဲမှာ ငါ လပေါင်းများစွာ ရင်းနှီးထားတဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ပရောဂျက်ကြီးတစ်ခု စာရင်းတွေ အားလုံးပါတယ်။ ငါ အလုပ်ပြုတ်နိုင်တယ် မေနု... ငါ့ဘဝ ပျက်သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီအခြေအနေမှာ မင်းက ကလေးကို မကြည့်ဘဲ ဖုန်းကြည့်နေခဲ့တာ။ ငါ့မှာ ဒေါသထွက်လွန်းလို့ မင်းကို သတိပေးတဲ့အနေနဲ့ နဖူးကို တို့လိုက်မိတာကို မင်းက မင်းရဲ့ အတ္တ၊ မင်းရဲ့ သိက္ခာကိုပဲ ကြည့်ပြီး အိမ်ပေါ်က ဆင်းသွားခဲ့တယ်"

လင်းထက် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်၏။ သူ၏ အရပ်သည် မေနု၏ အပေါ်သို့ အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုလို မိုးကျလာသည်။

"မင်းက ငါ့ကို 'ဆောရီး' လို့ လာတောင်းပန်စေချင်တာမလား။ မင်းရဲ့ အမှားကို မင်း တစ်ခါမှ မမြင်ဘဲ ငါ့ဆီက တောင်းပန်မှုကိုပဲ မျှော်လင့်နေခဲ့တာ။ မင်း အိမ်ပေါ်က ထွက်သွားတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ ငါ တကယ်ပဲ ငြီးငွေ့သွားတာ မေနု... ငါ့ရဲ့ အနှစ် ၁၀ စာ စိတ်ရှည်မှုတွေ အားလုံး သက်တမ်းကုန်သွားခဲ့ပြီ"

အပိုင်း (၄) 

လင်းထက် စကားများကြောင့် မေနု၏ ခြေဖျားလက်ဖျားများ အေးစက်သွားခဲ့၏။ စကားလုံးတိုင်းသည် မေနု၏ နှလုံးသားကို ရိုက်ခွဲနေသည့် ပေတံများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး မကျေနပ်ခဲ့သမျှ၊ မျိုသိပ်ထားခဲ့သမျှအရာများသည် အပြစ်မဲ့သော ယောကျာ်းတစ်ယောက်၏ အပြုံးနောက်ကွယ်တွင် မြှုပ်နှံထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

"ဒါပေမဲ့... ဒါပေမဲ့ ကိုလင်းရယ်... အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျမတို့ သားအမိကို ဒီလိုကြီး ပစ်ပယ်ရတာလား။ သားနှစ်ယောက်ကိုရော ကိုလင်း မငဲ့တော့ဘူးလား" မေနု မျက်ရည်များကြားမှ သနားခံလိုက်မိ၏။

"ငါ ကလေးတွေကို မချစ်ဘူးလို့ မပြောဖူးဘူး" လင်းထက်၏ အသံသည် တစ်ချက်မျှ မတုန်လှုပ်ပါ။ "ကလေးတွေအတွက် ငါ့တာဝန် ငါ ကျေပွန်မယ်။ ဘဏ္ဍာရေးအရရော၊ အနာဂတ်အတွက်ပါ ငါ အားလုံး တာဝန်ယူမယ်။ သို့သော်... မင်းနဲ့ ငါ့ကြားက ဆက်ဆံရေးတော့ ငါ ပြန်မစနိုင်တော့ဘူး။ မင်းကို ပြန်လာခွင့်မပြုတာဟာ ပညာပြတာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံး အဖြေပဲ"

"ကိုလင်း ကွာရှင်းမယ်လို့ ပြောတာလား..."

"ငါ ကွာရှင်းမယ်လို့ မပြောပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုလည်း ဒီအိမ်မှာ ငါနဲ့အတူ မနေစေချင်တော့ဘူး။ မင်း မိဘတွေအိမ်မှာပဲ နေပါ။ ငါ့ကို အဆက်အသွယ် လာမလုပ်ပါနဲ့တော့"

ထိုစကားသည် ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းထက် ပို၍ ရက်စက်လှ၏။ မေနုကို မပြတ်နိုင်၊ မကင်းနိုင်သော ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ဆွဲချိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဇနီးလည်း မဟုတ်တော့သလို၊ ကွာရှင်းထားသူလည်း မဟုတ်သော အမှောင်ထုထဲသို့ မေနုကို တွန်းပို့လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

မေနု အိမ်ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် ငါးရက်မြောက်သော ညသည် နက်မှောင်လှ၏။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ကစားနေသော သားငယ်လေး၏ ရယ်သံနှင့် သားကြီး၏ ဆော့ကစားသံတို့သည် မေနု၏ နားထဲတွင် ဆူးများသဖွယ် စိုက်ဝင်နေသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ ဖေဖေနှင့် မေမေကြားတွင် ဖြစ်ပျက်သွားသော ကမ္ဘာပျက်မှုကြီးကို ဘာမှ မသိရှာကြသေးပေ။

မေနု အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုလိုက်မိသည်။ မျက်လုံးများ မို့အောက်နေပြီး ဝိညာဉ်မရှိတော့သော ရုပ်ခန္ဓာတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး ပျော်ရွှင်စရာ အိမ်ထောင်ရေးဟု ယုံကြည်ထားခဲ့သမျှသည် သဲပေါ်တွင် ဆောက်ထားသော အိမ်ကလေးမျှသာ ဖြစ်ခဲ့ပါတကား။

ယောကျာ်းတို့၏ စိတ်ထားဆိုသည်မှာ ဤမျှအထိ ဆန်းကြယ်သလော။ နှစ်ပေါင်းများစွာ စိတ်ရှည်သည်းခံခဲ့သမျှသည် အမုန်းအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည့်အခါ ရေခဲပြင်ထက်ပင် ပို၍ အေးစက်သွားတတ်ကြသလော။ မေနု၏ ရင်ထဲတွင် မေးခွန်းများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဒီလို စိတ်ထားရှိသူ ယောကျာ်းကို ဘယ်လိုဖြောင်းဖြရမည်နည်း။ သူ့ရင်ထဲတွင် မေနုတို့ သားအမိအတွက် သံယောဇဉ်စက်တစ်စက်မျှ ကျန်ပါသေးသလော။ သို့မဟုတ် ပညာပြချင်ရုံမျှသာလော။ မေနု မသိတော့ပါ။ မေနု ဘာဆက်လုပ်ရမည်နည်း။ လမ်းပျောက်နေသော နီတွေးမှုများကြားတွင် မေနု၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲအက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၅) -

ငါးရက်မြောက်သော ဒီနေ့ညသည် အခြားသော ညများထက် ပို၍ ရှည်လျားလွန်းနေခဲ့၏။ ပြတင်းပေါက်ပြင်ပတွင် လေတိုးသံသဲ့သဲ့မှလွဲ၍ တိတ်ဆိတ်မှုကသာ ကြီးစိုးနေသည်။ မေနုသည် ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်ပျော်နေကြသော သားနှစ်ယောက်၏ မျက်နှာလေးများကို ငေးကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ တဆိမ့်ဆိမ့် ကျနေမိ၏။

သားငယ်လေး၏ လက်ကလေးများသည် အိပ်မက်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို လှမ်းဆွဲနေသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသည်။ ထိုလက်ကလေးများသည် လွန်ခဲ့သော ငါးရက်က ကွန်ပျူတာကို ဆွဲချခဲ့သော လက်ကလေးများ ဖြစ်၏။ ထိုသေးငယ်သော အမှားကလေးတစ်ခုသည် အိမ်ထောင်တစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည့် အကြောင်းရင်း ဖြစ်သွားခဲ့လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။

လင်းထက်ထံမှ ဖုန်းလာမည့် အသံကို မျှော်လင့်ရင်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်နေမိသော်လည်း၊ ဖုန်းသည် အသက်မဲ့စွာ မှောင်မည်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ သူသည် အမှန်တကယ်ပင် အဆက်အသွယ် လုံးဝ မလုပ်တော့ပါ။ သူ ပြောခဲ့သော စကားလုံးများ၊ သူ၏ စိမ်းကားသော မျက်လုံးများသည် မေနု၏ စိတ္တဇထဲတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်လွင့်ပျံနေသည်။

မေနု ဘာဆက်လုပ်သင့်သနည်း။

အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် သိက္ခာကို ငဲ့၍ ဒီအတိုင်း တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရမည်လော။ သို့မဟုတ် ကလေးနှစ်ယောက်၏ အနာဂတ်အတွက် သူ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်၍ အနူးအညွတ် တောင်းပန်ရမည်လော။ သို့သော် လင်းထက်သည် မေနု၏ တောင်းပန်မှုကို လိုချင်ပါသေး၏လော။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် မေနုတို့ သားအမိအတွက် တံခါးများကို ထာဝရ ပိတ်ပင်လိုက်ပြီလားဆိုသည်ကို မေနု မဝေခွဲနိုင်တော့ပါ။

"ယောကျာ်းတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ အေးစက်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ... ငါ တကယ် မယုံနိုင်ခဲ့ဘူး၊ ကိုလင်းရယ်"

မေနု၏ နှုတ်မှ တိုးတိုးလေး ညည်းတွားလိုက်မိ၏။

သူ ကွာရှင်းမယ်လို့လည်း မပြောပါ။ ပြန်လာခဲ့ပါလို့လည်း မဆိုပါ။ ဒီလို မပြတ်မသား အခြေအနေကြီးထဲတွင် မေနုကို ထာဝရ သော့ခတ်ပိတ်လှောင်ထားချင်နေပုံရ၏။ ဤသည်မှာ သူ၏ ကလဲ့စားတစ်ခုလော၊ သို့မဟုတ် ဆယ်နှစ်တာ အတူနေခဲ့ဖူးသော ဇနီးအပေါ်ထားသည့် သူ၏ နောက်ဆုံး ရက်စက်မှုလော။

အဖြေမရှိသော မေးခွန်းများစွာသည် ည၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ပျံ့လွင့်နေဆဲ ဖြစ်၏။ သားငယ်လေး၏ သက်ပြင်းရှိုက်သံသဲ့သဲ့လေးက မေနု၏ နာကျင်နေသော ရင်ဘတ်ကို ပိုမို ညှစ်ကောက်လိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ အိမ်ထောင်သက် ဆယ်နှစ်ဆိုသော ရွှေရောင်အတိတ်များသည် ညဉ့်နက်သထက် နက်လာသည်နှင့်အမျှ၊ ပြန်လည်ဖာထေး၍ မရနိုင်တော့သော ကြွေပြားအကွဲအစများအဖြစ်သို့ မေ့ပျောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတော့၏။