အခန်း (၁)
မိုးဖွဲဖွဲကျနေသည့် ရန်ကုန်အဝေးပြေးကားဂိတ်တစ်ခု၏ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် ပစ္စည်းပစ္စယအနည်းငယ်ပါသော အဝတ်အိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း သဲသဲတစ်ယောက် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ ကားဘီးများ၏ ပွတ်တိုက်သံနှင့် ခရီးသည်များ၏ ဆူညံသံများကြားတွင် မေမေ့၏ အေးစက်စက်နှင့် တင်းမာလှသော စကားသံများသည် သဲသဲ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
"အဲဒီကောင်ကို ငါ့မျက်စိရှေ့မှာ တစ်စက္ကန့်မှ မမြင်ချင်ဘူး သဲသဲ။ လတ်တလောတော့ နင် တခြားမြို့မှာရှိတဲ့ အဒေါ်ဆီမှာ အလုပ်သွားလုပ်ပါ။ အဲဒီကောင်မှာ မျက်နှာပွင့်စရာ ဘာအကြောင်းမှမရှိဘူး၊ နင့်ကို အဆင်ပြေအောင် ထားနိုင်မယ့်ကောင်လည်း မဟုတ်ဘူး။ ရိုးရိုးသားသား မေးစမ်းပါရစေ... နင် သူ့မှာ ဘာကို မက်နေတာလဲ"
မေမေ့ စကားများသည် ဆူးကဲ့သို့ စွယ်စုံစိုက်ဝင်ခဲ့သည်။ သဲသဲတို့ မိသားစုသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း မရှိမရှားအောင်တော့ မေမေက ကျောကွဲမတတ် ကြိုးစားရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ရဲထက်သည်လည်း ထိုနည်းတူ ဆင်းရဲသားမိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သို့သော် မေမေ ကန့်ကွက်ရခြင်း၏ ပဓာနအကြောင်းရင်းမှာ ဆင်းရဲခြင်းတစ်ခုတည်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ရဲထက်၏ အမူအကျင့်၊ အကြည့်အရှုနှင့် မဆင်မခြင် ပြုမူတတ်သော စရိုက်ဆိုးများကို အတွေ့အကြုံရှိသည့် လူကြီးတစ်ယောက်အနေဖြင့် ကြိုတင်မြင်ယောင်နေခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
"မေမေက ဘာလို့ သူ့ကို အဲဒီလောက်အထိ အပြစ်မြင်နေရတာလဲ။ သူက သမီးကို သေတ္တာထဲက ရတနာလို ချစ်တာ မေမေမှ မမြင်တာ" ဟု သဲသဲ ပြန်ငိုယိုကာ ပြောခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် မေမေ့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မည်သူမျှ လွန်ဆန်၍ မရခဲ့ပါ။ ရဲထက်ကို အဆက်ဖြတ်စေရန်အတွက် သဲသဲကို ရန်ကုန်နှင့် ကီလိုမီတာ ရာပေါင်းများစွာ ဝေးကွာသော တောင်ပေါ်မြို့လေးတစ်မြို့သို့ အလုပ်လုပ်ရန် အတင်းအကျပ် လွှတ်လိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။
အဝေးပြေးကားကြီး စတင်ထွက်ခွာချိန်တွင် သဲသဲ မှန်ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ပြင်ပမှ မီးရောင်များကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်ကျခဲ့ရသည်။ ရဲထက်ထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့၏။
"သဲ... မင်း ရန်ကုန်ကို ခိုးပြန်လာခဲ့။ မင်းမရှိဘဲ ငါ မနေနိုင်ဘူး။ မင်း မလာရင် ငါ အခုချက်ချင်း မင်းဆီ လိုက်လာခဲ့မယ်။ မင်းအမေ ဘာပြောပြော ငါဂရုမစိုက်ဘူး" ဖုန်းထဲမှ ရဲထက်၏ အသံသည် ပြင်းထန်ပြီး စိတ်လိုက်မာန်ပါနိုင်လှသည်။
"ရဲ... မလုပ်ပါနဲ့။ ငါ့မှာ မေမေ့ကိုလည်း ကြောက်ရတယ်၊ ရဲကိုလည်း စိတ်မချရဘူး။ရဲ အဲဒီလို ဇွတ်ခိုင်းရင် မေမေနဲ့ ပိုပြဿနာတက်လိမ့်မယ်။ ခဏတော့ သည်းခံပေးပါနော်" သဲသဲမှာ သက်ပြင်းချရင်း တောင်းပန်ခဲ့ရသည်။
ရဲထက်၏ ချစ်ခြင်းတရားသည် သဲသဲအတွက် အေးရိပ်တစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပါ။ သူ့ စကားတစ်ခွန်း၊ သူ့ လုပ်ရပ်တစ်ခုတိုင်းသည် သဲသဲကို အမြဲတမ်း ပျာယာခတ်စေခဲ့ပြီး လည်ပင်းကို ကြိုးကွင်းစွပ်ထားသကဲ့သို့ စိတ်ဖိစီးမှုများကိုသာ ပေးစွမ်းခဲ့သည်။ သို့သော် သဲသဲသည် ထိုအရာများကို "ဆိုးတူသူပြိုင် ချစ်လွန်းလို့" ဟုသာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကာ အရာရာကို အောင့်စည်းခဲ့၏။ ရဲထက်က မေမေ့ကို အငြှိုးတကြီး မုန်းတီးနေသည့်အခါတွင်ပင် သဲသဲက "မေမေက အမြင်ကျဉ်းလို့ ပါ" ဟု တွေးကာ မိခင်ဖြစ်သူ၏ စေတနာကို အပြစ်တင်ခဲ့မိသည်။
ကားသည် မှောင်မိုက်သော ညဉ့်ယံထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးဝင်သွားခဲ့သည်။ သဲသဲ၏ ရင်ထဲတွင်မူ မနက်ဖြန်များအတွက် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် ရဲထက်ကို လွမ်းဆွတ်သော ဝေဒနာတို့က တစ်ပြိုင်နက်တည်း အမြစ်တွယ်နေခဲ့တော့သည်။
အခန်း (၂)
တောင်ပေါ်မြို့လေး၏ အေးစက်သော မနက်ခင်းများတွင် သဲသဲ အလုပ်လုပ်နေသည်မှာ လပေါင်းအနည်းငယ်မျှ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရဲထက်နှင့် ဖုန်းပြောသည့် အကြိမ်အရေအတွက်သည် တဖြည်းဖြည်း လျော့နည်းလာခဲ့ပြီး ရဲထက်၏ အသံတွင်လည်း အရင်ကကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော တောင်းဆိုမှုများ၊ ချစ်ပြမှုများ မရှိတော့သည်ကို သဲသဲ သတိထားမိလာသည်။
"ဒီနေ့ ရုံးမှာ အလုပ်ရှုပ်လို့ သဲ... နောက်မှ ဖုန်းပြန်ဆက်မယ်" ဆိုသော ခပ်တိုတို စကားများဖြင့် ဖုန်းချသွားတတ်သည့် ရဲထက်၏ အပြုအမူကို အလုပ်ပင်ပန်း၍ ဟုသာ သဲသဲ ဖြေသိမ့်ခဲ့သည်။
သို့သော် တစ်နေ့သ၌ ရန်ကုန်မှ သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ စုဆူထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။ စုဆူ၏ အသံသည် တုန်ယင်နေပြီး တွန့်ဆုတ်နေခဲ့၏။
"သဲသဲ... ငါ နင့်ကို ပြောရမှာ တကယ် အားနာတယ်။ ပုန်းမထားချင်လို့ပါ။ ရဲထက်မှာ နောက်တစ်ယောက် ရှိနေပြီ"
သဲသဲ၏ လက်ထဲမှ ပျော့ဖတ်နေသော စာရွက်များ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားသည်။ ခေါင်းထဲတွင် ဒိန်းခနဲ မြည်ဟီးသွားပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
"နင်... နင် ဘာပြောတာလဲ စုဆူ။ မဖြစ်နိုင်တာ"
"တကယ်ပါ သဲရယ်။ သူ့ရုံးက တူတူအလုပ်လုပ်တဲ့ ကောင်မလေးနဲ့ပါ။ ရုံးကလူတွေ အကုန်သိနေကြပြီ။ သူတို့ တတွဲတွဲနဲ့ လျှောက်သွားနေတာ ငါကိုယ်တိုင် မြင်လိုက်ရတာ"
သဲသဲ လက်များ တုန်ယင်စွာဖြင့် ရဲထက်၏ နံပါတ်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မှားယွင်းစွာ နှိပ်ပြီးမှ ဆက်လိုက်ရသည်။ ဖုန်းဝင်သွားပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် ရဲထက် ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။
"ရဲ... စုဆူ ပြောတာတွေ တကယ်လား။ ရဲ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ရှုပ်နေတယ်ဆိုတာ တကယ်လား" သဲသဲ၏ အသံသည် ရှုရှုရှဲရှဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ဖုန်းထဲမှ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရဲထက်၏ အေးစက်စက် အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"အေး... ဟုတ်တယ် သဲ။ မင်းလည်း ငါ့အနားမှာ ရှိတာမှ မဟုတ်တာ။ ငါလည်း ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ၊ ပျင်းစရာကောင်းတဲ့နေ့ရက်တွေမှာ အဖော်လိုတာပေါ့။ မင်းမရှိလို့ ခဏတွဲတာပါ"
"ခဏတွဲတာ ဟုတ်လား ရဲ...။ ငါက နင့်အတွက် အဝေးမှာ အလုပ်လုပ်ပေးနေရတာ မေမေ့ရန်ကို ကြောက်လို့၊ နင့်ကို မခွဲနိုင်လို့။ နင်က အဲဒါကို ခဏတွဲဖို့အတွက် အခွင့်အရေးအဖြစ် သုံးလိုက်တာလား" သဲသဲ ရူးမတတ် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။
သူမ၏ ငိုသံနှင့် ရယ်သံများ ရောထွေးသွားခဲ့သည်။ မှန်ပြတင်းပေါ်တွင် ထိမှန်နေသော အေးစက်စက် လေပြေကပင် သဲသဲ၏ ပူလောင်လှသော ရင်ဘတ်ကို မအေးမြစေနိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုနေ့ကစ၍ သဲသဲသည် လူအသွင်မတူတော့ဘဲ အပူသည်ရုပ် ပေါက်သွားခဲ့သည်။ အစားမဝင်၊ အအိပ်မပျော်ဘဲ မျက်ရည်နှင့်သာ နေ့ရက်များကို ကုန်လွန်စေခဲ့၏။
စိတ်ဒဏ်ရာများဖြင့် ရူးမတတ် ဖြစ်နေချိန်တွင်ပင် သဲသဲ၏ စိတ်ထဲ၌ မိခင်ဖြစ်သူကို အပြစ်တင်မိသည့် အသိစိတ်တစ်ချို့ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ "မေမေသာ ငါ့ကို ဒီမြို့ကို မလွှတ်ခဲ့ရင်... မေမေသာ ရဲကို လက်ခံခဲ့ရင် ဒီလိုမျိုး ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး" ဆိုသည့် အစွန်းရောက်သော အတွေးများဖြင့် မေမေ့ကိုပါ စိတ်နာခဲ့မိသည်။ သို့သော် ထိုအတွေးများသည် မကြာမီ ဖြစ်ပျက်လာတော့မည့် ပိုမိုကြီးမားသော မုန်တိုင်းတစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းမျှသာ ရှိသေးကြောင်း သဲသဲ မသိခဲ့ပါ။
အခန်း (၃) - အမြန်နှုန်းဖြင့် ရက်စက်ခြင်း
သစ္စာဖောက်ခံလိုက်ရသည့် ဒဏ်ရာကို မြိုသိပ်ကာ မနက်ဖြန်များကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေချိန်တွင် နောက်ထပ် ကြောက်မက်ဖွယ် သတင်းတစ်ပုဒ်သည် သဲသဲထံသို့ မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
"သဲသဲ... ရဲထက်နဲ့ အဲဒီကောင်မလေး မင်္ဂလာဆောင်တော့မယ်တဲ့"
စုဆူ၏ သတင်းစကားသည် သဲသဲ၏ နှလုံးသားကို ဓားထက်ထက်ဖြင့် အထပ်ထပ် အလီလီ မွှန်းနှက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။
"ဘာ... မင်္ဂလာဆောင်မယ် ဟုတ်လား။ ငါတို့ လမ်းခွဲတာ လပိုင်းပဲ ရှိသေးတာလေ စုဆူ။ ဘာလို့... ဘာလို့ အဲဒီလောက် မြန်ရတာလဲ" သဲသဲ၏ အသံမှာ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့သွားခဲ့သည်။
"သူတို့ မင်္ဂလာဆောင်က ဒီတနင်္ဂနွေနေ့မှာ လုပ်မှာတဲ့ သဲ။ ဖိတ်စာတွေတောင် ဝေပြီးပြီ။ အဲဒီကောင်မလေးက အိမ်က အဆင်ပြေတယ်လေ... ရဲထက်က အဲဒါကြောင့် ချက်ချင်း လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ ဖြစ်မယ်"
အချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့သော ဤဖြစ်ရပ်ဆိုးများကို သဲသဲ၏ ဦးနှောက်က လက်ခံရန် အလွန်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှသည်။ ချစ်သူသက်တမ်း တစ်လျှောက်လုံးတွင် သဲသဲပေးခဲ့သော သစ္စာတရား၊ သဲသဲ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော အခက်အခဲများနှင့် မိခင်နှင့် အတိုက်အခံပြုခဲ့ရသမျှ အရာအားလုံးသည် ရဲထက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် ဘာမှ မဟုတ်ခဲ့သကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။
သဲသဲ ရဲထက်ထံသို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် စာပို့လိုက်သည်။
'ရဲ... ငါတို့ အတူတူ ကျော်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေ၊ သံယောဇဉ်တွေကို ရဲ ဒီလောက်အထိ လွယ်လွယ်နဲ့ စွန့်ပစ်လိုက်နိုင်တာလား။ ငါ့ကို ရက်ရက်စက်စက် မုန်းချင်ပေမယ့် ငါ့ရင်ထဲက သံယောဇဉ်တွေကြောင့် ငါ စိတ်အနာနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရတာပါ'
သို့သော် ရဲထက်ထံမှ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော စာသည် သဲသဲကို လုံးဝ ချောက်ထဲသို့ တွန်းပို့လိုက်တော့သည်။
'ငါ့ကို လာမရှုပ်ပါနဲ့တော့ သဲ။ မင်းအမေက ငါ့ကို အဆင်မပြေဘူးလို့ ထေင်းပြောခဲ့တုန်းက မင်း ဘာမှ မလုပ်ပေးနိုင်ခဲ့ဘူးမဟုတ်လား။ အခု ငါ့ကို လက်ခံပြီး အစစအရာရာ ကူညီနိုင်မယ့် မိသားစုနဲ့ ငါ တွေ့သွားပြီ။ မင်းလည်း မင်းလမ်းမင်း သွားပါ'
စာကို ဖတ်ပြီးနောက် သဲသဲ၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းလေး ကျသွားခဲ့သည်။ အစအဆုံး အစွမ်းကုန် ချစ်ပြခဲ့သော အချစ်၊ သဲသဲကို ရန်ကုန်သို့ ခိုးပြန်လာရန် ကြိုးစားခဲ့သော ခင်မင်တွယ်တာမှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဘာဆိုဘာမှ မရှိခဲ့ဘဲ အတ္တနှင့် အခွင့်အရေးယူလိုမှုများသာ ကောက်ကျစ်စွာ ကိန်းဝပ်နေခဲ့သည်ကို သဲသဲ ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
ရဲထက်သည် သဲသဲကို ချစ်ခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ့အတွက် ရပိုင်ခွင့်နှင့် အလိုဆန္ဒများကိုသာ ချစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အမုန်းသည် အကြောင်းမဲ့ မုန်းတီးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိုလူ၏ ကောက်ကျစ်သော စရိုက်မှန်ကို အစကတည်းက စိမ့်ဝင်မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်ဆိုသည်ကို သဲသဲ အသက်ရှူရခက်စွာဖြင့် နားလည်လိုက်ရတော့သည်။
အခန်း (၄) - ဒီတနင်္ဂနွေ၏ အမှောင်ထု
တနင်္ဂနွေနေ့...။
တောင်ပေါ်မြို့လေး၏ ရာသီဥတုသည် မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အေးစက်လွန်းလှသည်။ သို့သော် သဲသဲ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ပူလောင်လှသော မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေခဲ့သည်။ ဒီနေ့သည် ရဲထက်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးတို့ ရန်ကုန်တွင် မင်္ဂလာပွဲ ကျင်းပနေသည့် နေ့ဖြစ်သည်။
သဲသဲ အခန်းထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေမိသည်။ နာရီလက်တံများ တရွေ့ရွေ့ ရောက်ရှိသွားသည့်အချိန်တိုင်းတွင် "အခုချိန်ဆို သူတို့ မင်္ဂလာစင်မြင့်ပေါ်မှာ ရှိနေလောက်ပြီ"၊ "အခုချိန်ဆို သူတို့ လက်စွပ်လဲနေကြလောက်ပြီ" ဆိုသော အတွေးများက သဲသဲ၏ ဦးနှောက်ကို အတုံးလိုက် အတစ်လိုက် ခုတ်ထိန်းနေခဲ့၏။
ဒီနေ့တစ်နေ့လုံးကို မည်သို့ ကျော်ဖြတ်ရမည်နည်း။ သဲသဲ၏ မျက်လုံးများမှ မျက်ရည်များသည် ခန်းခြောက်သွားသည်အထိ စီးကျခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အစာမဝင်သည်မှာ နှစ်ရက်မကတော့သည့်အတွက် ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အားအင်မရှိတော့ဘဲ လဲပြိုတော့မည့် သစ်ပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
ထိုစဉ် စုဆူထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာခဲ့သည်။ စုဆူက ရန်ကုန်မှ မင်္ဂလာပွဲဓာတ်ပုံအချို့နှင့်အတူ စာတစ်စောင် ပို့ထားခြင်းဖြစ်သည်။
'သဲသဲ... နင် အဲဒီမှာ ဝမ်းနည်းမနေပါနဲ့တော့။ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ အကုန်လုံး ဝမ်းသာနေကြတာပါ။ နင့်အမေရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်သာ နင် အဲဒီလို အတ္တကြီးပြီး သစ္စာမရှိတဲ့ ကောင်နဲ့ ဝေးခဲ့ရတာ။ နင့်အမေက နင့်ကို ကယ်လိုက်တာပါ သဲရယ်။ အခုချိန်မှာ နင် ဝမ်းနည်းနေမှာထက် နင့်ကို မနက်ဖြန်တွေမှာ လှလှပပ ရှင်သန်ပြဖို့ပဲ ငါတို့ တောင်းဆိုချင်တယ်'
ဓာတ်ပုံထဲတွင် မင်္ဂလာဝတ်စုံနှင့် ပြုံးရွှင်နေသော ရဲထက်၏ မျက်နှာကို သဲသဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုမျက်နှာသည် တစ်ချိန်က သဲသဲအတွက် ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း အခုချိန်တွင်မူ ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိတော့သည့် အမှိုက်သရိုက်တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သူငယ်ချင်းများ၏ စကားများသည် သဲသဲ၏ ပိတ်မှောင်နေသော စိတ်နှလုံးထဲသို့ အလင်းရောင်အနည်းငယ် ဆောင်ကြဉ်းပေးလိုက်သကဲ့သို့ ရှိခဲ့သည်။ ဟုတ်၏။ မေမေသည် သဲသဲ၏ မျက်ရည်များကို ကြိုတင်မြင်ခဲ့၍ သဲသဲ၏ ဘဝကို မီးပုံထဲသို့ မကျရောက်စေရန် အတင်းအကျပ် ဆွဲထုတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မိခင်၏ အမြော်အမြင်နှင့် စေတနာကို အပြစ်တင်ခဲ့မိသော မိမိကိုယ်ကို သဲသဲ ရှက်ရွံ့မိသွားခဲ့သည်။
ဒီတနင်္ဂနွေနေ့၏ အချိန်များသည် လေးလံလွန်းလှသော်လည်း သဲသဲ ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် နစ်မွန်းမနေတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အခန်း (၅) - အသစ်စတင်ခြင်း၏ အလင်းရောင်
တနင်္ဂနွေနေ့၏ ညနေခင်းတွင် တောင်ပေါ်မြို့လေး၏ မိုးကောင်းကင်သည် တဖြည်းဖြည်း သန့်စင်သွားခဲ့သည်။ မြူနှင်းများ ကင်းစင်သွားပြီး အဝေးမှ တောင်တန်းကြီးများ၏ ပုံရိပ်သည် အထင်အရှား ပေါ်ထွက်လာခဲ့၏။
သဲသဲ အဝတ်အစားများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် လဲလှယ်လိုက်သည်။ မျက်နှာပေါ်မှ မျက်ရည်စများကို သုတ်သင်ပြီး မှန်ထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ မျက်ဝန်းများသည် ရောင်ကိုင်းနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် ယခင်ကမရှိခဲ့ဖူးသော ရင့်ကျက်မှုနှင့် တင်းမာမှုတို့ ကိန်းဝပ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
သဲသဲ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်သည်။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ နံပါတ်ပင်ဖြစ်သည်။
ဖုန်းဆဲဗန်းသံ နှစ်ချက်မြည်ပြီးနောက် မေမေ့၏ ပူပန်နေသော အသံထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။
"သဲသဲ... သမီး။ သမီး အဆင်ပြေရဲ့လား"
မေမေ့၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် သဲသဲ၏ ရင်ထဲတွင် တသိန့်သိန့် ခံစားလိုက်ရသော်လည်း မျက်ရည်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားလိုက်သည်။
"မေမေ... သမီး အဆင်ပြေပါတယ်။ သမီး မေမေ့ကို သမီး တောင်းပန်ချင်လို့ပါ။ သမီး မေမေ့ကို နားလည်မှုလွဲခဲ့မိတယ်၊ မေမေ့အပေါ် အပြစ်တင်ခဲ့မိတယ်"
ဖုန်းထဲမှ မေမေ့၏ သက်ပြင်းချသံသုိ့ တိုးတိုးလေး ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"မလိုပါဘူး သမီးရယ်။ သမီး ခံစားရမယ်ဆိုတာ မေမေ သိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မေမေ ကာကွယ်ပေးချင်ခဲ့တာပါ။ သမီးလေး ဘဝမှာ ဓားစာခံ မဖြစ်သွားစေချင်လို့ပါ"
"သမီး သိပါပြီ မေမေ။ မေမေ့ ကျေးဇူးကြောင့် သမီး အမှောင်ထုထဲက လွတ်မြောက်ခဲ့တာပါ။ သမီး အခု စိတ်အေးသွားပါပြီ။ သမီး ဘဝကို အသစ်က ပြန်စတော့မယ် မေမေ"
ဖုန်းချပြီးနောက် သဲသဲ ပြတင်းပေါက်နားသို့ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ တောင်ပေါ်မြို့လေး၏ လေပြည်သည် အေးမြသော်လည်း သဲသဲ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင်မူ နွေးထွေးသော သက်သာရာရမှုတစ်ခု အစားထိုးဝင်ရောက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ယခင်က ရဲထက်ပေးခဲ့သော အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသည့် အချစ်၊ စိတ်ဖိစီးမှုများနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုများသည် အတိတ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ မိခင်၏ ချစ်ခြင်းတရားနှင့် အမြော်အမြင်သည်သာ သဲသဲအတွက် စိမ်းလန်းသော လမ်းပြကြယ် ဖြစ်ခဲ့၏။
မနက်ဖြန်များတွင် သဲသဲသည် မည်သူ့ကိုမျှ စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပျာယာခတ်နေရမည် မဟုတ်တော့ပါ။ မနက်ဖြန်များတွင် သဲသဲသည် မိမိကိုယ်အပေါ် သစ္စာရှိစွာဖြင့်၊ မိခင်၏ မေတ္တာအရိပ်အောက်တွင် ပိုမိုခိုင်မာသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးအဖြစ် ရဲရင့်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားတော့မည် ဖြစ်သည်။
အချိန်က ရေပြင်ပေါ်ရေးလိုက်သည့် အက္ခရာကဲ့သို့ ထိုလူ၏ ပုံရိပ်များကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး၊ သဲသဲကတော့ ပိုမိုလှပသော မနက်ဖြန်များထံ သို့ ခြေလှမ်းသစ်များဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေမည်သာ ဖြစ်တော့သည်။
