အခန်း (၁)
နံနက်ခင်း နေရောင်ခြည်သည် ဧည့်ခန်းပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် သစ်သားကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တင်းတိမ်စွာ ထိုးကျနေသည်။ စီးကရက်မီးခိုးငွေ့မျှင်များအကြားတွင် တည်ရှိနေသော အမျိုးသားဖြစ်သူ ကိုခိုင်၏ မျက်နှာမှာ အေးစက်ခက်ထန်လွန်းလှ၏။ သူသည် အထက်တန်းကျောင်းသူအရွယ် သမီးကြီး မေနှင့် လေးတန်းကျောင်းသူ သမီးငယ်လေး သားသီးတို့၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်များကို စက်ဆုတ်ဖွယ်ရာအရာများသဖွယ် ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို မထေမဲ့မြင် ရှုထုတ်လိုက်သည်။
"မင်း သူတို့ကို ကျောင်းပို့ဖို့ ပြင်နေတာလား မြတ်...။ ငါ စဉ်းစားလို့ကို မရဘူး။ အိမ်မှာ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ မျိုးဆက်ကို ဆက်ခံမယ့် သားယောက်ျားလေးတစ်ယောက်မှ မရှိဘဲနဲ့ ဒီမိသားစုက ဘယ်လိုလုပ် အနာဂတ်မှာ ပတ္တမြားငြိမ်းနိုင်မှာလဲ"
ကိုခိုင်၏ စကားသံသည် အိမ်အကူမပါဘေး၊ မိသားစုတာဝန်ကိုသာ စနစ်တကျ ထမ်းဆောင်နေသည့် မြတ်အတွက်တော့ ရင်ဘတ်ထဲသို့ အပ်ချောင်းပေါင်းများစွာ စိုက်ဝင်သွားသကဲ့သို့ပင်။
"ကိုခိုင်... ကလေးတွေ ကြားသွားပါဦးမယ်။ သူတို့လေးတွေက ဘာမှမသိတဲ့ အရွယ်တွေပါ။ သမီးလေးတွေဆိုတာလည်း မိဘကို လုပ်ကိုင်ကျွေးမွေးနိုင်တာပါပဲ"
မြတ်၏ အသံမှာ တုန်ရီနေသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကျော်က မိခင်နှင့်ဇနီး တာဝန်ကို အပြည့်အဝယူရန် အလုပ်ထွက်ခိုင်းခဲ့စဉ်က "မင်း ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘူး၊ ငါတစ်ယောက်တည်း ရှာကျွေးနိုင်တယ်" ဟု ပြောခဲ့သော ခင်ပွန်း၏ နှုတ်ခမ်းများမှ ယခုကဲ့သို့ စကားမျိုး ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု မြတ် ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးပါ။
"သမီး ဆိုတာ သူများအိမ်ပါမယ့် မိန်းမချည်းပဲ မြတ်။ မင်း ငါ့ကို စကားမပြိုင်နဲ့။ မင်း အလုပ်ထွက်ပြီး အိမ်မှာနေတာ ငါ့ကျေးဇူးကြောင့်။ မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင် ဝင်ငွေမှ မရှိတာ။ ငါပေးသမျှ စားပြီး ငါ့အလိုကို လိုက်ရမှာ မင်းတာဝန်ပဲ"
ကိုခိုင်၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် အခန်းထောင့်မှ သမီးကြီး မေ၏ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျဆင်းလာသော မျက်ရည်စများကို မြတ် မြင်လိုက်ရသည်။ ကလေးငယ်များ၏ စိတ်ဒဏ်ရာသည် မြတ်၏ ရင်ကို ပို၍ မွန်းကြပ်စေခဲ့သည်။ ကိုယ်ပိုင်စီးပွား၊ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ မရှိသည့် မိန်းမတစ်ယောက်၏ ဘဝသည် မိမိရင်သွေးများကိုပင် ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိသည့် ဒုက္ခိတဘဝမျိုး ဖြစ်နေကြောင်း မြတ် ပထမဦးစွာ သဘောပေါက်လိုက်ရသည့် နံနက်ခင်း ဖြစ်ခဲ့၏။
အခန်း (၂)
မွန်းလွဲပိုင်း သုံးနာရီခန့်တွင် ယောက္ခမဖြစ်သူ ဒေါ်မြစိန်၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ ဒေါ်မြစိန်သည် ဧည့်ခန်းရှိ ကြိမ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ခန့်ထည်စွာ ထိုင်နေပြီး၊ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မိခင်ဖြစ်သူ မြတ်အား အပြစ်သားတစ်ယောက်သဖွယ် ကြည့်နေသည့် အကြည့်များ ပြည့်နှက်နေသည်။
"အေး... မြတ်။ ငါ့သား ခိုင် ပြောတာ နင် မကျေနပ်ဘူးဆို။ ငါတော့ ငါ့သားဘက်ကပဲ ရပ်တည်ရမယ်" ဒေါ်မြစိန်က ကွမ်းယာကို မြည်းရင်း အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှေးခေတ်ကတည်းက သားယောက်ျားလေး မွေးပေးနိုင်တဲ့ မိန်းမဟာမှ မြင့်မြတ်တာ။ အိမ်ရဲ့ မီးထွန်းတံခူး ဆိုတာ သားပဲ။ နင်ကတော့ သမီးနှစ်ယောက် မွေးပြီး တာဝန်ကျေပြီလို့ ထင်နေတာလား"
"အမေရယ်... သမီးလည်း သမီးလေးတွေကို အကောင်းဆုံး ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနေတာပါ။ သမီးနဲ့ သား ဆိုတာ သွေးသားချင်း အတူတူပါပဲ" မြတ် လက်အုပ်ကလေးဆုဲပြီး အသနားခံသလို ပြောလိုက်သည်။
"မတူဘူးမြတ်... လုံးဝ မတူဘူး။ ငါ သားသုံးယောက် မွေးခဲ့လို့ ဒီနေ့ အိမ်မှာ ခေါင်းမော့ရင်ကော့ စကားပြောနိုင်တာ။ နင်တို့လို သမီးချည်းမွေးတဲ့ မိန်းမတွေက ယောကျ်ားရဲ့ မျိုးဆက်ကို ဖျက်ဆီးတာပဲ"
ဒေါ်မြစိန်၏ စကားများသည် ပုဆိန်ဖြင့် ခုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြတ်သားလွန်းလှသည်။ ထိုစဉ် ကျောင်းဆင်းချိန်မို့ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသော သမီးငယ်လေး သားသီးသည် အဖွားဖြစ်သူ၏ စကားများကို ကြားသွားပြီး အမေဖြစ်သူ မြတ်၏ လှနျးစအာနိကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
"မေမေ... သမီးတို့က မေမေ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေတာလားဟင်။ အဖွားက သမီးတို့ကို မချစ်ဘူးလား" သမီးငယ်၏ မဝံ့မရဲ မေးခွန်းက မြတ်၏ ရင်ကို မီးစဖြင့် ထိလိုက်သကဲ့သို့ ပူလောင်သွားစေသည်။
"မဟုတ်ဘူး သမီးလေး... မေမေ့အတွက် သမီးတို့က ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဓိကပဲ" မြတ် သမီးလေး၏ ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ကျမျက်ရည်ကို မြိုသိပ်လိုက်ရသည်။ ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်နိုင်စွမ်း မရှိသော မိခင်တစ်ယောက်၏ အားငယ်မှုသည် ရင်သွေးများ၏ စိတ်ဒဏ်ရာ ဖြစ်လာရသည့် အဖြစ်ကို မြတ် ခါးသီးစွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
အခန်း (၃) - အရှိန်ရလာသော ဖောက်ပြန်မှုနှင့် အရှက်မရှိသော ဝန်ခံချက်
ညဉ့်နက် ၁၂ နာရီထက် ကျော်လွန်သွားချိန်တွင်မှ အိမ်တံခါးပွင့်သံနှင့်အတူ အရက်နံ့တထောင်းထောင်း ထွက်နေသော ကိုခိုင် ဝင်လာသည်။ ကိုခိုင်၏ အင်္ကျီကော်လာပေါ်တွင် မိတ်ကပ်ရာများနှင့် ရေမွှေးနံ့ဆန်းဆန်းများ စွဲကျန်နေသည်မှာ မြတ် မမြင်ချင်မှအဆုံး ဖြစ်သည်။
"ကိုခိုင်... ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ။ ဒီရက်ပိုင်း ကိုခိုင် အိမ်ပြန်နောက်ကျတာ လွန်နေပြီ" မြတ် ငြိမ်သက်စွာ မေးလိုက်သည်။
ကိုခိုင်က ခါးကို ကိုင်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဖုန်းကို ထုတ်၍ စာရွက်စာတမ်းအချို့နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ဓာတ်ပုံကို စိမ်းကားစွာ ပြလိုက်၏။
"ငါ မင်းကို ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘူး မြတ်။ ငါ့မှာ နောက်မိန်းမ ရှိနေပြီ။ သူက ငါ့ကို သားယောက်ျားလေး မွေးပေးတော့မယ်။ ငါ့ရဲ့ စီးပွားရေးနဲ့ မျိုးဆက်ကို သူပဲ ဆက်ခံမှာ"
မြတ်၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ "ကိုခိုင်... ရှေ့မှာ ကလေးတွေ ရှိသေးတယ်နော်။ ကိုခိုင် ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို လုပ်ရတာလဲ။ ကျွန်မ ကိုခိုင့်ကို ယုံကြည်လို့ အလုပ်တွေအကုန် စွန့်လွှတ်ပြီး အိမ်မှာ နေပေးခဲ့တာလေ"
"အဲ့ဒါ မင်းအတ္တပဲ မြတ်။ မင်းအလုပ်ထွက်တာ ငါ့ကြောင့်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းစွမ်းဆောင်ရည် မရှိလို့။ ခုကြည့်လိုက်... မင်းမှာ ဘာရှိလဲ။ ကိုယ်ပိုင် ဝင်ငွေရှိလား၊ စီးပွားရေးရှိလား။ မင်း ငါ့ကို မှီခိုနေရတာ။ ငါ ဘာလုပ်လုပ် မင်း ခံယူရမယ်။ မကြိုက်ရင် ထွက်သွားလို့ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘယ်သွားမလဲ... မင်းမှာ ပိုက်ဆံမှ မရှိတာ"
ကိုခိုင်၏ စကားများက မှန်ကန်လွန်းနေသဖြင့် မြတ် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။ အခန်းတံခါးအကွယ်တွင် သမီးကြီး မေသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြတ် မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မြတ်၏ ရင်ထဲ၌ နာကျင်မှုနှင့်အတူ နောင်တတည်းဟူသော မီးတောက်ကြီး ငြိတွန်းလာခဲ့သည်။ မိမိသာ အလုပ်မထွက်ခဲ့လျှင်... မိမိသာ ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေရှိခဲ့လျှင်... ဒီလို အနှိမ်ခံ၊ အစော်ကားခံ ဘဝမျိုး သို့ ရောက်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
အခန်း (၄) - တိတ်ဆိတ်သော ကတိနှင့် အနာဂတ် ရည်မှန်းချက်
လပေါင်းများစွာ ကုန်လွန်ခဲ့သော်လည်း အိမ်တွင်းရှိ ငရဲခန်းသည် လျော့ပါးမသွားခဲ့ပါ။ ကိုခိုင်သည် နောက်မိန်းမထံသို့ ပွင့်လင်းစွာ သွားရောက်နေပြီး မြတ်နှင့် သမီးနှစ်ယောက်ကိုတော့ အခြေခံ စားသောက်စရိတ်မျှသာ ပေးတော့သည်။ မြတ်သည် ထိုအခြေအနေကို ငြိမ်ခံနေခဲ့သည်။ တော်လှန်ပုန်ကန်ရန် စိတ္တဇ မရှိ၍ မဟုတ်၊ လက်ရှိတွင် မိမိ၌ သမီးများကို ထောက်ပံ့နိုင်မည့် ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေး တစ်ခုမျှ မရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။
တစ်ညတွင် သမီးကြီး မေသည် အမေဖြစ်သူ မြတ်၏ အနားသို့ လာထိုင်လိုက်သည်။
"မေမေ... သမီး တက္ကသိုလ်ဝင်တန်း အောင်ရင် အင်ဂျင်နီယာလိုင်း လျှောက်မယ်။ သမီး မြန်မြန် အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာမယ်။ မေမေ့ကို ဒီအိမ်ကနေ ခေါ်ထုတ်သွားမယ်"
မြတ် သမီးလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း မျက်ရည်များ လျှံကျလာခဲ့သည်။
"မေမေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ သမီးရယ်... မေမေ အစကတည်းက အလုပ်မထွက်ခဲ့ရင် သမီးတို့ ဒီလို စိတ်ဆင်းရဲစရာ မလိုဘူး။ မေမေ့ရဲ့ ညံ့ဖျင်းမှု ကြောင့် သမီးတို့ပါ အနှိမ်ခံနေရတာ"
"မဟုတ်ပါဘူး မေမေ... မေမေက သမီးတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မေမေ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုကို သမီးသိတယ်။ သမီးတို့ ပညာဆုံးခန်းတိုင်တဲ့အထိတော့ မေမေ ခံစားပေးပါနော်"
မြတ် သမီးလေးကို တင်းကြပ်စွာ ဖက်ထားလိုက်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ မြတ်၏ အလုပ်မှာ ယခုအချိန်တွင် သမီးနှစ်ယောက် ပညာဆုံးခန်းတိုင်အောင်၊ ကိုယ်ပိုင်ခြေထောက်ပေါ် ရပ်တည်နိုင်အောင် ရင်းနှီးပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ မြတ်သည် မိမိကိုယ်ကို စိတ္တဇနည်းဖြင့် အားတင်းလိုက်သည်။ သမီးများ အလုပ်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် မြတ်သည် မိမိ၏ မွေးရပ်ဇာတိ နယ်မြို့လေးသို့ ပြန်ကာ နယ်တွင် ကိုယ်ပိုင် လုပ်ကိုင်စားသောက်တော့မည်ဟု ပိုင်းဖြတ်လိုက်သည်။
လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က အလုပ်မှ မထွက်ခဲ့လျှင် ယခုချိန်၌ ရာထူးတစ်ခု၊ နေရာတစ်ခုတွင် တင့်တယ်စွာ ရပ်တည်နေမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ လွန်ခဲ့သော အမှားကို သင်ခန်းစာယူကာ အနာဂတ်အတွက် စိတ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံထားလိုက်တော့၏။
အခန်း (၅) - သမိုင်း၏ သင်ခန်းစာနှင့် နောင်တ၏ ပဲ့တင်သံ
အချိန်များသည် ကရုဏာမဲ့စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့သည်။ သမီးကြီး မေသည် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရရှိခဲ့ပြီး ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုတွင် လစာကောင်းသော အလုပ်တစ်ခု ရရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သမီးငယ် သားသီးသည်လည်း တက္ကသိုလ်နောက်ဆုံးနှစ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်၏။
နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင် မြတ်သည် အဝတ်အစားနှင့် ပစ္စည်းအနည်းငယ်ကို အိတ်တစ်လုံးအတွင်းသို့ စနစ်တကျ ထည့်သွင်းနေသည်။ ကိုခိုင်သည် ဧည့်ခန်းထဲတွင် အိုမင်းရုပ်ပျက်လာသော မျက်နှာဖြင့် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ နောက်မိန်းမနှင့် ရရှိခဲ့သော သားယောက်ျားလေးမှာလည်း သေချာ ပြုစုပျိုးထောင်မှု မရှိသဖြင့် အချိန်တိုင်း ပြဿနာရှာနေသူ ဖြစ်လာခဲ့သည်။
"မင်း တကယ်ပဲ ထွက်သွားတော့မှာလား မြတ်...။ မင်း အသက်လည်း ကြီးပြီပဲ၊ ဘယ်မှာ သွားလုပ်စားမလဲ" ကိုခိုင်၏ အသံတွင် အရင်ကလို မာန်မာနများ မရှိတော့ပေ။
"ကျွန်မ နယ်ပြန်မယ် ကိုခိုင်။ ဟိုမှာ ကျွန်မ လုပ်နိုင်တဲ့ တစ်ဝမ်းတစ်ခါး အလုပ်ကို လုပ်မယ်။ သမီးတွေလည်း ပညာစုံပြီ၊ သူတို့ ခြေထောက်ပေါ် သူတို့ ရပ်တည်နိုင်ပြီမို့ ကျွန်မ တာဝန် ပြီးပါပြီ" မြတ်၏ အသံသည် အေးဆေးတည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။
"မေမေ... သမီးတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့ပါနော်။ သမီး မေမေ့ကို လုပ်ကျွေးပါ့မယ်" သမီးကြီး မေက မြတ်၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပန်ကြားလိုက်သည်။
"မဟုတျဘူး သမီး... မေမေ နယ်မှာ မိဘဘိုးဘွား ပိုင်တဲ့ မြေလေးမှာ သီးနှံစိုက်ပြီး ကိုယ်ပိုင် ဝင်ငွေလေးနဲ့ တင့်တယ်စွာ နေချင်တယ်။ မေမေ သူများကို မှီခိုရတဲ့ ဘဝကို ရော၊ သူများ ပေးတာကိုပဲ မျှော်လင့်ရတဲ့ ဘဝကိုပါ အရမ်းကြောက်သွားပြီ"
မြတ်သည် သမီးနှစ်ယောက်၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း အခြားသော မိခင်များ၊ အမျိုးသမီးများအားလုံးကို မှာကြားချင်သည့် စကားများကို ရင်ထဲမှ အထပ်ထပ် အခါခါ ရွတ်ဆိုနေမိသည်။
"မိခင်တွေ... အမျိုးသမီးတွေ ကြားပါစေ။ အိမ်ထောင်ကျလို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယောကျ်ားက ဘယ်လောက်ပဲ အဆင်ပြေတယ်ပြောပြော၊ မိမိရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဝင်ငွေ၊ ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးကို ဘယ်တော့မှ မစွန့်လွှတ်လိုက်ကြပါနဲ့။ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်ခြင်းဆိုတာ မနက်ဖြန်မှာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပေမဲ့၊ ကိုယ်ပိုင် ရပ်တည်နိုင်စွမ်းဆိုတာကတော့ ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ကိုယ့်ကို အကာအကွယ် ပေးသွားမှာပါ။ မြတ်လို အဖြစ်မျိုး၊ မြတ်လို အလုပ်ထွက်ခဲ့ရတဲ့ နောင်တမျိုး ဘယ်အမျိုးသမီးမှ မကြုံတွေ့ရပါစေနဲ့..."
မြတ်သည် အိတ်ကို ဆွဲကာ အိမ်တံခါးမှ သမီးများနှင့်အတူ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ နောက်ကျောဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အိမ်ကြီးသည် ငြိမ်သက်လျက်ရှိသော်လည်း၊ မြတ်၏ ရှေ့ဆက်ရမည့် လမ်းကြောင်းကား လွတ်လပ်မှုနှင့်အတူ ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးများဖြင့် လင်းလက်နေတော့၏။
