"အရည်အချင်းမရှိတဲ့ အိမ်ထောင်ဦးစီး"

အခန်း (၁)

ဧည့်ခန်းထောင့်ရှိ ကာလရှည်ကြာစွာ ငြိမ်သက်နေသော နာရီအိုကြီး၏ စက်သွားသံသည် တစ်ချက်တစ်ချက် "တောက်... တောက်..." ဟု ခပ်မှန်မှန် ထွက်ပေါ်နေသည်။ လပြင်ပတ်အိမ်၏ အမှောင်ရိပ်ထဲတွင် မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးတစ်ခုသာ လင်းလက်နေပြီး၊ ထိုမီးရောင်အောက်တွင် အိမ်ထောင်သက် (၁၃) နှစ်တာကာလကို သက်သေထူထားသည့် မင်္ဂလာဆောင်ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံ ရှိနေ၏။

ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ မျက်နှာပေါ်၌ မနက်ဖြန်များစွာအတွက် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ပြုံးရွှင်နေကြသည်။ ထိုစဉ်က သူသည် မေတ္တာတရားထက် ပိုသော ပထမဆုံးအချစ်ဦးလည်းဖြစ်၊ ဘဝ၏ တစ်ခုတည်းသော မှီခိုရာ အိမ်တစ်လုံးလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုအခါ၌မူ ထိုအိမ်ကြီးသည် ငလျင်တစ်ခုကြောင့် ရုတ်တရက် ပြိုပျက်သွားခဲ့ပြီ။

"မေမေ... ဖေဖေ့ဆီ ဖုန်းဆက်ချင်တယ်..."

အသက် (၁၀) နှစ်အရွယ် သမီးကြီး၏ ညင်သာသော သံရှည်ဆွဲသံလေးကြောင့် သူမ မျက်ရည်များကို ခပ်မြန်မြန် သုတ်လိုက်ရသည်။ ခြောက်နှစ်အရွယ် သမီးငယ်လေးကမူ မေမေ့၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ခေါင်းမှီရင်း အိပ်ပျော်နေပြီဖြစ်သည်။ သမီးကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အဖေဖြစ်သူကို မျှော်လင့်နေသော အရောင်များ အပြည့်ပါဝင်နေသည်။

"ဖေဖေက အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ သမီးရယ်... နောက်မှ မေမေ ဖုန်းဆက်ပေးမယ်နော်"

"မနေ့ကလည်း မေမေ ဒီလိုပဲ ပြောတာပဲ... ဖေဖေက သမီးတို့ကို မလွမ်းတော့ဘူးလားဟင်"

သမီးလေး၏ စကားတိုင်းသည် သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို သံပူဖြင့် ထိုးဆွလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ အမှန်တကယ်တော့ ဖုန်းနံပါတ်လေးကို နှိပ်လိုက်တိုင်း "စက်ပိတ်ထားသည်" ဆိုသော စက်ရုပ်ဆန်ဆန် အသံအေးအေးကြီးသာ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ ရက်အတန်ကြာပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် သမီးလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ခါးသီးလှသော အတိတ်ရက်များကို ပြန်လည်တွေးတောမိသည်။ လပိုင်းမျှသာ ရှိသေးသည်။ အိမ်ထောင်၏ စီးပွားရေး၊ ကလေးများ၏ အနာဂတ်အတွက်ဆိုကာ သူသည် အဝေးနိုင်ငံသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လေဆိပ်တွင် နှုတ်ဆက်စဉ်က သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး "ငါ မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့မယ်၊ မင်းနဲ့ ကလေးတွေကို အဆင်ပြေအောင် ထားမယ်" ဟု ကတိပေးခဲ့သော အသံမှာ ယခုတိုင် နားထဲတွင် ရှင်းလင်းနေဆေး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုကတိများသည် လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် တစစီ ကျိုးပဲ့သွားခဲ့သည်။ အဝေးနိုင်ငံ၏ ရာသီဥတုက အေးစက်သည်ဟု သူ ခါးခါးသီးသီး ပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုမူ သူ့နှလုံးသားက ပို၍ အေးစက်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ပုံမှန်ဆက်သွယ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံဖြင့် ဖုန်းမကိုင်တော့ပါ။ စာမပြန်တော့ပါ။ နောက်ဆုံး၌မူ သံသယများ ရင်ဘတ်ထဲ ပြည့်လျှံလာပြီး ဖြစ်ရပ်မှန်ကို သိရှိသွားချိန်တွင်တော့ သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြာကျသွားခဲ့ရသည်။

ညသည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်နှင့်အမျှ မီးရောင်မှိန်မှိန်အောက်တွင် သူမ၏ ရှိုက်သံများက တိတ်ဆိတ်စွာ ပျံ့လွင့်နေတော့သည်။

အခန်း (၂) 

ထိုနေ့က အဖြစ်အပျက်သည် သူမ၏ ဘဝတွင် ဘာသာစကားဖြင့် ဖော်ပြ၍မရနိုင်အောင် အဆိုးရွားဆုံး သွေးပျက်စရာ နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

အမှန်တရားကို အတည်ပြုရန်အတွက် သူမ၏ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားမှုအပြီးတွင် သုံးယောက်တွဲ ဗီဒီယိုကောလ် (V-call) စကားပြောခွင့် ရခဲ့သည်။ ဖုန်းစကရင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသော မျက်နှာသုံးခု၌ သူမ၏ မျက်နှာသည် ငိုကြွေးထားသဖြင့် ဖူးရောင်နေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်မှ မျက်နှာနှစ်ခုကမူ တည်ငြိမ်စွာပင် ရှိနေကြသည်။

သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော အမျိုးသမီး။ ထိုအမျိုးသမီးသည် သူနှင့်အတူ အလုပ်သွားခဲ့သော၊ အတူတူ ခရီးထွက်ခဲ့သော အမျိုးသမီး ဖြစ်သည်။ ဖုန်းစကရင်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ဦး၏ နီးကပ်စွာ ထိုင်နေပုံက သူမ၏ ရင်ဘတ်ကို မီးစဖြင့် ထိုးလိုက်သကဲ့သို့ ပူလောင်သွားစေသည်။

"မင်း ဘာတွေ လျှောက်စုံစမ်းနေတာလဲ"

သူ၏ အသံတွင် အရင်ကကဲ့သို့ ညင်သာမှုများ လုံးဝမရှိတော့ဘိုင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်နေသော အရောင်များသာ ဖြတ်သန်းနေသည်။

"ကို... ဒါ အမှန်ပဲလား... ကိုယ်တကယ်ပဲ အဲဒီမိန်းမနဲ့..." သူမ၏ အသံမှာ တုန်ယင်လွန်း၍ စကားပင် အဆုံးအထိ မပြောနိုင်ခဲ့ပါ။

ထိုစဉ် အခြားတစ်ဖက်မှ အမျိုးသမီးက မထေမဲ့မြင် အမူအရာဖြင့် ပခုံးတွန့်ပြရင်း စကားဆိုသည်။

"အတင်းအကျပ် လုပ်ယူလို့ရတဲ့ အရာမှ မဟုတ်တာ... သူ ကိုယ့်ကို ချစ်တာ၊ ကိုယ်နဲ့ပဲ အေးချမ်းတာကို ဘာလို့ လက်မခံနိုင်ရတာလဲ"

"နင်ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားလိုက်!" သူမ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ "ငါတို့မှာ အိမ်ထောင်သက် ၁၃ နှစ်ရှိပြီ... ကလေးနှစ်ယောက်ရှိတယ်... နင်တို့မှာ အသိတရား မရှိကြဘူးလား"

သို့သော် သူမ၏ ဒေါသနှင့် ငိုကြွေးသံများသည် သူ့ကို နာကျင်စေခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် နောင်တရသော အရောင်အသွေး အနည်းငယ်မျှပင် မရှိပါ။ သူသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ ပခုံးကို အသာအယာ သိုင်းဖက်လိုက်ရင်း သူမ၏ အသည်းကို အစိမ်းလိုက် ခွဲထုတ်လိုက်သည့် စကားတစ်ခွန်းကို အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ သူ့ကို တန်းတန်းစွဲ ချစ်မိသွားပြီ... သူ့နောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်ချင်တာ။ မင်း ကြိုက်တဲ့လမ်းကို ရွေးလိုက်ပါ... ငါ့ကိုတော့ လာမဆွဲထားနဲ့တော့"

ထိုစကားလုံးများသည် လေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ၁၃ နှစ်တာကာလလုံးလုံး သူမ ပေးဆပ်ခဲ့သမျှ၊ ချစ်ခဲ့သမျှ၊ သစ္စာစောင့်သိခဲ့သမျှ အရာရာတိုင်းသည် ထိုစကားတစ်ခွန်းအောက်တွင် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သွားခဲ့ရသည်။

ဖုန်းစကရင်ထဲတွင် သူတို့နှစ်ယောက် စကားပြောနေသမျှကို သူမ ဆက်လက်နားမထောင်နိုင်တော့ပါ။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် နာကျင်လွန်း၍ ဖုန်းကို ကြမ်းပြင်ပေါ် သို့ ပစ်ချလိုက်မိသည်။ ငိုချင်းချရင်း၊ ရင်ဘတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် လဲပြိုသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ အချစ်ဦး၊ သူမ၏ အိမ်ထောင်ဖက်၊ သမီးလေးနှစ်ယောက်၏ အဖေသည် အခြားမိန်းမတစ်ယောက်၏ ဘေးတွင် ရပ်တည်ကာ သူ့မယားနှင့် သမီးများကို စွန့်ပစ်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။

အခန်း (၃) 

ထိုနေ့မှစ၍ သူ၏ ဖုန်းဆက်သံ သို့မဟုတ် စာတိုလေးတစ်စောင်ကိုမျှ မမြင်ရတော့ပေ။ ဖုန်းဆက်ကြည့်တိုင်းလည်း ဘာအသံမှ ထွက်မလာတော့ပါ။ အဆက်အသွယ် လုံးဝဖြတ်တောက်သွားခြင်းသည် သေဒဏ်ပေးလိုက်သည်ထက်ပင် ပိုမိုရက်စက်လှသည်။

သူမ၏ ဘဝသည် ရှေ့သို့ မဆက်နိုင်တော့ဘဲ အမှောင်ထုထဲတွင် သောင်တင်နေခဲ့သည်။ နံနက်ခင်းများ ရောက်လာတိုင်း မနက်ဖြန်များကို ရင်ဆိုင်ဖို့ အင်အား မရှိတော့ပါ။ အစားအသောက် မဝင်၊ အိပ်စက်ခြင်းမရှိဘဲ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်စွမ်း ကုန်ခမ်းလာခဲ့သည်။

"မေမေ... ဗိုက်ဆာပြီ"

သမီးငယ်လေး၏ အသံကြောင့် သူမ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ အိမ်ထဲတွင် ဖုန်များ တက်နေပြီး၊ မီးဖိုချောင်တွင်လည်း ချက်ပြုတ်ထားခြင်း မရှိသည်မှာ ရက်အတန်ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် အိပ်ရာထဲတွင် လဲလျောင်းရင်း ဘဝကို လက်လျှော့ချင်စိတ်များသာ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

"ငါ ဘာလို့ ဆက်ရှင်သန်ရမှာလဲ... သူတောင် ငါ့ကို မလိုချင်တော့တာ... ဒီဘဝကြီးက ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့လို့လဲ"

ထိုသို့သော စိတ်ကူးဆိုးများက သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် စိမ့်ဝင်လာသည်။ အချစ်ဦးဖြစ်ခဲ့၍ ပို၍ နာကျင်ရသည်၊ ယုံကြည်ခဲ့ရ၍ ပို၍ ဒဏ်ရာရခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်တွင် သမီးကြီးက အိမ်ရှေ့မှ ဝင်လာပြီး သူမ၏ အနားတွင် ထိုင်လိုက်သည်။ သမီးလေး၏ လက်ထဲတွင် ညစ်နွမ်းနေသော စာအုပ်လေးတစ်အုပ် ပါလာ၏။

"မေမေ... သမီး စာမကျက်တတ်လို့ပြပေးပါဦး... ပြီးတော့ ဖေဖေက သမီးတို့ကို ပစ်သွားတာလားဟင်... ကျောင်းက သူငယ်ချင်းတွေက သမီးကို အဖေမရှိတော့ဘူးလို့ ပြောကြတယ်..."

သမီးလေး၏ မေးခွန်းကြောင့် သူမ၏ နှလုံးသားသည် အရည်ပျော်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သမီးလေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ပရောပရွေး ပါဝင်နေသည်။ ကလေးလေးများတွင် ဘာအပြစ်မှ မရှိပါ။ ထိုကလေးများသည် အဖေဖြစ်သူ၏ စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရရုံမက၊ ယခုအခါ အမေဖြစ်သူ၏ စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုကြောင့်ပါ မိဘမဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေရသည်။

သူမသည် သမီးလေးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်မိသည်။ သမီးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်လေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်နှင့် အနံ့အသက်တို့သည် သူမကို သတိပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။

"မနက်ဖြန်ဆိုတာ သမီးတို့အတွက် မေမေ ရပ်တည်ပေးရမယ်... အဖေမဲ့သွားရင်တောင် အမေမဲ့ မဖြစ်စေရဘူး" ဟု စိတ်ထဲမှ ကြွေးကြော်လိုက်သော်လည်း၊ ပူဆွေးသောက၏ အရိပ်ဆိုးများကမူ သူမ၏ နှလုံးသားကို ဆက်လက် ညှစ်ကောက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၄) 

နေ့ရက်များသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ကုန်လွန်နေသည်။ အချိန်သည် ဒဏ်ရာများကို ကုစားပေးသည်ဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ဦး၏ ရင်ဘတ်ထဲက ဒဏ်ရာကတော့ သွေးစိမ်းရှင်ရှင် ထွက်နေတုန်းပင်။

ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်၊ သမီးငယ်လေး၏ မွေးနေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ အရင်နှစ်များကဆိုလျှင် ဖေဖေဖြစ်သူက အဝေးမှနေ၍ ဖုန်းဆက်ကာ မွေးနေ့ဆုတောင်းပေးခြင်း၊ လက်ဆောင်များ မှာယူပေးခြင်းများ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုနှစ်တွင်မူ ဖုန်းသံ လုံးဝ ထွက်မလာခဲ့ပါ။

သမီးငယ်လေးသည် ဖုန်းကို လက်မှမလွှတ်ဘဲ တစ်နေကုန် စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။

"မေမေ... ဖေဖေက သမီးမွေးနေ့ကို မေ့သွားတာလားဟင်... ဖုန်းလေးတစ်ခါလောက် ဆက်ကြည့်ပေးပါလား"

သမီးလေး၏ တောင်းပန်သလို မျက်နှာလေးကို မကြည့်ရက်သဖြင့် သူမသည် မဝင်တော့မည်ကို သိရက်နှင့်ပင် ဖုန်းနံပါတ်ကို နှိပ်လိုက်ရသည်။

"စက်ပိတ်ထားသည်..."

ထိုအသံကို စပီကာမှတစ်ဆင့် သမီးလေး ပါ ကြားလိုက်ရသည့်အခါ သမီးငယ်လေး၏ မျက်လုံးမှ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။

"ဖေဖေက သမီးတို့ကို တကယ်ပဲ မချစ်တော့ဘူး ပေါ့နော်..."

သမီးငယ်လေး၏ ငိုသံနှင့်အတူ သမီးကြီးပါ လာရောက် ဖက်ငိုသည့်အခါ အိမ်ကလေးထဲတွင် ဝမ်းနည်းစရာ ငိုရှိုက်သံများ ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ ထိုခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူမသည် မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ ကလေးများကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ သိုင်းဖက်လိုက်ရင်း -

"မဟုတ်ဘူး သမီးတို့... သမီးတို့မှာ မေမေ ရှိတယ်... မေမေ သမီးတို့ကို ဘယ်တော့မှ ပစ်မသွားဘူး။ မေမေ ဖေဖေရော၊ မေမေရော နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အချစ်နဲ့ သမီးတို့ကို ကြီးပြင်းအောင် စောင့်ရှောက်မယ်"

ထိုနေ့မှစ၍ သူမသည် ငိုကြွေးနေခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လမ်းခွဲသွားခဲ့သော သစ္စာမရှိသည့် ယောက်ျားတစ်ယောက်အတွက် မျက်ရည်ကျနေခြင်းသည် သူမ၏ ကလေးများ၏ အနာဂတ်ကို ဖျက်ဆီးနေခြင်း ဖြစ်သည်ကို သူမ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အိမ်ထောင်ရှင်မတစ်ဦး၏ ပျော့ကွက်များကို ဘေးချိတ်ကာ မိခင်တစ်ယောက်၏ သတ္တိကို မွေးမြူရန် စတင်ပြင်ဆင်ခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၅) 

တစ်လခန့် ကြာမြင့်ပြီးနောက်...

နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ နွေးထွေးစွာ ကူးစက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ကလေးသည် အရင်ကကဲ့သို့ မှောင်မဲမနေတော့ဘဲ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည်။

သူမသည် မနက်စောစော နိုးထကာ ကလေးများအတွက် မနက်စာ ချက်ပြုတ်ပေးသည်။ ထို့နောက် စိတ်ဓာတ်ကျစရာ အတိတ်များကို မေ့ပျောက်ရန်အတွက် သူမ တတ်ကျွမ်းထားသော မုန့်လုပ်နည်းများဖြင့် အိမ်ဆိုင်လေးတစ်ခု စတင်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် ခက်ခဲလှသော်လည်း၊ ကလေးများ၏ အပြုံးနှင့် "မေမေ လုပ်တဲ့ မုန့်က သိပ်ကောင်းတာပဲ" ဆိုသော စကားလေးတစ်ခွန်းက သူမအတွက် ကြီးမားသော အင်အား ဖြစ်ခဲ့သည်။

တစ်ညတွင် သမီးကြီးက သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောခဲ့သည်။

"မေမေ... ခုရက်ပိုင်း မေမေ မငိုတော့လို့ သမီး အရမ်းဝမ်းသာတာပဲ... မေမေ ပြုံးနေရင် သမီးတို့လည်း မကြောက်တော့ဘူး"

ထိုစကားကြောင့် သူမ နှလုံးသားထဲတွင် အေးချမ်းသွားခဲ့ရသည်။ အမှန်တကယ်ပင်၊ ယောက်ျားတစ်ယောက်၏ သစ္စာဖောက်မှုသည် ဘဝတစ်ခုလုံး၏ နိဂုံး မဟုတ်ခဲ့ပါ။ သစ္စာမရှိသော အချစ်ဦးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုနှင့် ကလေးများကို ပြန်လည်တွေ့ရှိရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ယခုအခါ ဖုန်းနံပါတ်လေးအား နှိပ်စရာ မလိုတော့ပါ။ သူ၏ သတင်းများကိုလည်း စုံစမ်းရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ သူသည် သူ့လမ်းသူ ရွေးချယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ သူမသည်လည်း ကလေးများနှင့်အတူ ပိုမိုခိုင်မာသော လမ်းသစ်တစ်ခုကို လျှောက်လှမ်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ညနေခင်းတွင် သမီးလေးနှစ်ယောက်၏ ရယ်မောသံများသည် အိမ်ကလေးထဲတွင် လှိုင်းထပျံ့လွင့်နေသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်သို့ ငေးကြည့်လိုက်ရင်း ခပ်ပြုံးပြုံးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ဘဝဆိုတာ လဲကျဖူးရုံနဲ့ ပြီးဆုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး... ကလေးတွေအတွက်၊ ငါ့ကိုယ်ငါအတွက် ငါ ကြံ့ကြံ့ခံ ရပ်တည်သွားမယ်..."

ရော့ခ်ဖြစ်နေသော အတိတ်မှ ဒဏ်ရာများသည် ယခုအခါ သူမအား ပိုမိုသတ္တိရှိသော၊ ပိုမိုတောက်ပြောင်သော မိခင်တစ်ယောက်အဖြစ် သွန်းလောင်းပေးခဲ့ပြီ ဖြစ်ပါတော့သည်။