"မီးလောင်တိုက်သွင်းခံရသူ"

 အခန်း (၁)

ညနေခင်း၏ ငွေရောင်ဆန်းစက်မှုများကြား မှန်ပြတင်းပေါက်ကို လာရောက်ရိုက်ခတ်သည့် မိုးစက်အေးအေးတို့သည် နှလုံးသားကို တစ်ဆိမ့်ဆိမ့် အေးစက်စေသည်။ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ခင်းကျင်းထားသည့် ခုံတန်းရှည်ပေါ်၌ ထိုင်နေရင်း လက်ထဲမှ ကော်ဖီခွက်ဆီမှ လွင့်ပျံနေသော အငွေ့အသက်များကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ချစ်သူနှင့် လမ်းခွဲခဲ့သည်မှာ ၁ နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုအဖြစ်အပျက်တို့သည် မနေ့တစ်နေ့ကမှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်း ရင်ထဲတွင် စူးစူးရှရှ ကျန်ရစ်နေဆဲ။

ဖောက်ပြန်မှုကြောင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြခြင်း မဟုတ်ပါ။ အပြန်အလှန် ချစ်ခြင်းတရားများ ပျောက်ကွယ်သွား၍လည်း မဟုတ်ခဲ့။ သူ၏ အပြုအမူနှင့် နှုတ်ထွက်စကားတို့၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကြောင့်သာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ စကားတစ်ခွန်းကို ရိုးရိုးတန်းတန်း မပြောဘဲ ဆဲဆိုတတ်သည့် သူ၏ အကျင့်သည် အစပိုင်းတွင်တော့ မသိလိုက်၍ သို့မဟုတ် အာရုံမစိုက်မိ၍ ထင်ခဲ့ဖူးသည်။

"မင်းကလည်းကွာ... ငါက စနောက်ပြီး ပြောလိုက်တာကိုပဲ စိတ်ကြီးဝင်နေတာ။ ဆောရီးပါ... နောက်ဆို သတိထားပါ့မယ်"

အစပိုင်း တင်းမာမှုများဖြစ်တိုင်း သူသည် ထိုသို့ပင် ချော့မော့တတ်ခဲ့သည်။ အပြုံးနွေးနွေးဖြင့် ဆောရီးဟု ပြောတတ်သည့် သူ၏ မျက်နှာကိုကြည့်ကာ သူမသည်လည်း ခွင့်လွှတ်ခဲ့မိသည်မှာ အကြိမ်ကြိမ်။ သို့သော် ထိုဆောရီးဆိုသည့် စကားသည် ခဏတာ ငြိမ်းချမ်းရေးအတွက် ဖုံးကွယ်ထားသော မျက်နှာဖုံးတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

စကားများသည့် အခါတိုင်း၊ ဒေါသထွက်သည့် အခါတိုင်း သူ၏ နှုတ်မှ ထွက်ကျလာသော ဆဲဆိုကြိမ်းမောင်းသံများသည် နားထဲတွင် မြားစူးသကဲ့သို့ စူးဝင်လှသည်။

"ငါ့အိမ်မှာက ဒီလိုစကားမျိုးပြောတာ လက်မခံဘူး။ မိဘတွေကလည်း အမြဲ ဆုံးမထားတာ။ နင် စကားပြောရင် ဒီလို အဆဲအဆိုတွေ မပါရင် မရဘူးလား"

အဆင်ပြေသည့် အချိန်တိုင်းတွင် သူ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မေတ္တာရပ်ခံသလိုမျိုး သေချာရှင်းပြခဲ့ဖူးသည်။ မိသားစု၏ ယှဉ်ကျေးမှု၊ မိမိ စိတ်ဒဏ်ရာရရှိမှုတို့ကို အနွံအတာခံကာ ပြောပြခဲ့သည်။

"အေးပါကွာ... ငါ ပြင်ပါ့မယ်။ မင်း မကြိုက်ရင် ငါ သတိထားပါ့မယ်"

ထိုသို့ ကတိပေးခဲ့သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ ပြောင်းလဲမှုသည် ယုတ်လျော့လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ အေးစက်စက်နှင့် ရိုင်းစိုင်းသော အမှန်တရားကို သူ ပွင့်လင်းစွာ ထုတ်ပြောလာခဲ့တော့သည်။

"ဒါ ငါ့ဝသီပဲ။ ငါ မပြင်နိုင်ဘူး။ မင်း ကြိုက်ရင် ဆက်တွဲ၊ မကြိုက်ရင် ဆက်မတွဲနဲ့။ ငါ့ကို လာပြီး ပုံသွင်းဖို့ မကြိုးစားနဲ့"

ထိုစကားသည် သူမနှင့် သူ၏ ဆက်ဆံရေးကို အဆုံးသတ်စေခဲ့သည့် နံရံကြီး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စကားများကြရာမှ အပြန်အလှန် အော်ဟစ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ပြတ်စဲကြသည့် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ရသည်။

သူနှင့် လမ်းခွဲခဲ့သော်လည်း နှလုံးသားထဲမှ သူ၏ ပုံရိပ်သည် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်မသွားခဲ့ပါ။ ဆဲဆိုတတ်သည့် သူ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကို မုန်းသော်လည်း၊ သူ ဆိုသည့် လူသားကိုမူ သူမ ချစ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ထိုချစ်ခြင်းသည် အချိန်အတန်ကြာ ပုန်းကွယ်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ထိုအချစ်သည် ဒဏ်ရာအသစ်တစ်ခုအဖြစ် သူမထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ဧည့်ခန်းတံခါး ပွင့်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ ညီမလေး ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ညီမလေး၏ မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အပြုံးနွေးနွေးတို့ လွှမ်းမိုးထားသည်။

"မမ... သမီး မမကို ပြောစရာ ရှိတယ်။ သမီး ရည်းစား ရနေပြီ"

ညီမလေး၏ စကားကြောင့် ကော်ဖီခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် သူမ၏ လက်များ တုန်ယင်သွားခဲ့သည်။ ညီမလေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ချစ်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရချိန်တွင် သူမ မေးခွန်းထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ ညီမလေး..."

ညီမလေးက ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ပြသလိုက်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ သူမ၏ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ပြုံးပြနေသူသည် သူမ ရင်ထဲတွင် တမ်းတနေဆဲဖြစ်သော၊ လွန်ခဲ့သော ၁ နှစ်ကျော်က လမ်းခွဲခဲ့သည့် သူ၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။

"သူနဲ့ သမီးနဲ့ ကြိုက်နေတာ ၆ လကျော်ပြီ မမရဲ့။ သူက သမီးကို သိပ်ချစ်တာ"

ညီမလေးက ရွှင်လန်းစွာ ပြောနေသော်လည်း သူမ၏ နားထဲတွင် ထိုစကားတို့သည် ဝေးကွာသွားခဲ့သည်။ သူနှင့် သူမ ရည်းစားဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ကို ညီမလေးကို ဘယ်သောအခါမျှ ပြောပြခဲ့ခြင်း မရှိပါ။ သို့သော် သူကမူ... သူကမူ ထိုမိန်းကလေးသည် သူမ၏ ညီမမှန်း သေချာပေါက် သိထားသည်။

'သူ ဘာလို့ ဒါကို လုပ်တာလဲ...။ ငါ့ညီမမှန်း သိရဲ့သားနဲ့ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာလား... သို့မဟုတ် တကယ်ပဲ ချစ်မိသွားတာလား...'

မေးခွန်းများစွာသည် သူမ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးစွာ လှည့်ပတ်နေသည်။ စိတ်ထဲတွင် နာကျင်မှု၊ သံသယစိတ် ဖြစ်လာသည်။

ထိုအချိန်တွင် ညီမလေး၏ ဖုန်းထဲသို့ စာတစ်စောင် ဝင်လာသည့် အသံ မြည်သွားသည်။ ညီမလေးက ဖုန်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။

"မမ... သူ ခု အိမ်ရှေ့ ရောက်နေပြီတဲ့။ သမီးကို လာကြိုတာ..."

သူမ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာခဲ့သည်။ အိမ်ပြင်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ မိုးရေစက်များကြားတွင် ရပ်ထားသော ကားတစ်စီးနှင့် ထိုကားဘေးတွင် ထီးကို ကိုင်ကာ အိမ်ဘက်သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေသည့် သူ၏ ပုံရိပ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မည်းနက်သော မျက်လုံးများသည် သူမ ထိုင်နေသည့် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ကြည့်ရှုနေသကဲ့သို့ပင်...။

အခန်း (၂)

မိုးစက်များကြားတွင် ရပ်နေသော သူ၏ ပုံရိပ်သည် အတိတ်မှ အမှတ်တရများကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြန်လည်နှိုးဆွပေးနေသည်။ ညီမလေးသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် အိမ်ပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့ပြီး သူမမူ ပြတင်းပေါက် ဘောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ကားတံခါး ပွင့်သွားပြီး ညီမလေး ကားထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုစဉ် သူသည် ထီးကို ငှေ့ကာ အိမ်၏ ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အပြုံးသည် အဓိပ္ပာယ်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။ လှောင်ပြုံးလား၊ သို့မဟုတ် ဘာမှ မသိသလို အေးစက်သော အပြုံးလား ဆိုသည်ကို သူမ ခွဲခြား၍ မရခဲ့ပါ။

ထိုညက သူမ တစ်ညလုံး အိပ်၍ မရခဲ့ပါ။ အိပ်ယာပေါ်တွင် လူးလွန်ရင်း မေးခွန်းများစွာ၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံနေရသည်။

'ငါ ညီမလေးကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြပြီး တားရမလား...။ ဒါပေမဲ့ ၆ လကျော် သံယောဇဉ်ဖြစ်နေပြီဆိုရင် ညီမလေးက ငါ့စကားကို ယုံပါ့မလား...။ သူနဲ့ ငါ့ရဲ့ အတိတ်ကို ခွင့်လွှတ်နိုင်ပါ့မလား...။ သို့မဟုတ် သူ့ထံ သွားပြီး အမှန်တရားကို မေးမြန်းကာ တားဆီးရမလား...'

အတွေးများ၏ တိုက်ပွဲကြားတွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ နာကျင်မှုတို့သည် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို မုန်းသော်လည်း၊ သူ၏ လက်များနှင့် ချစ်ဟန်ပြခဲ့ဖူးသည့် စကားများကိုမူ သူမ မေ့ဖျောက်၍ မရသေးပါ။ ထိုသို့သော မေ့မရနိုင်သည့် ချစ်ခြင်းတရားသည် ယခုအခါ ညီမလေးထံသို့ ရောက်ရှိနေပြီဆိုသည့် အမှန်တရားက သူမကို ရူးသွပ်မတတ် ခံစားရစေသည်။

နောက်တစ်နေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူမ စိတ်ကို ဒုန်းဒုန်းချလိုက်သည်။ သူနှင့် တိုက်ရိုက် ရင်ဆိုင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ညီမလေး မရှိသည့် အချိန်ကို ကြည့်ကာ သူ၏ ဖုန်းနံပါတ်ဟောင်းသို့ စာတစ်စောင် ပို့လိုက်သည်။

"ငါတို့ တွေ့ဖို့ လိုတယ်"

ခဏအကြာတွင် အကြောင်းပြန်စာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"မြို့ထဲက ကော်ဖီဆိုင်မှာ ငါ စောင့်နေမယ်"

သူမ ဆိုင်သို့ ရောက်သွားသည့်အခါ သူသည် ထောင့်စွန်းမှ ခုံတစ်ခုတွင် ထိုင်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော ၁ နှစ်ကျော်က ပုံစံအတိုင်းပင်—ကျောကို မှီကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် အမူအရာ။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ အေးစက်မှုများနှင့် နက်ရှိုင်းသော လျှို့ဝှက်ချက်အချို့ ကိန်းဝပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူမ သူ၏ အရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်မှုသည် သူတို့ နှစ်ဦးကြားတွင် လေးလံစွာ လွှမ်းမိုးသွားသည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒါကို လုပ်တာလဲ..."

သူမ၏ အသံသည် တုန်ယင်နေသော်လည်း အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူက ကော်ဖီကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး သူမကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာကို ပြောတာလဲ"

"ငါ့ညီမ... နင် အဲဒါ ငါ့ညီမမှန်း သိရဲ့သားနဲ့ ဘာလို့ သူ့ကို ချဉ်းကပ်တာလဲ။ နင် ငါ့ကို လက်စားချေတာလား... သို့မဟုတ် ဘာလဲ"

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုအပြုံးသည် သူမ အမြဲ မုန်းတီးခဲ့သည့် အပြုံးမျိုး ဖြစ်သည်။

"ဟာ... မင်းကလည်း ကွာ။ ငါက မင်းညီမမှန်း သိလို့ ချဉ်းကပ်ရအောင် ငါက အားနေတာ မှမဟုတ်တာ။ ငါတို့ ကြုံလို့ ဆုံကြတာ၊ အဆင်ပြေလို့ တွဲကြတာလေ။ ဘာလို့ အမြဲတမ်း ငါ့ကို ပရိယာယ်တွေနဲ့ ကြည့်နေရတာလဲ"

သူ၏ စကားထဲတွင် အဆဲစကား အနည်းငယ် ပါဝင်လာခဲ့သည်။ အတိတ်က နာကျင်မှုများသည် ပြန်လည် နိုးထလာသကဲ့သို့ သူမ ရင်ဘတ်ထဲတွင် စူးခနဲ ခံစားလိုက်ရသည်။

"နင် မညာနဲ့! နင် သိတယ်။ ငါတို့ တွဲခဲ့တုန်းက ငါ့ညီမ ဓာတ်ပုံကို နင် မြင်ဖူးတယ်။ နင် အမှန်တရားကို ပြောစမ်းပါ..."

သူသည် ကိုယ်ကို အရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများကို အနီးကပ် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ အကြည့်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။

"အေး... သိတယ်ကွာ! သိလို့ ဘာဖြစ်လဲ။ မင်း ငါ့ကို စွန့်ပစ်သွားခဲ့တာလေ။ မင်းရဲ့ ဟန်ဆောင်တဲ့ ယှဉ်ကျေးမှုတွေ၊ မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းဆိုတဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ ငါ့ကို ဆုံးမဖို့ ကြိုးစားပြီး ပစ်သွားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါက မင်းရဲ့ ဝသီကို မပြင်နိုင်လို့ ပြတ်ခဲ့တာလေ။ အခု ငါ မင်းညီမနဲ့ အဆင်ပြေနေတာကို မင်း ဘာလို့ လာပြီး မနာလို ဖြစ်နေတာလဲ"

သူ၏ စကားများသည် ဓားသွားကဲ့သို့ သူမ၏ နှလုံးသားကို လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

"နင်... နင် အဲဒီလို မလုပ်သင့်ဘူး။ ညီမလေးက ဘာမှ မသိရှာဘူး။ နင် သူ့ကို ကစားစရာအဖြစ် မသုံးပါနဲ့"

"ငါ ကစားစရာအဖြစ် သုံးနေတာ မဟုတ်ဘူး!" သူ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်ရာ ဆိုင်အတွင်းမှ လူအချို့ ကြည့်လာကြသည်။ သူက အသံကို ပြန်လျှော့လိုက်ပြီး အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။ "ငါ သူ့ကို တကယ် စိတ်ဝင်စားလို့ တွဲတာ။ မင်း ငါ့ကို လာမတားနဲ့။ မင်း ပြောချင်ရင် မင်းညီမကို သွားပြောလေ... မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြားထဲမှာ ငါကတော့ ပွဲကြည့်ပရိသတ် လုပ်ပေးမယ်"

သူသည် ထိုင်ရာမှ ထရပ်လိုက်ပြီး ပိုက်ဆံကို စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

"အို... နောက်တစ်ခု မှတ်ထားပါဦး။ မင်း ငါ့ကို တားချင်ရင် မင်းညီမကို အမှန်အတိုင်း သွားပြောလိုက်။ ဒါပေမဲ့ မင်းညီမက မင်းကို ယုံမလား၊ ငါ့ကို ယုံမလားဆိုတာတော့ စောင့်ကြည့်ရတာပေါ့"

သူ လှည့်ထွက်သွားသည့် ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ စီးကျလာခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ဖုန်းဆီသို့ ညီမလေးထံမှ ဖုန်းဝင်လာခဲ့သည်။ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည့်အခါ ညီမလေး၏ ငိုသံပါသော အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မမ... သမီး... သမီး အိမ်မှာ မမကို စောင့်နေတယ်... မမ မြန်မြန် ပြန်လာခဲ့ပါနော်..."

အခန်း (၃)

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဧည့်ခန်းထဲတွင် ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ငိုနေသော ညီမလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်တို့ လွှမ်းမိုးသွားပြီး ညီမလေး၏ အနားသို့ အမြန်သွားကာ ပခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ညီမလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အမေတို့ သတင်းကြားလို့လား... သို့မဟုတ် ဘာဖြစ်တာလဲ"

ညီမလေးက မျက်ရည်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မမ... သူ... သူ သမီးကို စကားတွေ အရမ်း ရိုင်းရိုင်းပြောတယ်။ သမီးတို့ အဆင်မပြေဖြစ်လို့ စကားများတာကို... သူက သမီးကို အဆဲအဆိုတွေနဲ့ ဆဲတယ်။ သမီး... သမီး အရမ်း နာကျင်ရတယ် မမရယ်..."

ညီမလေး၏ စကားကြောင့် သူမ အံ့ဩသွားခဲ့ရသည်။ သူသည် အတိတ်က သူမနှင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်း ညီမလေးအပေါ်တွင်လည်း ထိုရိုင်းစိုင်းမှုများကို ထုတ်ဖော်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"သူက ပြောတယ်... 'မင်းတို့ အသိုင်းအဝိုင်းက မိန်းမတွေက ဒီလိုပဲ မာနကြီးကြတာ' တဲ့။ သမီး ဘာမှ မလုပ်ရပါဘဲနဲ့ သူက သမီးကို ဆဲဆိုပြီး ထွက်သွားတာ..."

ညီမလေးသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ငိုကြွေးလိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် သနားစိမ်းစိမ်းတို့ ဒွန့်တွဲစွာ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ ယုတ်မာမှု၊ သူ၏ စိတ္တဇဆန်သော အပြုအမူများသည် သူမတို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်စလုံး၏ ဘဝကို ဖျက်ဆီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ညီမလေး... မမ ပြောတာကို သေချာ နားထောင်ပါ"

သူမ ညီမလေး၏ မျက်နှာကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မလိုက်သည်။ အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ရတော့မည် အချိန် ရောက်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"သူနဲ့ မမ... လွန်ခဲ့တဲ့ ၁ နှစ်ကျော်က ရည်းစားတွေ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်"

ညီမလေး၏ ငိုသံသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ မျက်လုံးများ ကျယ်သွားကာ သူမကို အံ့ဩစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မမ... ဘာ... บာပြောလိုက်တာလဲ"

"အေး... သူနဲ့ မမ ရည်းစားဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ၁ နှစ်ကျော်လောက် တွဲခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူက အင်မတန် ရိုင်းတယ်။ စကားပြောရင် ဆဲတတ်တယ်။ မမ ဘယ်လိုမှ ပြင်လို့မရလို့ နောက်ဆုံး လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ။ မမ မင်းကို မပြောခဲ့တာက ဒီအဖြစ်အပျက်တွေကို မေ့ပစ်ချင်လို့ပါ။ အခု သူ မင်းဆီ ချဉ်းကပ်တာက မင်းကို တကယ် ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး... မမကို လက်စားချေချင်လို့၊ သို့မဟုတ် မမတို့ မိသားစုကို နှောင့်ယှက်ချင်လို့ လုပ်တာ..."

ညီမလေးသည် သူမ၏ လက်များကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။ ညီမလေး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ယုံကြည်ရခက်သော အမူအရာနှင့်အတူ သံသယများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။

"မမ... မမ သမီးကို လိမ်နေတာမလား။ မမက သူ့ကို မကြိုက်လို့... သမီးနဲ့ သူနဲ့ အဆင်ပြေနေတာကို မနာလိုလို့ ဒီလို လာပြောတာမလား..."

"ညီမလေး! မမက ဘာလို့ မင်းကို လိမ်ရမှာလဲ။ မမမှာ သူနဲ့ ရိုက်ထားတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေ၊ စာတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်။ မင်းကို မမ သေချာ သက်သေပြနိုင်တယ်"

ညီမလေးသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။ မျက်ရည်များကြားမှ သရော်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ဒါဆိုရင် မမက သူ့ကို ခုထိ ချစ်နေတုန်း ပေါ့။ ဟုတ်တယ်မလား...။ မမက သူ့ကို မမေ့နိုင်သေးလို့ သမီးနဲ့ သူ့ကြားကို လာပြီး ဖျက်ဆီးတာမလား။ သူ သမီးကို ဆဲတယ်ဆိုတာလည်း... ခဏတာ ဒေါသထွက်လို့ပါ... မမ ပြောသလို ရိုင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ညီမလေး၏ စကားများသည် သူမ၏ နှလုံးသားကို အပ်ဖြင့် စူးစိုက်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။ အမှန်တရားကို ပြောပြပါလျက်နှင့် ညီမလေးက သူမကို မနာလိုသူအဖြစ် စွပ်စွဲနေခဲ့သည်။

"ညီမလေး... မမကို ယုံပါ။ မမ မင်းကို ကာကွယ်ချင်လို့ပါ..."

"တော်ပါတော့ မမရယ်! သမီး ဘာမှ မကြားချင်တော့ဘူး။ မမက သမီးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မလိုလားဘူး..."

ညီမလေးသည် အခန်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားကာ တံခါးကို ဂျိန်းခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်သွားသော ဧည့်ခန်းထဲတွင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျလာခဲ့သည်။

သူမ၏ စိတ္တဇဆန်သော အချစ်ဟောင်းသည် သူမ၏ ဘဝကိုသာမက၊ သူမ၏ အချစ်ဆုံး ညီမလေး၏ နှလုံးသားကိုပါ အပိုင်းပိုင်း အစအန ဖြစ်စေရန် ဖျက်ဆီးနေပြီဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ ဖုန်းဆီသို့ စာတစ်စောင် ဝင်လာခဲ့သည်။ ထိုစာသည် သူထံမှ ဖြစ်သည်။

"မင်း မင်းညီမကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပြီ မဟုတ်လား...။ ငါ ပြောသားပဲ... မင်းညီမက မင်းကို ယုံမှာ မဟုတ်ပါဘူးလို့။ ကဲ... ခု မင်း ဘာဆက်လုပ်မလဲ"

အခန်း (၄)

မိုးစက်များ စဲသွားခဲ့သော်လည်း အိမ်ကြီးအတွင်း၌မူ မုန်တိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးနီး ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အခန်းတံခါးရှေ့တွင် ရပ်ကာ ညီမလေးကို နားလည်အောင် ရှင်းပြရန် ကြိုးစားနေခဲ့သော်လည်း တံခါးကမူ ပိတ်ထားဆဲပင်။

'ငါ ဒီအတိုင်း လက်ပိုက်ကြည့်နေလို့ မရဘူး...။ ငါ့ညီမရဲ့ ဘဝကို ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲကို ထည့်မပေးနိုင်ဘူး...'

သူမ စိတ်ကို တင်းခံလိုက်သည်။ ဖုန်းကို ထုတ်ကာ အတိတ်က သူနှင့် ပြောခဲ့ဖူးသော အသံဖိုင်များ၊ သူ ပို့ခဲ့ဖူးသော ရိုင်းစိုင်းသည့် အဆဲစကားများ ပါဝင်သည့် စာများကို ရှာဖွေလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော ၁ နှစ်ကျော်က သိမ်းဆည်းထားခဲ့သည့် ထိုအထောက်အထားများသည် ယခုအခါတွင် အမှန်တရားကို သက်သေပြမည့် လက်နက်များ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

သူမ ထိုအထောက်အထားများကို ညီမလေး၏ ဖုန်းဆီသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

"ညီမလေး... မမ ပို့လိုက်တဲ့ အသံဖိုင်တွေကို နားထောင်ကြည့်ပါ။ မမ ပြောတာကို မယုံရင်... ဒီအထောက်အထားတွေကိုတော့ မင်း ငြင်းလို့မရပါဘူး။ မမ မင်းကို မနာလိုဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီလူရဲ့ ပုံစံအမှန်ကို မင်း မြင်စေချင်တာပါ..."

အခန်းအတွင်းမှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ခဏအကြာတွင် အသံဖိုင်များ ဖွင့်ကြည့်သည့် အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ထိုအသံဖိုင်များထဲတွင် သူ၏ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသံများ၊ သူမ၏ မိသားစုကို စော်ကားသော စကားများနှင့် သူ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုတို့ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် တံခါးပွင့်လာခဲ့သည်။ ညီမလေး၏ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်ရည်များ အဆက်မပြတ် စီးကျနေခဲ့သည်။ ညီမလေး၏ လက်ထဲတွင် ဖုန်းကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။

"မမ... သမီး... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်..."

ညီမလေးသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ လဲပြိုကျလာခဲ့သည်။

"သူက... သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလို လူမျိုးလား...။ သမီးကိုလည်း ဒီနေ့ ဒီလိုပဲ ဆဲဆိုခဲ့တာ... သမီးက ခဏတာ ထင်ခဲ့တာ... ဒါပေမဲ့ သူက တကယ်ပဲ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါလား..."

သူမ ညီမလေးကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်သည်။ ရင်ထဲမှ အပူကြီးတစ်ခု သက်သာသွားခဲ့သော်လည်း နာကျင်မှုတို့ကမူ ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။

"မမ သိပါတယ်... ညီမလေးရယ်။ မမလည်း ဒီဒဏ်ရာကို ခံစားခဲ့ရဖူးတာမို့... မင်းကို ဒီလို အဖြစ်မခံနိုင်တာပါ..."

ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့မှ ကားဟွန်းသံ ပြင်းပြင်းထန်ထန် မြည်လာခဲ့သည်။ သူ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ညီမလေး၏ ဖုန်းကို အဆက်မပြတ် ခေါ်ဆိုနေခဲ့သည်။

ညီမလေးက သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယများနှင့် နာကျင်မှုတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြတ်သားသော အမူအရာတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မမ... သမီး အပြင်ထွက်ပြီး သမီးဘာသာ အဆုံးသတ်လိုက်မယ်"

သူမ ညီမလေးနှင့်အတူ အိမ်ပြင်သို့ ထွက်ခဲ့သည်။ သူသည် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး သူတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ကြည့်ကာ သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလဲ... မမနဲ့ ညီမအဖွဲ့လိုက် ငါ့ကို လာပြီး ရင်ဆိုင်မလို့လား"

သူ၏ စကားထဲတွင် အဆဲစကား ပါဝင်လာပြန်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ညီမလေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချစ်ခြင်းတရားများ မရှိတော့ပါ။

ညီမလေးက သူ၏ အနားသို့ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားလိုက်သည်။

"နင် ငါ့ကို တကယ် ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ နင် ငါ့မမကို လက်စားချေချင်လို့၊ ငါတို့ မိသားစုကို နှောင့်ယှက်ချင်လို့ ငါ့ကို သုံးခဲ့တာမလား"

သူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားခဲ့သည်။

"မင်း ဘာတွေ လာပြောနေတာလဲ..."

"ငါ အကုန်သိပြီးပြီ! နင် မမအပေါ်မှာ လုပ်ခဲ့တဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုတွေ၊ နင် ပေးခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ငါ အကုန် ကြားပြီးပြီ။ နင်လို စိတ္တဇဆန်ပြီး ရိုင်းစိုင်းတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ငါ ဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး။ ငါတို့ကြားမှာ ဘာမှ ဆက်မရှိတော့ဘူး... ထွက်သွားပါ!"

ညီမလေး၏ ပြတ်သားသော စကားကြောင့် သူ၏ အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် သူမကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း... မင်း မီးမွှေးလိုက်တာမလား!" သူ သူမထံသို့ တိုးလာစဉ် ညီမလေးက သူမ၏ အရှေ့တွင် ကာရပ်လိုက်သည်။

"ငါ့မမကို မထိနဲ့! နင် ထွက်သွားတော့... နောက်တစ်ကြိမ် ငါတို့အနားကို လာရင် ငါ ရဲတိုင်မယ်!"

သူသည် ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေသော်လည်း ညီမလေး၏ ပြတ်သားသော အမူအရာနှင့် သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်တို့ကြောင့် ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးရဲတော့ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် အဆဲစကားတစ်ခွန်းကို ရိုင်းစိုင်းစွာ ဆဲဆိုလိုက်ပြီး ကားပေါ်သို့ တက်ကာ အရှိန်ပြင်းစွာ မောင်းထွက်သွားခဲ့တော့သည်။

ကားအစဉ် အဝေးသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည့်အခါ ညနေခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ပြန်လည် စုဝေးလာခဲ့သည်။ ညီမလေးသည် သူမ၏ လက်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မမ... သမီး တောင်းပန်ပါတယ်နော်... မမကို မယုံခဲ့လို့..."

"ရပါတယ် ညီမလေးရယ်... အရေးကြီးတာက မင်း အမှန်တရားကို မြင်သွားဖို့ပါပဲ..."

သူမ အဝေးသို့ ငေးကြည့်လိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် လေးလံနေသော ဝန်ကြီးတစ်ခု လွတ်ကျသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အချစ်ကို သူမ တမ်းတခဲ့ဖူးသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအချစ်သည် ဆိမ့်ဆိမ့်ဆိပ်များ ပြည့်နှက်နေသော ဒဏ်ရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့ပြီ။

မိုးစက်များ ပြန်လည် ရွာသွန်းလာခဲ့သည်။ သို့သော် ယခု မိုးစက်များသည် အေးစက်သော ဒဏ်ရာများကို ဆေးကြောပေးနေသကဲ့သို့ပင်... သူမ၏ နှလုံးသားသည် လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အေးချမ်းမှုကို စတင် ခံစားလိုက်ရတော့သည်။