၁။
မိဘနှစ်ပါး ကွယ်လွန်သွားခဲ့တဲ့နေ့ကစလို့ သီတာ့ ပခုံးပေါ်ကို အိမ်တစ်အိမ်လုံးရဲ့ တာဝန်တွေ ပြုတ်ကျလာခဲ့ပါတယ်။ မောင်လေးအငယ်ဆုံးကတော့ ပညာစုံတာနဲ့ ပြည်ပမှာ အလုပ်လုပ်၊ အိမ်ထောင်ရက်သားကျပြီး ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်သွားခဲ့လို့ သီတာ စိတ်အေးရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသက် ၃၀ ရှိပြီဖြစ်တဲ့ ညီမလေး နွေနွေးကတော့ သီတာ့အတွက် ဘယ်တော့မှ ကျမသွားတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ဖြစ်နေဆဲပါ။ နွေနွေးဟာ ရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာ အလုပ်တစ်ခုမြဲအောင် မလုပ်ဘဲ ခဏခဏ အလုပ်ထွက်လိုက်၊ အသစ်ရှာလိုက်နဲ့ အချိန်ကုန်နေခဲ့ပါတယ်။ သီတာကတော့ နယ်မြို့လေးမှာ မိဘတွေချန်ခဲ့တဲ့ ကုန်စုံဆိုင်လေးကို ရုန်းကန်ရင်း ညီမလေး လိုသမျှကို အမေတစ်ခု အဖေတစ်ခုလို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာပါ။ ညီအစ်မနှစ်ယောက်လုံး အိမ်ထောင်မရှိကြသလို သီတာက နယ်မှာကျန်ခဲ့ပြီး နွေနွေးကတော့ ရန်ကုန်မှာ တစ်ယောက်ထဲ နေထိုင်ခဲ့ပါတယ်။
၂။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကစလို့ နွေနွေးဆီက လာတဲ့ဖုန်းတွေဟာ သီတာ့အတွက် သောကဆိုးတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ "မမကြီးရယ်... အလုပ်ကလေးလုပ်ချင်လို့၊ အဆင်မပြေလို့" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်မျိုးစုံနဲ့ ငွေတောင်းခဲ့ပေမဲ့ နောက်ပိုင်းမှာတော့ ဘာကြောင့်မှန်း မပြောတော့ဘဲ အကြွေးဆပ်ခိုင်းတာတွေချည်း ဖြစ်လာပါတယ်။ "မမကြီး... ငါးသိန်းပေးဦး၊ ဆယ်သိန်းပေးဦး... ဟိုမှာ လူတွေ လာတောင်းနေလို့" ဆိုတဲ့ စာတိုတွေဟာ သီတာ့ဆီကို ပုံမှန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီခေတ် ဒီအခါမှာ နယ်က ကုန်စုံဆိုင်လေးနဲ့ ငွေရှာရတာ ဘယ်လောက်ခက်ခဲကြောင်း နွေနွေး နားမလည်ခဲ့ပါဘူး။ ညီမလေးရဲ့ မဆုံးနိုင်တဲ့ အကြွေးတွေကို လိုက်ဆပ်ပေးနေရတာကြောင့် သီတာမှာ ပျက်စီးနေတဲ့ အိမ်အိုကြီးကိုတောင် ပြန်မပြင်နိုင်ဘဲ စီးပွားရေးပါ ယိမ်းယိုင်လာခဲ့ရပါတယ်။
၃။
"ညီမလေးရယ်... နယ်ကိုပြန်လာခဲ့ပါ၊ မမကြီးနဲ့အတူတူ စီးပွားရေးလုပ်ရအောင်" လို့ ဘယ်လိုပင် ခေါ်ပါစေ နွေနွေးက လုံးဝ ငြင်းဆန်ခဲ့ပါတယ်။ အသက် ၃၀ ဆိုတဲ့ အရွယ်ဟာ ကလေးမဟုတ်တော့သလို၊ သာမန် အသုံးစရိတ်လောက်နဲ့လည်း ဒီလောက်များပြားတဲ့ အကြွေးတွေ တင်စရာ အကြောင်းမရှိတာကို သီတာ သတိထားမိလာပါတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ အပတ်ကဆိုရင် အကြွေးရှင်တွေ လိုက်နေလို့ဆိုပြီး ငွေတောင်းပြန်တဲ့အတွက် သီတာ့မှာ ညဘက်တွေပါ အိပ်မပျော်နိုင်တော့ပါဘူး။ "ငါ့ညီမလေး များ အွန်လိုင်းငွေလိမ်ဂိုဏ်း (ကျားဖြန့်) တွေ၊ လောင်းကစားတွေနဲ့ ပတ်သက်နေသလား" ဆိုတဲ့ သံသယဆိုးကြီးက သီတာ့ရင်ကို မီးနဲ့ထိုးသလို ပူလောင်စေခဲ့ပါတယ်။ ညီမလေးကို ချစ်တဲ့စိတ်၊ စိတ်ပူတဲ့စိတ်တွေနဲ့အတူ သီတာ့မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် လမ်းပျောက်နေခဲ့ရပါတယ်။
၄။
တစ်နေ့မှာတော့ သီတာတစ်ယောက် ရန်ကုန်မှာရှိတဲ့ ညီမဖြစ်သူဆီကို ဘာမှအကြောင်းမပြန်ဘဲ ရုတ်တရက် လိုက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ရန်ကုန်က နွေနွေးရဲ့ အခန်းလေးထဲကို ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ သီတာ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ကွဲကြေမတတ် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ နွေနွေးဟာ အွန်လိုင်းလောင်းကစားပွဲတွေမှာ သောင်တင်နေပြီး၊ အကြွေးရှင်တွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကိုလည်း တကယ်ပဲ ရင်ဆိုင်နေရတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သီတာက နွေနွေးရဲ့ လက်ကိုဆွဲပြီး "မမကြီး စည်းစနစ်မရှိဘဲ လိုသမျှလိုက်ဖြည့်ပေးခဲ့တာ မမကြီး အမှားပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီအတိုင်းတော့ မမကြီး ဆက်မကြည့်နိုင်တော့ဘူး" လို့ မျက်ရည်ကျရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ လိုချင်တာမှန်သမျှ အလွယ်တကူ ရခဲ့ဖူးတဲ့ နွေနွေးဟာလည်း သီတာ့ရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မြင်မှပဲ စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ ငိုကြွေးလိုက်ပါတော့တယ်။
၅။
သီတာဟာ ညီမဖြစ်သူရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်တဲ့ အကြွေးတွေကို ပြတ်တောက်အောင် ဆပ်ပေးလိုက်ပြီး နွေနွေးကို နယ်သို့ အပြီးတိုင် ခေါ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ "နောက်တစ်ကြိမ် မမကြီးဆီက အကြွေးဆပ်ဖို့ ငွေတစ်ပြားမှ ရမှာမဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မမကြီးနဲ့အတူ ရိုးရိုးသားသား လုပ်ကိုင်စားမယ်ဆိုရင်တော့ အမြဲတမ်း ကြိုဆိုတယ်" လို့ ပြတ်ပြတ်သားသား စည်းခြားလိုက်ပါတယ်။ နွေနွေးလည်း သူ့ရဲ့ အမှားတွေကို နောင်တရပြီး နယ်မှာ မမကြီးနဲ့အတူ ကုန်စုံဆိုင်လေးကို ကြိုးစားပမ်းစား ဝိုင်းကူလုပ်ကိုင်ပါတော့တယ်။ အချစ်ဆိုတာ အလိုလိုက်ရုံနဲ့ မပြီးဘဲ လိုအပ်ရင် ပြတ်သားရမယ်ဆိုတဲ့ သင်ခန်းစာကို သီတာ တစ်သက်စာ မှတ်သားသွားခဲ့ရပြီး၊ အခုတော့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက် ရိုးသားစွာနဲ့ အိမ်မက်သစ်တွေကို ပြန်လည် စတင်နေကြပြီ ဖြစ်ပါတယ်။
