အခန်း (၁)
မလေးရှားနိုင်ငံ၊ ကွာလာလမ်ပူမြို့ရဲ့ ညရှုခင်းဟာ မီးရောင်စုံနဲ့ လှပနေပေမဲ့ အသက် ၃၄ နှစ်အရွယ် မေကြည် ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အေးစက်လှတဲ့ ဟာလာဟင်းလင်းပြင်ကြီးပဲ ရှိနေခဲ့ပါတယ်။ အလုပ်ကပြန်လာပြီး တိုက်ခန်းပြတင်းပေါက်နားမှာ ရပ်ရင်း ပြည်ပမှာကျန်ခဲ့တဲ့ ၄ နှစ်အရွယ် သားလေးရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်ဝဲမိတယ်။ မေကြည်နဲ့ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဇော်မင်း (အသက် ၃၅ နှစ်) တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်သက်တမ်းဟာ ၁၀ နှစ်ကျော်ခဲ့ပါပြီ။ နုနယ်တဲ့ လူပျိုလှပျိုဘဝတည်းက ချစ်ခဲ့ကြပြီး မေကြည်ဘက်ကတော့ ဇော်မင်းကို ဘဝတစ်ခုလုံး ပုံအောပြီး မြတ်နိုးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီးစ တည်းက မေကြည်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နာကျင်စရာ ခံစားချက်တစ်ခု အမြဲရှိနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကတော့ ဇော်မင်းဟာ သူ့ကို တကယ်မချစ်ခဲ့ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ဇနီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ မျှော်လင့်မိတဲ့ အကြင်နာ၊ ဂရုစိုက်မှုနဲ့ နွေးထွေးတဲ့ တွယ်တာမှုတွေကို မေကြည် ဘယ်တုန်းကမှ ပြည့်ပြည့်ဝဝ မရခဲ့ပါဘူး။
အခန်း (၂)
ဇော်မင်းရဲ့ ကမ္ဘာမှာတော့ အပေါင်းအသင်း၊ ဘီယာဆိုင်နဲ့ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွေကပဲ အဓိက ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ အရင်တုန်းကတော့ အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်တွေကို တတ်နိုင်သလောက် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပေမဲ့ စီးပွားရေးအခြေအနေတွေ ကြောင့် မေကြည် တစ်ယောက်တည်း ပြည်ပထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပါတယ်။ မိသားစု ဝမ်းစာအတွက်၊ သားလေးရဲ့ အနာဂတ်အတွက် မေကြည် ပင်ပန်းသမျှကို အပြုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်ခဲ့ပါတယ်။ ပြည်ပမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကာလတစ်ခုလုံးမှာလည်း မိန်းမကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ သစ္စာကို ဘုရားသခင်စိစစ်သလို စောင့်စည်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မကြာသေးမီကမှ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဇော်မင်းဆီကရလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းက မေကြည်ကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်စေခဲ့ပါတယ်။ "ငါလည်း နောက်ပိုင်း မိသားစုကို တာဝန်မကျေနိုင်တော့ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားကို ဇော်မင်းက အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြောလာခဲ့တာပါ။
အခန်း (၃)
ဒီအိမ်ထောင်ရေးကြီး မပြိုကွဲရအောင်၊ သားလေးမှာ အဖေနဲ့အမေ စုံစုံလင်လင် ရှိနေရအောင် မေကြည် ဘက်က အရာရာကို မြိုသိပ်ပြီး ညှိနှိုင်းဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ "ကိုယ့်ကို ချစ်တယ်ဆိုရင် သားလေးအတွက်၊ အိမ်ထောင်ရေးအတွက် အပျော်အပါးနဲ့ အသောက်အစားကို နည်းနည်းလေး ဆင်ခြင်ပေးပါလား" လို့ မေကြည် ဖုန်းထဲကနေ မာနတွေကို ဘေးဖယ်ပြီး အောက်ကျို့ တောင်းပန်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဇော်မင်းဆီက ပြန်ရလိုက်တဲ့ အဖြေကတော့ စာနာမှု လုံးဝမပါတဲ့ "ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး" ဆိုတဲ့ စကားပါပဲ။ အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ မေကြည်ရဲ့ နှလုံးသားဟာ အပိုင်းပိုင်းအစစ ကြေမွသွားခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (၄)
အဲ့ဒီအချိန်မှ မေကြည် နားလည်လိုက်တာကတော့ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲကိုင်ထားတဲ့ လက်တစ်စုံဟာ ဘယ်တော့မှ နွေးထွေးမလာနိုင်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။ ၁၀ နှစ်ကျော်လုံးလုံး အချိန်တွေ၊ သစ္စာတွေ၊ မေတ္တာတွေကို ပုံအောခဲ့ပေမဲ့ ဟိုဘက်က မတွယ်တာတော့တဲ့အခါ ဒီဘက်က ဆက်ဆွဲထားဖို့ အင်အား မရှိတော့ပါဘူး။ မချစ်တော့လို့ လွှတ်လိုက်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ရင်ထဲမှာ မြတ်နိုးမှုတွေ ရှိနေတုန်းပါ။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ဆုံးကျန်နေတဲ့ သိက္ခာနဲ့ မာနလေးကိုတော့ အထပ်ထပ် အခါခါ အနင်းခံ မခံနိုင်တော့လို့ပါပဲ။ ဒီနေ့မှာတော့ မေကြည်နဲ့ ဇော်မင်းတို့ နှစ်ယောက် အေးဆေးစွာ စကားပြောပြီး လမ်းခွဲဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါပြီ။
အခန်း (၅) - အနာဂတ်သို့ ခြေလှမ်းသစ်
မျက်ရည်တွေ စီးကျနေပေမဲ့ မေကြည်ရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ အဆိပ်အတောက်တွေကနေ လွတ်မြောက်သွားသလို ပေါ့ပါးသွားခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်ကို မချစ်တဲ့သူအတွက် ဘဝကို ပေးဆပ်နေမယ့်အစား သားလေးရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုပြီး တန်ဖိုးထား ချစ်ခင်ပေးဖို့ မေကြည် သန္နိဋ္ဌာန် ချလိုက်ပါတယ်။ ၁၀ နှစ်တာ အမှတ်တရတွေကို ဒီနေရာမှာပဲ ပိတ်သိမ်းပြီး သားလေးနဲ့အတူ အေးချမ်းတဲ့ အနာဂတ်သစ်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့ စတင်လိုက်ပါပြီ။
စာဖတ်သူ ပရိသတ်ကြီးရှို့… ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲထားခဲ့ရတဲ့ ၁၀ နှစ်တာ အိမ်ထောင်ရေးကို သားလေးရဲ့ အနာဂတ်နဲ့ မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာအတွက် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လက်လွှတ်လိုက်တဲ့ မေကြည်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ မှန်ကန်တယ်လို့ ထင်ပါသလားရှင်…။
အိမ်ထောင်ရေးမှာ ကိုယ်တစ်ယောက်တည်း ကြိုးစားနေရသူတွေ၊ သိက္ခာအတွက် လမ်းခွဲခဲ့ရသူတွေ စိတ္ဓာတ်မကျဘဲ ခွန်အားယူနိုင်ကြပါစေ။ ပရိသတ်ကြီးရဲ့ အမြင်လေးတွေကိုလည်း မေတ္တာရှေ့ထားပြီး ကွန်မန့်မှာ မျှဝေပေးခဲ့ကြပါဦးနော်။
