"အစားထိုးခံ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေး"

 အခန်း (၁) 

စတိုးဆိုင်လေး၏ လျှပ်စစ်မီးရောင် မှိန်မှိန်အောက်တွင် သဇင်တစ်ယောက် ပစ္စည်းစာရင်းများကို စစ်ဆေးနေမိသည်။ မန္တလေးမြို့၏ ဆောင်းဦးညချမ်းသည် ခါတိုင်းထက် ပို၍ အေးစက်နေသလိုပင်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးဖွဲဖွဲကျနေပြီး လေတိုးသံကလွဲ၍ ဘာမှမကြားရ။ သဇင်၏ ဘေးတွင်တော့ အမျိုးသားဖြစ်သူ ရဲရင့်က ကွန်ပျူတာရှေ့တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ လွန်ခဲ့သော ၁ နှစ်ကျော်က သဇင်တို့ လက်ထပ်ခဲ့ကြစဉ်က အားလုံးက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို လှပမည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ အေးစက်စက် အတိတ်တစ်ခု၏ အရိပ်အယောင်က သူတို့အိမ်ထောင်ရေးပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ရဲရင့်သည် သဇင်နှင့် မတွေ့မီက ၈ နှစ်ကျော်တိုင်အောင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ချစ်ခဲ့ရသော ချစ်သူဟောင်းတစ်ယောက် ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ထိုမိန်းကလေးက ရဲရင့်ကို စွန့်လွှတ်သွားခဲ့စဉ်က ရဲရင့်တစ်ယောက် စိတ်ဓာတ်ကျပြီး အရက်စွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရဖူးကြောင်း သဇင်သိခဲ့သော်လည်း အတိတ်ကို အတိတ်မှာပဲ ထားရစ်ခဲ့ချင်ခဲ့မိသည်။

အခန်း (၂) 

တစ်ညတွင် ရဲရင့် ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်နေစဉ် ဘက်ထရီအားနည်းနေသည့် ၎င်း၏ ဖုန်းမျက်နှာပြင် မီးလင်းလာခဲ့သည်။ သဇင် သာမန်အတိုင်းပဲ ကြည့်မိလိုက်သော်လည်း မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော စာတိုလေးကြောင့် သဇင်၏ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။ "နင် ငါ့ကို တကယ်ပဲ မေ့သွားပြီလား ရဲရင့်... ငါ နင့်ဆီ ပြန်လာချင်တယ်" ဆိုသော စာတို။ ပေးပို့သူကတော့ ရဲရင့်၏ ၈ နှစ်ကြာ အတိတ်မှ ချစ်သူဟောင်းပင် ဖြစ်သည်။ စာစစ်ကြည့်လိုက်သောအခါ လွန်ခဲ့သော တစ်လခန့်ကတည်းက ထိုမိန်းကလေးဘက်မှ စာများ ဆက်တိုက်ပို့နေခဲ့ပြီး ရဲရင့်ဘက်မှလည်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ တုံ့ပြန်ပြောဆိုထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သဇင်၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းလေး ပြုတ်ကျမတတ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး "ငါကော သူ တကယ်ချစ်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တာလား... ဒါမှမဟုတ် ဒဏ်ရာတွေကို ကုစားဖို့ သုံးခဲ့တဲ့ ဆေးတစ်ခွက်ပဲလား" ဆိုသော မေးခွန်းက သဇင်၏ အသိစိတ်ကို ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၃) 

ထိုနေ့မှစ၍ သဇင်၏ ရင်ထဲတွင် ငြိမ်းချမ်းမှုဆိုသည်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ ရဲရင့်၏ ပြုံးပြမှုတိုင်း၊ ဂရုစိုက်မှုတိုင်းကို သဇင် ယုံကြည်ရခက်လာခဲ့သည်။ "သူ အခု ငါ့ကို ပြုံးပြနေတာ ငါ့ကို ချစ်လို့လား... ဒါမှမဟုတ် အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့်လား" ဟု စိတ်ထဲတွင် အတွေးပေါင်းစုံဖြင့် လောင်မြိုက်နေရသည်။ တစ်နေ့တွင် သဇင်၏ မွေးနေ့ရောက်လာခဲ့ပြီး ရဲရင့်က သဇင် အလွန်ကြိုက်သော လက်စွပ်လေးကို လက်ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် သဇင်၏ ဝမ်းသာမှုသည် စက္ကန့်ပိုင်းမျှသာ ခံခဲ့သည်။ ထိုလက်စွပ်ကို ကြည့်ရင်း ရဲရင့်သည် အတိတ်က လူကိုရော ယခုလိုမျိုး လက်ဆောင်တွေ ပေးခဲ့ဖူးသလား၊ ထိုလူကို သတိရနေဆည်းပဲလားဆိုသည့် အတွေးက သဇင်၏ ရင်ကို ဓားနှင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။ အိမ်ထောင်သက် ၁ နှစ်ကျော်အတွင်း ဆောက်တည်ခဲ့သမျှ ယုံကြည်မှုတိုင်များအားလုံး တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲလာခဲ့ရသည်။

အခန်း (၄) 

မီးပန်းမပွင့်သော ငြိမ်သက်မှုထက် တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ခြင်းက ပို၍ ပေါ့ပါးလိမ့်မည်ဟု သဇင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ တနင်္ဂနွေနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သဇင်သည် ရဲရင့်၏ ရှေ့တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး အမှန်တရားကို အေးဆေးစွာ မေးမြန်းခဲ့သည်။ "ကိုရဲ... ဒီစာတွေကို မမေ့နိုင်သေးလို့ ပြန်ပြောနေတာလား... နီးစပ်ခဲ့တဲ့ ၁ နှစ်ကျော်မှာ မောင် အချစ်ဆိုတာကို ဘယ်လို အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ခဲ့တာလဲ" ဟု သဇင် က ခါးခါးသီးသီး မဟုတ်ဘဲ ဝမ်းနည်းစွာ မေးလိုက်သည်။ ရဲရင့်သည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ သဇင်၏ လက်များကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ "သဇင်... ကိုယ် အမှားလုပ်ခဲ့တာပါ။ အတိတ်ကလူက စာတွေ ပို့လာတဲ့အခါ ကိုယ့်ဘက်က ပတ်သက်မှုတစ်ခုအနေနဲ့ မဟုတ်ဘဲ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း စာပြန်မိခဲ့တာပါ။ သဇင်နဲ့ တွေ့ခဲ့တာဟာ ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အမှန်ကန်ဆုံး ရွေးချယ်မှုပါ... အတိတ်ကို မေ့ဖို့ သဇင်ကို သုံးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သဇင်ကမှ ကိုယ့်ကို အသက်ပြန်ဆက်ပေးခဲ့တဲ့သူပါ" ဟု မျက်ရည်ဝဲလျက် ပြောပြခဲ့သည်။

အခန်း (၅) 

ထိုနေ့တွင် ရဲရင့်သည် သဇင်၏ ရှေ့၌ပင် အတိတ်က လူ၏ အဆက်အသွယ်အားလုံးကို သော့ခတ် (Block) လိုက်ပြီး သဇင်အား လုံးဝ အထင်အမြင် မလွဲစေရဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ အတိတ်ဆိုသည်မှာ မီးခိုးပြာကဲ့သို့ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သော်လည်း၊ လက်ရှိ ပစ္စုပ္ပန်တွင် ထိတွေ့နေရသော မေတ္တာတေဇောကမှ စစ်မှန်သော အချစ်ဖြစ်ကြောင်း သဇင် နားလည်လိုက်ရသည်။ အိမ်ထောင်တစ်ခု၏ ခိုင်မြဲခြင်းသည် ပြဿနာမရှိခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ကြုံတွေ့လာရသော ပြဿနာများကို ပွင့်လင်းစွာ တိုင်ပင်ပြီး အတူတကွ ကျော်ဖြတ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သဇင်သည် ရဲရင့်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခေါင်းမှီလိုက်ရင်း အတိတ်၏ အရိပ်ဆိုးများကို နောက်သို့ ချန်ထားခဲ့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်၏ အနာဂတ်ကို သံသယမရှိဘဲ ယုံကြည်စွာဖြင့် ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။