အပိုင်း (၁)
ညစာစားပွဲပြင်ဆင်ထားသော စားပွဲဝိုင်းလေးပေါ်တွင် ဟင်းပန်းကန်များ အေးစက်နေပြီဖြစ်သည်။ မန္တလေးမြို့၏ သစ်ပင်ရိပ်ဝန်းရံထားသော အိမ်ကလေးထဲတွင် မေသူတစ်ယောက်တည်း ထိုင်စောင့်နေသည်မှာ ည ၁၀ နာရီပင် ကျော်လွန်ခဲ့ပြီ။ ခဏအကြာတွင် အိမ်တံခါးပွင့်လာပြီး ခင်ပွန်းဖြစ်သူ သုတ ဝင်လာခဲ့သည်။ "အလုပ်တွေ အဆင်ပြေရဲ့လား သုတ၊ ညစာပြင်ပေးရမလား" ဟု မေသူက အပြုံးဖြင့် ခရီးဦးကြိုပြုလိုက်သော်လည်း သုတ၏ မျက်နှာက စိမ့်အေးနေ၏။ "မစားတော့ဘူး၊ ပင်ပန်းလာတယ်" ဟု ပြတ်တောင်းတောင်းပြောကာ အဝတ်အစားလဲရန် အခန်းထဲဝင်သွားသည်။ မေသူစိတ်ထဲ တစ်မျိုးဖြစ်သွားရသည်။ သုတ အလုပ်မှာ စိတ်ညစ်လာတိုင်း သူ့ပေါ်တွင် ဆက်ဆံရေး အေးစက်ပြလေ့ရှိသည်မှာ ယခုတစ်ကြိမ် မဟုတ်တော့ပါ။ သို့သော် အိမ်ထောင်တစ်ခု ငြိမ်းချမ်းစေချင်သော မေသူသည် စိတ်ထဲက ခံစားချက်ကို မျိုသိပ်ကာ သုတအနောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။
အပိုင်း (၂)
"သုတ စိတ်တိုစရာ တစ်ခုခုရှိလာရင်လည်း ငါ့ကို ပြောပြလေ၊ ငါ ဘာမှမသိဘဲ ဒီအတိုင်း အေးစက်ခံရတော့ စိတ်မကောင်းဘူး" ဟု မေသူက လတ်ဆတ်သော လေသံဖြင့် စကားစလိုက်သည်။ ထိုအခါ သုတက "မင်းက အမြဲတမ်း ငါ့ကို အပြစ်ရှာဖို့ပဲ ချောင်းနေတာလား၊ ငါ အပြင်မှာ အလုပ်လုပ်ရတာ မပင်ပန်းဘူးထင်နေလား" ဟု အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောလေသည်။ သုတ၏ စကားလုံးများသည် မေသူ၏ ရင်ဘတ်ကို စူးခနဲ နာကျင်စေခဲ့သည်။ သူ ဘာမှမမှားခဲ့ဘဲ မတန်တဆ စွပ်စွဲခံလိုက်ရသော်လည်း အိမ်ထောင်ရေး ပြဿနာကြီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် မေသူကပင် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ "အေးပါ သုတရယ်၊ ငါပဲ မင်း ပင်ပန်းနေတာကို မစဉ်းစားမိလို့ မှားသွားတာပါ။ ငါ တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ရင်ထဲက နာကျင်မှုကို မျိုချကာ စတင်တောင်းပန်လိုက်သည်။
အပိုင်း (၃)
ထိုနေ့မှစ၍ ရန်ဖြစ်သည့်အခါတိုင်း မေသူကပင် အမြဲတမ်း စတင်တောင်းပန်လေ့ရှိသည်။ သုတ၏ ဒေါသ သို့မဟုတ် အေးစက်မှုများကို မေသူက တောင်းပန်စကားဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ပေးခဲ့သည်။ ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်တိုင်း "ငါ တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုသော စကားတစ်ခွန်းဖြင့် အိမ်ကလေးပြန်လည် ငြိမ်သက်သွားသော်လည်း ထိုငြိမ်သက်ခြင်းသည် တကယ့် အေးချမ်းမှုမဟုတ်ကြောင်း မေသူ သတိထားမိလာသည်။ သုတက သူ့ကိုယ်သူ ဘာမျှမမှားဟု ထင်မှတ်သွားပြီး မေသူ၏ ခံစားချက်ကို လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားတော့ပေ။ မေသူ၏ အသံများ ပျောက်ကွယ်သွားမှ ရလာသည့် ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် မေသူအတွက်တော့ ပို၍ ရေခဲရိုက်ထားသလို အေးစက်လွန်းလှသည်။ အိမ်ထောင်ရေး၏ ငြိမ်းချမ်းမှုကို သူတစ်ယောက်တည်းကပဲ ဒဏ်ရာတွေနှင့် လဲယူနေရသလို ခံစားလာရသည်။
အပိုင်း (၄)
တစ်ညတွင်တော့ မေသူ စိတ်ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ပုံမှန်အတိုင်း သုတက အော်ဟစ်ပြီး အိမ်မှ ထွက်သွားရန် ပြင်စဉ် မေသူ ထုံးစံအတိုင်း မတောင်းပန်တော့ပါ။ ထို့ပြင် အလိုက်တသိ ပုံစံဖြင့် ငြိမ်မနေတော့ဘဲ သုတ၏ လက်ကို အသာအယာ ဆွဲတားလိုက်သည်။ "သုတ၊ ငါ့ကို ခဏလောက် သေချာ ကြည့်ပေးပါ။ စကားတွေ ခဏခဏ အော်ဖြစ်ကြတာ ဘယ်သူမှားလဲ အနိုင်ယူဖို့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ နာကျင်နေရသလို မင်းလည်း နာကျင်နေရတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာတိုင်းမှာ ငါတစ်ယောက်တည်း တောင်းပန်နေရရုံနဲ့ အိမ်ကလေး ပြန်အေးချမ်းသွားတာဟာ ကျန်းမာတဲ့ ဆက်ဆံရေး မဟုတ်ဘူး" ဟု မေသူက မျက်ရည်များကြားမှ သမာဓိရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။
အပိုင်း (၅)
မေသူ၏ စကားကြောင့် သုတ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ အမြဲတမ်း တောင်းပန်တတ်သော ဇနီးဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မဆုတ်မနစ်သော နာကျင်မှုနှင့် ရင့်ကျက်မှုကို သုတ မဖြစ်စလောက် သတိထားမိလိုက်သည်။ "ငါတို့ တကယ် ပြန်လည်သင့်မြတ်ချင်ရင် တစ်ယောက် နာကျင်မှုကို တစ်ယောက် နားထောင်ပေးဖို့ လိုတယ်။ တောင်းပန်ရုံတင် မဟုတ်ဘဲ နောက်တစ်ကြိမ် မဖြစ်အောင် နှစ်ယောက်လုံး ပြောင်းလဲဖို့ လိုတယ် သုတ" ဟု မေသူက ဆက်ပြောခဲ့သည်။ ထိုနေ့မှစ၍ သုတသည် မိမိ၏ အပြုအမူများကို ပြန်လည်သုံးသပ်မိကာ မေသူ၏ စကားကို နားထောင်ပေးရန် ကြိုးစားလာခဲ့သည်။ အိမ်ကလေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း၏ အသံ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မဟုတ်ဘဲ နှစ်ယောက်စလုံး၏ နားလည်မှုဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော တကယ့် အေးချမ်းမှုစစ်စစ်သည် ပြန်လည် စိမ့်ဝင်လာခဲ့တော့သည်။
