ဇာတ်ဝင်ခန်း (၁)
မကွေးမြို့ရဲ့ ပူပြင်းတဲ့ နွေရာသီနေ့တစ်နေ့မှာတော့ သီတာတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ရဲ့ ငယ်ဘဝက အပြီးတိုင် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ သီတာ သူငယ်တန်း တက်နေတုန်းမှာပဲ မိဘနှစ်ပါးစလုံး ကံဆိုးစွာနဲ့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့ကြတာပါ။ ထမင်းတစ်နပ် စားဖို့အရေးပင် ရုန်းကန်နေရတဲ့ မိသားစုမို့ သီတာလည်း ကျောင်း ဆက်မနေရတော့ဘဲ အမေဘက်က အဖွားဖြစ်သူနဲ့ အမျိုးတွေဆီမှာ ခိုလှုံခဲ့ရပါတယ်။ တစ်ဖက်မှာလည်း အသက် (၈) နှစ်အရွယ် အစ်ကိုဖြစ်သူ ကိုမင်းထက်ကို အဖေဘက်က အမျိုးတွေက ခေါ်သွားပြီး ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ကိုရင်ဝတ်ပေးထားခဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းထက်ဟာ အသက်ကြီးလာလို့ ကိုရင်ထွက်ချင်ပေမဲ့ အမျိုးတွေက အထွက်မခံဘဲ အတင်းအကျပ် တားမြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ကိုမင်းထက်ဟာ ကျောင်းကနေ သူ့ဘာသာ ထွက်လာခဲ့ပြီး မြို့ပေါ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေမှာ စားပွဲထိုးအဖြစ် ဝင်ရောက် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပါတယ်။ စားပွဲထိုးဘဝကနေ ကြိုးစားလိုက်တာ နောက်ဆုံးတော့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ မုန့်မျိုးစုံ ပြုလုပ်နိုင်တဲ့ အဆင့်မြင့် မုန့်ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုကျော် သတင်းအစအန ပျောက်နေခဲ့ပြီးမှ မောင်နှမနှစ်ယောက် မကွေးမြို့မှာ ပြန်လည်ဆုံစည်းခွင့် ရခဲ့ကြပါတယ်။ သီတာတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ဟာ ဝမ်းသာအားရ ပွေ့ဖက်ငိုကြွေးခဲ့ကြပြီး နောက်ထပ် ဘယ်တော့မှ မခွဲတော့ဘူးလို့ သစ္စာပြုရင်း အတူတူ စီးပွားရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပါတယ်။
ဇာတ်ဝင်ခန်း (၂)
အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို မေ့ပစ်ရင်း မောင်နှမနှစ်ယောက် ရုန်းကန်ခဲ့ကြတာကြောင့် စီးပွားရေးလေးလည်း နည်းနည်း အဆင်ပြေလာခဲ့ပါတယ်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ ကိုမင်းထက်လည်း ချစ်ရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျသွားခဲ့ပါတယ်။ သို့ပေမဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး မကြာမီမှာပဲ ကိုမင်းထက်ဟာ မမျှော်လင့်ဘဲ ပြင်းထန်တဲ့ လေဖြတ်ဝေဒနာကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ အစပိုင်းမှာ ဇနီးဖြစ်သူက ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ပေမဲ့ ကြာလာတော့ အဆင်မပြေတော့ဘဲ ကိုမင်းထက်ရဲ့ ဇနီးက သူ့မိဘအိမ်ကို ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးဟာ သူတို့အိမ်မှာ သူတို့ သီးခြားစီ နေထိုင်ကြတဲ့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။ ညီမအရင်း ဖြစ်တဲ့ သီတာကပဲ အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ ကျန်းမာရေးနှင့် ဝေယျာဝစ္စ အဝအဝကို တာဝန်ယူ ပြုစုပေးခဲ့ရပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက သီတာဟာ အစ်ကို့ရဲ့ ဆေးဖိုး၊ စားဖိုးအတွက် ရရာအလုပ်ကို လုပ်ရင်း အသက်ရှုကျပ်စွာ ရုန်းကန်ခဲ့ရပါတယ်။ အစ်ကို့ကို ပြုစုရတာ မညိုညင်ပေမဲ့ အချိန်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ သီတာရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ဓာတ်ဟာ အတော်လေး နွမ်းနယ်လာခဲ့ပါတယ်။
ဇာတ်ဝင်ခန်း (၃)
အစ်ကိုဖြစ်သူ ကိုမင်းထက်ဟာ သီတာကို အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်မှာကို လုံးဝ စိတ်မချဘဲ အိမ်မှာပဲ စောင့်ရှောက်ပေးစေချင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် သီတာဟာ အပြင်မှာ လစာကောင်းတဲ့ အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘဲ အိမ်မှာပဲ မုန့်လုပ်ပြီး လိုက်ရောင်းတဲ့ ကျပန်းအလုပ်ကိုပဲ လုပ်ကိုင်နေရပါတယ်။ တစ်နေ့ကို ဝင်ငွေ တစ်သောင်းကျပ်ဝန်းကျင်ပဲ ရတာကြောင့် အိမ်စရိတ်နဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ ဆေးဖိုးကို လောက်ငအောင် သုံးစွဲဖို့ တကယ်ကို မလွယ်ကူပါဘူး။ ဝင်ငွေနဲ့ ထွက်ငွေ မမျှတတဲ့ ပြဿနာက သီတာ့ကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ပူပန်သောက ရောက်စေခဲ့ပါတယ်။ ဒါ့ပြင် အစ်ကိုဖြစ်သူဟာ နဂိုအတိုင်း ကျန်းမာရေး ပြန်မကောင်းသေးဘဲ နေ့စဉ် ဆေးသောက်နေရတုန်း ဖြစ်ပါတယ်။ သီတာက ဆေးလိပ်တွေ မသောက်ဖို့နဲ့ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဖို့ ဘာပဲပြောပြော အစ်ကိုဖြစ်သူက လုံးဝ နားမထောင်ပါဘူး။ သီတာရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို မသိတတ်သလို ပြုမူနေတဲ့ အစ်ကို့ရဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် သီတာ့မှာ စိတ်ရောလူပါ အကြိမ်ကြိမ် ပင်ပန်းရပါတယ်။
ဇာတ်ဝင်ခန်း (၄)
ခုဆိုရင် သီတာရဲ့ အသက်ဟာ (၃၃) နှစ် ပြည့်သွားခဲ့ပါပြီ။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ့်ဘဝ၊ ကိုယ့်အနာဂတ်နဲ့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အခွင့်အရေးတွေကို စဉ်းစားရမယ့် အရွယ်လည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နေမကောင်းတဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူကို ထားပစ်ခဲ့ဖို့ စိတ်မရက်သလို၊ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ရင် အစ်ကိုနဲ့ အဆင်ပြေပါ့မလားဆိုပြီး အမြဲ စိုးရိမ်နေရပါတယ်။ အကယ်၍ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ရင်လည်း အစ်ကို့ကို ပစ်ထားခဲ့ရာ ကျမှာကို ကြောက်နေရသလို၊ လက်ရှိ ဘဝထက် ပိုဆိုးသွားမှာကိုလည်း ပူပန်နေရပါတယ်။ ကိုယ့်အနာဂတ်အတွက် လှမ်းတက်ရမယ့် ခြေလှမ်းတိုင်းမှာ အစ်ကိုဖြစ်သူ သံယောဇဉ်က တွဲခိုနေခဲ့ပါတယ်။ အစ်ကိုက သီတာရဲ့ ပင်ပန်းမှုကို မညှာတတ်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဝေဒနာကြောင့် စိတ်ဓာတ်ကျနေတာလားဆိုတာ သီတာ စဉ်းစားလို့ မရနိုင်အောင် ဖြစ်နေပါတယ်။ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ရင်ဆိုင်နေရတဲ့ သောကတွေကြားမှာ သီတာဟာ ကိုယ့်အနာဂတ်အတွက် ဘာမှ မဆုံးဖြတ်ရဲဘဲ ဖြစ်နေပါတယ်။
ဇာတ်ဝင်ခန်း (၅)
သီတာဟာ ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် နှစ်ယောက်လုံး ဘဝပျက်မယ်ဆိုတာ သဘောပေါက်လိုက်တာကြောင့် ရဲဝံ့တဲ့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို စတင်လှမ်းခဲ့ပါတယ်။ အစ်ကိုဖြစ်သူ လေးစားရတဲ့ ဆရာဝန်ကြီးနဲ့ တိုင်ပင်ပြီး ဆေးလိပ်ဖြတ်ဖို့နဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ကို ထိရောက်စွာ တိုက်တွန်းခိုင်းခဲ့သလို၊ အစ်ကို့ရဲ့ ဇနီးဖြစ်သူဆီ သွားရောက်ကာ အိမ်ထောင်ဖက် တာဝန်အရ စောင့်ရှောက်စရိတ်နဲ့ ပြုစုချိန် အလှည့်ကျ ဝေမျှယူဖို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ညှိနှိုင်းခဲ့ပါတယ်။ အစ်ကို့ဇနီးကလည်း မိသားစုအခြေအနေကို နားလည်သွားပြီး တစ်ပတ်ကို သုံးရက် လာရောက်ပြုစုပေးဖို့နဲ့ ဆေးဖိုးတစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တာဝန်ယူဖို့ သဘောတူခဲ့ပါတယ်။
ဒီလိုနဲ့ တာဝန်အချို့ လျော့ပါးသွားချိန်မှာ သီတာဟာ အိမ်မှာပဲ မုန့်လုပ်ရောင်းတဲ့ လုပ်ငန်းလေးကို အွန်လိုင်းကနေပါ တိုးချဲ့ရောင်းချခဲ့ရာမှာ စီးပွားရေး ပိုမို အဆင်ပြေလာခဲ့ပါတယ်။ သီတာ့ရဲ့ မပင်ပန်းတော့တဲ့ မျက်နှာနဲ့ ကြိုးစားမှုကို မြင်တွေ့ရတဲ့ အစ်ကိုဖြစ်သူလည်း နောင်တရသွားပြီး ဆေးလိပ်ကို လုံးဝဖြတ်ကာ လေ့ကျင့်ခန်းတွေကို ပုံမှန် ပြန်လည်လုပ်ဆောင်လာခဲ့တာကြောင့် ကျန်းမာရေးပါ သိသိသာသာ တိုးတက်ကောင်းမွန်လာခဲ့ပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ သီတာ့ရဲ့ သမာဓိနဲ့ ကြိုးစားမှုကို လေးစားပြီး သီတာ့အစ်ကိုအပေါ်ထားတဲ့ မေတ္တာကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက် ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။ အစ်ကိုဖြစ်သူကိုယ်တိုင်ကပါ သီတာ့ရဲ့ စေတနာကို အသိအမှတ်ပြုရင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဘဝသစ်အတွက် အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ခွင့်ပြုပေးခဲ့ပါတယ်။ အခုဆိုရင် သီတာဟာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ထောင်ရေးမှာ ပျော်ရွှင်ရသလို၊ အစ်ကိုဖြစ်သူကိုလည်း စိုးရိမ်စိတ်မရှိဘဲ စနစ်တကျ ဆက်လက် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်နိုင်ခဲ့တာကြောင့် ဘဝရဲ့ လမ်းဆုံလမ်းခွမှာ အမှန်ကန်ဆုံး လှပတဲ့ အဖြေတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်သွားခဲ့ပါတော့တယ်။
