၁။
မန္တလေးမြို့၏ နွေရာသီ မီးရောင်များ လင်းလက်စပြုချိန်တွင် ကျုံးဘေးရှိ ငြိမ်သက်သော ကော်ဖီဆိုင်လေးထဲ၌ ဇင်မင်းနှင့် မြတ်နိုးတို့ ထိုင်နေကြသည်။ ငါးနှစ်ဆိုသော သံယောဇဉ်သက်တမ်းသည် ရေစက်တစ်ခုကို ခိုင်မာစေရန် လုံလောက်သော အချိန်ဖြစ်သော်လည်း မြတ်နိုး၏ ရင်ထဲတွင်မူ မပြေနိုင်သော မေးခွန်းတစ်ခုက အမြဲတမ်း ကြီးစိုးနေခဲ့သည်။ မြတ်နိုးသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ကတည်းက ဇင်မင်းကို သူမ၏ မိဘများနှင့် တရားဝင် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ပြီး အိမ်၏ သမက်လောင်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဇင်မင်းဘက်မှမူ သူမအား မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံပေးရန် တစ်ကြိမ်မျှ မကြိုးစားခဲ့ပေ။ "ဇင်၊ ငါတို့ တွဲလာတာ ၅ နှစ်တောင် ရှိပြီလေ၊ ဒီတစ်ပတ် တနင်္ဂနွေကျရင် မင်းအိမ်ကို သွားပြီး အန်တီတို့နဲ့ တွေ့ရအောင်" ဟု မြတ်နိုးက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဇင်မင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ နွေးထွေးသော အပြုံးများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လက်ထဲမှ ကော်ဖီခွက်ကို စိတ္တဇဆန်ဆန် ခပ်ကြမ်းကြမ်း ချလိုက်သဖြင့် စားပွဲပေါ်သို့ ကော်ဖီအနည်းငယ် စင်းကျသွားတော့သည်။
၂။
"မြတ်နိုး၊ ငါ ဘာပြောထားလဲ၊ မင်း ငါ့အိမ်ကို လာဖို့ အချိန်မတန်သေးပါဘူးလို့ နှစ်အတော်ကြာ မပြောခဲ့ဘူးလား၊ ဘာလို့ ဒီကိစ္စကိုပဲ အချိန်တိုင်း ဇွတ်ပူဆာနေရတာလဲ" ဟု ဇင်မင်းက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ ဆိုင်အတွင်းရှိ အခြားသူများ၏ အကြည့်များ သူတို့ထံ ရောက်လာသော်လည်း ဇင်မင်းက ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲနေခဲ့သည်။ "ငါတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အစစအရာရာ အဆင်ပြေနေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလို့ ငါ့မိဘတွေနဲ့ တွေ့ဖို့ကိုမှ အသက်နဲ့လဲပြီး တောင်းဆိုနေရတာလဲ" ဟု သူက ဆက်လက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ မြတ်နိုး၏ အမြင်လွှာတွင် မျက်ရည်များ ဝိုင်းလာပြီး ရင်ထဲ၌ အောင့်သက်သက်ဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာခဲ့ရသည်။ ငါးနှစ်လုံးလုံး အမျိုးသားတစ်ယောက်ကို ပုံအောချစ်ခဲ့ရပြီးမှ သစ္စာရှိလှပါသည်ဆိုသော ချစ်သူက မိမိအား မိဘများရှေ့တွင် တရားဝင် အသိအမှတ်မပြုချင်သည့် အဓိပ္ပာယ်လား၊ သို့မဟုတ် မိမိအား ပစ်ပယ်ထားခဲ့ရန် သက်သက် အချိန်ဆွဲနေခြင်းလားဆိုသည်ကို စိတ်ဓာတ်ကျစွာ အဖြေရှာမရဖြစ်ခဲ့ရသည်။
၃။
အမှန်တရားမှာမူ ဇင်မင်း၏ ရင်ထဲတွင် မည်သူမျှ မသိနိုင်သော စိတ်ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဇင်မင်း၏ မိဘများသည် စည်းကမ်း အလွန်တင်းကြပ်ပြီး အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ဂုဏ်ပကာသနကို အလွန်ဦးစားပေးသော သူများဖြစ်ကြသည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဇင်မင်း၏ ဘဝ၊ ပညာရေးနှင့် မိတ်ဆွေပေါင်းသင်းမှု အရာရာကို ချုပ်ကိုင်ခဲ့ကြပြီး၊ အကယ်၍ သာမန်ရိုးရှင်းသော သာမန်မိသားစုမှ ဆင်းသက်လာသည့် မြတ်နိုးကို မိဘများနှင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါက မိဘများ၏ မသမာသော စကားများ၊ နှိမ့်ချမှုများနှင့် အတင်းအဓမ္မ ခွဲခွာခိုင်းမည့် ဒုက္ခများကို မြတ်နိုး ခံစားရမည်ကို ဇင်မင်း အလွန်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ မြတ်နိုးအား ချစ်လွန်း၍ ကာကွယ်ချင်သော စိတ်ကြောင့် မိဘများနှင့် မတွေ့ဆုံစေဘဲ ရှောင်လွှဲနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုစိုးရိမ်စိတ်ကို မည်သို့ ရင်ဖွင့်ရမှန်း မသိဘဲ ဒေါသအသွင်ဖြင့်သာ တုံ့ပြန်မိနေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
၄။
နောက်တစ်နေ့ညနေတွင် မြတ်နိုးသည် စိတ်အေးချမ်းစွာဖြင့် ဇင်မင်းကို ပန်းခြံတစ်ခုအတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်သော ခုံတန်းလေးတွင် တွေ့ဆုံရန် ခေါ်ယူခဲ့သည်။ "ဇင်၊ ငါတို့ စကားပြောရအောင်၊ ငါတို့ အမြဲတမ်း ရန်ဖြစ်နေတာဟာ ငါတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ဘာမှ မကောင်းပါဘူး၊ မင်း ရင်ထဲမှာ ငါ့ကို မပြောပြနိုင်တဲ့ ဘာကိစ္စတွေ၊ ဘာစိုးရိမ်မှုတွေ ရှိနေတာလဲဆိုတာကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပြပေးပါ" ဟု မြတ်နိုးက ငြိမ်းချမ်းစွာ တောင်းဆိုလိုက်သည်။ ဇင်မင်းသည် မြတ်နိုး၏ ဝမ်းနည်းနေသော မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ပြီးနောက်၊ စိတ်ထဲတွင် မြိုသိပ်ထားခဲ့သမျှ မိဘများ၏ ဖိအားနှင့် သက်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် မျက်ရည်ကျလျက် ရင်ဖွင့်ပြခဲ့သည်။ "ငါ မင်းကို မချစ်လို့ အသိအမှတ်မပြုတာ မဟုတ်ပါဘူး မြတ်နိုးရယ်၊ ငါ့မိဘတွေ မင်းကို စိတ်ဆင်းရဲအောင် လုပ်မှာကို ငါ အရမ်းကြောက်လို့ပါ" ဟု ဇင်မင်းက ဝန်ခံလိုက်သည်။
၅။
ဇင်မင်း၏ ဝန်ခံချက်နှင့် စိုးရိမ်စိတ်များကို သဘောပေါက်သွားသည့်အခါ မြတ်နိုး၏ ရင်ထဲမှ သံသယများနှင့် ဒေါသများ အလိုလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ "ဇင်၊ ဘဝဆိုတာ အကောင်းောရော အဆိုးရော အတူတူ ရင်ဆိုင်ရတာလေ၊ မင်း တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်စရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ့ကို မိဘတွေက နှိမ့်ချခဲ့ရင်တောင် မင်း ငါ့ဘေးမှာ ရှိနေရင် ငါ ဘာကိုမှ မကြောက်ဘူး" ဟု မြတ်နိုးက ဇင်မင်း၏ လက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း အားပေးလိုက်သည်။ မိဘများနှင့် တွေ့ဆုံရန် အချိန်ကာလတစ်ခုကို အေးဆေးစွာ စောင့်ဆိုင်းရန်နှင့်၊ ဇင်မင်းဘက်ကလည်း မိဘများကို အဆင့်ဆင့် စည်းရုံး ပေါင်းကူးပေးရန် နှစ်ဦးစလုံး သဘောတူညီမှု ရရှိခဲ့ကြသည်။ သံသယ မီးတောက်များထက် ပွင့်လင်းစွာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးခြင်းနှင့် နားလည်မှု ပေးခြင်းတို့သည်သာ ငါးနှစ်တာ အချစ်ရေးကို ပိုမို ခိုင်မြဲစေသည့် သော့ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့တော့သည်။
