"မင်္ဂလာမရှိခဲ့သော အိမ်ထောင်ရေး"

 အတိတ်၏ အရိပ်နက်ကြီးသည် လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ကတည်းက မိုးမှောင်ကျသကဲ့သို့ သူမ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားခဲ့သည်။ ကိန်းဂဏန်းအားဖြင့် တိုင်းတာလျှင် နှစ်ရက်... မနက်ဖြန် သုံးရက်မြောက်သို့ပင် မကူးစက်နိုင်ခဲ့သော အိမ်ထောင်ရေး။ ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်း၏ ရန်ပွဲများ၊ မလိုလားအပ်သော ပဋိပက္ခများ၏ မြားဦးသည် နှစ်ဖက်စလုံး၏ ရင်ဝသို့ စိုက်ဝင်ခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထိုအတိုတောင်းလှသော ပေါင်းသင်းခြင်းသည် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ သို့တည်းမဟုတ် အမှောင်ထုထဲသို့ တစ်စစ လျှောကျပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် အချစ်၊ အိမ်ထောင်ရေး၊ နွေးထွေးမှုဆိုသော ဝေါဟာရများကို သံယောဇဉ်တံခါး ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး အလုပ်ထဲတွင်ပင် စိတ်ကို နှစ်မြှုပ်ထားခဲ့သည်။ အလုပ်သင်ပြက္ခဒိန်များ၊ စာရွက်စာတမ်းများ၊ မနက်စာ သောက်စရာ ကော်ဖီပူပူတစ်ခွက်တို့သည်သာ သူမ၏ နေ့စဉ်ဘဝ၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များ ဖြစ်လာခဲ့၏။

သို့သော် ဘဝ၏ ရာသီဥတုသည် မြဲမြံလှသည် မဟုတ်။ လပေါင်းများစွာ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော သူမ၏ စိတ်နှလုံးရိုးတံပေါ်သို့ နွေးထွေးသော နွေဦးလေညင်းတစ်ဝေ့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ကိုမင်းထက်။ အလုပ်ရုံဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုတွင် စတင်ဆုံတွေ့ခဲ့ကြပြီးနောက်၊ သူ့ဘက်က စတင်ကာ ရင်းနှီးအောင် ကြိုးစားလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုမင်းထက်သည် စကားပြောလျှင် အမြဲတမ်း စိတ်အေးချမ်းရာပေးနိုင်ပြီး၊ လောကကြီးကို အပြုသဘောဆောင်သော အမြင်ဖြင့်ကြည့်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သစ္စာရှိမှု၊ အားကိုးထိုက်မှုနှင့် တည်ငြိမ်မှုတို့ ယှက်နွယ်နေသည်ကို သူမ ခံစားရသည်။

လအတော်ကြာ ခင်မင်ရင်းနှီးခဲ့ကြပြီးနောက် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ကိုမင်းထက်သည် သူမအား ရင်ဖွင့်စကား ဆိုခဲ့သည်။

"နွေ... ကိုယ့်ဘဝရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ အပိုင်းအစလေးတစ်ခုအဖြစ် နွေနဲ့အတူတူ လျှောက်လှမ်းချင်တယ်။ ကိုယ့်ကို ချစ်သူအဖြစ် လက်ခံပေးနိုင်မလား"

သူ၏ စကားသံသည် ကြားရသူ၏ ရင်ကို တုန်လှုပ်စေလောက်အောင် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝလွန်းသည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ ဝမ်းသာမှုနှင့်အတူ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ လှိမ့်တက်လာသည်မှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်မှု ဖြစ်သည်။ သူမသည် အဖြေပြန်မပေးနိုင်ခဲ့။ အိမ်ပြန်ရောက်သည့်တိုင်အောင် ထိုစကားသံသည် နားထဲတွင် လှိုင်လှိုင်ကြီး မြည်ဟိန်းနေဆဲဖြစ်သည်။

သူမသည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ရင်း မှန်ထဲမှ မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်း အလုပ်ထဲ၌သာ နှစ်မြှုပ်ထားခဲ့သဖြင့် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သော အသွင်အပြင် ရရှိထားသော်လည်း၊ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ဝေဒနာနှင့် အကြောက်တရားများ အထင်းသား ပေါ်နေဆဲ။

'ငါ သူ့ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြသင့်သလား... မပြောဘဲ ထားရမလား...'

ထိုမေးခွန်းသည် သူမ၏ ဦးနှောက်ကို ဆူးတစ်ချောင်းကဲ့သို့ ထိုးဆွနေသည်။ ပြောပြလိုက်လျှင်ဖြင့် တစ်ဖက်လူသည် စိတ်ပျက်သွားပြီး သူမထံမှ အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွားနိုင်ခြေ ရှိသည်။ ယခုမှ စတင်ရရှိလာသော နွေးထွေးမှုကို ပြန်လည်ဆုံးရှုံးရမည်ကို သူမ အလွန်ကြောက်ရွံ့၏။ သို့သော် မပြောဘဲ ထိန်းချန်ထားပါကလည်း နောင်တစ်ချိန်တွင် တစ်နည်းနည်းဖြင့် သိရှိသွားခဲ့လျှင် လိမ်ညာလှည့်ဖြားခဲ့သည်ဟု စွပ်စွဲကာ ယခုထက်ပို၍ စိတ်ဆိုး ဒေါသထွက်သွားနိုင်သည်မဟုတ်ပါလော။ တိုင်ပင်ဖော် တိုင်ပင်ဖက် ညီအစ်မ၊ သူငယ်ချင်းဟူ၍လည်း မရှိသည့်အတွက် ထိုပဟေဠိသည် သူမတစ်ဦးတည်း၏ ပခုံးပေါ်တွင် အလွန်လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဖိစီးထားလေတော့သည်။

ဒုတိယနေ့ အလုပ်ချိန်အတွင်း၌လည်း သူမ၏ စိတ်တို့သည် အလုပ်ထဲတွင် မရှိလှ။ အစီရင်ခံစာများကို စိစစ်နေသော်လည်း စာကြောင်းများအကြားတွင် ကိုမင်းထက်၏ စိုးရိမ်ပူပန်ပေးသော မျက်နှာနှင့် အတိတ်မှ နာကျင်ဖွယ်ရာ ပုံရိပ်များက အပြိုင်အဆိုင် တိုးဝှေ့နေကြသည်။

လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်... အိမ်ထောင်ပြုခဲ့သည့် ထိုနှစ်ရက်တာ။ ထိုစဉ်က ရောင်နီမလာခင် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၌ နှစ်ဖက်မိသားစုများ စကားနိုင်လုကြရင်း၊ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်နိုင်ဘဲ ငိုကြွေးခဲ့ရသော မိန်းမငယ်လေး၏ ပုံရိပ်သည် အသစ်တဖန် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အိမ်ထောင်မင်္ဂလာ ဟူသော စကားလုံးသည် သူမအတွက်တော့ မင်္ဂလာမရှိဘဲ ငရဲခန်းတစ်ခု၏ အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်ခဲ့၏။ နှစ်ရက်မျှသာ ပေါင်းသင်းလိုက်ရသော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်၏ စွပ်စွဲပုပ်ခတ်သံများ၊ 'အိမ်ထောင်ကွဲမလေး' ဟူသော တံဆိပ်ကပ်မှုများသည် သူမ၏ ဘဝကို နက်ရှိုင်းစွာ အက်ကြောင်းထောက်စေခဲ့သည်။ ထိုအက်ကြောင်းကို ပြန်လည်ဖုံးဖိရန် ငါးနှစ်လုံးလုံး ကြိုးစားခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ထိုအက်ကြောင်းသည် ပြန်လည်ပွင့်ထွက်လာတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေသည်။

ညနေ ၆ နာရီခန့်တွင် ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ "ကိုမင်းထက်" ဟူသော နာမည်လေး လင်းလက်လာခဲ့သည်။ သူမ အသက်ကို ဝအောင် ရှူသွင်းလိုက်ပြီးမှ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို... နွေ။ ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းနေလား"

သူ၏ အသံသည် အမြဲတမ်းလိုပင် နွေးထွေးလှ၏။ ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထထက်သော်လည်း စိတ်ကို ထိန်းကာ အလိုက်သင့် ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။

"မပင်ပန်းပါဘူး ကိုမင်းထက်။ ပုံမှန်ပါပဲ"

"ဒါဆို... ဒီနေ့ညနေ ကိုယ်တို့ ခဏလောက် တွေ့ကြမလား။ နွေ မနက်ဖြန် စနေနေ့ အားတယ်မလား။ ခဏလေးပဲဖြစ်ဖြစ် ကော်ဖီသောက်ရင်း စကားပြောရအောင်"

သူမ ရင်ထဲ ဒုန်းခနဲ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ကိုမင်းထက်သည် အဖြေကို မျှော်လင့်နေပြီဆိုတာ သူမ သိသည်။ ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိ။ ထို့အပြင် ဒီကိစ္စကို သံသရာရှည်နေ၍လည်း မဖြစ်တော့ပေ။

"ဟုတ်ကဲ့... တွေ့ကြတာပေါ့"

တွေ့ဆုံရန် ချိန်းဆိုလိုက်သည့် ကော်ဖီဆိုင်လေးသည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ဆန်းပြားသော မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည့် နေရာလေးဖြစ်သည်။ ကိုမင်းထက်သည် သူမ မရောက်မီကတည်းက ရောက်ရှိနေပြီး၊ သူမ ကြိုက်တတ်သည့် ကော်ဖီပူပူတစ်ခွက်ကိုပါ မှာယူထားပြီးဖြစ်သည်။

သူမ ထိုင်လိုက်သည်နှင့် ကိုမင်းထက်၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ဝမ်းသာရွှင်လန်းမှုများ အတိုင်းသား ပေါ်ထွက်လာသည်။

"နွေ... စောင့်ခိုင်းလိုက်ရလို့ အားနာလိုက်တာ"

"ရပါတယ်။ ကိုယ်ကပဲ စောရောက်နေတာပါ။ နွေ... ကိုယ် လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးရက်က မေးခဲ့တဲ့ မေးခွန်းအတွက် အဖြေကို ကိုယ် အတင်းအကျပ် မတောင်းဆိုပါဘူး။ ပူပန်နေတဲ့ မျက်နှာလေးကို မြင်ရရုံနဲ့ နွေ စိတ်ထဲမှာ လေးလံနေတာတစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကိုယ် ရိပ်မိပါတယ်"

သူ၏ အလိုက်သိမှုနှင့် စာနာမှုတို့က သူမ၏ ဝေဒနာကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေသည်။ စိတ်ကောင်းရှိလွန်းသော ထိုလူမျိုးကို မိမိ၏ မည်းမှောင်သော အတိတ်ဖြင့် အရောင်မဆိုးချင်ပါ။ သို့သော်လည်း ထိုအတိတ်ကို ဖုံးကွယ်ထားလျှင်လည်း လိမ်ညာရာ ရောက်မည် မဟုတ်ပါလော။ သူမ လက်ချောင်းလေးများကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ကော်ဖီခွက်မှ တက်လာသော အငွေ့များအကြားတွင် သူမ၏ တွေးတောရက်စက်မှုများသည် ပိုမိုကြီးမားလာခဲ့သည်။

"ကိုမင်းထက်... နွေ မေးစရာတစ်ခု ရှိတယ်"

သူမ၏ အသံသည် တုန်ယင်နေသည်။ ကိုမင်းထက်သည် သူမ၏ လက်ကလေးကို ကြည့်လိုက်ပြီးမှ မျက်လုံးချင်း တိုက်ရိုက် ဆုံလိုက်သည်။

"မေးပါ နွေ။ နွေ ဘာမေးမေး ကိုယ် အမှန်အတိုင်း ဖြေပေးပါ့မယ်"

"လူတစ်ယောက်မှာ... အတိတ်က အမှားတစ်ခု ဒါမှမဟုတ် အဆင်မပြေခဲ့တဲ့ အတိတ်နက်နက်တစ်ခု ရှိခဲ့ရင်... ကိုမင်းထက် အဲဒီလူကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား"

သူမ၏ မေးခွန်းကြောင့် ကိုမင်းထက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စဉ်းစားရခက်သော အမူအယာတစ်ခု ခဏမျှ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ သို့သော် သူ၏ တည်ငြိမ်မှုကို ချက်ချင်း ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းလိုက်၏။

"အတိတ်ဆိုတာ လွန်ခဲ့ပြီးသား အရာပါ နွေ။ ကိုယ်နဲ့ တွေ့တဲ့အချိန်ကစပြီး အနာဂတ်ကို အတူတူ တည်ဆောက်ဖို့ပဲ ကိုယ် စိတ်ဝင်စားတယ်။ အတိတ်မှာ ဘာတွေပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့... အဲဒါဟာ အခုလက်ရှိ နွေ ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို ပုံသွင်းပေးခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီအတိတ်ဟာ ကိုယ့်အပေါ် သစ္စာမဲ့တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် လိမ်ညာတာမျိုး မဟုတ်ရင်ပေါ့"

သူ၏ စကားအဆုံးတွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ အေးစိမ့်သွားခဲ့သည်။ 'လိမ်ညာတာမျိုး မဟုတ်ရင်' ဟူသော စကားလုံးသည် သူမ၏ နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ အကယ်၍ သူမသာ အတိတ်ကို လျှို့ဝှက်ထားပြီး နောင်မှ သူ သိသွားပါက ထိုစကားသည် သူမ၏ လည်ပင်းကို ပြန်လည် ညှစ်သတ်မည့် ကြိုးတစ်ချောင်း ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"နွေ... ဘာလို့ အဲဒါကို မေးတာလဲ။ ကိုယ့်ကို ပြောစရာ ရှိလို့လား"

ကိုမင်းထက်၏ စူးစမ်းသော မျက်လုံးများက သူမထံသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကော်ဖီဆိုင်အတွင်း၌ တိတ်ဆိတ်မှုက လွှမ်းမိုးသွားသည်။ ရင်ခုန်သံများပင် ကျယ်လောင်စွာ ကြားနေရတော့မည့်အတိုင်း။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေပြီး စကားလုံးများကို စုစည်းရန် ကြိုးစားနေရသည်။ အမှန်တရားကို ဖွင့်ပြောလိုက်ရမည်လား၊ သို့မဟုတ် ဒီအတိုင်းပင် ကိစ္စကို အပြီးသတ်လိုက်ရမည်လား။

"ကိုမင်းထက်... နွေမှာ..."

စကားလုံးတို့သည် လည်ချောင်းဝတွင် တစ်ဆို့နေသည်။ ကိုမင်းထက်သည် သူမ၏ တုန်ယင်နေသော လက်ကလေးကို ညှင်သာစွာ အုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း -

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့ နွေရာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ကို ယုံယုံကြည်ကြည်နဲ့ ပြောပြလို့ ရပါတယ်။ ကိုယ် နွေ့ကို နားလည်ပေးဖို့ အမြဲ အဆင်သင့်ရှိပါတယ်"

ထိုနွေးထွေးသော အပြုအမူသည် သူမ၏ စိတ္တဇကို ပိုမိုပြင်းထန်စေသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါက ထိုနွေးထွေးသော လက်တစ်စုံသည် ရုတ်တရက် အေးစက်သွားမည်လား။ သို့မဟုတ် သူမကို စိတ်ပျက်စွာဖြင့် ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်မည်လား။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှုသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် မျက်လုံးများကို တင်းတင်းစေ့မှိတ်လိုက်ပြီး ရင်ထဲ၌ ငါးနှစ်လုံးလုံး သိမ်းဆည်းထားခဲ့သော၊ မည်သူ့ကိုမှ မပြောပြခဲ့ဖူးသော အမှန်တရားကို ဖွင့်ဟလိုက်တော့သည်။

"နွေ... အရင်က အိမ်ထောင်ကျဖူးတယ် ကိုမင်းထက်"

ခဏမျှ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့၏။ ကိုမင်းထက်၏ အုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကလေးသည် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို သူမ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကိုမင်းထက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့ဩတုန်လှုပ်မှု အတိုင်းသား ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"နွေ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

"ဟုတ်ပါတယ်... နွေမှာ အိမ်ထောင်ရေး အတိတ်တစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့... အဲဒီအိမ်ထောင်ရေးက နှစ်ရက်ပဲ ပေါင်းလိုက်ရတာပါ။ နှစ်ဖက်ဆွေမျိုးတွေရဲ့ ပဋိပက္ခနဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် မင်္ဂလာဆောင်ပြီး နှစ်ရက်မြောက်မှာပဲ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာပါ။ အဲဒီနောက်ပိုင်း အဲဒီလူနဲ့လည်း လုံးဝ မတွေ့တော့သလို၊ ဘာဆက်သွယ်မှုမှလည်း မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်က ဖြစ်ခဲ့တာပါ"

သူမ စကားများကို ဒလဟော ပြောချလိုက်မိသည်။ ရင်ထဲမှ အပူလုံးကြီး ထွက်သွားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လာလတ္တံ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်အတွက် ကြောက်ရွံ့မှုဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး အေးစက်သွားရသည်။ ကိုမင်းထက်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ရှူထုတ်လိုက်ပြီးနောက် စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ငြိမ်သက်နေခဲ့သည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုသည် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမအတွက်တော့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

"ကိုမင်းထက် စိတ်ပျက်သွားရင်လည်း နွေ နားလည်ပါတယ်... နွေကို မုန်းသွားလည်း..."

"နွေ..."

ကိုမင်းထက်က သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိမ်းကားသွားသည့် အရိပ်အယောင် မတွေ့ရဘဲ၊ နက်ရှိုင်းသော စာနာမှုနှင့် ဂရုဏာတို့သာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူမ အံ့အားသင့်သွားရ၏။

"အဲဒီအတိတ်ကြောင့် နွေ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ခဲ့ရမလဲဆိုတာ ကိုယ် စဉ်းစားလို့တောင် မရဘူး။ ငါးနှစ်လုံးလုံး ဒီဝေဒနာကို တစ်ယောက်တည်း ထိန်းချုပ်ပြီး ပုန်းကွယ်နေခဲ့ရတာ မလွယ်ဘူးဆိုတာ ကိုယ် သိပါတယ်။ ကိုယ့်ကို အမှန်အတိုင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖွင့်ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နွေ။ ကိုယ် နွေ့ရဲ့ အတိတ်ကို ချစ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ လက်ရှိ ကိုယ့်ရှေ့မှာ ရှိနေတဲ့ ရိုးသားပြီး ကြံ့ခိုင်တဲ့ နွေဆိုတဲ့ မိန်းကလေးကို ချစ်တာပါ။ အတိတ်ဆိုတာ အတိတ်မှာပဲ ကျန်ခဲ့ပါစေ... အနာဂတ်မှာ နွေ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကိုယ်တိုင် ဆေးစည်းပေးပါရစေ"

ကိုမင်းထက်၏ စကားသံအဆုံးတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ဝမ်းသာဝမ်းနည်း မျက်ရည်စများ ပိုးပိုးပေါက်ပေါက် ကျဆင်းလာခဲ့တော့သည်။ ငါးနှစ်လုံးလုံး ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သော ကြောက်ရွံ့မှု အမှောင်ထုသည် နွေးထွေးသော အမှန်တရားနှင့် စာနာမှု ရောင်ခြည်အောက်တွင် ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နားလည်မှုနှင့် သစ္စာတရားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မေတ္တာသည် မည်သည့် အတိတ်ဆိုးကိုမဆို ကျော်လွန်နိုင်ကြောင်း သူမ အပြည့်အဝ ယုံကြည်သွားခဲ့ရလေတော့သတည်း။