"အိမ်ထောင်ရှင်မ၏ တော်လှန်ရေး"

 အခန်း (၁) 

မနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်မှိုင်းမှိုင်းသည် ဟင်းချက်စရာဗန်းပေါ်သို့ ငြိမ်သက်စွာ ကျရောက်နေသည်။ ဒယ်အိုးအတွင်းမှ ဆီပူသံ တစီစီမှလွဲ၍ မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံးသည် သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလို ဆိတ်ငြိမ်လွန်းလှသည်။ အသက် ၃၄ နှစ်အရွယ် သဇင်သည် ဒယ်အိုးကို မီးဖိုပေါ်မှ မတင်မကျ ကိုင်ထားရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်၏။ သူ၏ မျက်ဝန်းများအောက်တွင် ညက အိပ်ရေးပျက်ထားသည့် အရိပ်အယောင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ခိုတွဲနေသည်။

သူတို့ အိမ်ထောင်သက် (၈) နှစ်တာကာလအတွင်း သားသမီး (၃) ယောက် ရခဲ့သည်။ ကလေးများ၏ ငိုသံ၊ ရယ်သံ၊ ဆဆော့သံများနှင့် အမြဲစည်ကားနေလေ့ရှိသော ဒီအိမ်လေးသည် ယနေ့မနက်တွင်မူ ထူးဆန်းစွာ အေးစက်နေ၏။ ကလေးသုံးယောက်လုံးကို အဘွားဖြစ်သူအိမ်သို့ ခဏပို့ထားသဖြင့် အိမ်ကြီးမှာ ပို၍ပင် တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဧည့်ခန်းဘက်မှ စာအုပ်စာရွက်များ မွှေနှောက်သံနှင့် အဝတ်အစားလဲသံကို သဇင် ကြားနေရသည်။ ထိုအသံသည် သူ၏ အမျိုးသား အောင်ကို ဖြစ်သည်။ သဇင်သည် အောင်ကိုထက် (၉) လ ပိုကြီးသည်။ အိမ်ထောင်စကျစဉ်ကတည်းက "မမ" ဆိုသည့် အသိနှင့်ပင် မည်သည့်ကိစ္စမဆို မှန်မှန်၊ မှားမှား သဇင်ဘက်ကချည်း အမြဲတမ်း အလျော့ပေးခဲ့ရသည်။ စကားများကြတိုင်း သဇင်ကပင် စတင်စကားပြောခဲ့ရသလို၊ သဇင်ကပင် "မမ မှားပါတယ်" ဟု အမြဲတောင်းပန်ကာ ပြဿနာများကို ပြီးငြိမ်းစေခဲ့သည်။

သို့သော် မနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့သည့် ပြဿနာကား မတူခဲ့ပါ။ အိမ်ထောင်စု စုဆောင်းငွေနှင့် ပတ်သက်ပြီး အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ သဘောတူညီချက်မပါဘဲ အသုံးစရိတ် စီမံလိုက်သည့်ကိစ္စမှစ၍ စကားနိုင်လုရာမှ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် သိက္ခာကို ထိခိုက်စေသည့် စကားများအထိ ပေါက်ကွဲခဲ့ကြသည်။ အောင်ကိုကလည်း "မမက အမြဲတမ်း လူကြီးလုပ်ချင်တာ" ဟု စွပ်စွဲခဲ့သလို၊ သဇင်ကလည်း "ရှာကျွေးနိုင်ရုံနဲ့ အိမ်ကို ဘာမှ ဂရုမစိုက်ဘူး" ဟု ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။

"ဟင်း..."

သဇင် ရင်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသံမထွက်အောင် ခပ်တိုးတိုး လှိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သဇင် ဘက်က လုံးဝ အလျော့မပေးချင်တော့ပါ။ အမြဲတမ်း အလျော့ပေးခဲ့သည့်အတွက် သူ့ကို တန်ဖိုးမထားတော့ဟု သဇင် ခံစားနေရသည်။ သို့သော် အခြေအနေကို ယခုအတိုင်း တင်းမာနေစေချင်သည်တော့ မဟုတ်။ မည်သို့ အလျော့မပေးဘဲ၊ မည်သို့ တောင်းပန်စကားမဆိုဘဲ ဒီတင်းမာမှုကို ပြေလျော့အောင် လုပ်ရမည်နည်း။

မီးဖိုချောင်ဝတံခါးတွင် အောင်ကို၏ အရိပ်ပေါ်လာသည်။ အောင်ကိုသည် ရုံးသွားရန် အကျီ အဖြူရောင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ အုံ့မှိုင်းနေဆဲဖြစ်၏။ သဇင်ကို တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်ဘဲ ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ ရေအေးတစ်ခွက် ငှို့သောက်လိုက်သည်။

"ကော်ဖီ သောက်မလား..."

သဇင်၏ နှုတ်မှ မဆိုင်းမတွပင် စကားတစ်ခွန်း ထွက်သွားသည်။ ထိုစကားသည် တောင်းပန်စကား မဟုတ်သလို၊ လျှော့ပေးသည့် အမူအရာလည်း မဟုတ်ပါ။ သာမန်နေ့စဉ်ပြုလုပ်နေကျ ဝတ္တရားတစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အောင်ကိုသည် ရေဖန်ခွက်ကို ကိုင်ထားသည့် လက်ကို ခဏမျှ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ၏ ဂုတ်ပိုးကြွက်သားများ တင်းမာသွားသည်ကို သဇင် သတိထားမိလိုက်သည်။

"မသောက်တော့ဘူး"

အောင်ကို၏ အသံသည် ခါးသက်လှသည်။ တိုတောင်းပြီး စာနာမှုမပါသော ထိုစကားတစ်ခွန်းဖြင့်ပင် မီးဖိုချောင်အတွင်းမှ လေထုသည် ပြန်လည်၍ အေးစက်သွားခဲ့သည်။ အောင်ကိုသည် ဖန်ခွက်ကို စိမ်းစိမ်းကားကား ချလိုက်ပြီး ဧည့်ခန်းဘက်သို့ ပြန်ထွက်သွား၏။

သဇင်သည် လက်ထဲမှ ဇွန်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောထွေးကာ စုပြုံတက်လာသည်။ "ကြည့်စမ်း... ငါ့ဘက်က သာမန်အတိုင်း ပုံမှန်စကားပြောတာကိုတောင် စိမ်းကားပြနေတယ်" ဟု ရင်ထဲမှ ကြိမ်းမောင်းလိုက်မိသည်။ သို့သော် သဇင် စိတ်ကို ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။ အရင်လို ထအော်ပြီး ရန်ဖြစ်မည်မဟုတ်သလို၊ သွားပြီးတော့လည်း အမိန်ခံ တောင်းပန်မည် မဟုတ်ပါ။

အောင်ကိုသည် ဖိနပ်စီးပြီး အိမ်တံခါးကို ပြင်းထန်စွာ ဆွဲပိတ်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ တံခါးပိတ်သံ ဒိန်းခနဲ ကြားလိုက်ရသည့်ခဏ၌ သဇင်သည် ထိုင်ခုံပေါ်သို့ အားလျော့စွာ ထိုင်ချလိုက်မိ၏။

အိမ်ထောင်သက် (၈) နှစ်တာအတွင်း ဒီလို ရေခဲရိုက်ထားသည့် ဆိတ်ငြိမ်မှုမျိုး သူတို့အကြား မရှိခဲ့ဖူးပါ။ မေမေများထံမှ အကြံတောင်းချင်သည့် မေးခွန်းက သဇင်၏ ခေါင်းထဲတွင် စီတန်းဝင်ရောက်လာသည်။ "မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ သိက္ခာကိုလည်း မထိခိုက်စေဘဲ၊ ဘာတောင်းပန်စကားမျှ မဆိုဘဲနဲ့ ဒီလိုမာကျောနေတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ကို ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ပျော့ပျောင်းအောင် လုပ်ရမလဲ..."

သဇင်သည် ပြတင်းပေါက်ပြင်ပမှ မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဖြစ်လာမည့် အခြေအနေများကို စဉ်းစားရင်း သဇင်၏ ရင်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် မာနတို့ အပြိုင်လု၍ တင်းမာနေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ အောင်ကို ရုံးမှ ပြန်လာသည့် အချိန်သည် သူတို့အိမ်ထောင်ရေး၏ အဖြေကို ဆုံးဖြတ်ပေးမည့် စိန်ခေါ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်ကို သဇင် ကောင်းစွာ သိနေခဲ့သည်။

အခန်း (၂) 

မွန်းလွဲပိုင်း ၂ နာရီခန့်တွင် အိမ်အတွင်း၌ နေရောင်ခြည်သည် အနည်းငယ် ပူပြင်းလာသည်။ သဇင်သည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားရင်း မီးဖိုချောင်နှင့် အိမ်ရှေ့ခန်းကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေခဲ့သည်။ ဒီနေ့တော့ အရင်နေ့များလို ငိုယိုနေမည် မဟုတ်ပါ။ ယောက်ျားဖြစ်သူ အလျော့မပေးမချင်း မိမိဘက်ကလည်း ပုံမှန်အတိုင်း တည်ငြိမ်စွာ တုံ့ပြန်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။

သဇင်သည် ဖုန်းကို ထုတ်ကာ မိခင်များ စုစည်းရာ အွန်လိုင်းအဖွဲ့တစ်ခုတွင် စိတ်ထဲရှိသည်များကို ရေးသား၍ အကြံတောင်းရန် ပြင်လိုက်သည်။

'အိမ်ထောင်ရှင်မေမေတို့ကို အကြံလေးတောင်းချင်လို့ပါ... ညီမတို့ အိမ်ထောင်သက် ၈ နှစ်ရှိပါပြီ။ သားသမီး ၃ ယောက်ရှိပါတယ်။ ညီမက အမျိုးသားထက် ၉ လ ပိုကြီးပါတယ်။ စကားများတိုင်း မှန်မှန်မှားမှား ညီမဘက်က အလျော့ပေး လိုက်တောင်းပန်လိုက်နဲ့ ပြန်အဆင်ပြေပါတယ်... ခုလည်း စကားများကြတာ နှစ်ဖက်လုံး တော်တော်လေး တင်းပါတယ်... ညီမဘက်ကလည်း အလျော့မပေး မတောင်းပန်ဘဲ ပြန်အဆင်ပြေမယ့် နည်းရှိရင် အကြံပေးကြပါအုံးရှင့်...'

စာပို့လိုက်ပြီး မကြာမီမှာပင် အိမ်ထောင်ရှင် မေမေအများအပြားထံမှ မှတ်ချက်များ အသီးသီး ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

အတွေ့အကြုံရှိသော မေမေကြီးတစ်ယောက်က အောက်ပါအတိုင်း မှတ်ချက်ရေးထားသည်ကို သဇင် အာရုံစိုက်မိသွားသည်။ 'ညီမလေး... အိမ်ထောင်ရေးမှာ အမြဲတမ်း အလျော့ပေးတာဟာ မေတ္တာမဟုတ်ဘူး၊ သွေးနားကြဲတာပဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်။ ယောက်ျားဆိုတာ အမြဲတောင်းပန်တဲ့ မိန်းမကို တဖြည်းဖြည်း တန်ဖိုးမထားတော့ဘူး။ ခုလိုအချိန်မှာ ညီမဘက်က သွားမတောင်းပန်နဲ့။ သွားလည်း ရန်မစနဲ့။ ပုံမှန်အတိုင်း သီးခြားနေပါ။ သူလုပ်စရာရှိတာ သူလုပ်ပါစေ၊ ညီမလုပ်စရာရှိတာ ပုံမှန်လုပ်ပါ။ စကားကို တိုတိုနဲ့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးပဲ ပြောပါ။ သူ့ကို စိတ်ထဲမထားသလို မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ရဲ့ တင်းမာမှုကို ညီမရဲ့ တည်ငြိမ်မှုနဲ့ တုတ်တုတ်မှ မလှုပ်ဘဲ တုံ့ပြန်ပြလိုက်ပါ။ အဲဒါ စိမ်းကားတာ မဟုတ်ဘူး၊ တန်ဖိုးတစ်ခုကို ပြန်တည်ဆောက်တာ။'

ထိုမှတ်ချက်ကို ဖတ်ပြီးနောက် သဇင်၏ စိတ်ထဲတွင် လင်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဟုတ်သည်။ သဇင်သည် အမြဲတမ်း ပြဿနာပြေလည်ချင်စိတ် တစ်ခုတည်းနှင့် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို လျှော့ချကာ တောင်းပန်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအခါ အောင်ကို၏ စိတ်ထဲတွင် သဇင်သည် ဘာလုပ်လုပ် နောက်ဆုံး၌ တောင်းပန်မည့်သူဟု လွယ်လွယ်ကူကူ မှတ်ယူသွားခဲ့ပုံရသည်။

သဇင်သည် မိမိ၏ နည်းဗျူဟာကို ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ၁။ တောင်းပန်စကား လုံးဝ မပြောရန်။ ၂။ မာနပြပြီး စိမ်းကားသည့် ရန်သူလို မမူဘဲ၊ တည်ငြိမ်ပြီး စေတနာပါသော ဇနီးတစ်ယောက်၏ ဝတ္တရားကို မယှက်မနွဲ့ ဆောင်ရွက်ရန်။ ၃။ အမျိုးသားဘက်မှ စတင်၍ စကားပြောလာအောင် သဘာဝကျသော အခြေအနေများ ဖန်တီးရန်။

ညနေ ၅ နာရီခန့်တွင် အောင်ကို ရုံးမှ ပြန်ရောက်လာသည်။ အိမ်တံခါးပိတ်သံ ကြားသည်နှင့် သဇင်သည် အရင်နေ့များလို အိမ်ရှေ့သို့ ဝါးတားတား ပြေးမသွားဘဲ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ညစာအတွက် ပြင်ဆင်စရာရှိသည်များကို ပုံမှန်အတိုင်း ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။

အောင်ကိုသည် အိမ်ရှေ့တွင် ဖိနပ်ချွတ်ရင်း မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်သည်။ အမြဲတမ်းဆိုလျှင် သဇင်သည် မျက်နှာငယ်လေးနှင့် လာရောက် ဆီးကြိုကာ အဝတ်အစားများ ကူလဲပေးခြင်း၊ "မမ မှားပါတယ်" ဟု ဆိုကာ တောင်းပန်စကား စတင်ပြောခြင်းများကို ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သဇင်သည် ငြိမ်သက်စွာဖြင့် ဟင်းချက်နေ၏။

အောင်ကို၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဇာတ်ရှိန်တက်နေသည့် တင်းမာမှုနှင့်အတူ ထူးဆန်းသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ သူ အခန်းထဲသို့ ဝင်သွား၏။

ခဏအကြာတွင် သဇင်သည် ရေအေးတစ်ခွက်ကို ခေါင်းလောင်းထိုးသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးစွာ ကိုင်ဆောင်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သဇင်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်အချို့ ရှိနေသေးသော်လည်း မျက်နှာကိုမူ ငြိမ်သက်စွာ ထိန်းထားသည်။

"အေးအေးဆေးဆေး ရေချိုးလိုက်ပါအုန်း... ညစာ ပြင်ထားတယ်"

သဇင်သည် ရေဖန်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် အသံမထွက်စေဘဲ ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အောင်ကို၏ မျက်နှာကို စိမ်းစိမ်းကြည့်ခြင်းလည်း မပြု၊ ဝမ်းနည်းသည့် မျက်နှာပေးလည်း မလုပ်ဘဲ သာမန်အတိုင်းပင် လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။

အောင်ကိုသည် တံခါးဝသို့ လှောက်ထွက်သွားသော သဇင်၏ ကျောပြင်ကို မှင်တက်စွာ ကြည့်ကျန်ခဲ့သည်။ သဇင်၏ နှုတ်မှ တောင်းပန်စကား မပါလာပါ။ သို့သော် ငြင်းခုံလိုသည့် ဒေါသလည်း မပါလာပါ။ ဒီလို တည်ငြိမ်စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော တုံ့ပြန်မှုမျိုးကို အောင်ကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ပါ။

အောင်ကို၏ ရင်ထဲတွင် မာနနှင့် ဇဝေဇဝါ စိတ်တို့ အပြိုင်လုကာ စတင် လှုပ်ခတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၃) 

ညစာစားပွဲသည် အရင်နေ့များထက် ပို၍ ငြိမ်သက်နေသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် အောင်ကို ကြိုက်တတ်သည့် ဝက်သားနူးနှပ်ဟင်းနှင့် ချဉ်ပေါင်ဟင်းချိုတို့ ပူပူနွေးနွေး ရှိနေသည်။ သဇင်သည် ထမင်းပွဲကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ပြင်ဆင်ပေးထားပြီးမှ အေးဆေးစွာ ထိုင်ကာ စားသောက်နေခဲ့သည်။

အောင်ကိုသည် ထမင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ စားနေသော်လည်း သူ၏ စိတ်ဆိုးနေသည့် အရိပ်အယောင်များမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပါ။ ဇွန်းနှင့် ပန်းကန် ထိသံ တချက်တချက်မှလွဲ၍ ဘာအသံမျှ မရှိပေ။

"အိမ်စရိတ် စာရင်းကို စားပွဲပေါ်မှာ တင်ထားတယ်... လိုအပ်တာရှိရင် ပြန်ကြည့်လို့ရပါတယ်"

သဇင်သည် ထမင်းစားနေရင်းမှ ခပ်တိုးတိုး အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ စာရင်းကို အကြောင်းပြကာ စကားစလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း အမိန့်ပေးသည့် သံစဉ် မပါသလို၊ တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် သံစဉ်လည်း မပါပေ။ တာဝန်သိသော ဇနီးတစ်ယောက်၏ တည်ငြိမ်သော အသံသာ ဖြစ်သည်။

အောင်ကိုသည် သဇင်ကို မော့ကြည့်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မေးခွန်းများစွာ ထင်ဟပ်နေ၏။ မနေ့ညက "မမက အမြဲ အနိုင်လိုချင်တာ" ဟု ပြောခဲ့သည့် မိန်းမသည် ယခုအခါတွင်မူ အလွန်ပင် တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။

"မမ... မနေ့ညက ကိစ္စကို..."

အောင်ကိုသည် စကားကို မဝံ့မရဲ စတင်လိုက်သည်။

သဇင်သည် အောင်ကို၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသော်လည်း လက်ထဲမှ ဇွန်းကို ငြိမ်သာစွာ ချလိုက်ကာ အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ မျက်လုံးများကို အေးဆေးစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"မနေ့ညက စကားများတာ နှစ်ယောက်လုံး ဘက်က စိတ်လိုက်မာန်ပါ ပြောလိုက်မိကြတာပါ။ မမ ဘက်ကလည်း အိမ်ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် စိစစ်တာဖြစ်သလို၊ မောင် လည်း အိမ်ထောင်ဦးစီးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သဘောမတူတာကို လက်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... စကားများတိုင်း မမ က ပိုကြီးလို့ အမြဲတောင်းပန်ရမယ် ဆိုရင်တော့ မမ ရင်ထဲမှာ အရမ်း နာရတယ် မောင်..."

သဇင်၏ အသံသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ ခိုင်မာလွန်းနေသည်။ "မောင်" ဆိုသည့် အသုံးအနှုန်းကို ပျော့ပျောင်းစွာ သုံးနှုန်းလိုက်သော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲမှ အမှန်တရားကိုမူ ပြတ်ပြတ်သားသား ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ သဇင်သည် မည်သည့်အခါမှ အောင်ကို့ကို ဒီလို ပြတ်သားစွာ စကားမပြောခဲ့ဖူးပါ။

အောင်ကိုသည် သဇင်၏ စကားကြောင့် ဇွန်းကို တိခနဲ ရပ်လိုက်သည်။ သူသည် အမြဲတမ်း သဇင်၏ အလျော့ပေးမှုကို သာမန်ဟု သဘောထားခဲ့မိသည်ကို ထိုခဏ၌ သတိထားမိသွား၏။ သဇင်သည် အသက်ပိုကြီး၍ ဖြစ်စေ၊ မေတ္တာကြောင့်ဖြစ်စေ အမြဲတမ်း အလျော့ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအရာသည် သဇင်၏ ပျော့ကွက် မဟုတ်ခဲ့ကြောင်း အောင်ကို သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။

"မောင်လည်း... ဒေါသထွက်ပြီး လွန်လွန်ကဲကဲ ပြောလိုက်မိတာပါ"

အောင်ကို၏ နှုတ်မှ မထင်မှတ်ဘဲ ထိုစကားတစ်ခွန်း ထွက်ကျလာသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ရင်း ဟင်းကို ဆက်စားနေသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာပေါ်မှ တင်းမာမှုများသည် အစွမ်းကုန် လျှောကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

သဇင်သည် ရင်ထဲတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ သူ တောင်းပန်စကား မဆိုခဲ့ပါ။ အလျော့ပေးကာ ဒူးမထောက်ခဲ့ပါ။ သို့သော် မိမိ၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်၊ တည်ငြိမ်သော ပြုမူပုံနှင့် အမှန်တရားကို လေးစားစွာ တင်ပြမှုတို့ကြောင့် အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ မာနကို ပြိုလဲစေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ညစာစားပြီးနောက် အောင်ကိုသည် ပန်းကန်များကို မီးဖိုချောင်သို့ မကာ ကူညီသိမ်းဆည်းပေးခဲ့သည်။ နှစ်ယောက်စလုံး ဘာစကားမျှ ထပ်မပြောကြတော့သော်လည်း သူတို့အကြားရှိ အေးစက်နေသော လေထုသည် နွေးထွေးသော အငွေ့အသက်များဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အခန်း (၄) 

ည ၉ နာရီခန့်တွင် ကလေးများကို အဘွားဖြစ်သူအိမ်မှ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ အိမ်အတွင်း၌ ကလေးသုံးယောက်၏ ရယ်မောသံများနှင့် ကစားသံများ ပြန်လည် စည်ကားလာခဲ့၏။ အိမ်ကြီးသည် ယခင်ကဲ့သို့ ခြောက်ကပ်မနေတော့ဘဲ နွေးထွေးမှုများနှင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ကလေးများကို အိပ်ရာဝင်ခိုင်းပြီးနောက် အိပ်ခန်းအတွင်းသို့ သဇင် ဝင်လာခဲ့သည်။ အောင်ကိုသည် ကုတင်ပေါ်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ဖတ်ရင်း ထိုင်နေ၏။ သဇင်သည် မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ထိုင်ကာ ဓာတ်ဆီလိမ်းရင်း မိမိ၏ ပုံရိပ်ကို မှန်ထဲတွင် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ဒီနေ့တစ်နေ့လုံး ခံစားခဲ့ရသော စိတ်ဖိစီးမှုများ၊ မာနအပြိုင်တိုက်ပွဲများနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ရရှိခဲ့သော ငြိမ်းချမ်းမှုတို့သည် သဇင်အတွက် ကြီးမားသော အိမ်ထောင်ရေး သင်ခန်းစာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

အောင်ကိုသည် စာအုပ်ကို ဘေးသို့ ချလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းကာ သဇင်၏ နောက်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လာခဲ့သည်။ မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် သဇင်၏ ပခုံးကို အောင်ကို၏ လက်နှစ်ဖက်က အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်ကို မြင်ရသည်။

"မမ..."

အောင်ကို၏ အသံသည် တိုးညှင်းပြီး နွေးထွေးလှသည်။

"မောင် မနေ့ညက မမကို လူကြီးလုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်မိတာ တောင်းပန်ပါတယ်။ မမက အမြဲတမ်း အလျော့ပေးခဲ့လို့ မောင်က သာမန်လို့ ထင်နေခဲ့တာ။ မမ ရင်ထဲမှာ ဒီလောက် ထိခိုက်နေလိမ့်မယ်လို့ မောင် မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး..."

သဇင်သည် မှန်ထဲမှတစ်ဆင့် အောင်ကို၏ မျက်လုံးများကို ကြည့်လိုက်သည်။ အောင်ကို၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စစ်မှန်သော နောင်တနှင့် မေတ္တာတို့ ထင်ဟပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သဇင်သည် လှည့်လိုက်ပြီး အမျိုးသားဖြစ်သူ၏ လက်ကို အသာအယာ ပြန်လည် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"မမ ကလည်း အမြဲတမ်း အလျော့ပေးတာတစ်ခုတည်းနဲ့ ပြဿနာကို ရှင်းလို့ရတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မောင်နဲ့ မမ ကြားမှာ နားလည်မှုအမှန်ကို မပေးနိုင်ဘူးဆိုတာ ခုမှ သဘောပေါက်တော့တယ်။ မမတို့ ရှေ့ဆက်ပြီး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းနဲ့ လေးလေးစားစား ပြောဆိုကြရအောင်နော်..."

အောင်ကိုသည် ခေါင်းကို ငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး သဇင်ကို ရင်ခွင်ထဲသို့ အသာအယာ ဆွဲဖက်လိုက်သည်။

အိမ်ထောင်သက် (၈) နှစ်တာအတွင်း သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သက်ပြင်းပေါင်းများစွာ၊ ဝမ်းနည်းမှုပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ယနေ့မနက်က ဖြစ်ခဲ့သည့် တင်းမာမှုမှတစ်ဆင့် သူတို့သည် အိမ်ထောင်ရေး၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နားလည်မှုအသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြပြီဖြစ်သည်။

အလျော့ပေးခြင်းသည် မေတ္တာ၏ ပြသခင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ တတ်ညီလက်ညီ လေးစားမှုမပါလျှင် ထိုအလျော့ပေးခြင်းသည် တစ်ဖက်လူအတွက် အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်သည်။ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ သိက္ခာကို မထိခိုက်စေဘဲ၊ အမိန်ခံ တောင်းပန်ခြင်း မပြုဘဲ စည်းနှင့် စနစ်ဖြင့် တည်ငြိမ်စွာ တုံ့ပြန်ခြင်းသည်သာလျှင် အိမ်ထောင်ရေးတွင် မှန်ကန်သော မျှခြေကို ပြန်လည်ရရှိစေကြောင်း သဇင် ကောင်းစွာ နားလည်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် လေပြေအေးလေးတစ်ချက် တိုက်ခတ်သွားပြီး သဇင်၏ အိမ်လေးသည် နွေးထွေးသော မေတ္တာရောင်စဉ်များဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ မီးလင်းနေခဲ့တော့သတည်း။