အခန်း (၁)
ထိုင်း-မြန်မာ နယ်စပ်မြို့လေးမှာ မိုးက သုံးရက်ဆက်တိုက် ရွာနေတာကြောင့် လမ်းတွေက အမြဲ စိုထိုင်းနေတယ်။ အသက် ၂၃ နှစ်အရွယ် မေသူဟာ စက်ရုံက ထွက်လာတဲ့ ပူနွေးနွေး ပလတ်စတစ်အိတ်တွေကို သိမ်းရင်း ပင်ပန်းစွာ အသက်ရှူလိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းလေးတွေဟာ အပူလောင်တာနဲ့ စက်ရုံသုံး ဓာတုဆေးနံ့တွေကြောင့် နီရဲပြီး ထုံနေပြီ။ ရင်ဘတ်ထဲမှာတော့ အေးစက်လှတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတစ်ခုက စီးဝင်နေတယ်။
သူ့ရဲ့ ငယ်ဘဝဟာ သူငယ်တန်း စာအုပ်ရဲ့ ပထမဆုံး စာမျက်နှာမှာတင် ပြီးဆုံးခဲ့ရတယ်။ အသက်နှစ်နှစ် အရွယ်ကတည်းက စတင်ခဲ့တဲ့ အဖေ့ရဲ့ ချဲဂဏန်းတွေနောက်မှာ မိသားစုရဲ့ အိမ်၊ ခြံ၊ မြေ၊ လယ်နဲ့ နွားတွေ အကုန်လုံး ပါသွားခဲ့တယ်။ အသက် ၁၄ နှစ်ဆိုတာ အခြားကလေးတွေ ကျောင်းတက်နေရမယ့် အရွယ် ဖြစ်ပေမဲ့ မေသူ့အတွက်တော့ ထိုင်းနိုင်ငံရဲ့ ပုဇွန်အခွံနွှာ စက်ရုံထဲမှာ စတင်ခဲ့ရတဲ့ အလုပ်ကြမ်းသမား ဘဝပဲ ဖြစ်ပါတယ်။
"မေသူ... နင့်အဖေ ပြဿနာရှာနေပြန်ပြီ။ မဟာချိုင်လမ်းထောင့်က အရက်ဆိုင်မှာ အကြွေးမဆပ်လို့ ဆိုင်ရှင်က ပုလင်းနဲ့ ရိုက်မလို့ လုပ်နေတယ်"
အလုပ်ရုံတံခါးဝမှ ရွာတူ အလုပ်သမား ကိုထွန်း လာပြောတဲ့ အသံကြောင့် မေသူရဲ့ လက်ထဲက ပလတ်စတစ်အိတ်တွေ ကြမ်းပြင်ပေါ် လျှောကျသွားတယ်။ ရင်ထဲက ဒေါသက မီးလို ပူလောင်သွားတယ်။
"အရင်က အကြွေးတောင် မဆပ်ရသေးဘူး... အဖေရယ်..."
မေသူ အလုပ်ရုံ အဝတ်အစားတောင် မလဲနိုင်ဘဲ မိုးရေထဲ ပြေးထွက်ခဲ့တယ်။ အရက်ဆိုင် ရှေ့ ရောက်တော့ အသက် ၅၀ ကျော်ပြီဖြစ်တဲ့ အဖေ ဦးလှသန်းဟာ ဒယိုင်ဒယိုင်နဲ့ လဲကျမတတ် ဖြစ်နေပြီး ဆိုင်ရှင် ထိုင်းအမျိုးသားရဲ့ ဆဲဆိုတာကို ငြိမ်ခံနေရတယ်။
"ဒီမှာ... မင်းအဖေ သောက်ထားတဲ့ အရက်ဖိုးနဲ့ ဂိမ်းထဲမှာ ရှုံးလာတဲ့ အကြွေး ဘတ်သုံးထောင် အခုပေး၊ မပေးရင် ရဲတိုင်မယ်!"
ဆိုင်ရှင်က အော်ဟစ်လိုက်တော့ မေသူဟာ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်တယ်။
"တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ဆပ်ပါ့မယ်... အခု ဘတ်တစ်ထောင်ပဲ ပါလို့ပါ။ ကျန်တာကို မနက်ဖြန် အလုပ်ဆင်းရင် ပေးပါ့မယ်နော်"
မေသူ တောင်းပန်လိုက်တာကြောင့် ဆိုင်ရှင်က ပိုက်ဆံယူပြီး အဖေ့ကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ဦးလှသန်းဟာ မိုးရေထဲ ဖင်ထိုင်ရက် လဲကျသွားပေမဲ့ သူ့မျက်နှာမှာ နောင်တ အရိပ်အယောင် စုစုမျှ မရှိဘဲ ကလိမ်ကကျစ် အပြုံးပဲ ရှိနေတယ်။
"မေသူ... ညည်းမှာ ပိုက်ဆံ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ ငါ့ကို သုံးရာလောက် ပေးစမ်းပါ။ ဟိုဘက်ဝိုင်းမှာ ဂိမ်းထပ်လှည့်ရင် အရင်ရှုံးတာတွေ အကုန်ပြန်ရမှာ..."
မေသူ့ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခုလို ပေါက်ကွဲသွားခဲ့တယ်။
"တော်လိုက်ပါတော့ အဖေရာ! တော်ပါတော့လို့!"
မေသူ မိုးရေထဲမှာ အော်ဟစ်လိုက်တယ်။ ဒုက္ခပေါင်းစုံခံပြီး ထိုင်းမှာ မိသားစုလိုက် လာအလုပ်လုပ်တာတောင် အဖေ့ရဲ့ ချဲ၊ အရက်၊ ဂိမ်း ရောဂါက မပျောက်ခဲ့ဘူး။ အခုမှ နည်းနည်း ပြန်ထူထူထောင်ထောင် ရှိလာချိန်မှာ အဖေက အကြွေးတွေ ထပ်ဖန်တီးနေပြန်ပြီ။
"ဘာလဲ... မင်းက ငါ့ကို မွေးထားတဲ့ အဖေမှန်း မသိဘဲ ရိုင်းလှချည်လား!" ဦးလှသန်းက ဒေါသတကြီး ပြန်အော်တယ်။
"မွေးထားရင် တာဝန်ယူရတယ် အဖေ! အဖေ့ကြောင့် သမီးတို့ ဘဝတွေ ဘာကျန်ခဲ့သလဲ။ သူငယ်တန်းပဲ နေခဲ့ရတယ်၊ ၁၄ နှစ်နဲ့ အလုပ်ဆင်းခဲ့ရတယ်! အခုအထိ အဖေ မဝသေးဘူးလား!"
မေသူ့ အသံမှာ နာကြည်းမှုတွေ ပြည့်နေတယ်။ သို့သော် ရင်ထဲမှာတော့ 'ငါ မိဘကို ပြန်ပြောမိပြီ... ငါ ငရဲကြီးတော့မယ်' ဆိုတဲ့ အသိက လည်ပင်းညှစ်ထားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
အခန်း (၂)
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ည ၁၁ နာရီ ထိုးနေပြီ။ သွပ်မိုး၊ ပလတ်စတစ် ကာထားတဲ့ အလုပ်သမား တန်းလျားအခန်းလေးထဲမှာ မေသူ့ မေမေဟာ ခါးနာရောဂါကြောင့် ထောင့်တစ်နေရာမှာ ကွေးကွေးလေး အိပ်နေတယ်။
ဦးလှသန်းက အခန်းထဲရောက်တာနဲ့ တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်ပြီး ဆေးလိပ် သောက်နေတယ်။
"မိသူ... မင်း စောစောက လူတွေရှေ့မှာ ငါ့ကို စော်ကားတာ နည်းတာမဟုတ်ဘူး။ ငါက အဖေပါဆိုမှ... ငါ့မှာလည်း ပင်ပန်းလို့ အပန်းဖြေတာပေါ့"
မေသူ အဖေ့ကို ကျောပေးထားလိုက်တယ်။
"အပန်းဖြေတာ? အဖေ့ရဲ့ အပန်းဖြေမှုက သမီးတို့ မိသားစုရဲ့ သွေးနဲ့ ချွေးတွေကို သောက်သုံးနေတာလေ။ မြန်မာပြည်မှာ တုန်းက အိမ်၊ ခြံ၊ လယ်၊ နွား အကုန်ပြောင်ခဲ့တာ ဘာကြောင့်လဲ။ အဖေ့ရဲ့ ချဲဂဏန်းတွေကြောင့် မဟုတ်ဘူးလား"
မေသူ့ ခေါင်းထဲမှာ ငယ်စဉ်က ပုံရိပ်တွေ ပြန်ပေါ်လာတယ်။ ရွာက အိမ်ကြီးကို ရောင်းလိုက်ရတဲ့နေ့၊ နွားမကြီးကို အကြွေးရှင် ဆွဲထုတ်သွားတဲ့နေ့နဲ့ သူငယ်တန်း ကလေးမလေး မေသူ ကျောင်းထွက်လိုက်ရတဲ့နေ့...။
"မင်းတို့ ခေါင်းထဲမှာ ငါ့ကိုပဲ အပြစ်တင်ဖို့ မရှိကြဘူး။ ငါလည်း စီးပွားရေး ပြန်ထူထောင်ချင်လို့ ထိုးတာပေါ့!"
ဦးလှသန်း အော်လိုက်တော့ မေမေ လန့်နိုးလာပြီး "တော်ကြပါတော့ ရွှေမနက်ကြီး... ဘေးက လူတွေ အားနာစရာ" လို့ ဝင်တားရှာတယ်။
"မေမေ မတားနဲ့! မေမေ သူ့ကို အလိုလိုက်ခဲ့လို့ ဒီနေ့ ဒီလိုဖြစ်တာ။ သမီး အသက် ၁၄ နှစ်ကတည်းက ပုဇွန်အခွံနွှာပြီး အကြွေးဆပ်ခဲ့ရတာ အဖေ့ကြောင့်လေ!"
"နင် ငါ့ကို အဲဒီလောက် ထိတောင် မုန်းနေတာလား မိသူ!"
"ဟုတ်တယ်! သမီး မုန်းတယ်! အဖေ့ကို သမီး အမုန်းဆုံးပဲ! အဖေသာ မရှိရင် သမီးတို့ ဘဝဟာ ဒီထက် အဆပေါင်းများစွာ သာယာမှာ!"
ထိုစကား ပွင့်ထွက်သွားတော့ အခန်းလေးထဲ တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
မေသူ ပါးစပ်ကို ပြန်ပိတ်လိုက်မိတယ်။ 'ငါ ဘာစကားတွေ ပြောလိုက်တာလဲ... ငါ့ပါးစပ်က ငရဲပန်းတွေ ပွင့်ကုန်ပြီလား'
မိဘကို ရိုသေရမယ်၊ ငရဲကြီးမယ်ဆိုတဲ့ အသိတွေက မေသူ့ကို နှိပ်စက်နေပေမဲ့၊ နာကြည်းမှုက ပိုမို ကြီးမားနေခဲ့တယ်။ ဦးလှသန်းက မေသူ့ကို စိန်းစိန်းစိုက်ကြည့်ပြီး အခန်းပြင် ပြန်ထွက်သွားတော့တယ်။
အခန်း (၃) - အစိမ်းရောင် ဖဲဝိုင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်အတု
နောက်တစ်နေ့မှာ မေသူ အလုပ်ရုံ ရောက်ပေမဲ့ စိတ်က ပါမလာခဲ့ဘူး။
"မေသူ... မင်းအဖေ ပြဿနာ လုပ်ပြန်ပြီလား" လို့ ဘေးက မမနွယ်က မေးတော့ မေသူ မျက်ရည်ဝဲရင်း ပြန်ပြောပြမိတယ်။
မမနွယ်က သက်ပြင်းချရင်း "ငရဲဆိုတာ သာမန် စေတနာ မရှိဘဲ ထွက်သွားတဲ့ စကားပေါ်မှာ မတည်ပါဘူး မေသူရယ်။ နင်က အနှစ် ၂၀ လုံးလုံး မိဘကို လုပ်ကျွေးလာတာလေ။ နင် ဒေါသထွက်တာ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်အဖေကတော့ ပြင်မှာမဟုတ်ဘူး" လို့ နှစ်သိမ့်ပေးရှာတယ်။
ညနေ အလုပ်ဆင်းတော့ မေသူ အိမ်မပြန်သေးဘဲ အဖေ သွားတတ်တဲ့ လောင်းကစားဒိုင်ဘက်ကို လိုက်ကြည့်ခဲ့တယ်။
တဲစုတ်လေး အပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်တော့ အဖေဟာ ဖုန်းကို ကြည့်ရင်း "ဒီတစ်ခါ ပေါက်ရင် ငါ့အကြွေးတွေ အကုန်ကျေပြီ" လို့ မူးရူးစွာ ကြွယ်ဝါးနေတာ တွေ့ရတယ်။
ခဏအကြာမှာတော့ "ဟာ... သွားပြီ! 39 ပေါက်တယ်! မင်းထိုးတာ 38! အကုန်ပြောင်ပြီ!" ဆိုတဲ့ အသံနဲ့အတူ အဖေ့လက်ထဲက ဖုန်း လဲကျသွားတယ်။
ဒိုင်က "လှသန်း... မင်း ဒီနေ့ ရှုံးတာ ဘတ်ငါးထောင် ရှိပြီ။ မနက်ဖြန် မဆပ်ရင် မင်းသမီးဆီ သွားတောင်းမှာနော်" လို့ ခြိမ်းခြောက်လိုက်တယ်။
ဘတ်ငါးထောင်ဆိုတာ တစ်လစာ နီးပါးပဲ...။ မေသူ ခြေဖျားလက်ဖျားတွေ အေးစက်သွားပြီး ရင်ထဲမှာ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ခိုင်မာသွားခဲ့တယ်။
'ငါ့ဘဝကို ဒီလူရဲ့ လောင်းကစားနွံထဲမှာပဲ သောင်တင်ခံထားတော့မှာလား...'
အခန်း (၄) - စိမ်းကားသော ရင်ဘတ်နှင့် နာကြည်းမှု လှိုင်း
ည ၁၀ နာရီမှာ အဖေ အိမ်ပြန်ရောက်လာတယ်။
"အဖေ ဒီနေ့ ဘတ်ငါးထောင် ရှုံးခဲ့တယ် မဟုတ်လား" လို့ မေသူ တိုတိုတောင်းတောင်းပဲ မေးလိုက်တယ်။
ဦးလှသန်းက ငြင်းဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ မေသူက "ကျွန်မ အဖေ့နောက် လိုက်ကြည့်ခဲ့တာ။ ဒိုင်က မနက်ဖြန် ကျွန်မဆီ လာတောင်းမယ်တဲ့!" လို့ အော်လိုက်တယ်။
ဦးလှသန်း ဒေါသထွက်ပြီး "အေး... ရှုံးတယ်! ငါက မင်းတို့ ထမင်းကျွေးဖို့ လုပ်တာလေ။ မင်းက အဖေကို စာရင်းလာတွက်နေတာလား!" ဆိုပြီး ရေခွက်ကို ရိုက်ခွဲလိုက်တယ်။
"ငါက မင်းအဖေနော်! မိဘကို စော်ကားတဲ့ ကလေးဟာ ငရဲကြီးမယ်!"
'ငရဲကြီးမယ်' ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် မေသူ မျက်ရည်ကျရင်း ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
"အဖေ ပြောတဲ့ ငရဲဆိုတာ အနာဂတ်မှာ ခံရမယ့် ငရဲမလား။ သမီးအတွက်တော့... အဖေနဲ့ ရှိနေရတဲ့ ဒီဘဝကြီးကကို ငရဲပဲ! ၁၄ နှစ်ကတည်းက ကျရောက်နေခဲ့တဲ့ ငရဲပဲ!"
အမေက တားပေမဲ့ မေသူက "မေမေ... သမီး စိတ်ဆိုးတာ ငရဲပို့မယ်ဆိုရင်လည်း ပို့ပါစေတော့! သမီး ခံလိုက်မယ်!" လို့ သွေးအေးစွာ ပြန်ပြောလိုက်တော့တယ်။
အခန်း (၅) - ငရဲထက် နက်သော လွတ်မြောက်ခြင်း
နံနက် ၅ နာရီ။ မေသူ အဝတ်အစား အထုပ်ကို မလိုက်တယ်။
ကြမ်းပြင်မှာ အဖေက အိပ်ပျော်နေပြီး မေမေက နိုးလာတယ်။ မေသူ မေမေ့လက်ထဲ ပိုက်ဆံအိတ် ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
"မေမေ... သမီး ဘန်ကောက်က စက်ရုံမှာ အလုပ်ရလို့ သွားတော့မယ်။ ဒီမှာ ဆက်နေရင် သမီး ရူးသွားလိမ့်မယ်။ မေမေပါ လိုက်ခဲ့ပါလား"
မေမေက ငိုရင်း ခေါင်းခါလိုက်တယ်။ "မေမေ လိုက်လို့ မရဘူး သမီးရယ်... နင့်အဖေကို ပစ်ထားရင် သေလိမ့်မယ်။ သမီးလေး ဘဝ သမီးလေး လွတ်မြောက်အောင် သွားပါ"
မေသူ မေမေ့ကို သုံးကြိမ် ဦးတိုက် ကန်တော့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အိပ်ပျော်နေတဲ့ အဖေ့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်ထဲက ရေရွတ်လိုက်တယ်။
'အဖေရယ်... သမီး အဖေ့ကို ပြန်ပြောခဲ့မိလို့ ငရဲကျမယ်ဆိုရင်လည်း ခံယူပါ့မယ်။ ဒီလို ပင်ပန်းတဲ့ ဘဝထက် ပိုဆိုးတဲ့ ငရဲဆိုတာ မရှိတော့ပါဘူး...'
မေသူ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ပြီး မနက်ခင်း လမ်းမပေါ် လှမ်းထွက်ခဲ့တယ်။ သူဟာ ဒုက္ခခံခဲ့ရတဲ့ ကလေးမလေး မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ကိုယ့်ဘဝကို ကိုယ်တိုင် ပုံဖော်တော့မယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အဖြစ် လွတ်မြောက်ခြင်း ဆီသို့ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့တော့တယ်။
