"အားကိုးရပါသော သစ္စာဖောက်"

 အခန်း (၁) 

ရန်ကုန်မြို့၏ မိုးနှောင်းညချမ်းသည် တိတ်ဆိတ်အေးစက်လွန်းလှသည်။ အခန်းငယ်၏ ပြတင်းပေါက်မှန်ပေါ်တွင် မိုးစက်တို့က သံစဉ်မဲ့ စီးကျနေသလို၊ ကုတင်ထက်တွင် မီးအိမ်ရောင်မှိန်မှိန်အောက်ထိုင်နေသည့် မေ ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း အတွေးမိုးတို့က သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေလေသည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသည့် အအေးခံထားသော ကော်ဖီခွက်လေးမှ အငွေ့တို့ပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ အသက် ၂၆ နှစ်ဆိုသည့် အရွယ်သည် လောက၏ လှပသော အရောင်အသွေးများကို စိန်ခေါ်ကာ အပြုံးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည့် အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း မေ့အတွက်မူ အရာရာသည် အရောင်မရှိသည့် အဖြူနှင့် အနက် ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားလိုပင်။

မေသည် လက်ထဲမှ ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ အသာအယာ တင်လိုက်ပြီး အခန်းထောင့်ရှိ မှန်တံခါးရှေ့သို့ လှမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။ မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော ရုပ်သွင်သည် ငယ်စဉ်က လန်းဆန်းတက်ကြွပြီး ရယ်မောတတ်သော မေ မဟုတ်တော့။ မျက်ဝန်းတို့က နက်ရှိုင်းလှပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ ငေးမောနေတတ်သည့် အလေ့အကျင့်က လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်ကတည်းက စွဲကျန်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်...။

ထိုစဉ်က မေ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့သည်။ ချစ်ရသော ခင်ပွန်းနှင့် ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူ သီတာ။ မေ၏ ဘဝတွင် ခင်ပွန်းဆိုသည်မှာ ပထမဆုံးနှင့် တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသားဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သီတာသည်လည်း ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက ဒုက္ခသုက္ခမှန်သမျှ ရင်ဖွင့်တိုင်ပင်ခဲ့ရသည့် တစ်ဦးတည်းသော သူငယ်ချင်းအရင်းကြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် လောက၏ ပြက်လုံးက ရှက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။ ကိုယ်အယုံကြည်ရဆုံး၊ အချစ်ရဆုံးဆိုသည့် လူနှစ်ဦးက မေ့ကို ကျောခိုင်းကာ သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြသည်။

ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဖောက်ပြန်ခဲ့စဉ်က ရင်ကွဲမတတ် ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ထိုဒဏ်ရာကို ကုစားဖို့ မေ လှမ်းသွားခဲ့သည်က သီတာ့ဆီသို့ ဖြစ်သည်။ သီတာ၏ ပုခုံးကို မှီပြီး ငိုကြွေးခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထို ပုခုံး၊ ထို ရင်ခွင်သည်ပင် မေ့၏ ခင်ပွန်းကို ခိုးယူသွားသော သစ္စာဖောက်၏ ရင်ခွင်ဖြစ်နေခဲ့သည်ဆိုသည့် အမှန်တရားကို သိလိုက်ရသည့်နေ့တွင် မေ့ကမ္ဘာကြီး တစ်စစီ ပြိုကွဲသွားခဲ့ရသည်။ ခင်ပွန်း၏ သစ္စာဖောက်မှုက စိမ်းကားသော ဓားတစ်ချောင်းဆိုလျှင်၊ ငယ်ပေါင်း၏ ဖောက်ပြန်မှုသည် မေ့ရင်ဘတ်ကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိုးဆုတ်လိုက်သည့် အဆိပ်လူးဓားမြှောင်ပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ ဘာတွေ မှားခဲ့လို့လဲ သီတာ..."

မေသည် မှန်ထဲမှ မိမိကိုယ်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထိုအချိန်က ခံစားခဲ့ရသည့် နာကျင်မှုတို့သည် အချိန်တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်၊ သုံးနှစ် ကုန်လွန်လာသည့်အခါ အနာဖုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မေသည် ငိုလည်း မငိုတော့ပါ။ ထိုအတိတ်ကို တွေးပြီး နာကျင်ရွှဲရွှဲ ခံစားနေရခြင်းလည်း မရှိတော့ပါ။ သို့သော်လည်း... မေ၏ ရင်ထဲတွင် သုညဖြစ်သွားသည့် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်မှုကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ နာကျင်မှု မရှိတော့သော်လည်း ပျော်ရွှင်မှုကိုပါ မခံစားရတော့သည့် အေးစက်စက် အခြေအနေ။ ဘဝကို မုန်းနေသည်လည်း မဟုတ်၊ ချစ်နေသည်လည်း မဟုတ်ဘဲ အသက်ရှူရုံမျှပင် သက်ရှိလူသားတစ်ယောက်အဖြစ် ယန္တရားဆန်ဆန် လှုပ်ရှားနေရခြင်းဖြစ်သည်။

ဖုန်းတုန်ခါသံ သဲ့သဲ့က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်သည်။ မေ စားပွဲပေါ်မှ ဖုန်းကို စိမ်းကားစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ စခရင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသည့် အမည်က "ထက်မြက်"။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကျော်ကတည်းက မေ့ဘဝထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာခဲ့သည့် အမျိုးသားတစ်ဦး။ မေ၏ ဒဏ်ရာများကို သိရှိထားပြီး မေ့ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် ချစ်ခင်မြတ်နိုးပေးခဲ့သူ။ မေက "ကျမ တစ်ယောက်ထဲပဲ နေချင်သေးတယ်၊ စဉ်းစားပါရစေဦး" ဟု အကြောင်းပြချက် ပေးခဲ့သော်လည်း ထက်မြက်က လက်မလျှော့ခဲ့ပေ။ သူသည် မေ၏ ငြင်းဆန်မှုများကို ကြုံးဝါးသံမပါဘဲ ငြိမ်သက်စွာ လက်ခံရင်း၊ အဝေးမှနေ၍ ကြင်နာစွာ စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သည်။

မေ ဖုန်းကို ကိုင်လိုက်သည်။

"မေ... အလုပ်တွေ ပြီးပြီလား။ မိုးရွာနေတယ်နော်၊ အပြင်မှာ အေးနေရင် အနွေးထည် ဝတ်ထားပါ"

ဖုန်းထဲမှ ထက်မြက်၏ အသံသည် နွေးထွေးလှသည်။ ဂရုစိုက်မှုတို့ လှိုင်လှိုင်ပါဝင်နေသည်။ မေ၏ ရင်ထဲတွင် အားနာစိတ်နှင့်အတူ လေးလံမှုကြီးတစ်ခု ရောထွေးသွားသည်။

"အင်း... ပြီးပါပြီ ထက်မြက်။ မေ အိမ်မှာပါပဲ"

"မနက်ဖြန် စနေနေ့လေ... မေ အဆင်ပြေရင် ကော်ဖီလေး ဘာလေး သောက်ရအောင်လေ။ မေ့ကို တွေ့ချင်လို့ပါ"

ထက်မြက်၏ စကားသံအဆုံးတွင် မေ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ ထက်မြက်သည် အနစ်နာခံလွန်းသူဖြစ်၏။ မေ့ကို မည်သည့်အခါမျှ အတင်းအကြပ် မတောင်းဆို၊ ဘာကိုမျှ ဖိအားမပေးခဲ့။ သို့သော် ထိုသို့ အနစ်နာခံလွန်းခြင်းကပင် မေ့အတွက် ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မေ တွဲချင်သည်။ ထက်မြက်ကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော အမျိုးသားတစ်ယောက်နှင့် ဘဝကို အသစ်ပြန်စချင်သည်။ သို့သော် တကယ်တမ်းကျတော့ မေ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ပြန်။ ရင်ခုန်သံတို့ သေဆုံးနေခဲ့ပြီ။ စိမ်းကားသော ယောက်ျားတစ်ယောက်ကိုမျှ မပတ်သက်ဖူးခဲ့ဘဲ၊ အိမ်ထောင်တစ်ခုနှင့် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ကိုသာ အနက်ရှိုင်းဆုံး ယုံကြည်ခဲ့ဖူးသည့် မေသည် အခြားသူတစ်ယောက်ကို ရင်ခွင်ဖွင့်ပေးဖို့ မဆိုထားနှင့်၊ မေ့ကိုယ်မေ့ပင် ပြန်လည်ယုံကြည်ဖို့ ရောက်မလာနိုင်တော့ပေ။

"ထက်မြက်... မေ..."

စကားမဆုံးမီ မေ သက်ပြင်းတစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။

"မေ စဉ်းစားနေတုန်းပဲလား... ရပါတယ်၊ ငါ စောင့်နိုင်ပါတယ်။ မေ့ဆီက အဖြေတစ်ခု ရဖို့ထက် မေ ပျော်နေဖို့က ငါ့အတွက် ပိုအရေးကြီးပါတယ်"

ထက်မြက်၏ အသံတွင် မျှော်လင့်ချက်နှင့် အားနာမှုတို့ စီးဝင်နေသည်။ မေ မှန်တံခါးကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ကိုင်လိုက်မိသည်။ မှန်က အေးစက်နေသည်။ မေ့ရင်ထဲကအတိုင်းပင်။

"ထက်မြက်... မေ ပျော်မနေဘူး။ ဒါပေမယ့် ဝမ်းနည်းမနေတာလည်း အမှန်ပဲ။ မေ ဘာဖြစ်နေမှန်း မေ့ကိုယ်မေ့တောင် မသိတော့ဘူး..."

မေ့စကားကြောင့် ဖုန်းလိုင်း၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့သည်။ မိုးသံတို့ကသာ ပိုမိုကျယ်လောင်လာခဲ့၏။ အတိတ်၏ ပိတ်မိနေမှုထဲမှ ရုန်းထွက်ချင်သော်လည်း လမ်းပျောက်နေသည့် အသက် ၂၆ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ တိတ်ဆိတ်သော အော်ဟစ်သံကို မည်သူကြားနိုင်မည်နည်း။

အခန်း (၂) 

စနေနေ့ မွန်းလွဲပိုင်းတွင် မိုးက ပါးပါးလေး ကျနေဆဲဖြစ်သည်။ မြို့ထဲရှိ တိတ်ဆိတ်သော ကော်ဖီဆိုင်လေး၏ ထောင့်စွန်း ဝါးစားပွဲဝိုင်းတွင် မေနှင့် ထက်မြက်တို့ ထိုင်နေကြသည်။ ဆိုင်အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဘလူးစ်ဂီတ သဲ့သဲ့သည် လေထု၏ လေးလံမှုကို ပိုမိုသိသာစေသည်။

ထက်မြက်သည် မေ့ရှေ့ရှိ ပူပူနွေးနွေး ကက်ပူချီနိုခွက်ကို မေ့ဘက်သို့ အသာတွန်းပေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် ဂရုဏာတို့ ရောထွေးနေသည်။

"မေ... အရင်ကထက် စက်ရုပ်ဆန်လာသလိုပဲနော်။ အစားလည်း နည်းတယ်၊ စကားလည်း မပြောဘူး။ နားလည်ပါတယ်... အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေက မေ့အတွက် သိပ်ကြီးမားခဲ့တာ"

မေ ကော်ဖီခွက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ နွေးထွေးမှုက လက်ချောင်းများထံ စီးဝင်သွားသော်လည်း ရင်ထဲအထိ ရောက်မသွားပေ။

"ဒဏ်ရာတွေက မရှိတော့ပါဘူး ထက်မြက်။ မေ အဲဒီတုန်းကလို မငိုတော့ဘူးလေ။ သူတို့နှစ်ယောက်အကြောင်း ကြားရင်လည်း ရင်မခုန်တော့ဘူး၊ စိတ်လည်း မတိုတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့်... မေ လန်းဆန်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ပြန်မနေတတ်တော့တာ။ အရင်က မေဆိုတာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ဆို စနောက်နေတတ်တယ်၊ ယောက်ျားကိုလည်း သစ္စာရှိရှိ ချစ်ခဲ့တယ်။ ခုတော့... ဘယ်သူ့ကိုမှလည်း မယုံချင်တော့သလို၊ ဘာကိုမှလည်း အရသာ မရှိတော့ဘူး"

ထက်မြက်က သက်ပြင်းကို အသာချရင်း မေ့လက်ချောင်းများကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ပြုလိုက်သော်လည်း မေက ခပ်သာသာလေး လက်ကို နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ ထိုအမူအရာကြောင့် ထက်မြက်၏ မျက်နှာတွင် ညှိုးငယ်မှုအရိပ်အယောင် ခဏမျှ ဖြတ်ပြေးသွား၏။

"မေ... ငါ မေ့ကို ချစ်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ့ကို မေ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးမယ့် ဆေးတစ်ခွက်အဖြစ် မသုံးချင်ရင်တောင်မှ၊ အဖော်တစ်ယောက်အဖြစ်တော့ လက်ခံပေးလို့ မရဘူးလား။ ငါ မေ့ဆီက ဘာမှ အတင်းမတောင်းဆိုပါဘူး။ မေ ငါ့ကို မတွဲချင်သေးရင်လည်း အနားမှာပဲ ရှိနေခွင့် ပေးပါ"

ထက်မြက်၏ စကားများသည် ရိုးသားလွန်းလှသည်။ သစ္စာရှိလွန်းသည်။ ထိုအရာကပင် မေ့ကို ပိုမို မွန်းကျပ်စေသည်။

"ဒါက မေ့အတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေတာလေ ထက်မြက်။ ထက်မြက်က မေ့အပေါ် သိပ်ကောင်းတယ်။ အနစ်နာခံတယ်။ မေ ကောင်းတာကို သိတယ်။ အဲဒါကြောင့် မေ တွဲချင်တယ်။ စိတ်က တွဲမယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပေမယ့်... တကယ်တမ်းကျတော့ မေ အနားမကပ်နိုင်ဘူး။ ထက်မြက်ရဲ့ စေတနာတွေကို မေ တုံ့ပြန်ဖို့ ကြိုးစားတိုင်း မေ့ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခုက ပိတ်ဆို့ထားသလိုပဲ။ ဘာလို့များ မေ့ကို အခုထိ လက်မလျှော့တာလဲ... မေက ဘာမှ ပေးနိုင်တာမှ မဟုတ်တာ"

"ချစ်လို့ပေါ့ မေရယ်..." ထက်မြက်က မေ့မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ချစ်တာမှာ အကြောင်းပြချက် မလိုဘူးလေ။ မေ ဒဏ်ရာရခဲ့တာတွေကို ငါ စာနာတယ်။ မေ သစ္စာဖောက်ခံရတာ ဘယ်လောက်နာကျင်မလဲဆိုတာ ငါ နားလည်တယ်"

"ဟတ်..."

မေ၏ နှုတ်ခမ်းမှ လှောင်ရယ်သံ ခပ်တိုးတိုး ထွက်သွားသည်။ ထက်မြက်ကို လှောင်ရယ်ခြင်း မဟုတ်၊ မိမိ၏ ကံကြမ္မာကို လှောင်ရယ်ခြင်းဖြစ်သည်။

"ထက်မြက် နားမလည်ပါဘူး...။ ယောက်ျား ဖောက်ပြန်တာကို မေ ခံနိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမယ့် မေ ဘာမှမသိဘဲ အားကိုးတကြီး ရင်ဖွင့်ခဲ့ရတဲ့ ငယ်ပေါင်းသူငယ်ချင်းကပါ မေ့ကျောကို ဓားနဲ့ ထိုးသွားတာပါ။ မေ ရင်ဖွင့်ခဲ့တဲ့ စကားတိုင်း၊ မေ ငိုခဲ့တဲ့ မျက်ရည်တိုင်းကို သူတို့နှစ်ယောက်က ကွယ်ရာမှာ ရယ်မောခဲ့ကြမှာ။ အဲဒီ စိတ်ဒဏ်ရာက မေ့ကို လူအသစ်တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်တာ။ မေဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက အသက် ၂၃ နှစ်မှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့တာ ထက်မြက်..."

မေ့စကားကြောင့် ဆိုင်လေးအတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုက စိမ်းကားစွာ စိုးမိုးသွားသည်။ ထက်မြက်သည် မေ့ကို ငေးကြည့်နေရုံမှအပ ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။ မေသည် အတိတ်၏ သင်းချိုင်းတွင် ပိတ်မိနေသူ မဟုတ်တော့ပါ။ သို့သော် အနာဂတ်၏ အလင်းရောင်ကို မြင်အောင်ကြည့်နိုင်သည့် မျက်လုံးများ ပျောက်ဆုံးနေသူဖြစ်သည်။

"မေ... ငါ တစ်ခုခု လုပ်ပေးရင် မေ အဆင်ပြေမလဲ။ ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ"

မေ ကော်ဖီခွက်ကို မလိုက်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ခါးသက်သော အရသာက လျှာပေါ်တွင် စွဲကျန်ခဲ့သည်။

"မေလည်း မသိဘူး ထက်မြက်...။ မေ ဘာဖြစ်နေမှန်းကို မေ့ကိုယ်မေ့ မသိတော့တာ..."

မေသည် ပတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ မိုးစက်များကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ တိုးတိုးလေး မေးနေမိသည်။ အသက် ၂၆ နှစ်ဆိုသည်မှာ ဘဝကို ပြန်စရန် နောက်ကျလွန်းသော အရွယ်မဟုတ်။ သို့သော် ရင်ထဲမှ အလင်းရောင် ငြိမ်းသွားခဲ့သည့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်မူ အရာရာသည် မှောင်မိုက်လွန်းနေခဲ့သည်။

အခန်း (၃) 

မိုးရွာပြီးစ ညနေခင်း၏ လေထုသည် စိုစွတ်စိမ်းအေးနေသည်။ မေ အလုပ်မှအပြန် စူပါမားကတ်တစ်ခုအတွင်း သွားလာရင်း လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူနေခဲ့သည်။ ထိုစဉ်... လူအုပ်ကြားမှ ရင်းနှီးနေသော၊ သို့သော် မေ့ဘဝမှ ထာဝရ ဖျောက်ဖျက်ထားချင်သော အသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မေ..."

မေ ခြေလှမ်းများ တန့်သွားခဲ့သည်။ နှလုံးခုန်သံက တစ်ချက်မျှ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။ မေ အသာအယာ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ... ထိုနေရာတွင် ရပ်နေသည်က သီတာ။

လွန်ခဲ့သော သုံးနှစ်က မေ့ဘဝကို စိမ်းကားစွာ ဖျက်ဆီးသွားခဲ့သည့် ငယ်ပေါင်းသူငယ်ချင်း။ သီတာ၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကလို တောက်ပမှုများ မရှိတော့။ နွမ်းလျနေသည့် အရိပ်အယောင်များကို တွေ့ရသည်။ မေ့ကို မြင်လိုက်ရသည့် သီတာ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့ဩမှု၊ အားနာမှုနှင့် တုန်လှုပ်မှုတို့ ရောထွေးနေသည်။

မေသည် သီတာ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရင်ထဲတွင် ဒေါသတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာမည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ အံ့ဩစွာပင် ရင်ထဲ၌ ဘာအရှိန်အဝါမှ ဖြစ်ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ သွေးအေးအေး၊ ငြိမ်သက်စွာပင် သီတာ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

"မေ... နင်... နင် အဆင်ပြေရဲ့လား" သီတာက ခပ်တိုးတိုး မေးလိုက်သည်။

"အဆင်ပြေပါတယ်" မေ၏ အသံသည် တည်ငြိမ်လွန်းလှသဖြင့် သီတာပင် တုန်လှုပ်သွားပုံရသည်။

"ငါ... ငါ နင့်ကို တောင်းပန်ချင်နေတာ ကြာပါပြီ မေရယ်။ ငါ မှားခဲ့ပါတယ်။ ငါ့မှာလည်း ဝဋ်လည်နေပါပြီ။ နင့်ယောက်ျားနဲ့ ငါနဲ့လည်း ကြာကြာ မမြဲခဲ့ပါဘူး။ သူက ငါ့ကိုလည်း ထပ်ပြီး သစ္စာဖောက်သွားခဲ့တာပါပဲ...။ ငါ နင့်ကို လုပ်ခဲ့တဲ့ ဒဏ်ရာတွေအတွက် ငါ့မှာ နောင်တတွေနဲ့ ရှင်သန်နေရတာပါ"

သီတာ၏ မျက်ဝန်းတွင် မျက်ရည်တို့ ဝိုင်းလာခဲ့သည်။ မေသည် ထိုမျက်ရည်များကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲမှ အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်မိသည်။ အရင်ကဆိုလျှင် သီတာ ငိုပါက မေက သုတ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။ သီတာ ဝမ်းနည်းပါက မေက ဖက်ကင်းပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် အခုမူ မေ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် မိန်းမသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်ပင် ပို၍ ဝေးကွာနေခဲ့ပြီ။

"နင် မလိုပါဘူး သီတာ..." မေ ခပ်အေးအေးပင် ပြောလိုက်သည်။ "နင့် နောင်တတွေလည်း ငါမလိုချင်ဘူး။ နင့် တောင်းပန်မှုကိုလည်း ငါ ဘာမှ မလုပ်ချင်ဘူး။ ငါ နင့်ကို ဒေါသ မထွက်တော့ဘူး။ မုန်းလည်း မမုန်းတော့ဘူး"

"မေရယ်... နင် ငါ့ကို ဆဲလိုက်ပါ၊ ရိုက်လိုက်ပါ... နင် အခုလို အေးစက်နေတာက ငါ့ကို ပိုပြီး မွန်းကျပ်စေတယ်" သီတာက မေ့လက်ကို လှမ်းကိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

မေ အနောက်သို့ ခြေတစ်လှမ်း ဆုတ်လိုက်သည်။

"ဆဲဖို့၊ ရိုက်ဖို့ဆိုတာ အဲဒီလူအပေါ်မှာ ခံစားချက်တစ်ခုခု ကျန်နေသေးမှ လုပ်လို့ရတာ သီတာ။ ငါ့မှာ နင့်အတွက်ော၊ အဲဒီယောက်ျားအတွက်ပါ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ဘူး။ ငါ့ဘဝထဲမှာ နင်တို့ဆိုတဲ့ လူနှစ်ယောက်ဟာ ဘယ်တုန်းကမှ မရှိခဲ့ဖူးသလိုပဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ အဲဒါကြောင့် နင့်နောင်တကို နင်ပဲ ယူထားပါ"

မေ စျေးဝယ်ခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်ခဲ့သည်။ စူပါမားကတ် အပြင်သို့ ရောက်သောအခါ အေးစက်သော ညနေခင်း လေပြေက မေ့မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။ မေ ခြေလှမ်းများကို ရပ်လိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။

အတိတ်၏ အရိပ်ဆိုးနှင့် အနီးကပ်ဆုံး ပြန်ဆုံခဲ့ရသော်လည်း မေ့ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုကြောင့် ငိုကြွေးချင်စိတ် မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပါ။ သို့သော်... မိမိကိုယ်မိမိ ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ မေ နားလည်လိုက်သည်။ မေသည် အတိတ်ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်နိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ထိုအတိတ်၏ ခါးသီးမှုများကြောင့် မိမိ၏ နှလုံးသားကို ခံစားချက်မဲ့သည့် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မေ့ဖုန်းလေး ထပ်မံ တုန်ခါလာခဲ့သည်။ ထက်မြက်ဆီမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု။

‘မေ အလုပ်က ပြန်ရောက်ပြီလား။ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ငါ မေ့အတွက် ညစာ ဝယ်လာပေးရမလား’

မေ မက်ဆေ့ခ်ျကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားပြန်သည်။ ထက်မြက်သည် မေ့ကို မေတ္တာအပြည့် ပေးနေသည်။ သို့သော် မေကော... ထိုမေတ္တာများကို လက်ခံနိုင်သည့် နှလုံးသားမျိုး မေ့မှာ ကျန်ရှိသေးရဲ့လား။

မေသည် မိုးစက်တို့ ကြားတွင် ရပ်ရင်း မိမိ၏ ပျောက်ဆုံးနေသော ဝိညာဉ်ကို ပြန်လည်ရှာဖွေရန် နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားနေမိတော့သည်။

အခန်း (၄)     

တနင်္ဂနွေနေ့ နံနက်ခင်း။ မိုးတိမ်များ လွင့်ပါးသွားပြီး နေရောင်ခြည် နွေးနွေးလေးက မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ မေသည် မြို့စွန်ရှိ ပန်းခြံငယ်လေး၏ ခုံတန်းရှေ့တွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

မေ့အနားတွင် ထက်မြက် ထိုင်နေသည်။ ထက်မြက်သည် ဘာမှ မပြောဘဲ မေ့ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ပေးထား၏။ မေသည် လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်တာကာလ၊ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်တာ ကာလများကို ပြန်လည် သုံးသပ်နေမိသည်။

"ထက်မြက်..." မေ ခပ်တိုးတိုး ခေါ်လိုက်သည်။

ထက်မြက်က မေ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ "အင်း... မေ"

"မေ မနေ့က သီတာနဲ့ ပြန်ဆုံခဲ့တယ်"

ထက်မြက်၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။ "ဟင်... မေ ရင်ဘတ်ထဲ နာသွားသေးလား။ အဆင်ပြေရဲ့လား မေ"

မေ ရှင်းလင်းစွာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

"ဟတ်တုတ်... မနာတော့ဘူး ထက်မြက်။ မေ အဲဒီအချိန်မှာမှ သဘောပေါက်သွားတာ။ မေ ရင်ထဲမှာ အတိတ်အတွက် နာကျင်မှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမယ့် မေ ဘာလို့ မပျော်နိုင်တာလဲဆိုတော့... မေက အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို ကြောက်လွန်းလို့ ကိုယ့်နှလုံးသားကို တံခါးပိတ်ပြီး သေတ္တာထဲ ထည့်ပိတ်ထားခဲ့လို့ပဲ"

မေသည် ထက်မြက်၏ မျက်လုံးများကို တည်ငြိမ်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မေ အသက် ၂၆ နှစ်ရှိပြီ။ မေ အရင်လို လန်းဆန်းတဲ့ မိန်းကလေး ပြန်ဖြစ်ချင်တယ်။ အရင်လို လူတွေကို ချစ်ချင်တယ်၊ ယုံကြည်ချင်တယ်။ ဒါပေမယ့်... အဲဒီလို ဖြစ်ဖို့အတွက် မေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အချိန်ပေးဖို့ လိုနေတယ်"

ထက်မြက်သည် မေ့စကားများကို ငြိမ်သက်စွာ နားထောင်နေသည်။

"ထက်မြက်... ထက်မြက်က မေ့အပေါ် သိပ်ကောင်းတယ်။ အနစ်နာခံတယ်။ ဒါပေမယ့် မေ ထက်မြက်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုကို အားနာစိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ သံယောဇဉ်ဖြစ်ပြီး တွဲလိုက်ရင် ဒါဟာ ထက်မြက်ကိုလည်း တရားမျှတမှု မရှိဘူး၊ မေ့ကိုယ်မေ့လည်း သစ္စာဖောက်တာပဲ။ မေ ထက်မြက်နဲ့ တကယ် တွဲချင်တယ်ဆိုရင်... မေ့ရင်ထဲက သေဆုံးနေတဲ့ ခံစားချက်တွေ ပြန်နိုးထလာပြီး ထက်မြက်ကို တကယ် ချစ်နိုင်တဲ့အချိန်မှပဲ ဖြစ်ရမယ်"

ထက်မြက်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် မသိမသာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအပြုံးသည် ဝမ်းနည်းမှု ပါသော်လည်း လေးနက်သော နားလည်ပေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အဲဒါဆို... ငါ ဘာလုပ်ပေးရမလဲ မေ"

"မေ့ကို စောင့်မနေပါနဲ့တော့ ထက်မြက်..." မေက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ထက်မြက်ရဲ့ ဘဝကို ထက်မြက် ပေါ့ပါးစွာ လျှောက်လှမ်းပါ။ မေ့ကို စောင့်ရမယ်ဆိုတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီးကို ချထားလိုက်ပါ။ မေလည်း ထက်မြက်ကို အားနာနေရတဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကနေ ရုန်းထွက်ပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်လည်ကုစားပါရစေ။ ငါတို့နှစ်ယောက်ဟာ ကံပါရင် တနေ့ကျရင် ပြန်ဆုံကြမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ မေဟာ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ထက်မြက်ရဲ့ မေတ္တာကို အပြည့်အဝ တုံ့ပြန်နိုင်တဲ့ လန်းဆန်းတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်"

ထက်မြက်သည် မေ့ကို ကြည့်ရင်း ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းစိုက်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ မေ... မေ ပျော်ရွှင်ဖို့၊ မေ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြန်ရှာတွေ့ဖို့ဆိုရင် ငါ မေ့ဆန္ဒကို လေးစားပါတယ်။ ငါ မေ့ကို ချစ်ခဲ့တာ မေ့ကို ပိုင်ဆိုင်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး၊ မေ ငြိမ်းချမ်းတာကို မြင်ချင်လို့ပါ။ မေ ကိုယ့်ဘဝကို အလင်းရောင် ပြန်သွင်းပါ။ ငါ မေ့အတွက် အမြဲ ဆုတောင်းပေးနေမှာပါ"

ထက်မြက် ထရပ်လိုက်ပြီး မေ့ကို နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြကာ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

မေ ခုံတန်းလေးပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်မှုသည် အရင်ကလို လေးလံမွန်းကျပ်မနေတော့ပေ။ မေ့ရင်ဘတ်ထဲမှ ကြီးမားလှသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကြီး ကျသွားသလို ပေါ့ပါးသွားခဲ့သည်။

မေသည် မတ်တပ်ထရပ်လိုက်သည်။ နေရောင်ခြည် နွေးနွေးသည် မေ့မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် သုံးနှစ်က သေဆုံးသွားခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော အသက် ၂၆ နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးသည် ယခုအခါ အတိတ်၏ အရိပ်မဲများထဲမှ ရဲရင့်စွာ ထွက်ခွာလာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ခံစားချက်မဲ့ခြင်း ဆိုသည့် အမှောင်ထုကို ခွင်း၍ မေသည် မိမိ၏ ဘဝအသစ်ကို ပထမဆုံး ခြေလှမ်းအဖြစ် စတင်လျှောက်လှမ်းလိုက်တော့သည်။