"အရိပ်မဲ့သော အိမ်ထောင်ရေး"

 

အပိုင်း (၁) 

အခန်းတွင်း၌ ခြင်ထောင်ဇာပါးလေး တုန်ခါသွားရုံမျှ ကလေးငယ်၏ အသက်ရှူသံ ခပ်မှန်မှန် ထွက်ပေါ်နေသည်။ ရှစ်လအရွယ် သမီးငယ်၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို ကြည့်ရင်း အမြတ်တနိုး ပွတ်သပ်ပေးချင်သော်လည်း ရင်ဘတ်ထဲက ပူလောင်မှုကြောင့် လက်ဖျားများ အေးစက်တောင့်တင်းနေရ၏။ အခန်းပြင်ပတွင်မူ အမှောင်ထုက လွှမ်းမိုးထားသည်။

သူမနှင့် စောနကမှ အချေအတင် ဖြစ်ထားသည့် ခင်ပွန်းဖြစ်သူသည် ဆေးလိပ်နံ့ သင်းသင်းစွဲနေသော အကျီၤကို လဲလှယ်ရင်း ကုတင်ခြေရင်းတွင် ငိုင်ထိုင်နေ၏။ ချစ်သူဘဝတုန်းက သူမ မနှစ်သက်ဟု ပူညံပူညံလုပ်လျှင် ခေါင်းငုံ့ကာ မီးခြစ်ကို လွှတ်ပစ်ခဲ့ဖူးသော သူ။ ယခုမူ ကွယ်ရာတွင် ခိုးသောက်ရုံမက၊ စကားတောက်ဆတ်စွာ တုံ့ပြန်ရင်းပင် ငြင်းဆန်တတ်လာခဲ့ပြီ။

"နင် ဘာတွေကို အလိုမကျဖြစ်နေတာလဲ။ ငါ ဘာမဟုတ်တာ သွားလုပ်လို့လဲ"

သူ့ထံမှ ထွက်လာသော လေသံမာမာသည် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခုတ်ပိုင်းလိုက်သလိုပင်။ သူမ ရင်ထဲ၌ ဒေါသနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ဒူးနဲ့မျက်ရည် သုတ်မရအောင် ပြည့်လျှံလာရသည်။

"ဘာမဟုတ်တာမှ မလုပ်ဘူးဟုတ်လား...။ ငါ့ရှေ့မှာတင် နင့်အမေနဲ့ ဖုန်းပြောပြီး သိန်းလေးဆယ် ချေးဖို့ သဘောတူနေတာလေ။ ငါမကြိုက်ဘူးလို့ ပြောထားတာ နင်မသိဘူးလား။ ဒီငွေတွေဟာ ငါတို့ ကလေးအတွက်၊ ငါ့မိသားစုအတွက် ရည်ရွယ်ထားတာ"

"အမေတို့က ခက်ခဲနေလို့ ပြောတာလေ။ ငါက သားပါ... လူမှုရေးအရ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းရမှာလဲ"

"လူမှုရေး ဟုတ်လား..." သူမ ကုတင်ပေါ်မှ ဆတ်ခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ ချစ်သူဘဝက စီးပွားရေးပျက်စဉ် ကားတစ်စီး ဝယ်ပေးပြီး ပြန်ထူထောင်ပေးခဲ့ဖူးသည့် သူမ၏ စေတနာ၊ ယောက္ခမများ မင်္ဂလာလက်ဆောင် မတင်တောင်းပေးနိုင်သဖြင့် မိသားစု မျက်နှာမငယ်ရအောင် မိမိငွေဖြင့်ပင် ဟန်ဆောင်ခဲ့ရသည်များကို ရင်ထဲမှ အော့အန်ချချင်လာ၏။

"နင့်မိဘတွေဆီက ငွေတိုတစ်စမှ ငါမရခဲ့ဘူး။ ရတယ်... ငါ မက်မောလို့ မဟုတ်ဘူး။ ငါတို့ ဒုက္ခရောက်နေချိန်၊ ကလေးမွေးချိန် ဘာမှ ကူညီမှုမရှိခဲ့ဘူး။ အခုကျမှ ငါ့ဝင်ငွေနဲ့ ဝယ်ထားတဲ့ ကားကို ပျက်အောင်စီးတယ်၊ ကားရောင်းလိုက်တော့ ငွေလာချေးတယ်... နင်ကရော ငါ့ဘက်ကို နည်းနည်းမှ မငဲ့ပေးဘူး"

"မင်း အရမ်း အတ္တကြီးမနေနဲ့... ငါတို့ လက်ထပ်ထားတာလေ"

ထိုစကားက သူမ၏ မာနကို ဆားနှင့် ပက်လိုက်သလိုပင်။ သူမ စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဘဲ သူ့ရင်ဘတ်ကို လက်သီးနှင့် တွန်းထိုးလိုက်သည်။ ဒေါသအဟုန်ကြောင့် သူ့ပါးကိုပင် လက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်မိ၏။ ချစ်သူဘဝကတည်းက လေသံမာလျှင် လက်ပါတတ်သည့် သူမ၏ အကျင့်က အိမ်ထောင်သည်ဘဝအထိ ပါလာခဲ့သော်လည်း အရင်ကလို သူ ခေါင်းငုံ့မခံတော့။

သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆတ်ခနဲ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သော သူ၏ လက်ဖဝါးက ကြမ်းတမ်းလွန်းလှသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲတွင် အရင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် သနားစဖွယ်၊ ချစ်ခင်စဖွယ် အရိပ်အယောင်တို့ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်နေပြီ။

"မင်း ရိုက်တာတွေကို ငါ သည်းခံခဲ့တာ ကြာပြီ။ အခု ငါတို့မှာ ကလေးရှိပြီ။ မင်း ဘာလို့ အမြဲ ဒီလို လူပါးဝနေတာလဲ"

သူက လက်ကို ဆတ်ခနဲ ပစ်ချလိုက်ပြီး အခန်းပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ တံခါးဂျက်ချသံက ရင်ဘတ်ထဲသို့ သံချောင်းရိုက်ထည့်လိုက်သလို အေးစက်စွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

အပိုင်း (၂) 

စစ်ဘေးကြောင့် မြို့ပြမှ ခေတ္တရှောင်ကွင်းကာ သူမ၏ မိဘအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ရသည့် အချိန်တည်းက အရာရာသည် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

စိုစွတ်သော မိုးရာသီ၏ နံနက်ခင်း။ စိမ်းစိုနေသော သစ်ပင်များကြားတွင် မိဘများ၏ အိမ်သည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ကလေးအတွက် နို့ဗူးဖျော်ရင်း သူမ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က အကြောင်းများကို ပြန်လည်တွေးတောနေမိသည်။ ဗိုက်ကြီးတစ်ကားကားနှင့် သူမ ရှိနေစဉ်က သူသည် အလုပ်မလုပ်ရလျှင် မနေနိုင်ဟု ဆိုကာ အရင်းအနှီးတောင်းခဲ့သည်။ သူမ ပိုင်ဆိုင်သည့် ရွှေစများကို ရောင်းချပြီး အကြိမ်ကြိမ် ပံ့ပိုးပေးခဲ့ဖူး၏။

သို့သော်လည်း စီးပွားရေးက မအောင်မြင်ခဲ့ပေ။

"ယောကျာ်း... ငါ အခု မွေးတော့မယ်။ နင် အလုပ်တွေ လျှောက်မလုပ်တော့နဲ့။ ကလေးမွေးစရိတ် မရှိတော့မှာ စိုးတယ်... ငါ့ကိုပဲ ဂရုစိုက်ပေးတော့" ဟု အသနားခံခဲ့ရဖူးသည်။

ကလေးမွေးပြီးသောအခါ မိဘများကိုလည်း ဒုက္ခမပေးချင်၊ ကလေးကိုလည်း သူများလက်ထဲ မအပ်ချင်သည်မို့ "ဒီကလေး အရွယ်တစ်ခုရောက်တဲ့အထိ နှစ်ယောက်တူတူ ထိန်းရအောင်" ဟု သဘောတူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုသဘောတူညီချက်သည် သူ၏ ပျင်းရိမှုကို ဖုံးကွယ်ရန် အကြောင်းပြချက် ဖြစ်လာခဲ့၏။

နံနက် ၁၀ နာရီရှိပြီဖြစ်သော်လည်း သူသည် စofa ပေါ်တွင် ဖုန်းတစ်လုံးနှင့် လှဲနေဆဲ။ ကလေးက ငိုနေသည်။

"နင် ကလေးကို နည်းနည်းလောက် ထိန်းပေးပါဦး... ငါ ထမင်းချက်နေလို့"

သူက ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ မျက်လုံးကို မခွာဘဲ မကြည်မလင် ပြန်ဖြေ၏။ "မင်း မိခင်ပဲ... ကလေး ငိုတာလောက်တော့ ထိန်းလိုက်ပါဦး။ ငါလည်း စိတ်ညစ်နေတာပဲ"

"နင် ဘာကို စိတ်ညစ်တာလဲ။ ငါ့ပိုက်ဆံတွေ ကုန်အောင် သုံးပြီးပြီ။ အခု နင် အပျင်းထူနေတာလေ။ စိတ်မပါ လက်မပါနဲ့ လုပ်နေတာတွေကို ငါ စိတ်တိုင်းမကျတော့ဘူး"

"မင်း ငါ့ကို ဖိနှိပ်လွန်းနေပြီ။ မင်း ငွေရှိတုန်းကတော့ ငါ့ကို အပြည့်အဝ ထောက်ပံ့တယ်ဆိုပေမယ့် မင်းစကားတွေက ရင့်ထောက်လွန်းတယ်။ အခု ငွေမရှိတော့ဘူးဆိုတာနဲ့ ငါ့ကို လူရာမသွင်းတော့တာမလား"

သူ၏ ထိုစကားသည် သူမ ရင်ကို စုတ်ဖြတ်လိုက်သလိုပင်။ ချစ်သူဘဝက သူ့စီးပွားရေး ပျက်ချိန်တွင် တကယ့်ကို အေးအတူ ပူအမျှ ရပ်တည်ပေးခဲ့သူမှာ သူမ မဟုတ်ပါလော။ ထိုစဉ်က သံယောဇဉ်နှင့် ဂရုဏာသည် အခုအခါတွင်မူ "ငွေပေးထားသည့်အတွက် အနိုင်ယူသည်" ဆိုသော စွပ်စွဲချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ရပြီ။

ဧည့်ခန်းထဲတွင် တီဗီမှ လာနေသော အခြားမိသားစုများ ယောက္ခမနှင့် မရီးမောင်နှမများ ချစ်ချစ်ခင်ခင် ရှိနေကြသည့် ဗီဒီယိုကို ကြည့်ရင်း သူမ မျက်ရည် ဝိုင်းလာရသည်။ သူမ မက်မောသည်မှာ စည်းစိမ်မဟုတ်။ နွေးထွေးမှုနှင့် လေးစားမှုသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ ရရှိလိုက်သည်မှာကား မထောက်ထားသော စကားများနှင့် သံသယများသာ။

အပိုင်း (၃) 

သူမတွင် ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေနှင့် သမီးလေးအတွက် ရည်ရွယ်၍ ဝယ်ယူထားသော ကားတစ်စီး ရှိသည်။ ထိုကားသည် သူမ၏ အနာဂတ်အတွက် တစ်ခုတည်းသော အာမခံချက်လည်း ဖြစ်၏။

သို့သော် ယောက္ခမဘက်မှ မကြာခဏဆိုသလို ကားလာငှားကြသည်။ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ် ကူညီခဲ့ဖူးသော်လည်း ပြန်ရောက်လာတိုင်း ကားက ပျက်စီးနေတတ်ပြီး၊ ဆီဖိုးမှစ၍ ပြင်ဆင်စရိတ်အထိ သူမကသာ ဒိုင်ခံ စိုက်ထုတ်ရသည်။

"ယောကျာ်း... ငါ့ကားကို ဘယ်သူမှ စီးတာ ငါမကြိုက်ဘူးလို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား"

"အမေတို့က ကိစ္စရှိလို့ ငှားတာလေ။ ငါက ဘယ်လိုလုပ် မကောင်းတတ်ဘဲ ငြင်းရမှာလဲ"

"နင် မကောင်းတတ်တာနဲ့ ငါ့မှာ စိတ်ဆင်းရဲရတယ်... ကားပြင်စရိတ်တွေရော နင် ပေးနိုင်လို့လား"

သူမ စိတ်ပျက်လွန်း၍ ထိုကားကို အရောင်းထုတ်လိုက်တော့သည်။ ကားမရှိတော့သဖြင့် သမီးလေးနှင့် သွားလာရသည်မှာ ဒုက္ခရောက်ရသော်လည်း အနည်းဆုံးတော့ စိတ်အေးရမည်ဟု ထင်ခဲ့၏။ သို့သော် ထိုထင်မြင်ချက်သည် မှားယွင်းခဲ့သည်။

ယောက္ခမဘက်က ကားရောင်းလိုက်သည်ကို သိသွားသောအခါ ငွေလာချေးကြပြန်သည်။ "ငွေချေးရင် အတိုးပေးမည်" ဟု ဆိုကြသော်လည်း သူမသည် ငွေအတိုးပေးစားသည့် အလုပ်ကို စိတ်ထဲမှပင် မနှစ်သက်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ခင်ပွန်းဖြစ်သူ၏ မျက်နှာပျက်မည့် အရေးကို ငဲ့ကွက်ကာ သိန်း ၄၀ ကို အောက်ကျို့၍ ချေးပေးခဲ့ရသည်။

"အမေတို့က ငါတို့ဆီက မျှော်လင့်တာ မဆန်းပါဘူး... ငါက သူတို့သားပဲ" ဟု သူက ရေရွတ်သည်။

"နင့်မိဘတွေ စိတ်ထဲမှာ ဒီငွေတွေဟာ နင်ပါ ပိုင်တယ်လို့ ထင်နေကြတာလား... ဒါတွေဟာ ငါ့ရဲ့ သွေးနဲ့ချွေးနဲ့ ရှာထားတာတွေ။ ငါတို့ ဒုက္ခရောက်တော့ရော နင့်မိဘတွေ ဘယ်ရောက်နေလဲ"

မောင်နှမများကပါ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ငွေလာချေးချင်ကြသည်။ သူက မချေးရန် ပြောသည်ဆိုသော်လည်း အပြုအမူကမူ မိသားစုဘက်သို့သာ ယိုင်နဲ့နေခဲ့သည်။ သူမ၏ မိဘများကိုမူ ဒီအကြောင်းများ ဘာမှ ပေးမသိရဲပါ။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူကို မိဘများ အထင်သေးမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ကိုယ့်ဒဏ်ရာကို ကိုယ်တိုင်သာ ဖုံးဖိထားခဲ့ရသည်။

သို့သော် သူသည် သူမ မကြိုက်သည့် ကိစ္စမှန်သမျှကို "အသေးအမွှားပါ" ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ကာ ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

"ငါ နင့်ကို ပြောထားတယ်မလား... ဒီလူနဲ့ ငါနဲ့ မတည့်ပါဘူးဆိုမှ ဘာလို့ သွားဆက်ဆံနေတာလဲ"

"လူမှုရေးအရ ဆက်ဆံတာပါ... မင်းက ဘာလို့ အမြဲ အသေးအမွှားလေးတွေကို ပြဿနာရှာနေရတာလဲ"

သူမ အော်ဟစ်လိုက်သည့်အခါ သူကလည်း ပို၍ ကျိန်းစပ်စွာ ပြန်အော်တတ်လာသည်။ အရင်က သည်းသည်းလှုပ်ခဲ့သော ချစ်သူသည် အခုအခါတွင်မူ သူမကို မလေးမစား၊ လူပါးဝသော မာနရှင်တစ်ယောက်အဖြစ်သာ မြင်တော့သည်။

အပိုင်း (၄) 

သမီးလေး ခုနစ်လကျော်လာသည့်အခါ သူက အလုပ်ပြန်လုပ်ချင်သည်ဟု ဆိုလာသည်။

သူမ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်သေးသေးလေး သန်းလာခဲ့၏။ "သူ အလုပ်ပြန်လုပ်ရင် စိတ်ဓာတ်တွေ ပြန်ကောင်းလာမလား၊ ငါတို့ အဆင်ပြေသွားမလား" ဟု တွေးကာ လက်ကျန် ငွေအချို့ကို အရင်းအနှီး ထုတ်ပေးခဲ့ပြန်သည်။

သို့သော် ထိုမျှအထိ အစစအရာရာ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သော်လည်း အခြေအနေက တိုးတက်မလာခဲ့ပေ။

မွန်းလွဲပိုင်း၏ ပူပြင်းသော အချိန်။ ကလေးက အဖျားတက်နေသဖြင့် ငိုယိုနေသည်။ သူမ ကလေးကို ချော့ရင်း ရေပတ်တိုက်ပေးနေရသော်လည်း သူက အိမ်ထဲတွင် ယိုင်တိယိုင်တိုင်နှင့်။

"နင် အလုပ်ကိစ္စ ဘာတွေ ဆက်လုပ်နေလဲ... ငါ အရင်းထုတ်ပေးထားတာ ဘာမှ မဖြစ်လာဘူးလား"

"မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို အမြဲ စစ်ဆေးနေတာလဲ... ငါ ဘာမဟုတ်တာ လုပ်နေလို့လဲ"

"နင် အစကတည်းက စိတ်မပါတာ... အခုလည်း အပျင်းထူပြီး ငုတ်တုတ်ထိုင်နေတာပဲလေ။ ငါ ပြောရင်လည်း ပြန်မပြော နားမထောင်နဲ့။ ငါ နင့်ကို အစစအရာရာ လုပ်ပေးခဲ့တာလေ... နင် ငါ့ကို နည်းနည်းမှ မချစ်တော့ဘူးမလား"

သူက သူမကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအကြည့်ထဲတွင် ချစ်ခြင်း၊ သံယောဇဉ်၊ လေးစားမှုတို့ ဘာမျှ မရှိတော့။

"မင်း ငါ့ကို ဖြည့်ဆည်းပေးတာတွေကို အမြဲ စာရင်းတွက်နေတာပဲ။ မင်း ပေးတာတွေနဲ့ ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဝယ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား... မင်းနဲ့ ပေါင်းရတာ ငါလည်း အသက်ရှူကျပ်တယ်"

ထိုစကားလုံးက သူမကို အဆုံးစွန်ထိ တွန်းပို့လိုက်သည်။ သူမ သူ့အတွက် စွန့်လွှတ်ခဲ့ရသည်များ၊ မိဘမျက်နှာ မငယ်ရအောင် လိမ်ညာပေးခဲ့ရသည်များ၊ ကလေးအတွက် ရည်ရွယ်ထားသမျှ ပုံအောပေးခဲ့သည်များကို သူက "ဂုဏ်သိက္ခာကို ဝယ်သည်" ဟု သတ်မှတ်လိုက်လေပြီ။

သူမ အသက်ရှူရသည်မှာ လုံးဝ ကျပ်တည်းလာသည်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားစက်နှင့် လှီးဖြတ်ခံနေရသလို ပူလောင်လွန်းလှ၏။ ဒီလူနှင့် ရယူမိခဲ့သည်ကို နောင်တဆိုးကြီး ရမိသည်။ ချစ်သူဘဝက အနိုင်ယူခဲ့ဖူးသည်များကို အကြောင်းပြု၍ အခုအခါတွင် သူမ၏ စေတနာများကိုပါ ဖိနှိပ်စရာ အဖြစ် ပြန်လည်အသုံးပြုနေသည့် သူနှင့် ဆက်လက် ပေါင်းသင်းရန် သူမတွင် အင်အား မရှိတော့ပါ။

အပိုင်း (၅) 

သမီးလေးကတော့ သူမ၏ ပေါင်ပေါ်တွင် ငြိမ်သက်စွာ အိပ်ပျော်နေလေပြီ။

အခန်းထဲတွင် ညဉ့်နက်သန်းခေါင်၏ တိတ်ဆိတ်မှုက ထူထပ်စွာ စီးမိုးထားသည်။ သူကတော့ ကုတင်ခြားတွင် ကျောပေးကာ အိပ်ပျော်နေသလိုရှိသည်။ သူ တကယ် အိပ်ပျော်နေသလား၊ သို့မဟုတ် ငြင်းခုံရမည်ကို ကြောက်၍ ဟန်ဆောင်နေသလား သူမ မသိပါ။

သူမ တံခါးပေါက်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဘဝဆိုသည်မှာ အပြန်အလှန် လေးစားမှုနှင့် မေတ္တာမရှိလျှင် ဘာမျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော သံမှိုတိုက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူမ အတိတ်ကို ပြန်တွေးကြည့်သည်။ စီးပွားရေး ပျက်ချိန်တွင် ရပ်တည်ပေးခဲ့သူ၊ မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်း ကြည့်ကောင်းအောင် ဖုံးဖိပေးခဲ့သူ၊ ကလေးအတွက် အစစအရာရာ အနစ်နာခံခဲ့သူမှာ သူမပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လဲလှယ်ရရှိလိုက်သည်မှာကား "လူပါးဝသည်" ဆိုသော စွပ်စွဲချက်နှင့် စိတ်ဒဏ်ရာများသာ။

"ငါ ဘာလို့ အမြဲ ဒုက္ခခံနေရမှာလဲ..."

သူမ စိတ်ထဲတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု စတင်ခိုင်မာလာသည်။ ကွာရှင်းခြင်းသည် ရှုံးနိမ့်ခြင်း မဟုတ်။ မိမိကိုယ်ကိုနှင့် မိမိကလေး၏ အနာဂတ်ကို ပြန်လည် ကယ်တင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ မိဘများကို ပေးမသိဘဲ ကြိတ်မှိုင်နေခဲ့သမျှ၊ အခုတော့ မိဘများဆီတွင် ရင်ဖွင့်ကာ တရားဝင် လမ်းခွဲရန် ပြင်ဆင်ရမည်။

သူမ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အရင်က မြတ်နိုးခဲ့ရသော မျက်နှာသည် အခုအခါတွင်မူ စိတ်ပျက်ဖွယ်ရာ စိမ်းကားမှုများဖြင့်သာ ဖုံးလွှမ်းနေတော့သည်။

"ကျမ သူ့ကို ဆက်မပေါင်းချင်တော့ဘူး... အသက်ရှူရတာ အရမ်းကျပ်တယ်..."

သူမ ပါးပြင်ပေါ်သို့ သက်ဆင်းလာသော မျက်ရည်တစ်စက်ကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်လိုက်သည်။ သမီးလေး၏ နဖူးကို အနမ်းတစ်ခု ပေးလိုက်ချိန်တွင်မူ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အားငယ်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြတ်သားသော ရောင်ခြည်တစ်ခု အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။