အဘွားအို ဒေါ်မာမာ၏ နောက်ဆုံးဆန္ဒ

အခန်း (၁) 

နံနက်ခင်း၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ၁၂ စတုရန်းမီတာမျှသာ ကျယ်ဝန်းသော အခန်းငယ်လေးအတွင်းသို့ လေးလံစွာ သက်ဆင်းနေသည်။ ပျော့ပျောင်းလွန်းသော အိပ်ရာထက်တွင် လဲလျောင်းနေသည့် အသက် ၈၂ နှစ်အရွယ် အဘွားအို ဒေါ်မာမာသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်သည်။ အခန်းထောင့်ရှိ နံရံကပ်နာရီ၏ "တက်၊ တက်" ဟူသော အသံမှာ တိတ်ဆိတ်လှသော ဤကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် အကျယ်လောင်ဆုံး သံစဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။ ဒေါ်မာမာ၏ ပါးရေတွန့်နေသော လက်ချောင်းကြောကြီးများပေါ်နေသည့် လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်သည် လှုပ်ရှားရခက်ခဲစွာဖြင့် နှေးကွေးစွာ အသက်ရှူရင်း ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဪ... ငါ အသက်ရှင်နေသေးတာပဲ..."

ဒေါ်မာမာ နှုတ်ခမ်းပါးလေးကို ခပ်ဖွဖွ လှုပ်ရှားကာ တီးတိုးရေရွတ်လိုက်မိသည်။ ထိုအတွေးသည် ဝမ်းမြောက်မှုလား၊ သို့မဟုတ် ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော အထီးကျန်နေ့ရက်တစ်ခု ထပ်မံစတင်ရတော့မည်ဟူသော သက်ပြင်းတစ်ချက်လားဆိုသည်ကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် မဝေခွဲနိုင်တော့ပါ။

"အဘွားမာမာ... မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ။ သွေးပေါင်ချိန်ရအောင်နော်"

ဖြူစင်သန့်ရှင်းသော ယူနီဖောင်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် သူနာပြုမလေးက အပြုံးတုတစ်ခုကို တပ်ဆင်လျက် အခန်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းကျဲကျဲဖြင့် ဝင်လာသည်။ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ကျွမ်းကျင်သည်၊ သွက်လက်သည်၊ သို့သော် လိုအပ်သည်ထက် ပိုမိုစက်ရုပ်ဆန်လှသည်။ သွေးပေါင်ချိန်ခွါကို ဒေါ်မာမာ၏ ပိန်လှီသော လက်မောင်းတွင် ပတ်လိုက်သောအခါ အေးစက်သော စက်ပစ္စည်း၏ အထိအတွေ့ကြောင့် ဒေါ်မာမာ တွန့်သွားခဲ့သည်။

"ဒီနေ့ သွေးပေါင်မှန်ပါတယ် အဘွား... ခဏနေရင် တာဝန်ကျဝန်ထမ်းက မနက်စာ လာပို့ပါလိမ့်မယ်"

သူနာပြုမလေးက အလုပ်သဘောအရ နှုတ်ဆက်ကာ အခန်းထဲမှ ပြန်ထွက်သွားသည်။ ထိုသူတို့သည် ဒေါ်မာမာ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကျန်းမာရေးကို ဂရုစိုက်ကြသည်၊ အိပ်ရာခင်းကို သန့်ရှင်းပေးကြသည်၊ ဆေးဝါးများကို မှန်မှန်တိုက်ကြသည်။ သို့သော် ဒေါ်မာမာ၏ ဝိညာဉ်ထဲက အထီးကျန်ဆာလောင်မှုကိုမူ မည်သူမျှ မမြင်နိုင်ကြပါ။

သူနာပြုမလေး ထွက်သွားသည်နှင့် ဒေါ်မာမာသည် မတုန်မလှုပ်နိုင်သော လက်ကို ခက်ခဲစွာ ဆန့်ထုတ်ကာ ခေါင်းအုံးအောက်သို့ နှိုက်လိုက်သည်။ ထိုနေရာတွင် အရောင်လွင့်ပြယ်နေပြီဖြစ်သော မိသားစုဓာတ်ပုံဟောင်းလေး တစ်ပုံရှိ၏။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် ကလေး လေးယောက်၊ မြေး ၁၁ ယောက်နှင့် မြစ် ၂ ယောက်တို့၏ ရယ်မောနေသော မျက်နှာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

"အမေ... ကြည့်စမ်း၊ သမီးတို့ ပန်းခြံထဲမှာ ရိုက်ထားတဲ့ပုံလေ"

အတိတ်၏ အသံများက ဒေါ်မာမာ၏ နားထဲတွင် ပြန်လည်ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အတိတ်တုန်းက ထိုဓာတ်ပုံထဲက ကလေးများ၏ ငိုသံ၊ ရယ်သံ၊ ငြင်းခုံသံများဖြင့် ဒေါ်မာမာ၏ အိမ်ကလေးသည် အမြဲတမ်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားခဲ့ဖူးသည်။ ကိတ်မုန့်ဖုတ်သည့်အခါ ထွက်ပေါ်လာသော သကြားသီးနံ့၊ ပန်းခြံထဲတွင် မြေဆီလွှာများကို တူးဆွစဉ် လက်ဖဝါး၌ ပေကျံသွားသော မြေနံ့တို့သည် ဒေါ်မာမာ၏ အမှတ်သညာထဲတွင် ယနေ့ထက်တိုင် မွှေးပျံ့နေဆဲဖြစ်၏။ သို့သော် ယခုအခါ၌မူ ထိုလှပသော အတိတ်များသည် ခေါင်းအုံးအောက်က ဓာတ်ပုံရိုက်ကွက်တစ်ခုအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။

အခန်း (၂) 

ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်သော လေပြင်းများက ပြတင်းပေါက် မှန်တံခါးကို ခပ်ပြင်းပြင်း တိုက်ခတ်နေသည်။ အပြင်ဘက် ပန်းခြံအတွင်းရှိ သစ်ပင်များသည် အရွက်များ ကြွေလွင့်ကာ ကင်းမဲ့နေကြပြီး၊ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံးသည် ဖြူလျော့သော အရောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ဒေါ်မာမာသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း အပြင်ဘက်သို့ အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။

ဆောင်းရာသီရောက်လျှင် ဘာအလုပ်မျှ လုပ်စရာမရှိ။ ဒေါ်မာမာ စာဖတ်ချင်သည်။ သို့သော် စာအုပ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် မျက်လုံးများက ပူစပ်လာပြီး စာလုံးများမှာ ဝေဝါးပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်။ လက်ချောင်းများသည်လည်း အပ်ချုပ်အပ်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

"တံခါးဖွင့်လို့ ရမလား..."

တံခါးဝမှ အသံကြောင့် ဒေါ်မာမာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မြေးမလေး သီရိ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပန်းစည်းအသေးလေးတစ်ခု ပါလာသည်။

"သီရိ... သမီး လာတယ်နော်" ဒေါ်မာမာ၏ မျက်နှာတွင် အတိုင်းအဆမရှိသော ဝမ်းမြောက်မှုတို့ ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ဟုတ်တယ် အဘွား... သမီး ၁၅ ရက်တစ်ကြိမ် လာတွေ့မယ်လို့ ကတိပေးထားတာပဲကို။ ဒီနေ့ အလုပ်နည်းနည်း ရှုပ်နေလို့ ခဏပဲ အဘွားကို လာကြည့်နိုင်မယ်"

သီရိက ဒေါ်မာမာ၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဒေါ်မာမာသည် မြေးမလေး၏ လက်ကလေးကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ထိုနွေးထွေးမှုသည် ဒေါ်မာမာအတွက်တော့ ငတ်မွတ်နေသော သဲကန္တာရထဲက ရေတစ်ပေါက်ပမာပင်။

"အမေရော... သားကြီးရော မလာကြဘူးလား သမီး" ဒေါ်မာမာက မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

သီရိက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ခပ်ဖွဖွချရင်း ခေါင်းခါလိုက်၏။ "ဦးလေးက စက်ရုံမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတယ် အဘွား... သုံးလေးလနေမှ တစ်ခါ လာနိုင်မယ်ထင်တယ်။ အမေကတော့ ကလေးတွေကို ကျောင်းပို့ကျောင်းကြို လုပ်နေရလို့ မအားဘူး"

"အို... ဟုတ်ပါပြီ၊ သူတို့လည်း သူတို့ဘဝနဲ့သူတို့ ရှုပ်နေကြတာပေါ့လေ..." ဒေါ်မာမာ၏ သံစဉ်တွင် အားနာမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။

"အဘွား... သမီး သွားရတော့မယ်၊ နောက် ၁၅ ရက်ကျမှ ထပ်လာခဲ့မယ်နော်"

သီရိသည် ဒေါ်မာမာ၏ ပါးကို ခပ်ဖွဖွ နမ်းရှုတ်ကာ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ သီရိ၏ ခြေသံများ ဝေးကွာသွားသည်နှင့် အခန်းငယ်လေးအတွင်းသို့ အေးစက်သော တိတ်ဆိတ်မှုသည် တစ်ဖန် ပြန်လည်စိမ့်ဝင်လာပြန်သည်။ ဒေါ်မာမာသည် ပြတင်းပေါက်ပြင်ပက ကျဆင်းနေသော နှင်းစက်များကို ကြည့်ရင်း တစ်ယောက်တည်း နေတတ်အောင် သင်ယူခဲ့ရသည့် ရာသီများကို ပြန်လည်ရေတွက်နေမိသည်။

အခန်း (၃) 

ဘိုးဘွားရိပ်သာသို့ စတင်ရောက်ရှိစအချိန်က ဒေါ်မာမာသည် ယခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်မနေခဲ့ပါ။ မိမိထက် အခြေအနေဆိုးရွားသော၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အဘိုးအဘွားများကို စာဖတ်ပြခဲ့သည်၊ သီချင်းများ အတူတူဆိုခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ဒေါ်မာမာသည် အခြားသူများ၏ အထီးကျန်မှုကို ကုစားပေးရင်း မိမိ၏ ဝမ်းနည်းမှုကို အမေ့ခံပြုထားနိုင်ခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ဒေါ်မာမာ၏ ဘေးအိပ်ရာမှ အမျိုးသမီးကြီး 'ဒေါ်မြတင်' နှင့် ဒေါ်မာမာသည် ပိုမို ရင်းနှီးခဲ့ကြသည်။

"ဒေါ်မာမာ... ဘဝဆိုတာ တကယ်တော့ သိပ်တိုတာပဲနော်" ဟု ဒေါ်မြတင်က မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသည်။

"မဟုတ်ပါဘူး ဒေါ်မြတင်ရယ်... မိသားစုနဲ့ ဝေးကွာပြီး တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရတဲ့ အချိန်တွေကျရင် ဘဝဟာ သိပ်ရှည်လျားလွန်းပါတယ်" ဟု ဒေါ်မာမာက ငြင်းခုံခဲ့ဖူးသည်။

တစ်ညတွင် ဒေါ်မာမာနှင့် ဒေါ်မြတင်တို့သည် ပြတင်းပေါက်မှ စိမ့်ဝင်လာသော လရောင်အောက်တွင် ငယ်စဉ်က သီချင်းလေးများကို တီးတိုးဆိုခဲ့ကြသည်။ ထိုညက ဒေါ်မြတင်၏ ရယ်မောသံသည် အလွန်ပင် လန်းဆန်းခဲ့ပြီး ဒေါ်မာမာ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ခံစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် နောက်တစ်နေ့ နံနက်မိုးလင်းသောအခါ...

"ဒေါ်မာမာ... မနက်စာ... အို..."

သူနာပြုမလေး၏ အော်သံကြောင့် ဒေါ်မာမာ နိုးလာခဲ့သည်။ ဘေးအိပ်ရာရှိ ဒေါ်မြတင်သည် အိပ်ပျော်နေသည့်အတိုင်း ငြိမ်သက်နေသော်လည်း သူမ၏ ရင်ဘတ်သည် လှုပ်ရှားခြင်း မရှိတော့ပေ။ အေးစက်နေသော ဒေါ်မြတင်၏ ရုပ်အလောင်းကို ဝန်ထမ်းများက အထည်ဖြူဖြင့် လွှမ်းခြုံကာ သယ်ဆောင်သွားကြသည့် မြင်ကွင်းကို ဒေါ်မာမာ ကြည့်နေမိသည်။

ဒေါ်မြတင်၏ သားသမီးများသည် ညနေပိုင်းရောက်မှ ကပျာကယာ ရောက်ရှိလာကြပြီး ငိုယိုကြသည်။ ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း ဒေါ်မာမာ၏ ရင်ထဲတွင် ခါးသီးသော အသိတစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ သေဆုံးပြီးမှ ရောက်ရှိလာသော အချစ်နှင့် ဂရုစိုက်မှုများသည် သေလွန်သူအတွက် ဘာမျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။

"ငါ သေသွားခဲ့ရင်ရော... သူတို့ ရောက်လာကြမှာလား..." ဒေါ်မာမာ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

အခန်း (၄) 

ဒေါ်မြတင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီးနောက် ဒေါ်မာမာသည် ပိုမိုဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် စာပွဲခုံပေါ်တွင် တင်ထားသော စာရွက်တစ်ရွက်နှင့် ဖောင်တိန်တစ်ချောင်းကို စောင်းငေးကြည့်နေမိသည်။ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးနေသော်လည်း၊ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေသော်လည်း ဒေါ်မာမာသည် မိမိ၏ ရင်ထဲ၌ ကိန်းအောင်းနေသော ဝေဒနာများကို အက္ခရာအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမ ဖောင်တိန်ကို ကိုင်လိုက်သည်။ ပထမဆုံး စာကြောင်းကို စတင်ရေးသားလိုက်၏။

ကျွန်မအသက် ၈၂ နှစ်ရှိပါပြီ။ သားသမီး ၄ ယောက်၊ မြေး ၁၁ ယောက်၊ မြစ် ၂ ယောက်နှင့် ၁၂ စတုရန်းမီတာပတ်လည် အခန်းတစ်ခန်း ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခုတော့ ကျွန်မမှာ အိမ်လည်း မရှိတော့...

ဒေါ်မာမာ၏ မျက်ဝန်းမှ မျက်ရည်တစ်စက်သည် စာရွက်ပေါ်သို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အပြစ်တင်လိုသော စိတ်ဖြင့် ရေးသားခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော် မိသားစုဟူသော အဓိပ္ပာယ်၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ တန်ဖိုးနှင့် ခွဲခွာခြင်း၏ နာကျင်မှုများကို မိမိ၏ သားသမီးများ တစ်နေ့နေ့တွင် နားလည်စေချင်သည့် ဆန္ဒဖြင့် ရေးသားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်မ မြေးတွေနှင့်အတူတူထိုင်ပြီး ရယ်မောပျော်ရွှင်ရချိန်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားသည်မှာ ကြာပါပြီ...

ဖောင်တိန်ထိပ်မှ မင်စက်များသည် ဒေါ်မာမာ၏ နှလုံးသွေးကဲ့သို့ စာရွက်ပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသည်။ ဆောင်းရာသီ၏ အေးစက်မှု၊ ၁၂ စတုရန်းမီတာ အခန်း၏ ကျဉ်းမြောင်းမှု၊ အတိတ်က ကိတ်မုန့်ဖုတ်ခဲ့ဖူးသော အနံ့အသက်များနှင့် ပန်းခြံထဲက မြေနံ့တို့သည် စာရွက်ပေါ်တွင် ပြန်လည်သက်ဝင်လာခဲ့သည်။

ကျွန်မတစ်နေ့နေ့တော့ ဤနေရာတွင် ထိုင်လျက်ရှိနေချင်မှ ရှိပါလိမ့်မည်။ ကျွန်မ သားသို့မဟုတ် သမီး တစ်ယောက်ယောက်လည်း တစ်နေ့တွင် ဤနေရာကို ရောက်ကောင်း ရောက်လာပါလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်မှ မိသားစုနှင့် ခွဲခွာရချိန်များသည် စိတ်ထဲတွင် မည်မျှခံစားရသည်ကို နားလည်ပေလိမ့်မည်...

စာကို ရေးသားပြီးစီးသွားသောအခါ ဒေါ်မာမာသည် စာရွက်ကို သေချာစွာ ခေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စာရွက်၏ နောက်ကျောတွင် နောက်ဆုံးစာကြောင်းတစ်ကြောင်းကို ထပ်မံဖြည့်စွက်လိုက်၏။

ကျွန်မသေသွားလျှင် ဤစာကို သူတို့အား မပြပါနှင့်။

ချစ်သော - ဘွားဘွား မာမာ

အခန်း (၅) 

စာရွက်ခေါက်လေးကို စာအိတ်တစ်ခုအတွင်းသို့ ထည့်ကာ စာပွဲခုံထောင့်တွင် သေချာစွာ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဒေါ်မာမာသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ဆီသို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။ မွန်းလွဲပိုင်း၏ နေရောင်ခြည်နွေးနွေးသည် ပြတင်းပေါက်မှန်မှတစ်ဆင့် ဒေါ်မာမာ၏ ဇရာဖိစီးနေသော မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

သူမသည် ခေါင်းအုံးအောက်မှ မိသားစုဓာတ်ပုံလေးကို ပြန်ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် သူမ၏ သားကြီးသည် ငယ်စဉ်ကကဲ့သို့ ပြုံးပြနေဆဲ၊ သမီးငယ်လေးသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ချွဲနွဲ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"အမေ... မင်းတို့ကို ချစ်ပါတယ်..." ဒေါ်မာမာသည် ဓာတ်ပုံလေးကို ရင်ဘတ်တွင် အသာအယာ ကပ်ထားလိုက်သည်။

အပြင်ဘက်တွင် နှင်းကျစပြုလာပြန်ပြီ။ ဒေါ်မာမာ၏ မျက်လုံးများက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း မှေးစင်းလာသည်။ သို့သော် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတိတ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အမှတ်တရများက ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေ၏။ သူမသည် ကိတ်မုန့်ဖုတ်နေသည်၊ ကလေးများသည် ပန်းခြံထဲတွင် အော်ဟစ်ဆော့ကစားနေကြသည်၊ အိမ်ကလေးသည် သီရိနှင့် သားများ၏ ရယ်မောသံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒေါ်မာမာသည် နံရံကပ်နာရီ၏ "တက်၊ တက်" အသံကို သတိမပြုမိတော့ပေ။ သူမ၏ နှလုံးခုန်သံသည် ပိုမို နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ တစ်နေ့နေ့တွင် သားသမီးများသည် သူမ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီဟူသော သတင်းကြောင့် ရောက်ရှိလာကြပါက... သူတို့သည် ဒေါ်မာမာ၏ အခန်းငယ်လေးထဲတွင် ရိုးရှင်းသော အိပ်ရာတစ်ခု၊ စာဖတ်မရတော့သော စာအုပ်အချို့၊ ခေါင်းအုံးအောက်က မိသားစုဓာတ်ပုံဟောင်းတစ်ပုံနှင့်... စာပွဲခုံပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့မည့် စာအိတ်တစ်အိတ်ကိုသာ တွေ့ရှိကြရပေလိမ့်မည်။

ထိုစာကို သူတို့ ဖတ်ခွင့်ရမည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ထိုစာတွင် ပါရှိသော နာကျင်မှု၊ အထီးကျန်မှုနှင့် နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာတို့သည် ဤ ၁၂ စတုရန်းမီတာ အခန်းငယ်လေး၏ နံရံများထက်တွင် ထာဝရ ပဲ့တင်ထပ် ကျန်ရစ်နေတော့မည် ဖြစ်သကဲ့သို့... တစ်နေ့နေ့တွင် ထိုသားသမီးများ ရောက်ရှိလာမည့် ဇရာ၏ လမ်းဆုံ၌လည်း စောင့်ကြိုနေတော့မည်ဖြစ်ပေသည်။