အခန်း (၁)
မီးမှောင်ကျနေသော ဧည့်ခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း သတင်းစာဟောင်းများ ခင်းထားသည့် စားပွဲပုလေးပေါ်တွင် ဖယောင်းတိုင်မီးလျှံသည် လေတိုးတိုင်း တရွေ့ရွေ့ ယိမ်းထိုးနေ၏။ အခန်းထောင့်ရှိ နာရီအိုကြီးထံမှ သံချောင်းခေါက်သံ "ဒေါက်... ဒေါက်..." ဟု မြည်ဟီးလိုက်ချိန်တွင် ဦးသန်းနောင်သည် ကော်ဖီခွက်ဟောင်းလေးကို ကိုင်မြှောက်လိုက်သည်။ ရေနွေးငွေ့ပင် မထွက်တော့သည့် ဖျော့တော့တော့ ကော်ဖီကြမ်းကို တစ်ငုံမျှ ငုံလိုက်စဉ် အောက်ခြေမှ ခါးသက်သက် အရသာက လျှာပေါ်တွင် စွဲကျန်ရစ်၏။
"ဖေဖေ... ညစာပန်းကန်တွေ သိမ်းလိုက်တော့မယ်နော်"
သမီးဖြစ်သူ သီတာ၏ အသံက တိုးညှင်းလွန်းလှသဖြင့် လေတိုးသံနှင့်ပင် မှားနိုင်သည် ။ ဦးသန်းနောင် လက်ထဲမှ ကော်ဖီခွက်ကို ပန်းကန်ပြားပေါ် သက်ချလိုက်ပြီး သမီးဖြစ်သူ၏ ပိန်ကပ်ကပ် ရုပ်သွင်ကို ငေးကြည့်မိသည်။ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော် အရွယ်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း သီတာ၏ မျက်လုံးအောက်တွင် တွန့်ခေါက်နေသော ကွင်းမည်းကြီးများက သူမ၏ မောပန်းမှုနှင့် ငတ်မွတ်မှုကို အတိုင်းသား ဖော်ပြနေ၏။ စားပွဲပေါ်တွင် ကျန်ရစ်သော ဟင်းခွက်လွတ်များကို ကြည့်ရင်း ဦးသန်းနောင်၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
"သီတာ... နင် ဒီနေ့ ထမင်းဝအောင် စားရဲ့လား"
သီတာက ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ပြီး ပန်းကန်များကို တစ်ခုပေါ်တစ်ခု ထပ်လိုက်သည်။ "စားပါတယ် ဖေဖေ... သမီးက ဝပါတယ်။ ဖေဖေပဲ ရေနွေးလေး ထပ်သောက်လိုက်ဦး"
သူမ၏ စကားသံသည် ပုံမှန်အတိုင်းဖြစ်အောင် ကြိုးစားထားသော်လည်း ခါးသက်သော လှည့်စားမှုတစ်ခု ပါဝင်နေသည်ကို ဦးသန်းနောင် သိသည်။ ဒီနေ့မှ မဟုတ်။ လွန်ခဲ့သည့် လအတော်ကြာကတည်းက သူတို့အိမ်တွင် ထမင်းဝအောင် စားရသည့်ရက်ဆိုသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။ သမီးဖြစ်သူက သူ၏ပန်းကန်ထဲသို့ ထမင်း ပိုထည့်ပေးတိုင်း ဦးသန်းနောင်က သမီးထံ ပြန်ဖဲ့ပေးရသည့် ကစားပွဲတစ်ခုကို ညစဉ် ယှဉ်ပြိုင်နေရ၏။
ခဏအကြာတွင် အပြင်ဘက်မှ လမ်းလျှောက်သံသဲ့သဲ့ ကြားလိုက်ရပြီး တံခါးကို ခပ်တိုးတိုး ခေါက်လိုက်သည့်အသံ ကြားရသည်။
"ဘယ်သူလဲ..."
"ကျုပ်ပါ... အောင်စိုးပါ။ တံခါးခွင့်ပါဦး သန်းနောင်"
ဦးသန်းနောင် တံခါးမင်းတုန်းကို မရှိမဖြစ် ဖြုတ်လိုက်ရာ တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့်အတူ အပြင်ဘက်မှ အေးစက်သော လေထုနှင့်အတူ လူတစ်ယောက် တိုးဝင်လာသည်။ အောင်စိုး...။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်ခန့်က ကုန်သည်ကြီးများအသင်းတွင် ဂုဏ်သရေရှိစွာ စီးပွားရှာခဲ့ဖူးသည့် မိတ်ဆွေဟောင်းကြီး ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှောင်ရုဏ်းထဲတွင် ရပ်နေသော အောင်စိုး၏ ရုပ်သွင်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ဦးသန်းနောင် တုန်လှုပ်သွားရ၏။
ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် အောင်စိုး၏ ခေါင်းတစ်ခုလုံးသည် နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းထားသကဲ့သို့ ဖွေးဖွေးလှိုင်အောင် ဖြူစွတ်နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်က နက်မှောင်ပြောင်လက်နေသော ဆံပင်များ၊ ရွှင်လန်းသော မျက်နှာပေးတို့သည် အစအနပင် မကျန်တော့ဘ ပါးပြင်များ ချိုင့်ဝင်ကာ အရိုးပေါ် အရေတင်မကဘဲ အိုမင်းရင့်ရော်သွားသည့် ရုပ်သွင်သာ ကျန်ရှိတော့၏။
"အောင်စိုး... ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဘာဖြစ်တာလဲ။ ခင်ဗျား ဆံပင်တွေ..." ဦးသန်းနောင် စကားတောင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်ဘဲ ပါးစပ်ဟအနက်ဖြင့် မေးလိုက်မိသည်။
အောင်စိုးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသည်းနှလုံးထဲမှ မကတည်းက ဆွဲထုတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းစွာ ရှုထုတ်လိုက်ပြီး ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ထိုင်ချလိုက်သည်။
"အနှစ်နှစ်အလွလွှ စုဆောင်းခဲ့သမျှ စက်ရုံရော၊ အိမ်ရော၊ ပစ္စည်းအကုန်လုံး လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကပဲ တစ်စစီ ပြိုပျက်သွားခဲ့ပြီ သန်းနောင်ရယ်...။ အကြွေးရှင်တွေ ဝိုင်းဆွဲကြတုန်းက ကျုပ် ညဘက်အိပ်လို့ မပျော်ဘူး။ ညတိုင်း သေမင်းနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသလိုပဲ။ တစ်ညမှာ မနက်မိုးလင်းလို့ မှန်ကြည့်လိုက်တော့... ကျုပ် ဆံပင်တွေ အကုန်လုံး ဖြူသွားခဲ့ပြီ"
အောင်စိုး၏ အသံသည် တုန်ရီနေ၏။ သူ၏ လက်ချောင်းကြီးများက တုန်ယင်လျက် ဖယောင်းတိုင်မီးကို ငေးကြည့်နေသည်။ ဦးသန်းနောင်သည် မေရီအန်တွိုင်းနက်ဆိုသော ပြင်သစ်ဘုရင်မကြီး ခေါင်းဖြတ်စက်ဆီ သွားရမည် အသိကြောင့် တစ်ညတည်းနှင့် ဆံပင်များ ဖွေးဖွေးဖြူသွားခဲ့သည်ဆိုသော သမိုင်းစာအုပ်ထဲမှ စာကြောင်းများကို ချက်ချင်း သတိရလိုက်မိသည်။ ပြင်းထန်သော စိတ်သောက၊ ရှင်သန်ရေးအတွက် ပဟေဠိဖြစ်ရသော အကြောက်တရားတို့သည် လူတစ်ယောက်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို ဤမျှအထိ ရိုက်ခတ်နိုင်သည်တကား။
"ကျွန်တော်လည်း ခင်ဗျားနဲ့ မခြားပါဘူး အောင်စိုးရာ..." ဦးသန်းနောင်က သူ၏ ခေါင်းပေါ်မှ ဖြူစွတ်နေသော ဆံပင်များကို ကိုင်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ဒီမှာကြည့်... ကိုဗစ်လှိုင်းအပြီး စီးပွားရေးတွေ ပြိုလဲ၊ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေ ထိန်းမရအောင် တက်လာတဲ့ နောက်ပိုင်း ကျွန်တော့် ဆံပင်တွေလည်း ဖြူကုန်ပြီ။ သမီးလေးက ဆံပင်ဆေးဆိုးဖို့ ခဏခဏ ပြောတယ်... ကျုပ် မဆိုးဘူး။ ဒါဟာ ငါတို့ လောကဓံရဲ့ ပင်လယ်လှိုင်းတွေကို ဖြတ်သန်းရင်းနဲ့ ဆံပင်မှာ စွန်းပေကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ဆားပွင့်တွေပဲလို့ ကျုပ် လက်ခံထားတယ်"
အောင်စိုးက ဦးသန်းနောင်ကို စေ့စေ့ကြည့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စကားလုံးပေါင်း များစွာထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဝေဒနာနှင့် ရင့်ကျက်မှု၏ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။
"ဆားပွင့်တွေ တင်းကြမ်းပြည့်နေပြီ သန်းနောင်... ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အသက်ဆက်ရှင်ဖို့ အရည်ပျော်ကျမသွားအောင် တောင့်ခံထားရတုန်းပဲ" ဟု အောင်စိုးက ခါးသီးစွာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။
အခန်း (၂)
နောက်တစ်နေ့ နံနက်ပိုင်းတွင် ရပ်ကွက်ဓမ္မာရုံ၌ ပြုလုပ်သော ရပ်ကွက် အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့၏ စာနပ်ရိက္ခာနှင့် ပတ်သက်သည့် အစည်းအဝေးသို့ ဦးသန်းနောင် သွားရောက်ခဲ့သည်။ ဓမ္မာရုံအတွင်း၌ လူပေါင်းများစွာ ပြည့်နှက်နေပြီး ရာသီဥတုက ပူပြင်းအောင့်အင်းနေ၏။ လူတို့၏ မျက်နှာများတွင် မောပန်းခြင်း၊ ဒေါသထွက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းတို့ ယှက်နွယ်နေသည်။
stage ပေါ်တွင် တင့်တယ်စွာ ဝတ်ဆင်ထားသော မြို့နယ်အဆင့် တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးက မိုက်ခရိုဖုန်းကို ကိုင်ကာ မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ သူ၏ ဝဝတုတ်တုတ် ရုပ်သွင်နှင့် သပ်ရပ်သော ဝတ်စုံသည် အောက်ခြေမှ နွမ်းပါးလှသော ပြည်သူများနှင့် သီးခြား ကမ္ဘာတစ်ခုလို ကွဲပြားနေ၏။
"အခုဖြစ်ပေါ်နေတဲ့ အထွေထွေ ကုန်ဈေးနှုန်း ကြီးမားမှုက ကမ္ဘာ့စီးပွားရေး အခြေအနေကြောင့် ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ပြည်သူတွေအနေနဲ့ အမျိုးသားရေး စိတ်ဓာတ်နဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြရမယ်" ဟု အာဏာပိုင်က သြဇာသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဆင်မပြေဘူး၊ အဆင်မပြေဘူးလို့ မညည်းကြပါနဲ့။ ချွေတာကြပါ။ အရင်က ထမင်း သုံးနပ် စားရင် အခု ထမင်း တစ်နပ် လျှော့စားပေါ့။ လျှပ်စစ်မီး မလာရင်လည်း ဖယောင်းတိုင် ထွန်းပေါ့။ ဒါတွေဟာ စိန်ခေါ်မှုကို ကျော်လွှားတာပဲ"
အစည်းအဝေးခန်းတစ်ခုလုံး ခပ်တိုးတိုး လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားသည်။
ဦးသန်းနောင်၏ ရင်ထဲတွင် ဒေါသအရှိန်က စူးခနဲ တက်လာ၏။ သူသည် အောက်ခြေမှ ရုန်းကန်လာခဲ့ရသူဖြစ်သဖြင့် "ချွေတာခြင်း" ဆိုသည်ကို စနစ်တကျ သဘောပေါက်သူဖြစ်သည်။ ချွေတာခြင်းဆိုသည်မှာ မိမိတွင် ရှိသော အရင်းအမြစ်ကို စနစ်တကျ အကျိုးရှိရှိ သုံးစွဲခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မရှိသည်အတိုင်း လျှော့ခိုင်းခြင်း၊ ရှင်သန်ရန် အခြေခံ လိုအပ်ချက်ကိုပင် မပေးဘဲ ထပ်မံဖြတ်တောက်ခိုင်းခြင်းမှာ ချွေတာခိုင်းခြင်း မဟုတ်။ လူသားတစ်ယောက်၏ ဂုဏ်သိက္ခာ (Human Dignity) ကို ဗောင်ဆိုင်းကာ ပြောင်လှောင် သရော်လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
"ထမင်း တစ်နပ် လျှော့စားပါတဲ့လား..."
ဆရာအတတ်သင် ကျောင်းဆရာဟောင်း ဦးဝင်းမောင်က ဦးသန်းနောင်၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေရာမှ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဒီစကားက ပြင်သစ်တော်လှန်ရေးကို မီးရှို့လိုက်တဲ့ မေရီ အန်တွိုင်းနက်ရဲ့ 'ပေါင်မုန့် မရှိရင် ကိတ်မုန့်စားပါ' ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ ဘာမှ မခြားဘူး သန်းနောင်" ဟု ဦးဝင်းမောင်က တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် ဆရာ..." ဦးသန်းနောင်က ငြိမ်သက်စွာ ထောက်ခံလိုက်သည်။ "သမိုင်းမှာ မေရီ အန်တွိုင်းနက် တကယ် ပြောခဲ့ မပြောခဲ့ သမိုင်းပညာရှင်တွေ ငြင်းကြပေမဲ့... ဒီစကားဟာ ပြည်သူတွေ ရင်ထဲက ဒေါသကို စုစည်းပေးလိုက်တဲ့ စလော့ဂန် (Slogan) တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ပေါင်မုန့်တောင် မဝယ်စားနိုင်တဲ့သူတွေကို ကိတ်မုန့် စားခိုင်းတာဟာ အုပ်ချုပ်သူတွေက ပြည်သူတွေရဲ့ ငတ်မွတ်မှုကို မသိဘူး၊ မသိချင်ယောင် ဆောင်တယ်ဆိုတာ ပြလိုက်တာပဲ"
စင်ပေါ်မှ အာဏာပိုင်သည် လူထု၏ ငြိမ်သက်နေမှုကို သူ၏ စကားအောင်မြင်သည်ဟု ထင်မှတ်နေပုံရ၏။
"ကျွန်တော်တို့ အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပေးနေတာပါ။ သင်တို့ဘက်ကလည်း အနစ်နာခံဖို့ လိုပါတယ်" ဟု အာဏာပိုင်က ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။
ဦးသန်းနောင်သည် စင်ပေါ်မှ လူကို ကြည့်ရင်း ရင်လေးစွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်မိသည်။ အထက်လူကြီးများက ကိုယ်တိုင် အခွင့်ထူးခံ ဘဝတွင် နေထိုင် စားသောက်နေကြပြီး မရှိဆင်းရဲသားများကို ထပ်မံလျှော့ခိုင်းနေခြင်းသည် ပြဿနာ၏ အကြောင်းရင်းကို ဖြေရှင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ အကျိုးဆက်ကို ပြည်သူ့ထံ ပုံချလိုက်သည့် ကိုယ်ချင်းစာတရား ကင်းမဲ့မှုသာ ဖြစ်သည်။
"သူတို့ မသိတာက..." ဦးသန်းနောင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "စကားစကား ပြောပါများ စကားထဲက ဇာတိပြဆိုသလိုပဲ... ဒီလို စကားမျိုးတွေက ပြည်သူတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ အုပ်ချုပ်သူတွေအပေါ် ထားတဲ့ ယုံကြည်မှု (Trust) ကို သုညအထိ ထိကျသွားစေတယ်ဆိုတာပါပဲ"
အခန်း (၃)
အစည်းအဝေးမှ အပြန်လမ်းတွင် ဦးသန်းနောင်နှင့် ဦးဝင်းမောင်တို့ လမ်းလျှောက်လာကြသည်။ လမ်းဘေးဝဲယာတွင် ဆိုင်ခန်းအချို့ ပိတ်ထားကြပြီး ဖွင့်ထားသော ဆိုင်များတွင်လည်း ကုန်ပစ္စည်းဈေးနှုန်းများကို မြှင့်တက်ရေးဆွဲထားသည်ကို တွေ့ရ၏။
"သန်းနောင်... မင်း သတိထားမိလား" ဦးဝင်းမောင်က လမ်းဘေးတွင် ထိုင်နေသော လူငယ်အုပ်စုကို မေးဆွဲပြလိုက်သည်။
ထိုလူငယ်များသည် အသက်နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်မျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပိန်ချည့်နေပြီး မျက်လုံးများတွင် တောက်ပသော တက်ကြွမှု မရှိဘဲ ထုံထိုင်းမှုများသာ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။
"အခြေခံ အာဟာရဓာတ်တွေဖြစ်တဲ့ ပရိုတင်း၊ ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ်၊ ဗီတာမင်တွေ မလုံလောက်တဲ့အခါ ခုခံအားစနစ်တွေ ကျဆင်းလာမယ်၊ အရိုးနဲ့ ကြွက်သားတွေ အားနည်းလာမယ်၊ နောက်ဆုံး ဦးနှောက် လုပ်ဆောင်ချက်တွေပါ နှေးကွေးလာလိမ့်မယ်" ဟု ဆရာဟောင်း ဦးဝင်းမောင်က တွေးတောစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဟာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှုပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပိုကြောက်စရာကောင်းတာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှုပဲ သန်းနောင်"
"မှန်တယ် ဆရာ... ဗိုက်ဆာလာတဲ့အခါ၊ ရှင်သန်ရေးအတွက် အရာရာ လျှော့ပါများလာတဲ့အခါ လူတွေဟာ စိတ်တိုလွယ်လာမယ်၊ စိတ်ဓာတ်ကျလာမယ်။ နောက်ဆုံး 'အရှက်ထက် အသက်က ပိုအရေးကြီးတယ်' ဆိုပြီး မလုပ်သင့်တာတွေကို လုပ်မိတဲ့အထိ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျက်စီးသွားကြလိမ့်မယ်"
ထိုစဉ် လမ်းဆုံမှ ပီတိဖြစ်ဖွယ် တေးဂီတသံများ အသံချဲ့စက်မှ ကျယ်လောင်စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လမ်းထောင့်တွင် မြို့နယ်မှ စီစဉ်ပေးထားသော အခမဲ့ ဖျော်ဖြေပွဲတစ်ခု ပြုလုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပွဲစင်မြင့်ပေါ်တွင် အဆိုတော်များက တက်ကြွစွာ သီဆိုနေကြသော်လည်း အောက်ခြေမှ ကြည့်ရှုနေသူ အနည်းငယ်၏ မျက်နှာများတွင် မည်သည့် ဝမ်းမြောက်မှုမှ မရှိကြပေ။
"ကြည့်စမ်း..." ဦးသန်းနောင်က စင်မြင့်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဗိုက်ဆာနေတဲ့ ပြည်သူတွေကို ဖျော်ဖြေပွဲတွေနဲ့ အာရုံလွှဲဖို့ ကြိုးစားနေကြတယ်။ ဒါဟာ အဖြေမဟုတ်ဘူး။ ငတ်မွတ်နေတဲ့သူဆီ ဂီတသံပေးလို့ မရဘူး"
"ဒါဟာ အတော်လေး အန္တရာယ်များတဲ့ ကစားပွဲပဲ သန်းနောင်ရယ်" ဟု ဦးဝင်းမောင်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "စိတ်ဒေါသ သင့်နေတဲ့ ပြည်သူတွေ၊ ဗိုက်ဆာနေတဲ့ လူထုဆိုတာ ဘယ်အချိန် ပေါက်ကွဲမလဲ မသိတဲ့ အရှိန်ပြင်းတဲ့ ဗုံးကြီးတစ်လုံးနဲ့ တူတယ်"
သူတို့နှစ်ဦးသည် အသံချဲ့စက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သီချင်းသံများကို ကျောခိုင်းကာ အမှောင်ရိပ်ကျနေသော လမ်းကြားလေးအတွင်းသို့ တိုးဝင်ခဲ့ကြသည်။ ပြည်သူများ၏ စိတ်ထဲတွင် မြုပ်နှံထားသော ဒေါသတိုင်များသည် မီးပွားတစ်ခု အလာကိုသာ စောင့်ဆိုင်းနေကြသကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်လွန်းနေ၏။
အခန်း (၄)
ရက်သတ္တပတ်အချို့ ကုန်လွန်သွားခဲ့သော်လည်း အခြေအနေများမှာ တိုးတက်မလာဘ ကုန်ဈေးနှုန်းများက ပိုမို အမြင့်သို့ ထိုးတက်သွားခဲ့သည်။ ဦးသန်းနောင်၏ အိမ်တွင်လည်း ဆန်အိုးအောက်ခြေ ထိခါနီးဖြစ်နေပြီ။
ညနေခင်းတစ်ခုတွင် သမီးဖြစ်သူ သီတာသည် ထမင်းဟင်းများ ပြင်ဆင်နေစဉ် လက်ထဲမှ ပန်းကန်ပြား ကျကွဲသွားခဲ့သည်။
"ဒလွန်း..."
အသံနှင့်အတူ သီတာသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခွေလဲကျသွား၏။ ဦးသန်းနောင် အပြေးအလွှား သွားရောက် ထိန်းမိုင်လိုက်ရသည်။ သီတာ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ယင်နေ၏။
"သမီး... သမီး ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"သမီး... ခေါင်းမူးသွားလို့ပါ ဖေဖေ..." သီတာက အသံတုန်တုန်လေးဖြင့် ဖြေသည်။ "မနက်ကတည်းက သမီး ထမင်း မစားရသေးဘူး... ဖေဖေနဲ့ မောင်လေးအတွက် ချန်ထားချင်လို့..."
ဦးသန်းနောင်သည် သမီးဖြစ်သူကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ဖက်ထားရင်း မျက်ရည်များ လိမ့်ဆင်းလာခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှာ သူတို့အိမ်၏ အမှန်တရားဖြစ်သည်။ စားစရာ မရှိသူများကို "ထမင်းတစ်နပ် လျှော့စားပါ" ဟု လွယ်လွယ်ပြောလိုက်သူများသည် ထိုစကား၏ အကောင်အထည်ဖော်မှုအောက်တွင် မည်မျှထိ နာကျင်စရာကောင်းသည်ကို သိကြပါမည်လော။
ထိုညတွင် ဦးသန်းနောင် အိပ်မပျော်ခဲ့ပေ။ သူသည် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် စာရေးစားပွဲ၌ ထိုင်ကာ စာရွက်တစ်ရွက်ကို လှန်လိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော ခံစားချက်များ၊ ဒေါသများနှင့် အမှန်တရားများကို စာရွက်ပေါ်သို့ မင်နက်ဖြင့် စတင် စိုက်ထုတ်လိုက်၏။
"စားစရာ မရှိသူတွေကို ထမင်းတစ်နပ် လျှော့စားခိုင်းခြင်းမှာ အဖြေမဟုတ်ပါ။ အဖြေရှာရန် ပျက်ကွက်ကြောင်း ဝန်ခံချက်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ တကယ့်အဖြေဆိုသည်မှာ အထက်လူတွေက အောက်ခြေကို လျှော့ခိုင်းခြင်းထက်၊ အထက်လူတွေ၏ အသုံးစရိတ်တွေနဲ့ လွဲမှားသော သုံးစွဲနေမှုများကို ဦးစွာ လျှော့ပြပြီး ပြုပြင်ခြင်းကသာလျှင် စစ်မှန်သော အဖြေ ဖြစ်နိုင်ပါလိမ့်မည်..."
သူသည် စာကြောင်းများကို တားဆီးမရအောင် ဆက်လက် ရေးသားနေခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ရာချီက ပြင်သစ်ပြည်မှ မေရီ အန်တွိုင်းနက်၏ ကိစ္စ၊ Guillotine ခေါင်းဖြတ်စက်ဆီ သွားခဲ့ရသည့် ဖြစ်ရပ်၊ အကြောက်တရားနှင့် စိတ်သောကကြောင့် ချက်ချင်း ခေါင်းဖြူသွားခဲ့ရသည့် သမိုင်းသင်ခန်းစာများကို ရေးသားရင်း သူ၏ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်လာခဲ့၏။
အခန်း (၅)
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ဦးသန်းနောင် ရေးသားထားသော စာမူကို သူ၏ လူမှုကွန်ရက် (Facebook) စာမျက်နှာပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ စကားလုံးများ မဆန်းပြားသော်လည်း ရင်ထဲမှ လာသော အမှန်တရားများဖြစ်သဖြင့် ခဏအတွင်းမှာပင် လူပေါင်းများစွာက မျှဝေ (Share) ကြပြီး မှတ်ချက်များ အပြိုင်အဆိုင် ရေးသားကြတော့၏။
"ငါတို့ရဲ့ ရင်ထဲက စကားတွေကို အတိအကျ ရေးပေးလိုက်တာပဲ..."
"ထမင်းတစ်နပ် လျှော့စားခိုင်းတာဟာ ငါတို့ရဲ့ လူ့ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားတာ..."
စသည့် မှတ်ချက်ပေါင်း သန်းပေါင်းများစွာသည် အင်တာနက်စာမျက်နှာပေါ်တွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။ စကားတစ်ခွန်း၏ စွမ်းအားသည် လူထု၏ ဒေါသကို မီးမွှေးပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဦးသန်းနောင်သည် လမ်းထောင့်ရှိ ကော်ဖီဆိုင်လေးတွင် သမိုင်းဆရာ ဦးဝင်းမောင်နှင့် ပြန်လည် ဆုံတွေ့ခဲ့သည်။ ဦးဝင်းမောင်သည် ဦးသန်းနောင်၏ ရေးသားချက်ကို ဖုန်းထဲတွင် ဖတ်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"သန်းနောင်... မင်း ရေးလိုက်တဲ့ စကားတစ်ခွန်းဟာ စကားထဲက ဇာတိကို သာမက၊ ပြည်သူတွေ ရင်ထဲက မီးတောက်ကိုပါ ဖော်ထုတ်ပေးလိုက်တာပဲ"
"ကျွန်တော် အမှန်တရားကိုပဲ ရေးတာပါ ဆရာ" ဦးသန်းနောင်က အေးဆေးစွာ ဖြေလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ပုံပြင်တွေနဲ့ လှည့်စားခံနေရတာ ကြာပြီ။ အထက်ကလူတွေက သူတို့ရဲ့ ရုပ်ဝတ္ထု သာယာမှုတွေကို နည်းနည်းမှ မလျှော့ဘဲ၊ အောက်ခြေက ရှင်သန်ရုံလေးပဲ ရှိတဲ့ ပြည်သူတွေကို ထပ်လျှော့ခိုင်းနေတာဟာ လူမဆန်တဲ့ သရော်မှုပဲ"
ဦးသန်းနောင်သည် ဆိုင်ပြင်ပသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ လမ်းပေါ်တွင် ကုန်ဈေးနှုန်း သက်သာရေးနှင့် ရပိုင်ခွင့်များအတွက် ငြိမ်းချမ်းစွာ ဆန္ဒဖော်ထုတ်ရန် စုဝေးနေကြသော လူငယ်များကို တွေ့ရ၏။ ထိုလူငယ်များ၏ မျက်လုံးများတွင် ထုံထိုင်းမှုများ မရှိတော့ဘဲ သတိရှိမှုနှင့် တောင်းဆိုလိုစိတ်များ တောက်ပနေသည်။
ဦးသန်းနောင်သည် မှန်ထဲတွင် ပေါ်နေသော မိမိ၏ ရုပ်သွင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံးတွင် ဆံပင်ဖြူများက စွန်းပေလျက်ရှိ၏။ သို့သော် ထိုဆံပင်ဖြူများသည် အိုမင်းခြင်း၊ အရှုံးပေးခြင်း၏ လက္ခဏာ မဟုတ်ပေ။ လောကဓံ၏ လှိုင်းတံပိုးကြီးများကို ရဲရင့်စွာ ဖြတ်သန်းရင်း ကပ်ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဆားပွင့်များသာ ဖြစ်သည်။
"ဆံပင်မည်းနက်တာက နုပျိုခြင်းကို ပြဆိုပေမဲ့..." ဦးသန်းနောင်က ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဆံပင်ဖြူလာတာကတော့ ရင့်ကျက်မှုနဲ့ အမှန်တရားကို မြင်နိုင်စွမ်း ရှိလာတာကို ပြသတာပဲ။ ငါတို့တွေ အမှန်တရားကို မြင်သွားကြပြီ"
စကားတစ်ခွန်းသည် သမိုင်းကို ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိ၏။ စကားထဲမှပြသော ဇာတိကို လူထုက သိရှိသွားသည့်အခါ မည်သည့် ဖိနှိပ်မှုမျှ အမှန်တရားကို ထာဝရ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
စကားတစ်ခွန်းသည် တော်လှန်ရေးတစ်ရပ်ကို စတင်နိုင်လျှင်၊ အမှန်တရားသည်လည်း သမိုင်းသစ်တစ်ခုကို အစပျိုးပေးနိုင်ပါလိမ့်မည်။
