အခန်း (၁)
မနက် ၄ နာရီခွဲ။ မှောင်ရီဝေတိုတို အချိန်မှာပင် အိမ်ရှေ့လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး ငြိမ်သက်နေသည်။ အိမ်ခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း၌မူ မီးဖိုချောင်ဆီမှ ဂက်စ်အိုးကို လှုပ်ခါကြည့်လိုက်သော အသံသဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသည်။
"ဂလုတ်... ဂလုတ်..."
မင်းထက် တစ်ယောက် ဂက်စ်အိုးလေးကို မပြေနိုင်သော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ခါကြည့်နေမိသည်။ အထဲမှာ လက်ကျန်နည်းနည်းမျှ မရှိတော့သည်မှာ သုံးရက်မြောက်ခဲ့ပြီ။ လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်ကမှ "မီးသွေးနဲ့ ထင်းက အိမ်ညစ်ပတ်တယ်" ဆိုပြီး အားခဲကာ ဝယ်ထားခဲ့သော ဂက်စ်မီးဖိုလေးသည် အခုတော့ အသုံးမဝင်သည့် သံတိုသံစတစ်ခုလို ကြွေပြာရောင် စားပွဲပေါ်မှာ ငုတ်တုတ်ကလေး ရှိနေသည်။ ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်မည်ဆိုလျှင်တောင် ဂက်စ်က ဝယ်မရသည့် ခေတ်။ ဂက်စ်တစ်ပိသာကို သောင်းဂဏန်းနား ကပ်သွားပြီဆိုသော သတင်းက မနက်တိုင်း ကြားနေရသည့် အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခု။
"အစ်ကို... မီးလာသေးလား"
ကုတင်ပေါ်မှ အေးအေး၏ အသံက တိုးတိုးလေး ထွက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများအတိုင်းသား။
"မလာဘူး အေးအေး။ ညရေးညတာ လူတွေ အိပ်ပျော်မှ လာတဲ့မီးဆိုတော့ ၃ နာရီလောက်မှာ ပြန်လာပြီး ပြတ်သွားပုံရတယ်။ ထမင်းပေါင်းအိုးတော့ တည်ထားခဲ့တာပဲ... ပွက်ရုံတင် ပွက်ပြီး ကျန်ခဲ့တယ် ထင်တယ်"
မင်းထက် ထမင်းပေါင်းအိုးအဖုံးကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ မကျက်တကျက် အတုံးလိုက် ခဲနေသော ထမင်းဖြူဖြူတွေကို တွေ့လိုက်ရသည်။ မနက်စောစော ထမင်းပူပူနွေးနွေး လေးတစ်နပ် စားရဖို့ဆိုသည်မှာပင် ယခုခေတ်မှာ တတ်နိုင်ခဲသော စိမ်ခေါ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ လျှပ်စစ်မီးသည် လူတွေနိုးနေချိန်တွင် ပျောက်ကွယ်နေတတ်ပြီး၊ အိပ်မောကျနေသည့် ညနက်သန်းခေါင်ယံမှ ခဏတည်းမျှ လာတတ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ထထိုင်ပြီး ဘာလုပ်ရမည်နည်း။
"ခါတိုင်းလိုပဲ လမ်းထိပ်က ဟင်းဆိုင်ကနေ ဟင်းတစ်ပွဲလောက် ဝယ်လာခဲ့တော့မယ် အစ်ကိုရယ်။ ကိုယ်တိုင်ချက်ရင် လောင်စာဖိုးနဲ့တင် မကိုက်ဘူး။ နေ့လယ်စာရော ညစာရော ခွဲစားရတာပေါ့" အေးအေးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချရင်း ပြောသည်။
မင်းထက် ခေါင်းကိုသာ ငြိမ့်ပြလိုက်ရသည်။ အခြေခံစားသောက်ကုန်မှန်သမျှ ဈေးကွက်ထဲတွင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ တက်နေချိန်၌ မိသားစုတစ်စု၏ ဝမ်းရေးကို ချင့်ချိန်ရသည်မှာ ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။ ဟင်းချက်စားသည်ထက် ဝယ်စားရသည်က ပိုပြီး တွက်ခြေကိုက်နေသည့် ခေတ်ဆိုးကြီး။ နေ့လယ် ထမင်းစားချိန် ရောက်လျှင်လည်း အေးစက်စက် ထမင်းစိမ်းစိမ်းနှင့် အေးစက်စက် ဟင်းတစ်ခွက်ကိုသာ မြိုချရပေဦးမည်။
မင်းထက် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ်မှာပင် အေးစက်သော နံနက်ခင်း လေပြေနှင့်အတူ ရပ်ကွက်ထဲမှ စိုးရိမ်စိတ်အငွေ့အသက်များက အိမ်ထဲသို့ တိုးဝင်လာခဲ့သည်။ မနက်ခင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ပြင်နေသော မင်းထက်ကို အိမ်ဘေးမှ ဦးအေးက လှမ်းတားသည်။
"ဟေ့ကောင် မင်းထက်... မနက်ခင်း လမ်းလျှောက်ရင် လူပြတ်တဲ့နေရာတွေ မသွားနဲ့ဦးနော်။ အခုတလော လူမရှိတဲ့ နေရာတင်မကဘူး၊ လူခြေရှိတဲ့နေရာတောင် သတိထားနေရတာ။ ရပ်ကွက်ထဲ သူခိုးဆူနေတာ ကြာပြီ"
"ဗျာ... မနက်ခင်းကြီးကိုလား ဦးအေး"
"အေးပေါ့ကွာ... မရှိလို့ ခိုးရပါတယ်ဆိုတဲ့ မကောင်းတဲ့ အကြောင်းပြချက်ကြီး လက်ကိုင်ထားပြီး မလစ်လိုက်နဲ့၊ မလစ်လိုက်တာနဲ့ အိမ်ရှေ့ လှန်းထားတဲ့ ပုဆိုးတောင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်တာ။ အခိုးခံရတဲ့သူတွေမှာရော ရှိလို့လားဆိုတာ ဘာမှမတွေးကြဘူး"
ဦးအေး၏ စကားများသည် မင်းထက်၏ ရင်ကို ပိုမို လေးလံသွားစေသည်။ သဘာဝဘေးထက် လူတို့၏ ကောက်ကျစ်မှုနှင့် အကြောက်တရားများက မြို့ပြကြီးကို ဝါးမြိုထားလေပြီ။
အခန်း (၂)
မွန်းလွဲပိုင်း သုံးနာရီခန့်။ မင်းထက် ရုံးမှ အိမ်သို့ အစောပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ စာရေးဆရာမ မိတ်ဆွေတစ်ဦး၏ အိမ်မှ ရေစက်များ နေ့ခင်းကြောင်တောင် အခိုးခံလိုက်ရသည်ဆိုသော သတင်းကို ကြားလိုက်ရ၍ ဖြစ်သည်။
"အစ်ကို... ကြည့်ပါဦး၊ ဟိုဘက်လမ်းထဲက ကိုစိုးတို့အိမ် လော့ခ်ပွင့်နေတယ်"
အေးအေးက အိမ်ရှေ့ပြတင်းပေါက် မှန်ကြိုမှန်ကြားမှ ချောင်းကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ ကိုစိုးတို့ မိသားစုသည် မနက်ပိုင်းကမှ မိတ်ဆွေတစ်ယောက်၏ နာရေးကိစ္စကြောင့် အိမ်ကို ခေတ္တခဏ သော့ခတ်ပြီး ထွက်သွားကြခြင်းဖြစ်သည်။
မင်းထက် အိမ်ပြင်သို့ ထွက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကိုစိုးတို့ အိမ်တံခါးမှာ သော့ခလောက် ကျိုးကျနေပြီး ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ နှစ်နာရီခန့်မျှ အိမ်ကင်းကွာသွားသည့် အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် အိမ်အဖောက်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်၏။ အိမ်ထဲတွင် ရှိသမျှ ပစ္စည်းအနည်းငယ်နှင့် တန်ဖိုးရှိရာများကို မသမာသူများက အကုန်ယူဆောင်သွားခဲ့ကြပြီ။
"နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး တံခါးခုတ်ဖျက်နေတာကို မျက်မြင်တွေ့တဲ့သူတွေ ရှိတယ်တဲ့ အစ်ကိုရယ်... သို့သော် ဘယ်သူမှ ဝင်မပြောရဲကြဘူး။ ဝင်ပြောရင် ဓါးနဲ့ခုတ်မလား၊ ရိုက်မလား မသိတော့ အကုန်ငြိမ်နေကြရတာ" အိမ်နီးနားချင်း တစ်ယောက်က တိုးတိုးလေး လာရောက်ပြောပြသည်။
အမှန်ပင်... နေ့ခင်းကြောင်တောင် မဟုတ်တာ လုပ်နေသည်ကို မြင်နေရသော်လည်း ဝင်မပြောရဲသည့် ခေတ်ဆိုးကြီး ရောက်နေလေပြီ။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် တရားဥပဒေ စိုးမိုးရေးဆိုသည်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုလို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
မင်းထက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်လာပြီး အိမ်တံခါးကို ဂျက်အထပ်ထပ် ချလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ဧည့်ခန်းထောင့်ရှိ ရေစက်လေးကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ ရေစက်ကလေး ရှိနေသေးသည်ကို တွေ့မှ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။
"အစ်ကို... ဒီထက်ပိုဆိုးတာက လူမနေတဲ့ အိမ်တွေပဲ။ ဟိုဘက်လမ်းက လူမနေတဲ့ အိမ်ဆိုရင် အမေရိကန်ဒေါ်လာနဲ့ ရေပိုက်တွေပါ ဖြုတ်ယူသွားကြတာ" အေးအေးက ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် ပြောပြသည်။
"တောဘက်ကို လူတွေ ပြုံဆင်းကုန်ကြတာလည်း ဒါကြောင့်ပါပဲ အေးအေးရယ်။ ရန်ကုန်မှာ ကုန်ဈေးနှုန်းနဲ့ လူနေမှုစရိတ်က မတန်တဆ မြင့်လာတယ်။ တိုက်ခန်းငှားခတွေ တက်လာတော့ ၁၀ ပေပတ်လည် တစ်ခန်းကို ၅ သောင်းလောက်နဲ့ ငှားနေလို့ရတဲ့ တောဘက်၊ စွန်ဘက်တွေကို လူတွေ တိုးပြုံဆင်းသွားကြတယ်"
"တောဘက်ရောက်တော့ရော ငြိမ်းချမ်းလို့လား အစ်ကိုရယ်"
"ဘယ်ငြိမ်းချမ်းမလဲ... လူတွေ အပြုံလိုက် ရောက်လာတော့ တရားဥပဒေ မရှိတဲ့ အခါ ဖြစ်ချင်တာတွေ အကုန်ဖြစ်ကြတာပေါ့"
မင်းထက်၏ စကားအဆုံးတွင် အိမ်ပြင်မှ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ အသံအကျယ်ကြီး ကြားလိုက်ရသဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး ထလန့်သွားကြသည်။ ပြတင်းပေါက်မှ ချောင်းကြည့်လိုက်သောအခါ မီးစက်မောင်းသံနှင့်အတူ လူငယ်တစ်စု လမ်းထဲတွင် အော်ဟစ်ဆဲဆိုသွားကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ညမရောက်သေးမီ အချိန်မှာပင် အမှောင်ထုနှင့် ဒုစရိုက်တို့က မြို့ပြ၏ လမ်းမများပေါ်တွင် စတင် ဘုရင်မူနေကြလေပြီ။
အခန်း (၃) - တံခါးလာခေါက်သော အမှောင်ထု
ည ၉ နာရီ။ လျှပ်စစ်မီးက ခါတိုင်းလိုပင် လုံးဝမလာပါ။ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် မှောင်မည်းမည်းနှင့် လေအေးများ တိုက်ခတ်နေသည်။ အိမ်တိုင်းလိုလို၏ တံခါးများသည် သော့အထပ်ထပ် ခတ်ထားကြပြီး မီးရောင်မှိန်မှိန်လေးများသာ ပြတင်းပေါက်ကြားမှ ထွက်ပေါ်နေသည်။
မင်းထက်နှင့် အေးအေးတို့သည် အိမ်ခန်းထဲတွင် ဖယောင်းတိုင်မီးလေးကို အားပြုကာ ထိုင်နေကြသည်။
"အစ်ကို... ညကြီးမိုးချုပ် အဓမ္မသမားတွေ အိမ်ပေါ်တက်လာရင် တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ"
အေးအေး၏ မေးခွန်းက မင်းထက်၏ ရင်ကို အေးစိမ့်သွားစေသည်။ ယခုခေတ်တွင် ဒါသည် သာမန် စိုးရိမ်စိတ် မဟုတ်ပါ။ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်နေသော နိမိတ်ဆိုးကြီး ဖြစ်သည်။
"ကိုယ်တို့အိမ်ပေါ်ကို အဓမ္မတွေ အချိန်မရွေး ရောက်လာနိုင်တယ်။ ညကြီးမိုးချုပ် အိမ်ပေါ်တက်လာပြီး 'ရှိတာအကုန်ထုတ်' ဟု ဆိုလာရင် မရှိတာကို သွားပြောလို့မရဘူး အေးအေး... မရှိဘူးလို့ ပြောတာနဲ့ အခုတ်ခံ၊ အသေခံရုံ ရွေးချယ်စရာပဲ ရှိတော့တာ" မင်းထက်က ဝမ်းနည်းစရာ အမှန်တရားကို ခါးခါးသီးသီး ဝန်ခံလိုက်ရသည်။
ဘာမျှ မတတ်နိုင်ပါ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ်ပင် မကာကွယ်နိုင်သော အခြေအနေ။ ကိုယ့်ကို အကာအကွယ် ပေးမည့်သူများကိုလည်း အကူအညီ ခေါ်၍မရနိုင်သော ခေတ်။ မတရားမှုက တံခါးလာခေါက်လျှင် လည်စင်းခံရုံမှအပ အခြား နည်းလမ်းမရှိပေ။
ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့တံခါးကို ဘာမေ ့အတန်ကြာ အသံမထွက်ဘဲ ငြိမ်နေကြသည်။ မင်းထက်က ဘေးနားရှိ သံတုတ်တိုလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ ရင်ဘတ်ထဲမှ အိုကေနေသော နှလုံးခုန်သံက စူးစူးရှရှ ထွက်ပေါ်နေသည်။
"ဘယ်သူလဲ..." မင်းထက် အသံကို ထိန်းရင်း မေးလိုက်သည်။
"အစ်ကိုမင်းထက်... ကျွန်တော်ပါ၊ လမ်းထဲက ကိုထွန်းပါ"
မင်းထက် သက်ပြင်းချရင်း တံခါးကို ခေတ္တ အသာဟဖွင့်လိုက်သည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုထွန်း"
"ဟို... မနက်ဖြန် စစ်ကိုင်းဘက်က ရေဘေးသင့်ဒေသတွေကို သွားမယ့် ကူညီရေးအဖွဲ့အတွက် လှူစရာလေးများ ရှိမလားလို့ပါ အစ်ကို။ တိုးတိုးတိတ်တိတ်ပဲ စုနေရတာမို့လို့ပါ"
မင်းထက်နှင့် အေးအေးတို့ ရင်ထဲတွင် ဝမ်းနည်းမှုနှင့် ကရုဏာတို့ ဒွန်တွဲသွားသည်။ ဤမျှ ဒုက္ခရောက်နေသည့် ကြားမှပင် ပြည်သူအချင်းချင်း မျှဝေကူညီချင်ကြသည့် စိတ်ဓာတ်က ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။
"ခဏနော် ကိုထွန်း..." အေးအေးက အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ပိုက်ဆံခေါက်လေးအချို့နှင့် အဝတ်အစား အချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။
"အမျှော်အမြင် ရှိကြတာပေါ့ဗျာ... ငါတို့ ဒုက္ခက သူတို့ ဒုက္ခနဲ့ယှဉ်ရင် အသေးအမွှားပါပဲ" ကိုထွန်းက ပစ္စည်းများကို ယူရင်း တိုးတိုးလေး ပြောကာ အမှောင်ထုထဲသို့ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အခန်း (၄) - ကန့်သတ်ချက်များကြားမှ အဓိပ္ပာယ်မဲ့ သက်ရှိများ
နောက်တစ်နေ့ နံနက်။ မင်းထက် လမ်းထိပ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်လေးတွင် ထိုင်နေမိသည်။ သို့သော် ခါတိုင်းလို စည်ကားသိုက်မြိုက်ခြင်း မရှိတော့။ စားပွဲဝိုင်းတိုင်းတွင် ထိုင်နေကြသော လူများ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်စိတ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုများသာ အထိုင်းအမှိုင်း ခိုတွဲနေသည်။
"ကျုပ်တို့အားလုံး အစား၊ အသောက်၊ အနေ၊ အထိုင်၊ အသွား၊ အလာ ကန့်သတ်ချက်တွေ သမုဒ္ဒရာလို များလာပြီဗျာ" ဘေးဝိုင်းမှ အဘိုးအိုတစ်ဦးက ရေနွေးကြမ်းပွဲကို ကိုင်ရင်း ညည်းတွားလိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ် အဘရယ်... 'မရှိအတူ၊ ရှိအတူ၊ အေးအတူ၊ ပူအမျှ' ဆိုတဲ့ စကားကိုတော့ လက်ခံပါတယ်။ အမှန်တကယ် ဒုက္ခရောက်နေလို့ ပြည်သူကို ပြည်သူက မျှဝေကူညီကြတဲ့ တက်ညီလက်ညီ ခေတ်လည်း ရှိခဲ့ဖူးတာပဲ" မင်းထက်က ဝင်ရောက် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"အေးပေါ့ကွာ... ရောက်သင့်၊ ရှိသင့်၊ ဖြစ်သင့်တဲ့ ဒုက္ခတွေကို အတူတူ လက်တွဲရင်ဆိုင်ရရင် ဖြေသာပါသေးတယ်။ အခုတော့ မရောက်သင့်၊ မရှိသင့်၊ မဖြစ်သင့်တဲ့ ဒုက္ခတွေကို ရင်ဆိုင်နေကြရတာ... စိတ်မချမ်းမြေ့ဖွယ် အတိပါပဲ" အဘိုးအိုက ခေါင်းကို ရမ်းလိုက်သည်။
ထိုစကားသည် မင်းထက်၏ စိတ်ကို ခါးသီးစွာ ထိမှန်သွားသည်။
သဘာဝဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် ဖြစ်သော ဒုက္ခဆိုလျှင် ပြည်သူအချင်းချင်း ရင်ဘတ်ချင်းဆက်ပြီး လက်တွဲ ရင်ဆိုင်၍ ရသေးသည်။ ယခုကြုံတွေ့နေရသော ဒုက္ခများသည်ကား လူတို့ ဖန်တီးသော၊ မဖြစ်သင့် မဖြစ်ထိုက်သော ကပ်ဆိုးကြီးများ မဟုတ်ပါလော။
လမ်းလျှောက်အပြန်တွင် မင်းထက် လေကောင်းလေသန့် ရရှိရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။ သို့သော် လူမပြတ်သည့် လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ကားအောက်ဆီဂျင် အငွေ့အသက်များနှင့် ဖုန်မှုန့်များသာ ပြည့်နှက်နေသည်။ လေကောင်းလေသန့် ရဖို့ရန်အတွက် လူပြတ်သည့် နေရာများသို့ သွားရန်မှာလည်း မီးစင်းစင်း လက်ထဲ အသက်ပါသွားနိုင်သည့် အန္တရာယ်က စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
လူတိုင်းသည် အိမ်မက်မဲ့စွာ၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာဖြင့် နိုးထလာကြသည်။ နေ့တစ်နေ့ကို မည်သို့ ကုန်ဆုံးအောင် ကျော်ဖြတ်ရမည်နည်း ဆိုသည်မှအပ အခြား ဘာအဓိပ္ပာယ်မျှ မရှိတော့သည့် ဘဝများ။ အသက်ရှင်လျက် နိုးထလိုက်သော်လည်း နေ့တစ်နေ့ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့စွာဖြင့် ကျော်ဖြတ်နေကြရသည့် သတ္တဝါများ ဖြစ်နေကြရသည်။
အခန်း (၅) - မနက်ဖြန် မရှိသော နေ့ရက်များနှင့် ရှင်သန်ခြင်း
ညနေစောင်း။ နေရောင်ခြည်က မြို့ပြကြီး၏ ကွန်ကရစ် တိုက်နံရံများပေါ်မှ လျှောကျ ပျောက်ကွယ်သွားပြန်ပြီ။ အမှောင်ထုက ထုံးစံအတိုင်း လျှင်မြန်စွာ ဝါးမြိုလာသည်။
မင်းထက် အိမ်ပြန်ရောက်တော့ အေးအေးက ပြတင်းပေါက်နားတွင် ထိုင်ရင်း အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။
"အေးအေး... ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ"
အေးအေးက မင်းထက်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်မှ ရေနံဆီမီးခွက်ကလေး၏ ရောင်ပြန်က သူမ၏ တဝက်မှောင်၊ တဝက်လင်းနေသော မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲနေသည်။
"အစ်ကို... လူတိုင်းဟာ အချိန်တိုင်းမှာ တစ်ခုခုတော့ ဖြစ်သွားနိုင်တယ်နော်"
သူမ၏ အသံက သွေးအေးအေးနှင့် ငြိမ်သက်လွန်းနေသဖြင့် မင်းထက် ရင်ထဲ တုန်လှုပ်သွားရသည်။
"ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ အေးအေးရယ်..."
"အမှန်တရားပဲလေ အစ်ကို... လမ်းထွက်ရင် ဓါးပြတိုက်ခံရမလား၊ အိမ်ထဲမှာနေရင် အိမ်ဖောက်ခံရမလား၊ ညကြီးမိုးချုပ် အဓမ္မသမားတွေ အိမ်ပေါ်တက်လာမလား၊ ဒါမှမဟုတ် သာမန်အတိုင်းပဲ မီးမလာလို့ ထမင်းစိမ်းစားရင်း ရောဂါရမလား... တစ်ခုခုတော့ အချိန်မရွေး ဖြစ်သွားနိုင်တာပဲ"
မင်းထက် အေးအေး၏ ဘေးတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ မီးစက်သံများ၊ ခွေးဟောင်သံများနှင့်အတူ အမှောင်ထုက အိမ်ကလေးကို ပိုမို ဝါးမြိုလာသည်။
"အေးအေး ပြောတာ မှန်ပါတယ်..." မင်းထက် အေးအေး၏ အေးစက်နေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရင်း ခပ်တိုးတိုး ဆိုလိုက်သည်။
"ထိုတစ်ခုခုထဲမှာ ကိုယ်မပါသေးသမျှ... ဒါဟာ ကိုယ်တွေ ဒုက္ခမရောက်သေးတဲ့ ကာလတွေပါပဲ"
ထိုစကားအဆုံးတွင် နှစ်ယောက်စလုံး ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မီးသွေးနံ့၊ ဂက်စ်နံ့ မရှိသော၊ အေးစက်နေသော မီးဖိုချောင်ကလေးရှိသည်။ အိမ်ရှေ့တွင် မီးမလာသော လမ်းမကြီးရှိသည်။ လေထုထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များနှင့် မရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
နက်ဖြန်နံနက်တွင်လည်း မီးက လာမည်မဟုတ်။ ထမင်းက ပူပူနွေးနွေး ဖြစ်မည်မဟုတ်။ သို့သော် သူတို့သည် ထိုတစ်ခုခုထဲတွင် မိမိတို့ မပါဝင်သေးသမျှ ကာလပတ်လုံး၊ သေခြင်းနှင့် ဒုက္ခကြီးများ၏ ကြားမှ အသက်ရှူသံ သဲ့သဲ့လေးဖြင့် နိုးထကြရပေဦးမည်။
အတ္တများ၊ ဒုစရိုက်များနှင့် အမှောင်ထု ပိတ်ဖုံးနေသော မြို့ပြကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်... ပြည်သူများ၏ ဒုက္ခကမူ ပင်လယ်ဝေလျက်ပင်။
